ကြိုးဆွဲချ သေကြောင်းကြံခြင်း

မပြီးစီးသေးသောလမ်းတစ်ခုက အကြမ်းထည်ဆောက်လုပ်ထားသောဗီလာတစ်လုံး၏ မြေအောက်ခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေသည်။

ပြန့်ကျဲနေသောဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများ ဧရိယာတစ်ဝိုက်တွင် ရှိနေသည်။

ဤသာမန်ဟုထင်ရသောဗီလာအောက်တွင် အလျင်အမြန်ပြီးစီးအောင်တည်ဆောက်ထားသော လုံခြုံခန်းတစ်ခုရှိသည် — ရွှေ၊ သံမဏိပြားများ၊ နှင့် ကွန်ကရစ်တို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသောနေရာတစ်ခုပင်။

ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လူတစ်ဆယ့်ကိုးယောက်ကို မနည်းဝင်ဆံ့နိုင်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ တစ်ဆယ့်ကိုးယောက်စာရင်းမှာ အပြီးသတ်အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေနှင့် မိသားစုဝင်အများအပြားမှာ လုံခြုံခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်စပြုနေကြပြီ။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအပြင်၊ ကျန်းဟန်၏ဆွေမျိုးများ၊ အထူးလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦး၊ ဝမ်ရှောင်မင်၊ ကျန်းယန်၊ နှင့် အခြားသူများလည်း ပါဝင်သည်။

"ကျန်းဝေ၊ ခဏဒီကိုလာခဲ့ဦး။ ဒါကိုငါ့အတွက်ကိုင်ထားပေး။ ငါဒီတစ်ခါသေသွားခဲ့ရင် ဒါကိုဝမ်ရှောင်မင်ကို ပေးလိုက်။" ယန်ကျန့်က လူ့အရေပြားစာရွက်ပါဝင်သော သေတ္တာတစ်လုံးကို ကျန်းဝေ၏လက်ထဲသို့ထည့်ပေးရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဒါဘာလဲ။" ကျန်းဝေက အံ့ဩမှုဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "မင်းအရင်ကမြင်ဖူးပါတယ် — ကျောင်းမှာတုန်းက ဟိုလူ့အရေပြားစာရွက်လေ။"

"အိုး-အိုကေ။" ကျန်းဝေက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်၊ "မင်းငါသေပြီလားမသေဘူးလားဆိုတာ မသေချာဘူးဆိုရင်တော့ မင်းလုံခြုံခန်းထဲဝင်ပြီး ကိုးရက်မြောက်နေ့မှာ သူ့ကိုပေးလိုက်။ ငါသာအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် ငါအဲ့ဒါကိုပြန်လာယူမယ်။"

"ဒီမှာ မြို့လယ်ခေါင်က ငါ့မိသားစုဗီလာရဲ့သော့ပဲ။ မင်းဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိပါတယ်။"

ကျန်းဝေက သော့တစ်ချောင်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့အတန်းဖော်အားလုံးထဲမှာ ငါတို့အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ မင်းမသေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်ကွာ။ ငါနောက်ပိုင်းမှာမင်းနဲ့ ဂိမ်းတွေဆက်ဆော့ချင်သေးတယ်။"

"ငါအစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်။ ငါအခုထွက်သွားတော့မယ်။"

ယန်ကျန့်က သော့ကိုအိတ်ထဲထည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကျန်းရှန်းကွေ၏ကုမ္ပဏီမှ ပစ်ကပ်ထရပ်ကားတစ်စီးဖြင့် ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်ကို ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသည်။

သူဤမျှအန္တရာယ်များသောအရာကို ဤနေရာတွင်လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

အကယ်၍ သူကျရှုံးခဲ့ပါက၊ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးမှလူတိုင်း သေဆုံးကြပေမည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူသူ၏အစီအစဉ်ကို မြို့လယ်ခေါင်ရှိကျန်းဝေ၏အိမ် — သူလူသူကင်းမဲ့၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး၊ အနှောင့်အယှက်များကင်းစင်မည်ဟုသိရှိထားသောနေရာ — တွင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

