အလောင်းကို သယ်ဆောင်ခြင်း

ယန်ကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ခုနစ်ရက်အပြည့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။

ခုနစ်ရက်အတွင်း အရာများစွာ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ အမှောင်ထုထဲကျရောက်နေသော တားချန်းမြို့၏ဧရိယာမှာ မြို့လယ်ခေါင်မှ မြို့တစ်မြို့လုံးနီးပါးအထိ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။

မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ အမှောင်ထုဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သေခြင်းတရား၏ရနံ့ ထောင်းခနဲထွက်နေသည်။

ဤအချိန်အတွင်း အမှောင်ထုထဲတွင် လူမည်မျှသေဆုံးခဲ့သည်ကို မည်သူမျှမသိသလို၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်ရပ်များ မည်မျှဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကိုလည်း မည်သူမျှမသိပေ။

သို့သော်ငြားလည်း၊ မြို့၏ထောင့်တိုင်း၌၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ခုနစ်ရက်အကြာက —

ဝမ်ရှောင်မင် ယန်ကျန့်၏အလောင်းကောင်မှပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့သောအခါ၊ သူမျှော်လင့်ချက်အစအနတစ်ခု လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

သူတတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးများ၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုပုံစံများကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောကြားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဌာနချုပ်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများမှတစ်ဆင့်၊ မြို့တစ်မြို့လုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လျှပ်စစ်မီးပြတ်တောက်နေသော်လည်း —

မြို့ထဲတွင် လူများရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာမတည်တံ့ခဲ့ဘဲ၊ အများစုမှာ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့်၊ အချို့သောကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်နိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ကြီးမားသောကုန်ကျစရိတ်ဖြင့်၊ ထုတ်လွှင့်မှုမှာ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးမှတစ်ဆင့် မြို့၏ထောင့်တိုင်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ပုန်းအောင်းရန်၊ ထိုအရာများကိုမကြည့်ရှုရန်၊ ဆူညံသံမပြုလုပ်ရန်၊ သို့မဟုတ် မထိတွေ့ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ နိုင်ငံသားများစွာကို အသက်ရှင်လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ယာယီသက်သာမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ရက်အကြာတွင်၊ ရေမရှိ၊ လျှပ်စစ်မီးမရှိ၊ နှင့် အစားအစာပြတ်လပ်လာသောအခါ၊ လူများမှာ အများကြီးပို၍ကြာရှည်စွာ မခံနိုင်တော့ပေ။

သူတို့အသတ်မခံရလျှင်ပင်၊ သူတို့လျှို့ဝှက်သောထောင့်တစ်နေရာတွင် ငတ်မွတ်၍သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရေငတ်၍သေဆုံးခြင်းတို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပေမည်။

"ခုထိသတင်းမကြားရသေးဘူးလား။"

တားချန်းမြို့အပြင်ဘက်မှ အမိန့်ပေးစင်တာတွင်၊ ချောင်ယန်ဟွာက သူ၏လက်သီးကို ညီလာခံစားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးများလာနေသည်။

တားချန်းမြို့အတွက်တာဝန်ကျသော လေ့လာသူများနှင့် ဆက်ဆံရေးအရာရှိများမှာ သတင်းအသစ်များတစ်စုံတစ်ရာ မပို့ခဲ့ကြပေ။

"ယန်ကျန့်… ကျရှုံးသွားခဲ့လောက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ဂြိုလ်တုဖုန်းက လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့ဘူး။ သူသာအောင်မြင်ခဲ့ရင် သူပြန်လည်ဆက်သွယ်ခဲ့မှာပဲ။ လျိုရှောင်ယွီရဲ့လိုင်းကို တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီပတ်လုံးစောင့်ကြည့်ဖို့ အော်ပရေတာသုံးယောက်ကို ငါတာဝန်ပေးထားခဲ့တယ်။"

ကျောက်ကျန့်ကော်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူမယုံကြည်ချင်သော်လည်း၊ အချက်အလက်များမှာ ငြင်းပယ်၍မရနိုင်ဘဲ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူ့အပေါ်သို့ အကြီးအကျယ်ဖိစီးနေသည်။

ယန်ကျန့်မှာ ဤသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို တစ်ယောက်တည်းရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး၊ အောင်မြင်နိုင်ခြေ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်သာ ရှိခဲ့သည်။

သူ၏သတ္တိနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ချီးကျူးဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

