နောက်ဆုံးညဉ့်

ကျောက်ကျန့်ကော်မှာ လျိုရှောင်ယွီထံမှ တားချန်းမြို့၏တစ္ဆေမျက်လုံးပိုင်ရှင် ယန်ကျန့်က တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူရုံးချုပ်နှင့် တယ်လီကွန်ဖရင့်တစ်ခုကျင်းပလိုကြောင်း သတင်းစကားလက်ခံရရှိသောအခါ၊ သူအခြေအနေ၏လေးနက်မှုကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဝန်ကြီးနဲ့ ဒုဝန်ကြီးကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားလိုက်။ နည်းပညာအဖွဲ့ကို ဒီတယ်လီကွန်ဖရင့်ကို ဆယ်မိနစ်အတွင်း စီစဉ်ခိုင်းလိုက်။ သက်ဆိုင်ရာအဓိကဝန်ထမ်းအားလုံး ချွင်းချက်မရှိ တက်ရောက်ရမယ်။"

ကျောက်ကျန့်ကော်မှာ လက်ရှိတွင် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူရုံးချုပ်၌ အလုပ်လုပ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူလွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က တားချန်းမြို့အစွန်အဖျားသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

သူဖုန်းချလိုက်သည်နှင့်၊ သူပြင်ဆင်မှုများ စတင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျောက်ကျန့်ကော်၏ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ရုံးချုပ်၏ဝန်ကြီးနှင့် ဒုဝန်ကြီးကိုသာ သတိပေးလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ယန်ကျန့်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည် — ဤအစည်းအဝေးမှာ တားချန်းမြို့၏အသက်ရှင်သန်ရေးနှင့်သေဆုံးခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟူ၍ပင်။

မြို့တစ်မြို့လုံး၏ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို မည်သူက ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားရဲမည်နည်း။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသော တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးမဟုတ်ခဲ့ပါက၊ သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်းမှာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဗုံးကြဲခံထားရလောက်ပြီ။

"ဝန်ကြီး၊ တယ်လီကွန်ဖရင့် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အချိန်မရွေး စတင်နိုင်ပါပြီ။"

ကျောက်ကျန့်ကော်က အခန်းထဲသို့ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်းကို စားပွဲအလယ်တွင် ချထားလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီ လိုင်းကိုပြောင်းလိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ ယန်ကျန့်၏ဆက်သွယ်မှုမှာ ဤနေရာသို့ လွှဲပြောင်းရောက်ရှိလာပေမည်။

"အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။" ချောင်ယန်ဟွာက မေးသည်။

ကျောက်ကျန့်ကော်က ပြန်ပြောသည်၊ "ဆယ်မိနစ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ကျွန်တော်တို့ကိုပြင်ဆင်ဖို့ မိနစ်နှစ်ဆယ်အချိန်ပေးခဲ့တယ်။ လျိုရှောင်ယွီက ဆယ့်ငါးမိနစ်ကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာနောက်ထပ်ငါးမိနစ် ကျန်ပါသေးတယ်။ ဒါက အဓိကဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်မှုတွေပါဝင်နေလို့ လျှို့ဝှက်ချက်ထိန်းသိမ်းရေးအကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ လုံလောက်တဲ့ရှင်းလင်းခွင့်မရှိတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော်အကြောင်းမကြားခဲ့ပါဘူး။ အခုလောလောဆယ် ဒီအခန်းထဲမှာ ခင်ဗျား၊ ဝန်ကြီး၊ လီကျွင်း၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ပဲရှိပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဖုန်းကနေတစ်ဆင့်ဆက်သွယ်ထားပေမဲ့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်မှာပါဝင်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူတွေကတော့..."

"တော်ပါပြီ၊ ခင်ဗျားနားလည်သဘောပေါက်နေသရွေ့ပေါ့လေ။ လိုင်းတချို့က ဆက်သွယ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားစကားပြောဆင်ခြင်ပါ။ လုံခြုံရေးကို တင်းကျပ်စွာပိတ်ဆို့ထားခိုင်းလိုက် — အစည်းအဝေးမပြီးမချင်း အမိန့်ပေးစင်တာထဲကို ဘယ်သူမှမဝင်စေနဲ့။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီနောက်မှာ ဖုန်းအားလုံးကို ချက်ချင်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်။ သတင်းအချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကြားလို့မဖြစ်ဘူး။" ချောင်ယန်ဟွာက သတိကြီးစွာပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။" ကျောက်ကျန့်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အတည်ပြုပြီးသည်နှင့်၊ လျိုရှောင်ယွီက ယန်ကျန့်ကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"အစည်းအဝေးက စက္ကန့်သုံးဆယ်အတွင်း စတင်ပါတော့မယ်။ ရှင့်ဘက်က အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

