အစည်းအဝေး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု

"သူဌေးယန်၊ ခင်ဗျားနောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီကိုး။"

ကားရပ်နားပြီး ယန်ကျန့် ဗီလာထဲသို့ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လူများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းဟန်၊ ကျန်းဝေ၊ ကျန်းယန်၊ ကျန်းရှန်းကွေ၊ ဝမ်ရှောင်မင်၊ နှင့် အမည်မသိမျက်နှာအချို့ — ရှိနေသူများ၏မိသားစုဝင်များ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးများဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်၏ဘေးတွင် သန်မာ၍ တည်ကြည်သောမျက်နှာထားရှိသည့် ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။

ယခင်အစီအစဉ်များ လျင်မြန်စွာအကျိုးသက်ရောက်ခဲ့ပုံရသည်။

လျိုရှောင်ယွီ၏စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ချီးကျူးဖွယ်ရာပင်။

ခုလေးတင်စကားပြောလိုက်သူမှာ ကျန်းဝေ၏ဦးလေး၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ယန်ကျန့်က အငွေ့အသက်ထဲတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေက သူ၏သွေးထွက်နေသောဦးခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဖိထားရင်း ပြန်ပြောသည်၊ "တခြားဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ အလုပ်သမားတွေ ပုန်ကန်ကြတာပေါ့။ သူတို့ဆက်နေပြီးအလုပ်လုပ်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြတယ်။ ခုလေးတင်ပဲ အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်က သူတို့အားလုံးကိုခေါ်ထုတ်သွားတာ။ ကျွန်တော်သူတို့ကိုမတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။"

"ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားအဆင်ပြေရဲ့လား။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ပွန်းရာလေးတစ်ခုပါပဲ။" ကျန်းရှန်းကွေက ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင် လုံခြုံခန်းက ပြီးစီးမှာမဟုတ်ဘူး။"

"အခုဘယ်လောက်ပြီးနေပြီလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"အဓိကကိုယ်ထည်ကတော့ ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ထောက်ပံ့ရေးအထောက်အကူပြုပစ္စည်းတွေက ခုထိမတပ်ဆင်ရသေးဘူး။ ငါတို့အခုချက်ချင်းအသုံးပြုရမယ်ဆိုရင် လုံခြုံခန်းက လူတွေကို အများဆုံးဆယ်ရက်လောက်ပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ရေနဲ့လျှပ်စစ်မီးမရှိတာက နေထိုင်လို့မရအောင်ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်။ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုနဲ့ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေအတွက် ငါတို့အဲ့ဒါကိုနောက်တစ်ခါ ပြန်ဖွင့်ရလိမ့်မယ်။"

လုံခြုံခန်းတစ်ခုတည်ဆောက်ခြင်းမှာ အခန်းတစ်ခန်းဆောက်လုပ်ရုံမျှသာ မရိုးရှင်း — အကြောင်းအချက်များစွာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်လိုအပ်သည်။

"အများဆုံးဆယ်ရက်ပဲလား။" ယန်ကျန့် အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာပို၍တိုတောင်းလှသည်။

သူ၏တွက်ချက်မှုများတွင်၊ လုံခြုံခန်းမှာ လူများကို အနည်းဆုံးနှစ်လမှသုံးလအထိ၊ သို့မဟုတ် ခြောက်လပင်မဟုတ်လျှင်၊ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

ယန်ကျန့်က ထို့နောက်အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်မျက်နှာမည်းမှောင်မနေကြနဲ့။ ဟိုအလုပ်သမားတွေထွက်ခွာသွားတာက သူတို့ရဲ့ဆုံးရှုံးမှုပဲ။ ငါ့အမြင်အရတော့ ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်က တားချန်းမြို့တစ်ခုလုံးမှာ အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ။ သူတို့တခြားနေရာသွားရင် ပိုပြီးအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။"

"သူတို့ကိုတစ်နေ့တစ်သောင်းပေးပြီး ဒီမှာအိမ်ရာပါကတိပေးခဲ့တာတောင် သူတို့ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသေးတယ်။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ခွေးမသားတွေ။" ကျန်းဝေ၏ဦးလေးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းကကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြုမူတတ်ကြတာပဲ။ သူတို့လုပ်သမျှဘာမှအံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဝမ်ရှောင်မင် ရုတ်တရက်စကားပြောလာသည်။