"ပါမောက္ခဝမ် ဘယ်လိုနေသေးလဲ။" ချောင်ယန်ဟွာက ခဏတာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သွားကြိတ်ရင်းမေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကော်က ပြန်ပြောသည်၊ "လုံခြုံခန်းအစီအစဉ်က ထိရောက်ပါတယ်။ ပါမောက္ခဝမ် အတွင်းထဲမှာလုံခြုံနေပါတယ်။ မနေ့က ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ အမည်မသိအရာတစ်ခုက လုံခြုံခန်းကိုသုံးနာရီကြာအောင် တံခါးခေါက်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ရွှေအကာအရံက အရာအားလုံးကိုပိတ်ဆို့ထားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတစ္ဆေတွေက အတွင်းထဲမှာပစ်မှတ်တွေရှိနေကြောင်း သိရှိပုံရပေမဲ့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ လုံခြုံခန်းက အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားတာမဟုတ်ဘူး။ ထောက်ပံ့ရေးအထောက်အကူပြုပစ္စည်းတွေမရှိဘဲနဲ့ ဝင်ဆံ့နိုင်တဲ့လူဦးရေကလည်း ကန့်သတ်ချက်အထိရောက်နေပြီ…"

"အများဆုံးတော့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ လုံခြုံခန်းကိုထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ ဖွင့်လှစ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖွင့်လှစ်လိုက်တာနဲ့ ဘယ်လိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာတွေပေါ်ထွက်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တားချန်းမြို့မှာ စတုတ္ထအဆင့်တစ္ဆေကလေးတွေနဲ့ ရင်းမြစ်တစ္ဆေ ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေစဉ်မှာ အဲ့ဒါတွေနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် အခြေအနေက အလွန်အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခဝမ်သာ ဒီအကျပ်အတည်းကိုအသက်ရှင်လွတ်မြောက်ပြီး လုံခြုံခန်းထဲပြန်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ရင် သူအင်အားဖြည့်တင်းမှုတွေရောက်ရှိလာတဲ့အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လိမ့်မယ်။"

အင်အားဖြည့်တင်းမှုဟုခေါ်ဆိုကြသောအရာမှာ ဝမ်ရှောင်မင်ကို တားချန်းမြို့မှတစ်ယောက်တည်းထုတ်ယူရန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ၊ သဘာဝလွန်နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို အသုံးပြုခြင်းပါဝင်သည်။

အခြားသူများအတွက်မူ — သူတို့ကိုစွန့်ပစ်ထားရပေမည်။

"အဲ့ဒါက အဆိုးဆုံးမဟုတ်သေးဘူး။"

အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီကျွင်းက ခက်ထန်စွာပြောသည်၊ "မြို့ထဲကအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ သူတို့ရဲ့ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်ရှိနေကြပြီ။ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အခြေအနေသာမပြောင်းလဲခဲ့ရင် တားချန်းမြို့ကထိခိုက်သေဆုံးမှုတွေ ကောင်းကင်အထိထိုးတက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သေမင်းမြို့တော်တစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ် — ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံးကျဆုံးမယ့်အဓိကမြို့ကြီးပေါ့လေ။"

"ငါတို့အဆိုးဆုံးအခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့လိုနေပြီထင်တယ်…" ချောင်ယန်ဟွာ၏မျက်နှာအမူအရာ ခက်ထန်သွားသည်။

အဆိုးဆုံးအခြေအနေဆိုသည်မှာ တားချန်းမြို့ကိုပိတ်ဆို့၍၊ ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာများကိုရွှေ့ပြောင်းကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပျံ့နှံ့မသွားအောင် တင်းကျပ်သောစောင့်ကြည့်မှုအောက်မှ တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းက တားချန်းမြို့ကို လုံးဝစွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းဟု ဆိုလိုပေမည်။

သို့သော်ငြားလည်း — အချိန်မည်မျှကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီလဲ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှ ၎င်းတို့လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားခြင်းအထိ၊ ကိုင်တွယ်နိုင်သောအခြေအနေမှ တဖြည်းဖြည်းထိန်းချုပ်မှုလွန်သွားခြင်းအထိ — ယခုအခါ၊ ၎င်းမှာ ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးရုံတင်မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းမှာ အကြီးအကျယ်ကပ်ဘေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ တိုးမြင့်သွားခဲ့ပြီ။

ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ်မှာ လက္ခဏာများစွာထဲမှ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အခြားများစွာမှာ နိုင်ငံရပ်ခြားတွင်ပေါ်ထွက်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ် —