"ယန်ကျန့်… သူသွားပြီ။"

ရပ်ကွက်၏အဆောက်အအုံများထဲမှ တစ်ခု၏အပေါ်ဆုံးထပ်များမှ၊ ဝမ်ဘင်နှင့် သူ၏မိသားစုမှာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ရပ်ရင်း၊ ယန်ကျန့်၏ထွက်ခွာသွားသောယာဉ်၏နောက်မီးများကို ကြည့်နေကြသည်။

"ငါတို့တကယ်ပဲ ရှန်းရှန်းကို ယန်ကျန့်ဆီက နေရာအနည်းငယ်တောင်းခိုင်းခဲ့သင့်တာ။ သူတို့အားလုံး လုံခြုံခန်းထဲဝင်သွားကြပြီ၊ ငါတို့မိသားစုကတော့ အပြင်မှာကျန်နေခဲ့ရတယ်။ ဒါမမျှတဘူး!" ဝမ်ဟိုင်ယန်က နောင်တတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဘင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့အရည်အချင်းမမီဘူးလေ။ ဘယ်သူတွေဝင်သွားလဲဆိုတာ မင်းမမြင်ခဲ့ဘူးလား။ ဘီလီယံနာသူဌေးကြီးတွေ၊ လုံခြုံခန်းကိုဆောက်ခဲ့တဲ့လူတွေ၊ နိုင်ငံတကာကျော်ကြားတဲ့ပါမောက္ခတွေ၊ နိုင်ငံတော်အကာအကွယ်အောက်က ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိသူတွေ၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်လိုတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေ… ငါတို့လိုသာမန်လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်မှာလဲ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာနေခွင့်ရတာကိုက ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဟိုကျန်းယန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီးဝင်သွားတာလဲ။ ယန်ကျန့်နဲ့တွဲနေလို့လား။ ငါတို့ရှန်းရှန်းက သူ့ထက်ဘာမှမညံ့ပါဘူး!" ဝမ်ဟိုင်ယန်က ငြင်းခုံသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းမှာ၊ မျက်နှာဖြူဖျော့၍ အမူအရာအေးစက်စွာဖြင့် စကားပြောလာသည်၊

"သူသေရင် သမီးလည်းသေမှာပဲ။ သမီးလုံခြုံခန်းထဲမှာ ရှိနေဖို့မလိုပါဘူး။"

"ငါတို့သေရင် မိသားစုလိုက်အတူတူသေကြတာပေါ့။ ရှန်းရှန်းသာ ယန်ကျန့်ဆီကနေရာတစ်ခု တောင်းခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူကဝင်မှာလဲ။" ဝမ်ဘင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့၏မိသားစုမှာ အပြင်ဘက်တွင်ကျန်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသောမိသားစုမဟုတ်ပေ။

ကျန်းရှန်းကွေ၏ဆွေမျိုးများစွာလည်း ဖယ်ချန်ခံခဲ့ရသည်။

ကျန်းဟန်မှာ မိသားစုဝင်တစ်ဦးတည်း — မွေးကင်းစကလေးငယ်တစ်ဦး — ကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

တားချန်းမြို့မှ အရေးကြီးသောအရာရှိများစွာထဲတွင်၊ ယန်ကျန့်မှာ နေရာသုံးနေရာသာ ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲမှနှစ်နေရာမှာ အလွန်အမင်းလေ့ကျင့်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဝမ်ရှောင်မင်ကိုကာကွယ်ရန်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ လုံခြုံခန်းအတွင်း၌ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

စတေးမှုများမှာ အရပ်ရပ်၌ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်၊ ဗီလာအတွင်း၌…

မီးများပိတ်ထားပြီး၊ ကျန်းလီချင်မှာ ဗလာဖြစ်နေသောအဆောက်အအုံထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရှိနေသည်။

သူမတံခါးဝတွင်ရပ်ရင်း၊ ယန်ကျန့်ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကာ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တောင့်ခဲနေမိသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့်ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်၊ သူမဘာလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပုံရသည်။