"မင်းမြို့လယ်ခေါင်ကို သွားခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတောင် ကယ်တင်ခဲ့သေးတယ်ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါမင်းရဲ့ပုံစံနဲ့မတူဘူးထင်တယ်။ ထားလိုက်ပါတော့။ အဲ့ဒီမှာအခြေအနေတွေ ဘယ်လိုရှိနေလဲဆိုတာ ငါတို့ကိုပြောပြလို့ရမလား။"

ယန်ကျန့်က သူ၏နောက်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အားနည်းနေသော ကျန်းလီချင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းယန်၊ သူ့ကိုရေချိုးသန့်စင်ပြီး အစာတစ်ခုခုစားဖို့ ခေါ်သွားလိုက်။"

"အိုး~" ကျန်းယန်က ကျန်းလီချင်ကို ထူးဆန်းသောအကြည့်ဖြင့်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

"ခင်ဗျားအရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ၊ အဲ့ဒီမှာလက်တွေ့မှာတော့ ပြည့်ကျပ်နေပြီ။ တစ္ဆေက မြို့လယ်ခေါင်ကနေ အပြင်ဘက်ကိုပျံ့နှံ့နေပြီ။ သုံးရက်အတွင်းမှာ ငါတို့ဒီမှာလည်း အဲ့ဒါကိုမြင်တွေ့ရဖို့များတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဤစကားလုံးများ သူ၏ပါးစပ်မှထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဧည့်ခန်းထဲမှလူများ၏မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။

အချို့မှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

အကယ်၍ လုံခြုံခန်းမှာ အပြည့်အဝမပြီးစီးသေးဘဲ၊ ထိုအရာက သုံးရက်အတွင်း ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်တွင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပါက၊ အသဲဆုံးသောသူများပင် ခြေထောက်များတုန်လှုပ်သွားပေမည်။

"ငါမျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းအတာလောက်ပါပဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လုံခြုံခန်းက လူတိုင်းကိုမကာကွယ်ပေးနိုင်ဘူး။ လူအများအပြား သေဆုံးကြလိမ့်မယ်။"

ကျန်းဟန်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး၊ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကိုဖွာရှိုက်ပြီးမှ ထပ်ပြောသည်၊ "ငါတို့မှာအစားအစာနဲ့ရေ အလုံအလောက်သိုလှောင်ထားပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဓိကပြဿနာကိုမဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။ ကျန်ရှိနေတဲ့လူတွေက တစ္ဆေနဲ့အတူအချိန်ကြာကြီး ယှဉ်တွဲနေထိုင်လို့မရဘူး။ ငါတို့သူ့ရဲ့ပုံစံတွေနဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းမခံရအောင်ဘယ်လိုရှောင်ရှားရမလဲဆိုတာ သိနေရင်တောင် အဲ့ဒါက ယာယီပဲ။"

"စတုတ္ထအဆင့်တစ္ဆေကလေးတွေက သေဆုံးသွားတဲ့ရဲ့ဖုန်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကန့်သတ်မထားဘူး။ အဲ့ဒီအရာက ကျိန်စာသင့်နေတဲ့လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်လိမ့်မယ် — ပြီးတော့ ဒီမှာရှိနေတဲ့လူတိုင်းက အဲ့ဒီမြူငွေ့ကို ရှူရှိုက်ခဲ့ပြီးသား။"

အမြန်တွက်ချက်မှုတစ်ခုက လူတိုင်းကိုရှင်းလင်းသွားစေသည်။

လုံခြုံခန်းမှာ အများဆုံးလူနှစ်ဆယ်ဆံ့နိုင်သည်။

ကျန်လူများမှာ ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ကြရမည်။

ရပ်ကွက်မှာ ယခုအခါဘေးကင်းသော်လည်း၊ မကြာမီ တားချန်းမြို့လယ်ခေါင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပေမည်။

"ဒါဆို ငါတို့အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။" ကျန်းရှန်းကွေက မေးသည်။

မည်သူမျှအဖြေမပေးခဲ့ပေ။

အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြသည်။

ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

၎င်းမှာ လေးလံသောမေးခွန်းတစ်ခုပင်။

ယန်ကျန့်မှာ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီးဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသောလူအုပ်ကြီးကိုကြည့်ရင်း သူပြောသည်၊ "ခင်ဗျားတို့ထဲကဘယ်သူမှ ဘာလုပ်ရမလဲမသိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွေးအမြင်တွေကို ဝေမျှပါရစေ။"