တားချန်းမြို့အတွင်း၌။

ယန်ကျန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကြိုးဆွဲချသေဆုံးခဲ့ရာအခန်းထဲတွင်။

ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသော ယန်ကျန့်မှာ တစ္ဆေမှန်ရှေ့တွင် တောင့်တင်းစွာရပ်နေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှန်ကိုကျောခိုင်းထားသော်လည်း၊ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ မှန်ဘက်သို့လှည့်နေသည် — ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောမြင်ကွင်းပင်။

သူ၏ဦးခေါင်းမှာ တစ်ရာရှစ်ဆယ်ဒီဂရီအပြည့် လိမ်ကောက်နေသည်။

ဤသည်မှာ ယာယီပုံပျက်ခြင်းမဟုတ် — သူ၏ဦးခေါင်းမှာ လုံးဝနောက်ပြန်လှန်ထားသကဲ့သို့ပင်။

မည်သည့်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာလုပ်ငန်းစဉ်ကမျှ သူ၏ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်နေရာချထားခြင်းမှတစ်ပါး ၎င်းကိုမပြုပြင်နိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုသို့သောခွဲစိတ်မှုမျိုးက သူ့ကိုသေချာပေါက် သေဆုံးစေပေမည်။

တစ္ဆေမှန်မှာ ယန်ကျန့်၏ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်ခြင်းမရှိပေ။

သူလူသားတစ်ဦးမဟုတ်တော့ဘဲ — တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

တစ္ဆေမှန်မှာ တစ္ဆေများကိုမထင်ဟပ်နိုင်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းလူသားများကိုသာ ပြန်လည်အသက်ရှင်စေပြီး၊ တစ္ဆေများကိုမဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ပြီးတော့ တစ္ဆေများမှာ ပြန်လည်အသက်ရှင်ရန်မလိုအပ် — သူတို့သေဆုံး၍မရပေ။

ချောမွေ့၍ တောက်ပနေသောမှန်၏မျက်နှာပြင်မှာ ဗလာနတ္ထိမဟုတ်ပေ။

မီးလောင်ကျွမ်းထားသောမည်းနက်သည့်လက်တစ်ဖက် အောက်ခြေတွင်လဲလျောင်းနေသည် — မှန်အပြင်ဘက်တွင်မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းအတွင်း၌ပင်။

ယန်ကျန့်က မှန်ကိုခဏတာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏လက်များကိုမြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏လက်များမှာ တစ်ဝက်နွေးထွေး၍၊ တစ်ဝက်အေးစက်နေသည် — တောင့်တင်းပြီး အလောင်းကွက်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏ပြန်လည်အသက်ရှင်မှုမှာ မပြည့်စုံခဲ့ပေ။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ပိုင်းတစ်ဝက်သာ လူသားဖြစ်သည် — သူ၏ကျောဘက်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ကျောဘက်ပင်။

သူ၏မြှောက်ထားသောလက်များမှာ ယခုအခါသူ၏ကိုယ်ပိုင်ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ကလစ် ကလစ်

မှိန်ဖျော့၍ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်အသံများနှင့်အတူ၊ သူနောက်ပြန်လှည့်နေသောဦးခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်းလိမ်ချိုးလိုက်သည် — ၎င်းကိုနေရာတကျဖြစ်အောင် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းပင်။

သူ၏လက်များမှာ မှင်ရည်ကဲ့သို့သောအရိပ်ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားပြီး၊ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

ပြီးတော့ ထိုနည်းအတိုင်းပင်၊ ယန်ကျန့်မှာ သူ၏ဦးခေါင်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်အတင်းအကျပ်လှည့်၍ ၎င်း၏အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်စုံတစ်ရာမပြ — ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ငြိမ်နေရုံသာ။

သေခြင်းမှပြန်လည်အသက်ရှင်လာပြီး၊ ယခုအခါကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ္ဆေတစ်ကောင်၏စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်သောယန်ကျန့်မှာ များစွာရရှိခဲ့သည် — သို့သော် အလားတူပင် များစွာဆုံးရှုံးခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

"ထွက်ခွာဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။"

ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏အသံမှာ ပဲ့တင်သံကင်းမဲ့နေသည် — ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားစေလောက်အောင်ပင်။

သူအနက်ရောင်အဝတ်စကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ္ဆေမှန်အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလိုက်ကာ ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူရွေ့လျားလိုက်သည်နှင့်၊ သူ၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်မှတစ္ဆေကြိုးမှာ တင်းကျပ်လာပြီး၊ သူ့ကိုနောက်သို့ဆွဲထားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ၎င်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်လှမ်း၍ ဆွဲဖြဲချလိုက်သည်။