"အဆင်သင့်ပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

စက္ကန့်သုံးဆယ်ပင်မပြည့်မီ၊ သူ၏လိုင်းမှာ ခဏတာပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ဆက်သွယ်မိသွားသည်။

"ဒါက ချောင်ယန်ဟွာပါ၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူရုံးချုပ်ရဲ့ ဒုတိယဝန်ကြီး၊ လက်ရှိမှာတော့ တားချန်းမြို့က ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ်အတွက် အဓိကတာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်ပါ။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူယန်ကျန့်၊ ခင်ဗျားတားချန်းမြို့ရဲ့အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကိုဆွေးနွေးဖို့ ဒီတယ်လီကွန်ဖရင့်ကို တောင်းဆိုခဲ့တာ ဟုတ်ပါသလား။" ချောင်ယန်ဟွာက တည်ငြိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

ဖုန်းမှထွက်ပေါ်လာသောအသံကိုကြားသောအခါ၊ ဝမ်ရှောင်မင်မှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။

သူဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကြိုတင်အသိပေးချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခဲ့ပေ။

"အတိအကျပြောရရင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်အတည်ပြုဖို့လိုအပ်တဲ့အချက်အချို့ ရှိနေပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်အခုဌာနချုပ်ထဲဝင်ရောက်ပြီးပြီ — တခြားသူတွေနဲ့မတိုင်ပင်ဘဲ ကျွန်တော်ထင်ရာစိုင်းလုပ်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားအတိအကျ ဘာတွေအတည်ပြုဖို့လိုအပ်တာလဲ။" ချောင်ယန်ဟွာက မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "တားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းဖို့ အခြေအနေနှစ်ခု ပြည့်မီဖို့လိုတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ အခုအချိန်အထိတော့ ငါတို့မှာအဲ့ဒီနှစ်ခုလုံးမရှိသေးဘူး။ ခင်ဗျားသက်ဆိုင်ရာဖိုင်တွေကို လက်ခံရရှိပြီးလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော်ယူဆပါတယ် — အဲ့ဒီအခြေအနေနှစ်ခုက ဘာတွေလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိသင့်နေလောက်ပြီ။"

"ဒီအခြေအနေနှစ်ခုက ဘာတွေလဲ။ ငါတို့ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဖြေရှင်းပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် နည်းလမ်းတစ်ခုရှာကြတာပေါ့။ တားချန်းမြို့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက အဓိကအရေးအကြီးဆုံးပဲ။"

ရုတ်တရက်၊ ဖုန်းပေါ်မှ နောက်ထပ်အသံတစ်သံ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဘယ်အဘိုးကြီးက ခုနကကြားဖြတ်ပြောလိုက်တာလဲ။ ဘာမှမသိဘဲ အစည်းအဝေးထဲဝင်လာရတယ်လို့။ အရင်ဆုံးဖိုင်တွေကို သွားပြန်သုံးသပ်လိုက်ဦး။" ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဤသို့ကြားသောအခါ၊ အမိန့်ပေးစင်တာရှိ ချောင်ယန်ဟွာနှင့် ကျောက်ကျန့်ကော်တို့၏နဖူးမှ ချွေးစေးများ ပေါက်ထွက်လာသည်။

သူတို့၏ဘေးတွင်၊ လီကျွင်း၏နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် တွန့်ကွေးနေသည်။

"ရိုင်းစိုင်းမနေနဲ့ ကောင်လေး။ ဒါသာအရေးကြီးတဲ့အခိုက်အတန့်မဟုတ်ခဲ့ရင် မင်းငါ့ကိုဒီလိုပြောရဲရုံနဲ့ ငါမင်းကိုပစ်သတ်ခိုင်းပြီးလောက်ပြီ။"

ဖုန်းပေါ်မှအသက်ကြီးသောအသံ ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးထွက်ပေါ်လာသည် — ရှင်းလင်းစွာပင်၊ ဤသည်မှာ စိတ်တိုလွယ်သောအကြီးတန်းအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်၊ "ငါ့ကိုပစ်သတ်မယ်ဟုတ်လား။ မင်းအသက်တော်တော်ကြီးနေပုံပဲ — သေနတ်တောင်မြှောက်နိုင်ပါ့မလား။ ပြီးတော့ ဘယ်တုန်းက ကျိန်ဆဲတာက သေဒဏ်ကျလောက်တဲ့ပြစ်မှုဖြစ်သွားတာလဲ။ မင်းဒီအစည်းအဝေးမှာရှိနေတယ်ဆိုရင် မင်းအရေးကြီးတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။ လူသတ်မှုက တရားမဝင်ဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ ရဲတင်းတဲ့စကားလုံးတွေပဲ။"

"ဒုဝန်ကြီးချောင်၊ ကျွန်တော်သူနဲ့စကားမပြောချင်ဘူး။ သူ့ကိုထုတ်ပစ်လိုက်။"

"..."