မသိစိတ်ဖြင့်၊ ကျန်းလီချင်မှာ ဤလူအပေါ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မှီခိုအားထားမိခဲ့သည်။

အတွင်းစိတ်ထဲတွင်၊ သူမသူ့ကို သူမ၏စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲမှ တစ်ခုတည်းသောမျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခုအဖြစ် — ရေနစ်နေသူတစ်ဦး နောက်ဆုံးအသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို တွယ်ဖက်ထားသကဲ့သို့ — ရှုမြင်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ စိတ်ခံစားချက်များနှင့်မသက်ဆိုင်၊ သန့်စင်သောရှင်သန်လိုစိတ်ပင်ကိုယ်အသိသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယန်မှာလည်း ထိုသို့ပင်ခံစားနေရဖွယ်ရှိသည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးအတွက်၊ ယန်ကျန့်မှာ ပစ်ကပ်ထရပ်ကား၏နောက်ဘက်တွင် တစ္ဆေကြိုးနှင့် တစ္ဆေမှန်ကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အနိုင်ရရန် အကုန်အကျခံကစားသော လောင်းကစားပွဲတစ်ခုပင်။

သူလူ့အရေပြားစာရွက်ကိုပင် ချန်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသေဆုံးသွားခဲ့ပါက၊ ၎င်းဝမ်ရှောင်မင်၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်ပေမည်။

သူ၏ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဖြင့်၊ ဝမ်ရှောင်မင်မှာ ၎င်းမှ ပို၍အသုံးဝင်သောသတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်ယူနိုင်ဖွယ်ရှိသည် — သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ သူ၏နည်းလမ်းများ ပို၍ထင်ရာစိုင်းပြီး ရဲတင်းလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ထိုသည်မှာ သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှု မဟုတ်တော့ပေ။

လမ်းမပေါ်တွင်၊ ယာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာတုန်ခါသွားပြီး၊ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာပုံရိပ်အချို့ကို ဘေးသို့တွန်းတိုက်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်မှာ မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာရှိနေပြီး၊ ရပ်တန့်ရန်ပင်မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

သူစိတ်ပျက်အားငယ်စွာအကူအညီတောင်းသံများကို ကြားခဲ့သော်လည်း၊ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး၊ တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

မကြာမီ၊ သူတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော၊ အဆင့်မြင့်လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထရပ်ကားမှာ ကျန်းဝေ၏အိမ်ခြံဝင်းထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ ဂိတ်တံခါးကို ဆောင့်ကန်ဖြိုခွင်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်က ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ ထရပ်ကားနောက်ဘက်မှတစ္ဆေမှန်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့သယ်ဆောင်သွားသည်။

အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော မှန်မှာ ၎င်း၏သဘာဝကို တစ်စုံတစ်ရာမျှမဖော်ထုတ်ပြပေ။

သူ၎င်းကို ဒုတိယထပ်ရှိအခန်းအလွတ်တစ်ခုတွင် ထားရှိလိုက်ပြီး၊ မှောက်မကျစေရန် နံရံနှင့်မှီထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူဗီရိုတစ်လုံးကိုရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး အားအပြည့်သွင်းထားသောဖုန်းတစ်လုံးကို ၎င်းအပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

ဖုန်း၏ကင်မရာမှာ ညမြင်ကွင်းစနစ်ပါရှိသည် — အပြည့်အဝရှင်းလင်းခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ၎င်းအခန်းထဲမှဖြစ်ပျက်နေသမျှအရာအားလုံးကို ဖမ်းယူထားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

ဖုန်းမှာ အောင်မြင်စွာချိတ်ဆက်ပြီးဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်…

လုံခြုံခန်းအတွင်း၌၊ နံရံနှင့်မှီ၍ထိုင်နေသော ဝမ်ရှောင်မင်မှာ သူ၏ဖုန်းတုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး သူအောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်၊ သူယန်ကျန့်ကို အခန်းအလွတ်တစ်ခုထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကင်မရာရှုထောင့်မှာ အနည်းငယ်ယိမ်းထိုးနေပြီး ချိန်ညှိခြင်းခံလိုက်ရသည်။

တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့်၊ မြင်ကွင်းမှာ မှန်တစ်ချပ်ကိုဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည် — ရှေးကျသော၊ ရီပတ်ဘလစ်ခေတ်ပုံစံရှိပြီး၊ အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့်ဖုံးလွှမ်းထားကာ ၎င်း၏ဘောင်သာမြင်တွေ့နိုင်သော မှန်တစ်ချပ်ပင်။

"မင်းအတိအကျ ဘာတွေကြံစည်နေတာလဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

ဖုန်းကိုနေရာချထားပြီး ကင်မရာမှန်ကို မတော်တဆမဖမ်းယူမိစေရန် သေချာအောင်ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားသည်။

သူလိုက်ကာများကိုဆွဲချလိုက်ပြီး၊ အခန်းထဲမှမသက်ဆိုင်သောအရာဝတ္ထုအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ၊ ထို့နောက် တံခါးကိုပိတ်၍ သော့ခတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းထားသောတစ္ဆေမှန်ရှေ့တွင်ထိုင်ရင်း၊ ယန်ကျန့်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေစက္ကူဖြင့်ပတ်ထားသောအရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အတွင်းထဲတွင် အိုဟောင်း၍ နွမ်းနယ်နေသောကြိုးတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ယွဲ့ထံမှရယူခဲ့သော တစ္ဆေကြိုးပင်။

သာမန်လူတစ်ဦးမှာ ၎င်းကိုမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ — ၎င်းမှာ ပြန်လည်နိုးထမှုအခြေအနေတွင် ရှိနေနှင့်ပြီ။

အခြားတစ္ဆေများနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဤကြိုးမှာ အထူးတလည်ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲခြင်းမရှိပေ။

အချိန်မီချုပ်တည်းနိုင်ခဲ့ပါက၊ ၎င်းများစွာထိခိုက်နာကျင်စေမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပါက၊ ၎င်းမြို့တစ်မြို့လုံးမှလူဦးရေကို ကြိုးလွဲချသတ်ဖြတ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ရွှေစက္ကူကိုချက်ချင်းမဖြေလျှော့ဘဲ၊ ယန်ကျန့်က ပထမဦးစွာ ကြိုး၏အစွန်းတစ်ဖက်ကို အခန်း၏မျက်နှာကျက်မီးအိမ်နှင့် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

သူ၎င်း၏အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းခံနိုင်ရည်ရှိပေမည်။

ကျန်းဝေ၏အိမ်မှာ ကောင်းမွန်စွာဆောက်လုပ်ထားသည် — မီးအိမ်မှာ ပြိုကျမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ခု၊ သူအခြားအစွန်းတစ်ဖက်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် ပတ်ရစ်လိုက်ပြီး၊ သူတစ္ဆေကြိုး၏ပထမဆုံးပစ်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း သေချာအောင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူဤသို့မလုပ်ခဲ့ပါက၊ ကြိုးလွတ်မြောက်သွားနိုင်ခြေအန္တရာယ်ရှိပြီး၊ ထိုသည်မှာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမားပေမည်။

"အစီအစဉ်က မှန်ကန်သင့်တယ်။" ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူတွေးလိုက်ပြီးနောက် တစ္ဆေမှန်ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော မှန်မှာ အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ ၎င်းမည်မျှဆိုးရွားသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

၎င်းမှာ သေဆုံးသူများကိုပြန်လည်အသက်ရှင်စေနိုင်စွမ်းရှိသည် — အတွင်း၌ပိတ်မိနေသော အမည်မသိတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရသည့် တန်ရာတန်ကြေးဖြင့်ပင်။

ရာစုနှစ်တစ်ခုအကြာက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများမှ ချန်ထားခဲ့သည်ဟုသံသယရှိရသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုအနေဖြင့်၊ ခေတ်သစ်တွင်၎င်း၏တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပဟေဠိအဖြစ်ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ ယန်ကျန့် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။

ဤအထိရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးမှ၊ သူရှေ့ဆက်တိုးရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

သူကင်မရာသို့ "OK" အမှတ်အသားပြလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏လက်ချောင်းများကိုမြှောက်၍ နောက်ပြန်ရေတွက်မှု စတင်လိုက်သည်။

"သုံး!"