လူတိုင်း သူ၏အပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ လုံခြုံခန်းရဲ့အများဆုံးဝင်ဆံ့နိုင်မှုက အခုဘယ်လောက်လဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"တစ်ဆယ့်ကိုးယောက်ပါ။ အဲ့ဒီထက်မပိုနိုင်ဘူး။" ကျန်းရှန်းကွေက ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် တစ်ဆယ့်ကိုးယောက်ပေါ့။"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်၊ "မနက်ဖြန်ကစပြီး လုံခြုံခန်းထဲအမိုးအကာအတွက်ဝင်ရောက်ဖို့ လူတစ်ဆယ့်ကိုးယောက်အတွက် ပြင်ဆင်ပါ။ နေရာတွေအတွက်တော့ အခုချက်ချင်းဆွေးနွေးကြရအောင်။ ကျွန်တော့်တောင်းဆိုမှုတွေက ရိုးရှင်းပါတယ် — ကျွန်တော့်မှာအာမခံထားတဲ့နေရာငါးနေရာလိုတယ်။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုကို ကျွန်တော်ကတိပေးထားတဲ့သုံးနေရာအပြင်၊ ကျန်နှစ်နေရာက ဝမ်ရှောင်မင်နဲ့ ကျန်းယန်တို့အတွက်ပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။"

"မင်းကရော။" ဝမ်ရှောင်မင်က မေးသည်။

အခြားသူများမှာလည်း အံ့ဩသွားကြသည်။

လုံခြုံခန်းကိုအစပြုခဲ့သူ ယန်ကျန့်မှာ သူ့ကိုယ်သူမပါဝင်ခဲ့ပေ။

"တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ လုံခြုံခန်းက ငါ့အတွက်အသုံးမဝင်ဘူး။ ငါ့တစ္ဆေသာအတွင်းထဲမှာနိုးထလာခဲ့ရင် မင်းတို့အားလုံးသေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ့မှာတခြားလုပ်စရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါပင်ပန်းနေပြီ။ ငါအနားယူတော့မယ်။ ကျန်တာကတော့ ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲမူတည်တယ် ဦးလေးကျန်း။"

ကျန်းရှန်းကွေက ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်ပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသောဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခွဲဝေရန်နေရာတစ်ဆယ့်လေးနေရာကျန်ရှိနေရာမှာ၊ မည်သည့်အမှားအယွင်းမဆို ဘေးအန္တရာယ်သို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်မှာ ဤအရာအပေါ်တွင် နစ်မြုပ်နေရန် စိတ်မရှိခဲ့ပေ။

ထိုသို့သောဒုက္ခပေးတတ်သည့်ကိစ္စများမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးဦးထံသို့ လွှဲအပ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

စိုးရိမ်ပူပန်သင့်သူကသာ စိုးရိမ်ပူပန်ပါစေ။

ထိုသည်မှာ သူအလုပ်မလုပ်ဘဲနေသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

တစ်ယောက်တည်း၊ သူငါးလွှာသို့ တက်သွားသည်။

ကျန်းရှန်းကွေမှာ မီးပြတ်တောက်မှုများအတွက်ပြင်ဆင်ရန် လုံလောက်အောင်ထားသည် — သူ့မှာမီးစက်အများအပြား အဆင်သင့်ရှိနေပြီး၊ သိုလှောင်ထားသောဒီဇယ်ဆီများနှင့်အတူ၊ ဗီလာမှာ လျှပ်စစ်မီးဆက်လက်ရှိနေသေးသည်။

ယန်ကျန့်က မီးများမဖွင့်ခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူကြမ်းပြင်အထိရှည်လျားသောပြတင်းပေါက်များဘေးတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ အပြင်ဘက်မှမြူခိုးများကိုငေးမောကြည့်ကာ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုပြုလုပ်ရန် သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါ ယန်ကျန့်ပါ။ လက်ရှိမှာဘေးကင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တစ္ဆေထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖို့လိုပါတယ်။"

ဆက်သွယ်ရေးခန်းမတွင်၊ ရက်အတန်ကြာအိပ်ရေးပျက်မှုကြောင့် မျက်ကွင်းညိုနေသော လျိုရှောင်ယွီမှာ သူမ၏နားကြပ်ထဲမှယန်ကျန့်၏အသံကြောင့် လန့်နိုးသွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒါ အော်ပရေတာ လျိုရှောင်ယွီပါ။ ရှင့်ဘက်ကအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါသလဲ။"