ချောင်ယန်ဟွာမှာ ချွေးစေးများ ပို၍ပင်ပေါက်ထွက်လာသည်။ မင်းဘယ်သူနဲ့ငြင်းခုံနေလဲဆိုတာ မင်းလုံးဝမသိဘူး။

"မင်းသတ္တိရှိသားပဲ ကောင်လေး။ ငါ့နယ်မြေကိုလာခဲ့၊ ငါမင်းကိုသင်ခန်းစာမပေးခဲ့ရင် ငါမင်းရဲ့မြေးဖြစ်သွားမယ်။" အဘိုးကြီးက ဟောက်လိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ အဘိုးလီ၊ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းလုပ်ပါ။ ဒါကအချိန်အခါမဟုတ်ဘူး။ ယန်ကျန့်၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ ဆက်ပြောပါ။ ငါတို့နားထောင်နေပါတယ်။"

အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သောငြင်းခုံမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

အဘိုးလီဟုခေါ်ဆိုခံရသူမှာ သူ၏ဒေါသကိုမျိုသိပ်လိုက်ပုံရပြီး နောက်ထပ်မဖိအားပေးတော့ပေ။

"ငါဘယ်မှာရောက်နေခဲ့တာလဲ။ အဲ့ဒီငြင်းခုံမှုပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါမေ့သွားပြီ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်၏တည်ငြိမ်သောအသံ ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာသည်၊ "တားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းဖို့ ကြိုတင်လိုအပ်ချက်နှစ်ခုက ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်းနဲ့ ချုပ်နှောင်ခြင်းပါပဲ။ ရင်းမြစ်တစ္ဆေနဲ့တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ဆက်ဆံခြင်းက အလွန်မြင့်မားတဲ့သေဆုံးနှုန်း သယ်ဆောင်လာပါတယ်။ ငါတို့အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေလိုအပ်တယ် — တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တွေက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုက စတုတ္ထအဆင့်တစ္ဆေကလေးအပေါ်မှာ သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့မှာအခုဘာမှမကျန်တော့ဘူး။"

"အဲ့ဒီအခြေအနေကို ငါကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ ငါဝမ်ရှောင်မင်ကိုအရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ငါ့မှာအောင်မြင်နိုင်ခြေ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲရှိတယ်။ ငါသာကျရှုံးခဲ့ရင် ငါသေဆုံးသွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကြိုးစားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အဲ့ဒီအတွက်တင်ပဲ လူငယ်လေး၊ ငါအရင်ကပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။ မင်းငါ့ဆီလာခဲ့ရင် ငါမင်းကိုလက်ဖက်ရည်တိုက်မယ် — မဟုတ်ဘူး၊ ဝိုင်တိုက်မယ်။ ငါတို့မူးလဲကျသွားတဲ့အထိ သောက်ကြမယ်။" အဘိုးလီက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"ဒုဝန်ကြီးချောင်၊ ဒီအဘိုးကြီး ဘာလို့ဒီမှာရှိနေသေးတာလဲ။ ကျွန်တော်သူ့ကိုထုတ်ပစ်လိုက်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။ သူဘာမှမသိဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ လျှောက်ပြောနေတယ်။"

"ဝိုင်သောက်ပြီးရင် ငါမင်းကိုပစ်သတ်ဦးမှာပဲ။" အဘိုးလီက မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည်။

ချောင်ယန်ဟွာမှာ စကားမပြောရဲတော့ပေ။ သူ့ကိုထုတ်ပစ်ရမှာလား။ ဒီအခန်းထဲကလိုင်းတိုင်းက ဆက်သွယ်ထားတာလေ။ အဘိုးလီစကားပြောလိုက်တုန်းက လူတိုင်းတိတ်ဆိတ်သွားတာကို ခင်ဗျားသတိမထားမိဘူးလား။

