ယန်ကျန့်၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်၊ အကယ်၍ သူထိုအရာငယ်လေး၏မျက်လုံးများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါက၊ ဒုတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးမှာ ရုပ်ရည်ပိုင်းအရ အတော်လေးချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ယန်ကျန့် ထင်မိသည်။

"တံခါးဝမှာပိတ်ဆို့နေတဲ့ ဒီအရာက တကယ်ပဲဒုက္ခပေးတယ်။ အဲ့ဒါကိုပတ်ရှောင်သွားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ငါမတော်တဆထိမိခဲ့ရင် အခြေအနေတွေရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။ ငါတစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကို နောက်တစ်ခါအတင်းအကျပ်သုံးရတော့မှာ၊ အဲ့ဒါက မတန်ဘူး။"

တစ္ဆေကလေး၏မျက်လုံးများကို ခဏတာစူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့်က ဧည့်ခန်းဘေးမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရုတ်တရက်ဆွဲယူလိုက်သည်။

အင်အားသုံး၍ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ —

ဘောင်း!

လေးလံသောကုလားထိုင် တစ္ဆေကလေးကိုတိုက်မိ၍ မည်းမှောင်နေသောအခန်းထဲသို့ နောက်ပြန်လွင့်စဉ်သွားစဉ် ကျယ်လောင်သောတိုက်ခိုက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဘယ်လောက်ရက်စက်လိုက်သလဲ။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ကြမ်းတမ်းသောနည်းလမ်းများအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ ဤမြင်ကွင်းသာ အွန်လိုင်းပေါ်သို့ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပါက၊ သူအပြင်သို့ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကီးဘုတ်သူရဲကောင်းများ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရပေမည်။

ခဏတာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ တစ္ဆေကလေးမှာ ပေါ်ထွက်မလာသေးဘဲ၊ အခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အတော်လေး အဆင်မပြေဖြစ်စရာပင်။

ဒီအရာက တကယ်ပဲ စိတ်ဓာတ်လုံးဝမရှိတာလား။ သူခုလေးတင် ဒီလောက်လွန်ကဲတဲ့အရာတစ်ခု လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

ကောင်းပြီလေ၊ အဲ့ဒါထွက်မလာဘူးဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဝင်သွားရတော့မှာပေါ့။

အနည်းဆုံးတော့ လမ်းကြောင်းက အခုရှင်းလင်းနေပြီ။

ယန်ကျန့်က အတွင်းသို့ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ရာ ပျက်စီးနေသောအလောင်းကောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဝတ်အစားများမှာ ရင်းနှီးနေပုံရပြီး၊ ၎င်းက သူ့ကိုအနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

အကယ်၍ သူလာကြိုရန်ရှိနေသော ကျန်းလီချင်သာ ဤနေရာတွင်သေဆုံးခဲ့ပါက၊ အစောပိုင်းကသူ့ထံသို့ စာတိုတစ်စောင်ပို့ခဲ့သူမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုလား။

သူ့ကိုဆွဲဆောင်၍သတ်ဖြတ်ရန် တစ္ဆေတစ်ကောင်မှချမှတ်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုလား။

ထိုအတွေးက သူ၏ခြေဖဝါးများမှ အေးစက်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာစေပြီး၊ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အမှန်တရားကိုလျင်မြန်စွာအတည်ပြုရန်၊ သူအလောင်းကောင်ပတ်ပတ်လည်တွင် အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။

သေဆုံးသူမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားရန် သူဦးခေါင်းကို ရှာဖွေရန်လိုအပ်သည်။

မကြာမီ၊ သူကုတင်ဘေးစားပွဲ၏ထောင့်တွင် လိမ့်ကျနေသော ပြတ်တောက်နေသည့်ဦးခေါင်းတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

ပျက်စီးနေပြီး၊ အသားများစုတ်ပြဲနေကာ၊ သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ယန်ကျန့်မှာ သေဆုံးသူတစ်ဦး၏ဦးခေါင်းကို မကြောက်ရွံ့ပေ။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူလက်လှမ်း၍ မျက်နှာကိုမြင်တွေ့ရန် လှည့်လိုက်သည်။

"ဒါဘယ်ခွေးမသားလဲကွာ။" ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာမှာ မှတ်မိနိုင်ခြင်းမရှိ — အသွင်အပြင်များပျက်စီးနေပြီး၊ အရေပြားလန်နေကာ၊ သွေးများယိုစီးကျနေသည်။

ol၏ကိုယ်ပိုင်မိခင်ပင်လျှင် ယခုအခါ သူတို့ကိုမှတ်မိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤဦးခေါင်းမည်သူ့ဥစ္စာဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိရန်ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင်၊ လသာဆောင်ရှိရာဘက်မှ ဖုန်းတစ်လုံးမှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

တောက်ပလိုက်၊ မှိန်ဖျော့လိုက်။

မြူခိုးများဖြင့်ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"လသာဆောင်ပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာလား။"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းပင်မတ်တပ်ထရပ်၍ ထိုဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာနေထိုင်ပြီးနောက် ဘာမှမဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့်၊ ထောင်ချောက်ဟူသောအတွေးမှာ သူ၏သံသယလွန်ကဲမှုက သူ့ကိုလွှမ်းမိုးသွားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

တစ္ဆေကလေးအနီးအနားတွင်ရှိနေသောကြောင့်၊ အခြားသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားဖွယ်မရှိပေ။

ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင်၊ ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေက သူတို့ကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးလောက်ပြီ။

ယန်ကျန့် လသာဆောင်သို့ရောက်ရှိသောအခါ —

ပြင်းထန်သောအလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့်ထိုးကျလာပြီး၊ သူ့ကိုမျက်လုံးမှေးစင်းစေကာ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

သူတုံ့ပြန်ရန်မကြိုးစားမီမှာပင်၊ ပုံရိပ်တစ်ခုက ထောင့်မှလျင်မြန်စွာထရပ်လာပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်ကာ၊ သူ့ကိုတင်းကျပ်စွာ တွယ်ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် တုန်လှုပ်နေပြီး၊ သူမ၏တိုးညင်းသောရှိုက်ငိုသံများက သူမ၏လွှမ်းမိုးနေသောကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ထုတ်ပြနေသည်။

သူ့အပေါ်ဖိကပ်နေသော နွေးထွေးမှုနှင့် ရင့်ကျက်သောခန္ဓာကိုယ်ကိုခံစားရင်း၊ ယန်ကျန့်က ကျန်းလီချင်၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသောမျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ၊ သူသူမကို သူ၏လက်များဖြင့်ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားသည်။

အလောင်းကောင်ကိုဖြတ်သန်းသွားစဉ်၊ သူနောက်တစ်ကြိမ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အနီးအနားမှမြူခိုးထဲတွင်၊ ကလေးတစ်ဦး၏အရိပ်မှာ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး၊ ၎င်း၏ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကြည့်မှာ သူတို့အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေသည်။

နံရံတစ်ခုတည်းသာ ၎င်းကိုကျန်းလီချင်နှင့် ခြားနားထားသည်။

ယန်ကျန့်မှာ ဤအမျိုးသမီး၏ခံနိုင်ရည်ကို မချီးကျူးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ဤသို့မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခြင်းက လူအများစုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားစေလောက်ပြီ။

သို့သော် —

သူမ၏တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုခံစားရင်း၊ ဤအတွေ့အကြုံက နက်ရှိုင်းသောစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဒဏ်ရာများ ချန်ထားခဲ့ကြောင်း သူသိသည်။

သူမအရင်ကကျန်းယန်ကဲ့သို့ပင်၊ သူနှင့်အတူပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီးနောက်၊ မီးများမဖွင့်ဘဲအိပ်စက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည် — နေ့ခင်းဘက်တွင်ပင်၊ သူမအိမ်ထဲမှမီးလုံးတိုင်းကို ထိန်လင်းစွာဖွင့်ထားခဲ့သည်။

ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ ချောမွေ့စွာဖြစ်သွားသည်။

ယခုအခါ ဤနေရာမှအခြေအနေကို သူအတည်ပြုပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ ယန်ကျန့်မှာ ပို၍ရဲတင်းစွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်။

ခရီးတစ်လျှောက်လုံး၊ ကျန်းလီချင်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

သူမ၏အတိတ်အတွေ့အကြုံများက သဘာဝလွန်တွေ့ဆုံမှုများတွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေထိုင်ခြင်းမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူမကိုသင်ကြားပေးခဲ့ပုံရသည်။

သူမကိုခရီးသည်ထိုင်ခုံသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့်က ကားကိုစက်နှိုးကာ ထွက်ခွာရန်အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းမှာ၊ ၎င်းတစ်ခုတည်းသာဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

တစ်ခုတည်းသောဒုတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ခုက ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို ဤအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူကားမောင်းထွက်ခွာတော့မည်အပြု၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပြေးထွက်လာပြီး၊ ကားကိုအသည်းအသန် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ကျွန်မခင်ဗျားကို အရင်ကမြင်ဖူးတယ်! ခင်ဗျားက အားကစားကွင်းထဲဝင်သွားခဲ့တဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ! ကျွန်မက သတင်းထောက်တစ်ယောက်ပါ — ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကိုကယ်တင်ပေးပါ! ကျွန်မကိုခေါ်သွားပါ! ကျွန်မခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို မြင်လိုက်တယ် — ခင်ဗျားသူမကိုကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်မကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်မှာပဲ!"

သူမကားပြတင်းပေါက်ကို ထိတ်လန့်တကြားထုနှက်ရင်း၊ ယန်ကျန့်ကိုသူမအားခေါ်ဆောင်သွားရန် တောင်းပန်နေသည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ ခက်ထန်သွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ၊ သူကျန်းလီချင်၏လက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်ထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူမချက်ချင်းပင်နားလည်သွားပြီး၊ သူမ၏လက်များကို သူမ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ တင်းကျပ်စွာဖိကပ်ထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ထို့နောက်သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာတိုတစ်စောင်ရိုက်လိုက်သည်:

စကားမပြောနဲ့။ နောက်သုံးမိနစ်အတွင်း မင်းအပေါ်ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ရင် ငါမင်းကိုခေါ်သွားမယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" သတင်းထောက်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

စကားမပြောရဘူး။ သူနောက်ထပ်စာတိုတစ်စောင်ရိုက်ပြီး သူမကိုပြသလိုက်သည်။

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်! ကျွန်မစကားမပြောပါဘူး! လုံးဝမပြောပါဘူး!" သူမအကြိမ်ကြိမ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်: "..."

ဒီမိန်းမ အရူးများလား။ သူကျန်းလီချင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမမှာ အသံတစ်စက်မျှမထွက်ရဲအောင် အသက်ကိုတင်းကျပ်စွာအောင့်ထားနေသည်။

သို့သော် သတင်းထောက်စကားပြောလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ရပ်ကွက်တစ်ဖက်တစ်ချက်မှအဆောက်အအုံအများအပြား၏ပြတင်းပေါက်များတွင် အရိပ်များပေါ်ထွက်လာသည်။

မရေမတွက်နိုင်သောထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကြည့်များ အမှောင်ထုထဲမှ သူတို့အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေပုံရသည်။

ဒုတ်!

လေးလံသောထိခိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် — တစ်စုံတစ်ခု အထပ်မြင့်မှခုန်ချ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

မဟုတ်ဘူး —

တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပေ။

ဘယ်၊ ညာ — နောက်ထပ်ဒုတ်ခနဲအသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတွေ လာနေပြီ။"

သတင်းထောက်မှာ အမှောင်ထဲတွင်ပုန်းအောင်းနေသောတစ္ဆေများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိခဲ့ကြောင်း ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင်သိလိုက်သည်။

သူမကိုကယ်တင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သတင်းထောက်မှာ ထိုအရာကိုသဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။

သူမဤတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူနှင့်အတူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူမဆက်လက်ထင်မြင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့နောက်၊ ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သောလက်တစ်ဖက် သူမ၏နောက်မှမြူခိုးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု သူမအပေါ်သို့ သက်ရောက်လာသည်။

"အားးး—!"

အော်ဟစ်သံတစ်ခု — စူးရှ၍၊ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုပင်။

သူမ၏ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုထဲတွင်၊ သူမအကူအညီတောင်းခံရန်ပင် မေ့လျော့သွားသည်။

ခုခံရန်အခွင့်အရေးတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ၊ သူမမြူခိုးများထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး၊ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူလီဗာကိုဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ကားကိုကွေ့ရှောင်ထွက်ခွာသွားသည်။

"မင်းအဲ့ဒီမှာ ဘာလို့ရှိနေခဲ့တာလဲ။"

သူတို့အန္တရာယ်ဇုန်မှထွက်ခွာသွားသည်နှင့်၊ သူအဝေးပြေးလမ်းမကြီးကိုယူ၍၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် မြို့လယ်ခေါင်ကိုရှောင်ရှားလိုက်သည်။

အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးများမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူစကားပြောရဲခဲ့သည်။

"ကျွန်မ-ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။" ကျန်းလီချင်က တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ သနားစဖွယ်နှင့် ကျိုးပဲ့နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ပင်ကိုယ်စရိုက်အရဆိုရင် ငါတို့အတူတူအိပ်ခဲ့ရင်တောင် ငါမင်းကိုမဖြစ်မနေကယ်တင်မှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသာပုံမှန်စိတ်ရှိခဲ့ရင် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကတည်းက ထွက်ခွာသွားမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။" သူမနောက်တစ်ကြိမ် တိုးတိုးလေးတောင်းပန်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ရည်းစားမှမဟုတ်တာ။ ငါ့ကိုတောင်းပန်စရာမလိုဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းခုနက ဟိုသတင်းထောက်ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မြင်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ တခါတလေ ငါတစ်ယောက်ယောက်ကိုမကယ်တင်ချင်လို့မဟုတ်ဘူး — သူတို့က ကယ်တင်လို့မရတော့တဲ့အခြေအနေရောက်နေလို့ပဲ။ သူမက အဲ့လိုပဲ။ မင်းလည်းအဲ့လိုဖြစ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။"

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကျန်းလီချင်က သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်အမှားလုပ်မိသလို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အခန်းထဲကသေဆုံးနေတဲ့အမျိုးသမီးက မင်းနဲ့အဝတ်အစားဆင်တူဝတ်ထားခဲ့တယ်။ သူဘယ်သူလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါ။" ကျန်းလီချင်က ပြန်ဖြေရင်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုခုကို ပြန်သတိရသွားသကဲ့သို့ သူမ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင်ဖြူဖျော့သွားသည်။

ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်မဖိအားပေးတော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူကမေးသည်၊ "မင်းလုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးသွားပြီလား။"

"တချို့တော့ ပြီးသွားပါပြီ။ အားလုံးတော့မဟုတ်သေးပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခါတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ ဖြေရှင်းတော့။ ငါလူတိုင်းကိုမကယ်တင်နိုင်ဘူး — ဟိုသတင်းထောက်ကိုမကယ်တင်နိုင်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့လေ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သူမကသတိရှိတယ်။ သူမငါ့ကိုမှတ်မိပြီး ငါနဲ့အတူရှိနေတာက သူမရဲ့အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူမသိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကအရေးမကြီးဘူး။ ဒီလိုစိတ်ပျက်အားငယ်မှုမျိုးမှာ အမှားတစ်ချက်လုပ်မိရုံနဲ့ အားလုံးပြီးသွားတာပဲ။"

"မင်းငါ့ကိုသိခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။"

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကျန်းလီချင်က နောက်တစ်ကြိမ် တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းတောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး။ အကူအညီတောင်းခံတာက လူ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ပဲ။ မင်းကိုလာကယ်တင်ခဲ့တာက ငါ့ရဲ့ရွေးချယ်မှုပဲ။"

"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းလီချင်မှာ ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

"ဒါက မင်းကားနဲ့ပတ်သက်လို့ပါ..."

"ငါ့ကားနဲ့ပတ်သက်လို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ကျွန်မရှင့်ကို အခြေခံမော်ဒယ်ကိုရောင်းခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းယန်ဆီက ပရီမီယံဗားရှင်းအတွက် ငွေတောင်းခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကော်မရှင်ခအနေနဲ့ တစ်သိန်းယူထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံသာမရှိခဲ့ရင် ကျွန်မရှင့်ဆီစာချုပ်အပြီးသတ်ဖို့ လာခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး... လမ်းမှာတစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာမဟုတ်ဘူး... ရှင်နဲ့အတူ အိပ်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"..."

ယန်ကျန့်က သူမကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ငါ့ကိုအခုမှဒါကိုပြောပြရတာလဲ။"

"ကျွန်မမသိဘူး။ ကျွန်မရှင့်ကိုသိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ကျွန်မခရှင့်ကိုမလိမ်ညာချင်ခဲ့ဘူး။"

"အဲ့ဒါအရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ ငါမင်းကိုနှစ်ကြိမ်ကယ်တင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းအသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ထဲကဘယ်သူမှ အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အခုတားချန်းမြို့ကနေတောင် ထွက်ခွာလို့မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ရင်တောင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးက မသေချာမရေရာဘူး။"

ယန်ကျန့်က လက်လှမ်း၍ သူမ၏ကော်လံကိုဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

ကြယ်သီးများပြုတ်ထွက်သွားပြီး၊ သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ထွက်လာသည် — ဖြူဖျော့သောအရေပြားမှာ ကြီးမား၍ ပျံ့နှံ့နေသောညိုမည်းကွက်တစ်ခုဖြင့် အစွန်းအထင်းဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်း၏အရောင်မှာ ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်ဘက်သို့ ပို၍နက်ရှိုင်းလာနေသည်။

"ဒါကိုတွေ့လား။ ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုပဲ။ ဒီအမှတ်အသားနဲ့ဆိုရင် အဲ့ဒီအရာက မင်းကိုမကြာခင်ဖြစ်စေ နောက်ကျဖြစ်စေ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့လိုဖြစ်တဲ့အခါ မင်းသေဆုံးသွားမှာပဲ။ ငါမင်းကိုကယ်တင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး — ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ချင်မှရပ်တည်နိုင်မှာမို့လို့ပဲ။"

"ကယ်တင်ခံရပြီးမကြာခင်မှာပဲ ဒါကိုကြားလိုက်ရတော့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေရမှာပဲဟုတ်လား။ ဟက်။ လက်တွေ့ဘဝက အဲ့လိုပဲရက်စက်တတ်တယ်။ မင်းလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လိုမျိုး စောစောသေဆုံးသွားခဲ့တာက ပိုကောင်းနိုင်လောက်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းဒီအဆုံးမရှိတဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်မှာ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

သူမတိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ သူ့ကိုခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းနောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်ထားလဲ။"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာမေးသည်၊ "သေတမ်းစာရေးမလို့လား။ နောက်ဆုံးမှာတမ်းစကားတွေ ချန်ထားခဲ့မလို့လား။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုရင် ငါကူညီလို့ရတယ်။ မင်းအသက်ရှင်နေတုန်းမှာ သင်္ချိုင်းတစ်ခုတောင် ရွေးချယ်ထားလို့ရသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းတစ်ကိုယ်လုံးအကောင်းအတိုင်း သေဆုံးသွားမှာပေါ့လေ။ မဟုတ်ရင် မင်းလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လိုမျိုးပဲ — အပိုင်းပိုင်းစုတ်ပြဲသွားလိမ့်မယ်။"

သူရုတ်တရက်ဘရိတ်ကိုဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး၊ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် ကားကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ စတီယာရင်ကို ပြင်းထန်စွာထိုးနှက်လိုက်ရာ —

"ခွေးမသား!"

ကျန်းလီချင်ကိုလျစ်လျူရှုရင်း၊ သူအပြင်သို့ထွက်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်မှတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

အဝေးပြေးလမ်းမအကာအရံဘေးတွင်ရပ်ရင်း၊ သူမြို့ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် သူဘာမျှမမြင်တွေ့ခဲ့ပေ။

မြူခိုးများက အရာအားလုံးကိုဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ အဝေးတစ်နေရာတွင် အမှောင်ထုသာကျန်ရှိနေသည်။

သူ၏အနာဂတ်ကဲ့သို့ပင် — အနာဂတ်မရှိ၊ အမှောင်ထုသာ။

"ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ ချန်မထားတော့ဘူးလား။" ယန်ကျန့်က ကောင်းကင်သို့ဟိန်းဟောက်ချင်စိတ်ပေါက်လာသော်လည်း၊ သူသူ၏မေးရိုးကိုခဲကြိတ်ထားပြီး၊ ဒေါသကိုအတွင်းနက်ရှိုင်းစွာ မြိုသိပ်လိုက်သည်။

အသံက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို ဆွဲဆောင်သည်။

၎င်းဘာမျှမဖြေရှင်းနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့် ယခုသယ်ဆောင်ထားသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မည်မျှလေးလံသည်ကို မည်သူမျှနားမလည်ပေ။

ကျန်းလီချင်တစ်ဦးတည်းသာ ၎င်းကိုအာရုံခံမိပုံရပြီး၊ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သေးငယ်သောနည်းလမ်းဖြင့် နှစ်သိမ့်မှုပေးရန် ကြိုးစားနေသည်။

သူထိုနေရာတွင် တားချန်းမြို့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း မည်မျှကြာအောင်ရပ်နေခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူစိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး ကားဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ငါတို့ဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ။" ကျန်းလီချင်က မေးသည်။

"ကံကြမ္မာနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ပေါ့။"

လီဗာကိုနင်းချလိုက်သည်နှင့်၊ ကားမှာ ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားပြီး၊ အဝေးပြေးလမ်းမအတိုင်း အရှိန်ပြင်းစွာမောင်းနှင်သွားသည်။

၎င်း၏ရှေ့မီးများက မြူခိုးများကိုထိုးဖောက်ကာ၊ အမှောင်ထုထဲသို့ မဆုတ်မနစ်တွန်းတိုးဝင်ရောက်သွားသည် — ၎င်းကိုဆွဲဖြဲပစ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။