ခရမ်းရောင်ယင်းမြက်

စိတ်ဝိညာဉ်ပညာကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လင်းရှီဟွာသည် ထပ်မံပြောဆိုခြင်းမပြုတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

“တတိယညီ ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်ကို တွေ့ပြီလား။”

လင်းရှီဟွာ၏မေးခွန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို သူတို့၏ မစ်ရှင်၏ အဓိကပန်းတိုင်ကို သတိရစေသည်။

အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်းရှီခန်းသည် သူ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို ပြန်ပြောပြရန် စတင်ခဲ့သည်။

“ဘိုးဘိုး ဝင်ရောက်လာကတည်းက အလွန်သတိထားခဲ့တယ်။ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှေ့ဆက်တိုင်း လုံခြုံမှုရှိမရှိ အတည်ပြုဖို့ ရပ်တန့်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်တစ်ပင်ကို တွေ့ခဲ့ပေမယ့် သွေးရောင်ရွှေမြွေက ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ပြီး အလွန်ကောင်းစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပဲ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူ့ရဲ့အားက ငါ့ထက်မပိုဘူး၊ ငါ့ရဲ့ သတိကြီးကြီးထားမှုအောက်မှာ အသာစီးမရနိုင်ခဲ့ဘူး”

နားထောင်ပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးမှာလည်း သူ၏ကိုယ်စား ချွေးပြန်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းရှီခန်းသည် လုံလောက်အောင် သတိထားခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုနေရာတွင် မသေခဲ့ရင်တောင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိနိုင်သေးသည်။

“ဆူဟီဆိုတဲ့ ကောင်လေး ကံကောင်းပြီး အတော်လည်း သတိရှိတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့သိုင်းပညာအဆင့်နဲ့ဆိုရင် အားကောင်းတဲ့ သွေးရောင်ရွှေမြွေကို ရင်ဆိုင်ရတာ သေမသွားတာတောင် ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ သူ ပြောတုန်းက ကြောက်နေပုံရတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး” ဟု လင်းရှီခန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ညွှန်ကြားချက်များ ပေးရန် စတင်ခဲ့သည်။

“ဒီနေရာဟာ ကြာရှည်နေသင့်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ အခု လူတိုင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေ တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုတော့ ဒီနေရာကို အမြန်ရှာကြစို့။ ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်က ယင်သဘာဝရှိပြီး မတ်စောက်တဲ့ ကျောက်တောင်တွေနဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတွေမှာ ပေါက်ရောက်လေ့ရှိတာကြောင့် ဒီစံနှုန်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့နေရာတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် တွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”

“ရှီဟွာ မင်းနဲ့ ထျန်းမင် အဖွဲ့ဖွဲ့လိုက်။ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားကြနဲ့။ တစ်ဖက်မှာ အမြန်ရှာကြပြီး တစ်နာရီကြာရင် ဒီနေရာမှာ စုရုံးကြမယ်”

လင်းရှီဟွာနှင့် လင်းထျန်းမင်တို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ လင်းရှီခန်းက ချောက်ကမ်းပါး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးဆောင်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကတော့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ရှာဖွေမှု စတင်ခဲ့ကြသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားခဲ့ပြီး သူတို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ နတ်အာရုံနှင့် မြင်နိုင်စွမ်းတို့ သိသိသာသာ လျော့ကျလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ဘာမှမတွေ့ဘဲ လက်ဗလာဖြင့် တောင်ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုစွတ်အေးစက်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခံစားမိပြီး လေပြေအနည်းငယ် တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ၎င်းသည် ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်၏ ပေါက်ရောက်မှု အခြေအနေများနှင့် ကိုက်ညီပုံရသည်။

“ထျန်းမင် ဒီနေရာက ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် ပေါက်ရောက်ဖို့ အခြေအနေတွေနဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ငါတို့ ရှာဖွေတာကို အရှိန်မြှင့်ကြစို့” ဟု လင်းရှီဟွာက ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ တောင်ကိုကြည့်ရင်း လင်းထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဆယ့်နှစ်ဘိုးဘိုး ကျွန်တော်တို့နည်းနည်း ကွဲပြီး ရှာကြစို့။ ဒါမှ ပိုပြီး ထိရောက်မှာ။ ဒါပေမယ့် အရေးပေါ်အခြေအနေမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီဖို့ လိုအပ်လာရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဝေးကြီး မခွဲသွားကြနဲ့”

“ကောင်းပြီ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်းရှီဟွာသည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး တောင်၏ မတ်စောက်သော မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

မရှုံးလိုသော လင်းထျန်းမင်သည် ကျောက်ဆောင်ချွန်များပေါ်တွင်အားပြုကာ မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားပြီး သူ၏အရှိန်မှာ လင်းရှီဟွာနှင့် လုံးဝမနိမ့်ကျပေ။