"သိပ်မကောင်းဘူး။ ငါစကားပြောဖို့အချိန်မရှိဘူး။ ငါဗျူရိုနဲ့စကားပြောဖို့လိုတယ်။ စီစဉ်ပေး။"

"ရှင်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်—"

လျိုရှောင်ယွီက မေးသည်၊ "အရင်တုန်းက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ချောင်ယန်ဟွာက ရှင့်ကိုဆက်သွယ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ရှင်မြို့ထဲရောက်နေလို့ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရပါတယ်။"

"ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ချောင်ယန်ဟွာလား။ ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။ အာဏာရှိတဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုကလူတိုင်းကို ဒီအစည်းအဝေးဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ပါဝင်ခိုင်းလိုက်။ တားချန်းမြို့ရဲ့အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးနဲ့သက်ဆိုင်တယ်လို့ သူတို့ကိုပြောလိုက်။ ခင်ဗျားဘယ်လိုစီစဉ်မလဲဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲမူတည်တယ်။ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို မိနစ်နှစ်ဆယ်အချိန်ပေးမယ်။ ကျွန်တော့်ကိုစောင့်မနေရစေနဲ့။"

"ပြီးတော့ ဝမ်ရှောင်မင်ကိုလည်း ပါဝင်ခိုင်းလိုက်။ သူ့ကိုငါးလွှာကိုတစ်ယောက်တည်းလာဖို့ ပြောလိုက်။ မှတ်ထား — တစ်ယောက်တည်းနော်။"

"နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မချက်ချင်းကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ဆို လုံလောက်ပါပြီ။" လျိုရှောင်ယွီက မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်နေသည်၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လားမသိ၊ သို့သော် လာမည့်ဆွေးနွေးမှု၏လေးနက်မှုကို သူမအာရုံခံမိနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က ဂြိုလ်တုဖုန်းကိုချထားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ လှေကားထစ်မှ အလျင်စလိုခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ကျန်းယန်က အသက်ကိုမနည်းရှူရှိုက်ရင်း အပြေးအလွှားဝင်လာပြီး၊ မီးများပင်မဖွင့်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

"နင်ဘာလို့ဒီအပေါ်ရောက်နေတာလဲ။ နင်ငါးလွှာကိုကြောက်တယ်လို့ ငါထင်နေခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က နောက်သို့မလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။" ကျန်းယန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့်တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ယန်ကျန့်က ထိုင်နေရာမှ၊ သူမကိုကျောခိုင်းထားလျက် ဆက်လက်ရှိနေသည်။

"ဘာလို့ကျွန်မအပေါ် ဒီလောက်ကောင်းနေရတာလဲ။ ကျွန်မကိုနေရာတစ်ခုပေးပြီး ကိုယ့်အတွက်တော့ တစ်နေရာမှမယူခဲ့ဘူးလား။"

"အော်၊ အဲ့ဒါလား။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ နင်က ငါ့ဝန်ထမ်းပဲလေ။ ငါနင့်ကိုဘေးကင်းအောင်ထားပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးသား။"

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောသည်၊ "ငါပြောခဲ့ရင် ငါဆိုလိုတာပဲ။ အဲ့ဒါက အခြေခံရိုးသားမှုသက်သက်ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ နင်ကရော။ နင်အဆင်ပြေရဲ့လား။" ကျန်းယန်က စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် အနီးကပ်ချဉ်းကပ်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါဖြစ်နိုင်တာကတော့… သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆိုရင် မသေပါနဲ့နော်။ နင်သာသေသွားခဲ့ရင် ငါဘာလုပ်ရမှာလဲ။ နင်ငါ့ကိုဒီအတိုင်းစွန့်ပစ်သွားလို့မဖြစ်ဘူး!"