သူ၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် တင်းကျပ်စွာလိမ်ပတ်ထားခဲ့သောကြိုးမှာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ စုတ်ပြဲထွက်သွားသည်။

နက်ရှိုင်းသောကြိုးရာများမှာ ထင်ရှားစွာမြင်တွေ့နိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုထဲတွင်၊ တစ္ဆေကြိုးမှာ ငုပ်လျှိုးနေပြီး၊ သူ၏သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ ပို၍ကောင်းကောင်းသိသည်။

ကြိုးမှာ အစွမ်းမဲ့ခြင်းမဟုတ် — သူ၏ရှိနေမှုတွင် ယာယီနှိမ်နင်းခံထားရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့်၊ ၎င်းနောက်တစ်ကြိမ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်လာပေမည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကသာ အခြားတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်သည်။

အင်ဂျင်သံဟိန်းဟောက်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ပစ်ကပ်ထရပ်ကားတစ်စီးကိုမောင်းနှင်ပြီး၊ တစ္ဆေမှန်ကိုနောက်ဘက်တွင်တင်ဆောင်ကာ၊ ရပ်ကွက်ကိုကျောခိုင်းထွက်ခွာ၍ ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်သို့ ပြန်လည်ဦးတည်သွားသည်။

သူရင်းမြစ်တစ္ဆေနှင့်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်စလိုပြုလုပ်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

ထိုသည်မှာ အချည်းနှီးဖြစ်ပေမည် — သူသေဆုံးဖွယ်မရှိသော်ငြားလည်း။

အကြောင်းမှာ ရင်းမြစ်တစ္ဆေမှာ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ၏အစီအစဉ်အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ ယန်ကျန့်မှာ ၎င်းနှင့်ရင်ဆိုင်ရန်နည်းလမ်းများကိုသာ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး — အောင်ပွဲ၏သေချာမှုကိုမဟုတ်ပေ။

ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ၊ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ သူ၏တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာဖြစ်ခဲ့ရာမှ၊ ယခုအခါသူ့မှာအခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သို့သော် ဤသည်ကိုအမှန်တကယ်ဖြေရှင်းရန်၊ သူသူ၏အစီအစဉ်၏ဒုတိယအဆင့်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်သည်။

ထိုမတိုင်မီတွင်မူ၊ သူရပ်ကွက်ထဲတွင်ချန်ထားခဲ့သောလူများကို စစ်ဆေးရန်လိုအပ်သည် — သူတို့အသက်ရှင်နေသေးခြင်းရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန်ပင်။

ရှိုက်… ရှိုက်…

ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်ရှိတိုက်ခန်းများထဲမှ တစ်ခုတွင်၊ ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းထားသောငိုရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းမှာ ဝမ်ဘင်နှင့် ဝမ်ဟိုင်ယန်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင် အဖြူရောင်အဝတ်စဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော အလောင်းကောင်တစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်။

ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင်မှာ ၎င်း၏ဘေးတွင် အားနည်းစွာတောက်လောင်နေပြီး၊ မှိုင်းတိုက်မှုထဲတွင် မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင် ပေးစွမ်းနေသည်။

လေထုမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ထူထဲနေသည်။

ဤသို့သောပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်၊ အများစုမှာ သွေးပျက်လောက်အောင် ကြောက်လန့်နေကြပေမည်။

သို့သော် ဝမ်ဘင်နှင့် သူ၏ဇနီးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုမခံစားခဲ့ရပေ။

သူတို့ရှေ့မှအလောင်းကောင်မှာ သူတို့၏သေဆုံးသွားသောသမီးပင်။

တကယ့်တစ္ဆေများကိုမြင်တွေ့ခဲ့ပြီး နောက်မှာ၊ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက်ဘာမျှမဟုတ်တော့ပေ။

သူတို့သမီး၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူတို့ကိုမထိခိုက်စေနိုင် — အပြင်ဘက်တွင်ပုန်းအောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများနှင့်မတူပေ။