အလျင်အမြန်ရွေ့လျားနေစဉ်တွင် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ ငါးရောင်ခြယ်မျက်လုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး မြူများ၏အလွှာများမှ ထိုးဖောက်၍ တောင်၏ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ အပင်များကို ရှာဖွေနေသည်။

သူ၏ နတ်အာရုံမှာ အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ခံထားရသော်လည်း ငါးရောင်ခြယ်မျက်လုံးမှာ ထိခိုက်ခြင်းမရှိဘဲ မြူများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ကာ မိုင်ပေါင်းများစွာအကွာရှိ ပန်းများ၊ အပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ကြာအောင် ရှာဖွေပြီးနောက် မညီမညာသော ကျောက်နံရံ၏ အက်ကြောင်းတစ်ခုအတွင်းတွင် တစ်ပေခန့်မြင့်သော စိတ်ဝိညာဉ်မြက်တစ်ပင် ပေါ်လာပြီး သူနှင့်မနီးမဝေးတွင် အခြား တစ်ပေ၏တစ်ဝက်ခန့်ရှည်သော အပင်တစ်ပင်သည် အက်ကြောင်းတစ်ခုအတွင်း ပေါက်ရောက်နေသည်။

“ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်”

လင်းထျန်းမင်၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အံ့ဩမှုပေါ်လာပြီး သူ၏အရှိန်ကို ထပ်မံမြှင့်တင်ကာ ချက်ချင်းပြေးသွားသည်။

မကြာမီတွင် လင်းထျန်းမင်သည် ကျောက်နံရံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် နက်မှောင်သော ခရမ်းရောင်စိတ်ဝိညာဉ်မြက်ကို ဂရုတစိုက်တူးယူကာ သူ့လက်ထဲတွင် ညင်သာစွာ ကိုင်ထားပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။

“ဒါက သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် ရင့်ကျက်တဲ့ ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်ပဲ”

လင်းထျန်းမင်သည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး နာရီဝက်နီးပါးကြာအောင် အချိန်ကုန်ခံပြီးနောက် ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်တစ်ပင်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်ကို ပြင်ဆင်ထားသည့် ကျောက်စိမ်းဘူးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူနှင့်နီးစပ်သော ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် ပျိုးပင်ကို အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးနှင့်အတူ တူးယူလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှ စိတ်ဝိညာဉ်မြက် နှစ်ပင်ကို စုဆောင်းပြီးနောက် သူသည် သူ၏ရှာဖွေမှု ခရီးကို ထပ်မံစတင်လိုက်သည်။

တစ်နာရီနီးပါး ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့ ရှာဖွေနေသည့် တောင်အောက်တွင် လင်းရှီခန်းသည် အရင်ရောက်နှင့်ပြီး စောင့်နေသည်။

မြူခိုးများကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု လင်းလက်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ တောင်၏အခြားတစ်ဖက်ကို ရှာဖွေနေခဲ့သည့် လင်းရှီဟွာပင်။

လင်းရှီဟွာကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်၏မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ရိတ်သိမ်းမှုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဆယ့်နှစ်ဘိုးဘိုး ဘာတွေတွေ့လဲ”

ပျားရည်မြည်းစမ်းရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် လင်းထျန်းမင်၏မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ လင်းရှီဟွာက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ ဒီအဘိုးကြီးက ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် ရင့်ကျက်တစ်ပင်နဲ့ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်သုံးပင် တွေ့တယ်။ မင်းရဲ့ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ရတာတော့ အများကြီး ရိတ်သိမ်းခဲ့ပုံရတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား”

“ဟဲဟဲ…”

“တတိယဘိုးဘိုးနဲ့ တွေ့ဖို့ မကြာခင် အချိန်ရောက်တော့မယ်။ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွါကြစို့။ ပြီးတော့ ပြန်ပေါင်းစည်းပြီးမှ ဘာတွေတွေ့လဲဆိုတာ အစီရင်ခံကြတာပေါ့”

လင်းထျန်းမင်က သူ့ရိတ်သိမ်းမှုကို ချက်ချင်းအစီရင်ခံခြင်းမပြုသေးသဖြင့် လင်းရှီဟွာမှာ အနည်းငယ်မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည်။

“သွားကြစို့”

လင်းရှီဟွာသည် ထပ်မံအတင်းအကြပ်မမေးတော့ဘဲ သူတို့လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးဆောင်ပြန်သွားရာ လင်းထျန်းမင်က အလျင်အမြန်လိုက်ပါသွားပြီး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းထျန်းမင်နှင့် လင်းရှီဟွာတို့သည် တိုက်ပွဲနယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

လင်းရှီခန်းက ထိုနေရာတွင် သူတို့ကို စောင့်နေနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ လင်းရှီဟွာနှင့် လင်းထျန်းမင်တို့ ဘေးကင်းစွာ ထွက်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် သူတို့ထံ ချက်ချင်းချဉ်းကပ်လာသည်။