မျက်ရည်များ ကျန်းယန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာပြီး၊ သူမယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကိုတွယ်ဖက်ကာ၊ အားကိုးရာမဲ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ကျန်းအမကြီး၊ ဘယ်သူမှဒါကိုမလိုချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့အခုလက်ရှိမှာရနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးရလဒ်ပဲ။ ငါသာသေဆုံးပြီး နင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် တခြားအလုပ်ရှင်တစ်ယောက်ရှာလိုက်ပေါ့။ ကမ္ဘာကြီးကပြောင်းလဲသွားပြီ။ အသက်ရှင်သန်ရေးနဲ့သေဆုံးခြင်းဆိုတာ ငါတို့အားလုံး မကြာခင်ဖြစ်စေ နောက်ကျဖြစ်စေ ရင်ဆိုင်ကြရမယ့်အရာတွေပဲ။"

ကျန်းယန်က အပြင်းအထန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး! ငါတခြားဘယ်သူ့အတွက်မှ အလုပ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါနဲ့အတူလုံခြုံခန်းထဲ လိုက်ခဲ့ပါ။ ငါတို့တိုက်ခန်းမှာအတူတူနေခဲ့တုန်းကလိုမျိုးပဲ — ငါဖိသိပ်ပြီး မင်းအတွက်နေရာတစ်ခုလုပ်ပေးမယ်။"

"ငါ့မှာနေရာမရှိလို့မဟုတ်ဘူး — ငါမသွားချင်လို့သက်သက်ပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ နင်နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာလုပ်စရာတွေရှိတယ်။ နင်ထွက်သွားသင့်ပြီ။ ငါးလွှာကအန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ နင်သိတယ်မဟုတ်လား — ကျန်းအမကြီး၊ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့ကိုမထိနဲ့တော့! နင်ဒီအတိုင်းဆက်လုပ်နေရင် ငါအကူအညီတောင်းလိုက်မှာနော်!"

"ငါလုံခြုံခန်းထဲဝင်သွားရင်တောင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကို အာမမခံနိုင်ဘူး။ ငါဒါကိုနောင်တရချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ့သဘောအတိုင်းပဲ ငါလုပ်တော့မယ်!"

ကျန်းယန်၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။

သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင်၊ သူမဤသို့သောအရာမျိုးလုပ်ဆောင်ရန် စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်။"

နောက်မှအသံတစ်သံ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်မှာ သတိမပြုမိလိုက်မီမှာပင် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဆက်လုပ်ဖို့လိုသေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်သုံးမိနစ်လောက် စောင့်လို့ရပါတယ်။"

"သုံးမိနစ်ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ။" ယန်ကျန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က တည်ငြိမ်စွာပြန်ပြောသည်၊ "ဒါက ကျွန်တော့်သုတေသနအရ ပျမ်းမျှတစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ သုံးမိနစ်က စံပြခန့်မှန်းချက်တစ်ခုပါ။"

"ကျွန်မ—ကျွန်မအခုသွားတော့မယ်။"

ပြင်းထန်စွာမျက်နှာနီမြန်းလျက်၊ ကျန်းယန်က ခေါင်းငုံ့ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးသွားသည်။

"ခင်ဗျားဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုတစ်ယောက်တည်း ဒီအပေါ်ခေါ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော်မှတ်မိသလောက်တော့ ခင်ဗျားအရင်က ကျွန်တော့်ငါးလွှာပေါ်တက်မှာကို သိပ်မကြိုဆိုခဲ့ဘူးမဟုတ်လား။"

ကျန်းယန်ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်၊ ဝမ်ရှောင်မင်က ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားဒီတံခါးတွေအားလုံးကို သော့ခတ်ထားတာပဲ။ အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိနေတာလဲ။"

"အန္တရာယ်ပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော်ကိုယ်ရေးကိုယ်တာလျှို့ဝှက်ချက်ကို လေးစားပါတယ်။ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလောက်သတိကြီးနေဖို့မလိုပါဘူး။"

"ဒါဆို ခင်ဗျားခုနက တံခါးတိုင်းကို ဘာလို့ဖွင့်ဖို့ကြိုးစားနေခဲ့တာလဲ။" ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ပညာရှင်အလေ့အကျင့်သက်သက်ပါ။ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှမရှိပါဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်ဌာနချုပ်နဲ့ အစည်းအဝေးဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု တောင်းဆိုထားပါတယ်။ ခင်ဗျားအဲ့ဒီထဲမှာပါဝင်ရမှာပါ။ ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပြီးသွားရင် ခင်ဗျားပြီးပြီ။ လုံခြုံခန်းထဲမှာပဲ နေလိုက်တော့။"

"အိုး။ ခင်ဗျားသူတို့နဲ့ ဘာတွေဆွေးနွေးဖို့စီစဉ်ထားတာလဲ။"

"ခင်ဗျားမကြာခင် သိလာမှာပါ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။