"အဘိုးလီ၊ ဒေါသကိုထိန်းပါ။ ပထမအခြေအနေကို ကျွန်တော်နားလည်သွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲထားလိုက်ပါ့မယ်။ ခင်ဗျားစီစဉ်ဖို့လိုအပ်တာတစ်ခုခုရှိခဲ့ရင် ပြောလိုက်ပါ။ ကျန်တာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်။" အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက လေးနက်စွာပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်အခုနှစ်သိမ့်မှုမလိုအပ်ပါဘူး။ ဝမ်ရှောင်မင်၊ ဆက်ပြောပါ။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ဆက်လက်ပြောသည်၊ "ဒုတိယအခြေအနေက ချုပ်နှောင်ခြင်းပါပဲ။ ချုပ်နှောင်ခြင်းက ရင်းမြစ်ကိုကန့်သတ်ဖို့လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မူလအစီအစဉ်က ဟိုလက်ချောင်းကိုအသုံးပြုဖို့ပါ — ခင်ဗျားတို့အားလုံးဖိုင်တွေကို မြင်တွေ့ပြီးလောက်ပါပြီ — ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကျရှုံးခဲ့တယ်။ ငါတို့ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်တဲ့ပစ္စည်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုချုပ်တည်းနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တခြားရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုခု မရှာဖွေနိုင်သရွေ့တော့..."

"ဒုတိယအခြေအနေကိုလည်း ငါဖြေရှင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကဒီမှာ — ငါပထမအဆင့်ကိုအသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရင် ဒုတိယအဆင့်က အဲ့ဒီလက်ချောင်းအတွက် အစားထိုးပစ္စည်းတစ်ခုရှာဖွေဖို့ပဲ။"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်၊ "တားချန်းမြို့မှာ အဲ့လိုအရာဝတ္ထုမျိုးရှိနိုင်တဲ့နေရာတစ်ခု ငါသိတယ်။"

"ဒါဆို မင်းဘာလို့အဲ့ဒါကို ခုထိမထုတ်ယူသေးတာလဲ။" အမည်မသိအသံတစ်ခုက မထိန်းနိုင်ဘဲမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ။ ကီးဘုတ်ပေါ်မှာစာရိုက်ရုံနဲ့လား။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "အဲ့ဒီအရာဝတ္ထုက လက်ရှိမှာတခြားတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖိနှိပ်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်က ခန့်မှန်းရခက်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ A အဆင့်၊ S အဆင့်တောင်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါသာတားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီအရာဝတ္ထုကိုလိုအပ်လိမ့်မယ် — ငါတို့တခြားအရင်းအမြစ်အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ငါဒီနေ့တင်ပြနေတဲ့အကျပ်အတည်းက ဒါပဲ၊ ဒီအကျပ်အတည်းကိုဖြေရှင်းတယ်ဆိုတာက အမည်မသိ၊ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရမှာပဲ။"

"အဲ့ဒီအရာက တားချန်းမြို့ထက်ပိုဆိုးရွားတဲ့ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့အသက်နဲ့သက်ဆိုင်နေတယ်။ ငါတစ်ယောက်တည်း ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမချမှတ်နိုင်ဘူး — ဒါက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူရုံးချုပ်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"

"ငါပြောစရာရှိတာ ဒါအကုန်ပဲ။ လျိုရှောင်ယွီကို မနက်ဖြန်ညနေခြောက်နာရီမှာ အဖြေတစ်ခုပေးခိုင်းလိုက်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူဖုန်းချလိုက်သည်။

တားချန်းမြို့အပြင်ဘက်မှ အမိန့်ပေးစင်တာတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း စိုးမိုးသွားသည်။

"မင်းဘယ်လောက်တောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ယန်ကျန့်ကို မည်းမှောင်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျန့်မှာ ဤမျှစိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာအချိန်တွင်ပင် ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းတစ်ခုရှိနေသေးသည်ကို သူဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ငါမင်းကိုယုံကြည်လို့ရမလား။" ယန်ကျန့်က အဖြေမပေးဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ပြန်ပြောသည်၊ "မင်းယုံကြည်သင့်တယ်။"

"ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန်၊ မင်းနဲ့တခြားသူတွေ လုံခြုံခန်းထဲဝင်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါအစီအစဉ်ကိုစတင်မယ်။ ဒီဖုန်းကိုယူလိုက်။ ဆက်သွယ်မှုထိန်းသိမ်းထားဖို့ ငါဒီမှာနောက်တစ်လုံးချန်ထားခဲ့မယ်။ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဘယ်လောက်ကြာကြာခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမြင်လိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံးကိုနားလည်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဒီအစီအစဉ်အောင်မြင်ခြင်းရှိမရှိက ငါအဲ့ဒီနှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်အခွင့်အရေးကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခြင်းရှိမရှိအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ငါသာသေဆုံးသွားခဲ့ရင် တစ္ဆေဘယ်နှစ်ကောင်နိုးထလာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ အန္တရာယ်တွေက ငါ့ထိန်းချုပ်မှုထက်ကျော်လွန်နေပြီ — မင်းအဲ့ဒါတွေကိုငါ့ထက်ပိုသိပါတယ်။"

"မင်းဆုံးဖြတ်ပြီးသားဆိုရင် ဘာလို့ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့တာလဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ကုန်ကျစရိတ်က အလွန်ကြီးမားလိမ့်မယ်။ ငါတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လွှတ်ထုတ်တော့မှာ။ အဲ့ဒါဘာတွေယူဆောင်လာမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး — ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတာဝန်ကိုငါတစ်ယောက်တည်း မထမ်းဆောင်နိုင်ဘူး။ အနာဂတ်အတွက် ဌာနချုပ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဝေမျှခံယူဖို့လိုတယ်။ ၊ ငါသာသေဆုံးသွားခဲ့ရင် အစီအစဉ်ကအဆုံးသတ်သွားမှာပဲ။ ရှုပ်ထွေးမှုတွေမရှိတော့ဘူး။"

"ဒါဆို မင်းဌာနချုပ်က မင်းရဲ့ရှုပ်ပွနေတာတွေကို ရှင်းလင်းပေးစေချင်တာပေါ့လေ။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်။

"ဘာလို့မဖြစ်ရမှာလဲ။ ငါဒီမြို့အတွက် ငါ့အသက်ကိုစွန့်စားနေတာလေ။ ငါ့နောက်ကရှုပ်ပွနေတာတွေကိုရှင်းလင်းပေးရတာက တောင်းဆိုမှုအရမ်းများလွန်းနေလို့လား။" ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းအလွန်အကျွံစဉ်းစားနေတာပဲ။ မင်းသာအောင်မြင်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေက သူတို့ဘာသာသူတို့ သက်သေပြလိမ့်မယ်။ မင်းဒါကိုလျှို့ဝှက်ထားလို့ရခဲ့တယ် — ဒီအပိုခြေလှမ်းအတွက် မလိုအပ်ခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြုံးစစလုပ်လိုက်သည်။

"ငါသာမပြောခဲ့ရင် ဌာနချုပ်က ဒါငါ့လက်ချက်ဖြစ်မှန်း ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။"

"မင်းဂုဏ်ပြုခံရခြင်းအပေါ် အရမ်းစွဲလမ်းလွန်းနေတယ်။" ဝမ်ရှောင်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"လူတိုင်းက မင်းလိုကိုယ်ကျိုးမဖက်ကြပါဘူး။ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။"

"စကားပြောတာ တော်လောက်ပြီ။ အစီအစဉ်က အခုစတင်တော့မယ်။ ရလဒ်တွေကိုပဲ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တော့။"

"မင်းအောင်မြင်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ ဝမ်ရှောင်မင်က မတ်တပ်ထရပ်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ကျန့် ဤနောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှုအပေါ် အရာအားလုံးပုံအပ်ရန်ဆန္ဒရှိနေမှတော့၊ နောက်ထပ်ပြောစရာဘာမှမရှိတော့ပေ။

ဌာနချုပ် ယန်ကျန့်၏အစီအစဉ်ကိုသဘောတူညီခြင်းရှိမရှိအတွက်မူ — ဝမ်ရှောင်မင်မှာ သံသယတစ်စုံတစ်ရာမရှိခဲ့ပေ။

သူတို့သဘောတူညီကြပေမည်။

မည်သည့်နိုင်ငံကမျှ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဆုံးရှုံးခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤရှေ့ပြေးသာဓကကို သတ်မှတ်၍မဖြစ်ပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင်မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်လွှတ်ထုတ်လိုက်သောတစ္ဆေမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလျှင်ပင်၊ အရေးမကြီးပေ။

အနာဂတ်မှာ မသေချာမရေရာ — ပစ္စုပ္ပန်က ပထမဦးစားပေးဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့်က အပြင်ဘက်မှမှောင်မိုက်လာသောကောင်းကင်ကို ငေးမောကြည့်နေသည်။

မနက်ဖြန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါမျက်လုံးဖွင့်ပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ဦးမှာလားမသိဘူး။