"ယန်ကျန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကြိုးဆွဲချသေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ယန်ကျန့်၏ထူးဆန်းသောလုပ်ရပ်များကိုကြည့်ရင်း၊ ဝမ်ရှောင်မင်မှာ သူ၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင်ပတ်ရစ်ထားသောကြိုးကိုမြင်သောအခါ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေရုံသက်သက်မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီကြိုးက ရွှေစက္ကူနဲ့ပတ်ထားတာ — အဲ့ဒါက တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှန်… အဲ့ဒါက သေချာပေါက်သာမန်မဟုတ်ဘူး။ သို့မဟုတ်ပါက ယန်ကျန့်က အဲ့ဒါကိုအဲ့ဒီမှာ တမင်တကာထားရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"မှန်က တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒါကိုတံဆိပ်မခတ်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက တစ်ချိန်လုံးလှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရှိနေခဲ့တာ။"

အပြည့်အစုံတည်ဆောက်ပုံကိုနားမလည်ဘဲ၊ ဝမ်ရှောင်မင်၏ထက်မြက်သောစိတ်ပင်လျှင် ယန်ကျန့်၏အစီအစဉ်ကို မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရိုးရှင်းသောကြိုးဆွဲချသေခြင်းတစ်ခုမှာ ဤမျှအသေးစိတ်ကျသောပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"နှစ်!"

ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်လက်ချောင်းတစ်ချောင်း မြှောက်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည် — သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်း မြည်နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မ လျိုရှောင်ယွီပါ။ ရှင့်စစ်ဆင်ရေးကို ခွင့်ပြုချက်ရပြီးပါပြီ။ ဒုတိယဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာက အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ကျရှုံးသည်ဖြစ်စေ၊ အကျိုးဆက်တွေကို နိုင်ငံတော်ကခံယူလိမ့်မယ်လို့ ပြောကြားထားပါတယ်။ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်ပါ။ ပြီးတော့ ရှင့်အမေနဲ့စကားပြောချင်ပါသလား။ ကျွန်မအခုချက်ချင်း ဆက်သွယ်ပေးလို့ရပါတယ်။"

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို ကျွန်တော်အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်အရင်မဆက်သွယ်သရွေ့ ကျွန်တော့်ကိုဆက်သွယ်ဖို့မကြိုးစားပါနဲ့။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှားယွင်းတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကိုသတ်ပစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ၏အသံကိုနှိမ့်ထားပြီး၊ အနီးအနားမှပုန်းအောင်းနေသော တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးများကို သတိထားနေသည်။

"နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့… တားချန်းမြို့က ရှင့်လက်ထဲမှာပါပဲ။"

လျိုရှောင်ယွီ၏လေသံမှာ လေးစားမှုဖြင့် လေးလံနေသည်။

ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမှမဆိုဘဲ ဖုန်းချလိုက်ပြီး၊ ဂြိုလ်တုဖုန်းကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်သည်။

"တစ်!"

သူနောက်ဆုံးဂဏန်းကို ကင်မရာသို့မြှောက်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ တစ္ဆေမှန်ပေါ်မှအနက်ရောင်အဝတ်စကို ဆွဲဖြဲချလိုက်သည်။

"လာစမ်း။ ငါငရဲပြည်ကနေ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို တွားသွားထွက်လာနိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

အံတုလိုစိတ်ပြင်းပြသောဟိန်းသံတစ်ခု ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကံကြမ္မာကိုဆန့်ကျင်၍ အရာအားလုံးလောင်းကြေးထပ်နေသော လောင်းကစားသမားတစ်ဦး၏ရူးသွပ်မှုဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

တစ္ဆေမှန်၏ချောမွေ့သောမျက်နှာပြင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကိုထင်ဟပ်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင် —

တကယ့်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စတင်ခဲ့ပြီ။