ထိုသုံးဦးသားသည် သူတို့၏ ရှာဖွေမှု အတွေ့အကြုံများကို အတိုချုံးပြောပြပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်ရိတ်သိမ်းမှုများကို အစီရင်ခံကြသည်။

အမြင့်ဆုံး သိုင်းပညာအဆင့်ရှိသည့် လင်းရှီခန်းသည် အကျယ်ဆုံးနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ရင့်ကျက်သော ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် လေးပင်နှင့် ပျိုးပင်ခုနစ်ပင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်က ရင့်ကျက်သော ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် သုံးပင်နှင့် ပျိုးပင်ငါးပင်ကို ထုတ်ယူပြီး လင်းရှီခန်းထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်၏ ရိတ်သိမ်းမှုကို ယူပြီးနောက် လင်းရှီခန်းနှင့် လင်းရှီဟွာတို့ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်ပြီး ချီးမွမ်းစကားများ ပြောဆိုကာ လေးစားခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် အနိမ့်ဆုံး သိုင်းပညာအဆင့် ရှိသော်လည်း သူသည် ထိုနည်းတူ ကျယ်ပြန့်သော ရှာဖွေရေးဧရိယာကို အကျုံးဝင်စေပြီး သူ၏တွေ့ရှိချက်များသည် လင်းရှီခန်း၏ တွေ့ရှိချက်များထက် အနည်းငယ်လျော့နည်းသော်လည်း အလှမ်းမဝေးပေ။

ရက်အတော်ကြာကြာသည့် ဤခရီးစဉ်မှ စုစုပေါင်း ရင့်ကျက်သော ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက် ရှစ်ပင်နှင့် ပျိုးပင်ဆယ့်ငါးပင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခရီးစဉ်ရည်မှန်းချက် ပြည့်မီခဲ့ပြီး သူတို့ရရှိခဲ့သည့် ရိတ်သိမ်းမှုသည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို အလွန်ကျော်လွန်ခဲ့သည်။

ရင့်ကျက်သော ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်များသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်သည်။ ရောင်းလိုသူမရှိသလောက်ဖြစ်၍ ယင်းတို့သည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိ သွေးရောင်ရွှေမြွေကို သတ်ခဲ့ပြီး ဆေးဝါးဖော်စပ်ရေးနှင့် ချီသန့်စင်ရေးဆိုင်ရာ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင်ယင်ကျားမြက်ကို မတွေ့ခဲ့ရင်တောင် သွေးရောင်ရွှေမြွေ၏ အလောင်းမှ တန်ဖိုးကြောင့်ပင် ထိုခရီးစဉ်က အကျိုးရှိခဲ့သည်။

ပြုံးလိုက်ရင်း လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်များသည် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးသားများကို ငြိမ်သက်စေပြီးမှ လင်းရှီခန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အခု ငါတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ပြည့်ပြီဆိုတော့ ဝါးစိမ်းတောင်ကို ပြန်သွားကြရမယ်”

သူ၏စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် လင်းရှီခန်းသည် သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုရန် သားရေမြေပုံကို ထုတ်ယူပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့ကို သူတို့ဝင်ရောက်စဉ်က ယူခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ထိုသုံးဦးသားသည် လော့ယွမ်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဆင်ခြေဖုံးရှိ လျှိုမြောင်တစ်ခုတွင် ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေးချောမွေ့ခဲ့ပြီး ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ပြဿနာများစွာမှ သက်သာရာရခဲ့သည်။

ညနေစောင်းလာပြီး လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် ဒဏ်ရာရကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဖြစ်၍ အန္တရာယ်ကင်းပြီဖြစ်သဖြင့် ခရီးကို အလျင်လိုရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ထိုညနေတွင် သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် စခန်းချကာ ညအိပ်အနားယူခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့မှ ခရီးပြန်ဆက်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက် မိုးစလင်းလာသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်များသည် ဝါးစိမ်းတောင်ဆီသို့ ပျံသန်းကာ ခရီးထပ်မံစတင်ခဲ့သည်။

ခရမ်းရောင်ရွှေလင်းယုန်သည် သွေးရောင်ရွှေမြွေ၏ အသားနှင့်သွေးများကို အလွန်အကျွံစားသုံးမိသဖြင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ဖြစ်ရာ လင်းထျန်းမင်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အတင်းအကျပ်မခေါ်တော့ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် သူတို့သည် လော့ယွမ်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းမှ ထွက်ခွာပြီးဖြစ်၍ အန္တရာယ်မရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးနှင့်အတူ လင်းမိသားစု၏အိမ်ရှေ့သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ သူတို့ ဘေးကင်းသည်။

တစ်ရက်၏ တစ်ဝက်ခန့်အတွင်း ဓားပျံစီးခြင်းဖြင့်သာ သွားလာနိုင်သည့် ထိုသုံးဦးသားသည် ဝါးစိမ်းတောင်မျိုးနွယ်စုနယ်မြေသို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်ရှိခဲ့သည်။