"ငါတို့သမီးရဲ့အလောင်းကို အောက်ထပ်သယ်သွားပြီး မီးသင်္ဂြိုဟ်မယ်။ ငါတို့သူ့ကိုဒီမှာဆက်ပြီးမထားနိုင်တော့ဘူး — သူပုပ်သိုးဆွေးမြေ့လာလိမ့်မယ်။" ဝမ်ဘင်က အချိန်ကြာမြင့်စွာတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်မှာအရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ငါတို့မှာတစ်လကျော်စာလောက် အစားအစာနဲ့ရေ အလုံအလောက်ရှိနေသေးတယ်။ စွန့်စားမလုပ်ပါနဲ့။" ဝမ်ဟိုင်ယန်က မျက်ရည်များဖြင့်တောင်းပန်ရင်း သူမ၏ခင်ပွန်းလက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်ဘင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့သူ့ကိုဒီအတိုင်းပုပ်သိုးသွားခွင့်ပြုလို့မဖြစ်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ — ငါဆူညံသံမပြုလုပ်ဘူး၊ အဲ့ဒီအရာတွေကိုလည်း မဆွဲဆောင်ဘူး။ သူဌေးကျန်းက အပြင်မှာဒီဇယ်ဆီချန်ထားခဲ့တယ်။ ငါသူ့ကိုမီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်။"

သူကြောက်ရွံ့မှုဖြင့်တုန်လှုပ်နေသော်ငြားလည်း —

ဖခင်တစ်ဦး၏တာဝန်က သူ့ကိုအခြားရွေးချယ်စရာမရှိအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။

ကြီးမားသောအန္တရာယ်ကျရောက်နေလျှင်ပင်၊ သူဤနောက်ဆုံးတာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းရမည်။

"ဒါဆိုရင်ပြီးပြီ။"

ဝမ်ဘင် နောက်ထပ်တွေဝေရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

အောင်မြင်သောလူတစ်ဦး၊ ခိုင်မာသောကိုယ်ပိုင်ထိန်းချုပ်မှုရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တွေဝေခြင်းက ဆန္ဒမရှိမှုကိုပေါက်ဖွားစေကြောင်း သူသိသည်။

ပြတ်သားသောလုပ်ဆောင်မှုကသာ ဤသည်ကိုပြီးမြောက်အောင်မြင်စေမည်။

မကြာမီ၊ ဝမ်ဟိုင်ယန်၏အကူအညီဖြင့်၊ သူသူ့ကိုယ်သူပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း၏အလောင်းကောင်ကို သူ၏ကျောဘက်သို့ပင့်တင်ကာ အပြင်သို့ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ဝမ်ဟိုင်ယန် သူ့ကိုမတားဆီးခဲ့ပေ။

သူမမျက်ရည်များကြားမှ တိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်ရုံသာ၊ "သတိထားပါ။"

"တိတ်တိတ်နေ။ ငါမကြာခင်ပြန်လာခဲ့မယ်။ တံခါးကိုသော့ခတ်ပြီး ငါ့ကိုစောင့်နေ။"

ဝမ်ဘင်က သတိပေးစကားကို ဟစ်ခနဲပြောလိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ကျောဘက်မှအလောင်းကောင်ကိုထိန်းထားကာ၊ အခြားတစ်ဖက်က ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကိုင်ဆောင်ရင်း အမှောင်ထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

လျှပ်စစ်မီးမရှိသောကြောင့်၊ ဖယောင်းတိုင်များမှာ တစ်ခုတည်းသောအလင်းရောင်ရင်းမြစ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ဖယောင်းတိုင်မှာ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်မဟုတ် — ၎င်းဝိညာဉ်များကို မမောင်းထုတ်နိုင်ပေ။

၎င်းသူ၏လမ်းကိုသာ လင်းထိန်စေပြီး၊ ချော်လဲခြင်း သို့မဟုတ် မှောက်လဲခြင်းမှ တားဆီးပေးသည်။

သို့သော် သူ၏သမီးအလောင်းကောင်ကိုသယ်ဆောင်ရင်း၊ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖယောင်းတိုင်ကိုဆုပ်ကိုင်လျက်၊ မမြင်နိုင်သောကြောက်မက်ဖွယ်ရာများဖြင့်ဝန်းရံနေစဉ် —

ဝမ်ဘင်မှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် တုန်လှုပ်နေသည်။

အသက်လေးဆယ်အရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦး၊ တစ်ချိန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိခဲ့သူမှာ၊ ယခုအခါ သူမည်မျှမှားယွင်းခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

တကယ့်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့်ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်၊ သူမှာ အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ထိခိုက်လွယ်သည် — ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အကယ်၍ ဖခင်တစ်ဦး၏တာဝန်သာမရှိခဲ့ပါက၊ သူကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ။