ယန်ကျန့် အွန်လိုင်းပြန်တက်လာခြင်း

"ဒီမှာလည်း မီးမရှိဘူးလား။"

ယန်ကျန့် ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ မြို့၏အခြားနေရာများကဲ့သို့ပင် — လုံးဝမှောင်မိုက်နေပြီး၊ မီးရောင်တစ်စမျှ ထွန်းလင်းခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်းနက်စိမ်းရောင်မြူခိုးတစ်ခုက ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ ဤနောက်ဆုံးဘေးကင်းရာဌာနကိုပင် မျိုချပစ်လိုက်ပုံရသည်။

သူသေဆုံးနေခဲ့စဉ်အချိန်အတွင်း၊ အရာအားလုံးမှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း အတိအကျဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ထားသော အံ့ဩဖွယ်ရာများ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဌာနချုပ်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုခုရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ထုံးစံအတိုင်းပင်၊ သူသူ့ကိုယ်သူသာ အားကိုးရတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

"မီးတွေပြတ်တောက်နေတာက လူတိုင်းသေဆုံးသွားပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ လုံခြုံခန်းထဲကလူတွေကတော့ သေဆုံးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဤအတွေးဖြင့် ယန်ကျန့်က သူ၏ကားကို ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နားလိုက်သည်။

အိမ်၏ရှေ့တံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားပြီး၊ အထပ်တိုင်းမှလိုက်ကာများမှာ ဆွဲချထားကာ၊ အတွင်းမှမည်သည့်မြင်ကွင်းကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

လူသားတည်ရှိမှုအရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ၊ နေရာမှာ သက်မဲ့၍ ဆိတ်သုဉ်းနေသောပုံစံ ပေါက်နေသည်။

"ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး အကောင်းဆုံးအခြေအနေပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပတ်ပတ်လည်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားခဲ့ပါက၊ ၎င်းဤမျှပုံမှန်ဖြစ်နေမည်မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ တံခါးများကျယ်ပြန့်စွာပွင့်နေပြီး ပြတင်းပေါက်များကြေမွနေခဲ့ပါက၊ ထိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ အတွင်းမှလူများမှာ သေဆုံးဖွယ်အလွန်ရှိသည်။

တစ္ဆေမှန်ကိုသယ်ဆောင်ရင်း၊ သူပိတ်ထားသောဂိတ်တံခါးကို တည့်တည့်ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

ပထမဦးစွာ၊ သူအလွန်အရေးကြီးသောတစ္ဆေမှန်ကို ငါးလွှာသို့ယူဆောင်သွားပြီး၊ သူ၏နောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်ချက်များအတွင်း ၎င်းပျောက်ဆုံးမသွားစေရန် အခန်းတစ်ခန်းတွင် လုံခြုံစွာသော့ခတ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှစွဲကျန်နေသော ပုပ်သိုးနံ့ကိုရှူရှိုက်ရင်း၊ ယန်ကျန့်မှာ အဝတ်အစားလဲလှယ်၍ တတိယထပ်ရေကူးကန်တွင် ရေချိုးကာ အနံ့ပျောက်အောင်ဆေးကြောရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

သို့သော် ၎င်းအလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သေခြင်းတရား၏ရနံ့မှာ သူ့အပေါ်တွင် ဆက်လက်စွဲကပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အနည်းငယ်မှေးမှိန်သွားသော်ငြားလည်း။

သူ၏လက်များပေါ်မှအလောင်းကွက်များမှာ ထင်ရှားစွာမြင်တွေ့နိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ပြန်လည်အသက်ရှင်မှုကြောင့် လျော့နည်းကျဆင်းခြင်းမရှိပေ။

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်၊ သူသူ၏ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေအပေါ် မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။

ဤလက္ခဏာများက သူ့ကိုအလောင်းကောင်တစ်ခုဖြစ်ခြင်းသို့ ပို၍နီးကပ်စွာ တွန်းပို့နေသည်။

သူဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏အသိစိတ်ပင်။

အကယ်၍ ထိုသည်ပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါက၊ သူတကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ဘာမျှကွာခြားတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်သူလဲ?!"

ရုတ်တရက်၊ သူတစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှအသားမှာ ကွဲအက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုထုတ်လွှတ်နေသော ထူးဆန်းသည့်မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာကာ၊ ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေသည်။

မြူခိုးများ ကွဲလွင့်သွားပြီး၊ ကြက်သွေးရောင်အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ခြင်းခံလိုက်ရသည် — တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံးတည်းကို အသုံးပြု၍ပင်။

"အား—!"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား အသက်ရှူမှားသွားပြီးနောက် ထစ်ငေါ့စွာပြောလိုက်သည်၊ "ဒါ-ဒါ ရှင့်လား ယန်ကျန့်။ ကျွန်မ ကျန်းလီချင်ပါ၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကားအရောင်းဝန်ထမ်းလေ။"

သူမရှင်းပြရန်မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်၏တစ္ဆေနယ်မြေ သူမကိုဖုံးလွှမ်းသွားသည့်အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ သူမမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိပြီးဖြစ်သည်။

ကျန်းလီချင်မှာ တံခါးဘေးတွင်တုန်လှုပ်နေပြီး၊ သူမ၏ဘက်ထရီနီးပါးကုန်ဆုံးနေသောဖုန်းကိုအသုံးပြု၍ ဓာတ်မီးတစ်လက်ဖြင့် သူ့ထံသို့ထိုးပြနေသည်။

သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး၊ သူမ၏အမူအရာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။

သူမ၏တစ်ချိန်ကတောက်ပခဲ့သောမည်းနက်သည့်ဆံပင်မှာ ယခုအခါဖရိုဖရဲဖြစ်၍ ခြောက်သွေ့နေပြီး၊ သူမကိုရူးသွပ်နေသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည် — သူမ၏ယခင်ပုံစံနှင့် များစွာကွာခြားလှသည်။

ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ခုနစ်ရက်ကြာနေထိုင်ခဲ့ရပြီး၊ တစ္ဆေများမည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါ်ထွက်လာမည်ကို အဆက်မပြတ်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရခြင်းက သူမအပေါ်သို့ သက်ရောက်မှုရှိစေခဲ့သည်။

ဤသို့သောစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖိအားအောက်တွင် သူမရူးသွပ်မသွားခဲ့ခြင်းမှာ အထင်ကြီးလေးစားဖွယ်ရာပင်။

"နင်အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ။ ကောင်းတယ်။ ငါနင်သေဆုံးနှင့်နေလောက်ပြီလို့ ထင်နေခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကျွန်မ-ကျွန်မအဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ငါးလွှာကိုတက်သွားတာကြားလိုက်လို့ ရှင့်ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်မသိခဲ့တာ။ ကျွန်မရှင့်ကိုပြန်လာဖို့ စောင့်နေခဲ့တာပါ။" ကျန်းလီချင်က ပြောရင်း၊ သူမ၏တင်းမာနေသောစိတ်အာရုံများ နောက်ဆုံးတွင် ပြေคลายသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပုံကျကာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးတော့သည်။

အုပ်ထိန်းသူတစ်ဦးကို နောက်ဆုံးတွင်ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အကူအညီမဲ့ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ယန်ကျန့်က သူမကိုနှစ်သိမ့်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူပြောသည်၊ "ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က အဆုံးသတ်တော့မယ်။ ငါအဲ့ဒါကိုဖြေရှင်းပေးမယ်။ အခုကစပြီး မင်းတို့အားလုံးဘေးကင်းလုံခြုံသွားလိမ့်မယ်။ ငါ့အတွက်အဝတ်အစားတချို့ယူခဲ့ပေး — ငါရေချိုးပြီးသွားပြီ။"

ကျန်းလီချင်က သူမ၏မျက်ရည်များကိုသုတ်သင်၍ အလျင်အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ဖုန်းအလင်းရောင်ကို ပတ်ပတ်လည်ထိုးပြရင်း သူမမေးသည်၊ "ဘယ်အဝတ်အစားတွေလဲ။"

"ငါ့အလုပ်ယူနီဖောင်းပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းလီချင်က အသစ်စက်စက်ယူနီဖောင်းတစ်စုံကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ကိုယ်ကိုခြောက်သွေ့အောင်သုတ်သင်ပြီး ရေကူးကန်မှထွက်လာသောအခါ၊ သူကမေးသည်၊ "ဟိုအရာတွေထဲက တစ်ခုခုအိမ်ထဲဝင်လာခဲ့သေးလား။"

"ကျွန်မ-ကျွန်မမသိဘူး။"

ကျန်းလီချင်က အဝတ်အစားများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ကျွန်မစတုတ္ထထပ်မှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ၊ လှုပ်ရှားဖို့အရမ်းကြောက်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာ ထူးခြားတဲ့အသံဘာမှမကြားခဲ့ဘူး။ အပြင်ဘက်မှာတော့ အော်ဟစ်သံတွေကြားခဲ့တယ်လေ — ဘယ်သူတွေဆီကလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မမသိဘူး။"

"ဒါဆိုရင် စစ်ဆေးကြည့်ကြတာပေါ့။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့်က ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး၊ အခန်းကိုဖုံးလွှမ်းထားသောအနီရောင်အလင်းတန်း ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၊ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး ကြက်သွေးရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သို့သော် ၎င်းထိုနေရာတွင်မရပ်တန့်ခဲ့ — အနီရောင်အလင်းတန်းမှာ လူနေရပ်ကွက်အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သုံးစက္ကန့်ပင်မပြည့်မီ၊ ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက် မည်မျှကြီးမားသနည်း။

၎င်းမှာ အတွင်း၌သွားလာရန် ကားများလိုအပ်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။

၎င်းမှာ တားချန်းမြို့ရှိ အကြီးမားဆုံးလူနေအိမ်ရာစီမံကိန်းဖြစ်ပြီး၊ မဖွံ့ဖြိုးသေးသောအပိုင်းများပါထည့်သွင်းပါက ငါးကီလိုမီတာကျော် ကျယ်ပြန့်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ယန်ကျန့်၏တစ္ဆေနယ်မြေမှာ ၎င်းအားလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ဤသည်မှာ သူ၏ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်ပုံပင်မပေါ်သေးပေ။

"အိမ်ထဲမှာတစ္ဆေတွေမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူနေရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ အများကြီးပဲ။" ယန်ကျန့်က တစ္ဆေနယ်မြေမှတစ်ဆင့် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာအကဲဖြတ်လိုက်သည်။

"အဲ့လောက်အန္တရာယ်များလို့လား။" ကျန်းလီချင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သိပ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမှာအရေအတွက်က တော်တော်လေးနည်းပါးတယ်။ ဒါသာမြို့လယ်ခေါင်မှာဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ အခြေအနေတစ်မျိုးဖြစ်သွားမှာ။ ဟမ်။ အပြင်မှာတစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်။ ငါသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

"ကျွန်မကရော။" ကျန်းလီချင်က သူ၏လက်မောင်းကိုဆွဲကိုင်ရင်း၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်သောမျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲနေခဲ့။ ငါအနီးအနားကတစ္ဆေအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်မယ်။ နင်ဘေးကင်းလုံခြုံသွားလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြတ်သားစွာပြောသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့… စောစောပြန်လာခဲ့နော်။" ကျန်းလီချင်က မလိုလားစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"အင်း။"

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အပြည့်အစုံဝတ်စားဆင်ယင်ပြီးနောက်၊ သူသူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်းကို သူ၏ရင်ဘတ်တွင်ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်မှုကိုဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

သူကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကြိုးမဆွဲချမီကတည်းက၊ ယခုမှစ၍ သူတစ်ဦးတည်းသာ ဌာနချုပ်ကိုဆက်သွယ်နိုင်ပြီး — အခြားတစ်ဖက်မှ ဘယ်သောအခါမျှဆက်သွယ်ခွင့်မရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။

သူမမျှော်လင့်ထားသောကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုတစ်ခုခုကို မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဒါ တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်ပါ။ တရားဝင်အွန်လိုင်းပြန်တက်လာပါပြီ။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူခြေတစ်လှမ်းရှေ့သို့တိုးလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုစဉ်၊ ဌာနချုပ်ဆက်သွယ်ရေးခန်းမ၌ —

ယန်ကျန့်ကျေးဇူးကြောင့်၊ လျိုရှောင်ယွီမှာ ယခုအခါသူမ၏ကိုယ်ပိုင်ရုံးခန်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက် အမြဲတမ်းတုံ့ပြန်ရန်အသင့်ရှိစေရန် နာရီပတ်လုံးဝန်ထမ်းများဖြင့် တာဝန်ချထားသည်။

နေ့လည်ခင်းအချိန်ဖြစ်သည်။

လျိုရှောင်ယွီမှာ သူမ၏အလုပ်ချိန်ကို ခုလေးတင်စတင်ခဲ့သည်။

ယမန်နေ့ကကဲ့သို့ပင်၊ သူမသူမ၏စားပွဲတွင်ထိုင်ရင်း၊ ဆက်သွယ်မှုများကိုစောင့်ကြည့်နေစဉ် ငြီးငွေ့ပျင်းရိနေသည်။

သူမနောက်ထပ် ငြိမ်သက်သောနေ့တစ်နေ့ကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထို့နောက်၊ တရှဲရှဲအသံများကြားမှ၊ အေးစက်၍ ရင်းနှီးနေသောအသံတစ်ခု စပီကာများမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည် — ခုနစ်ရက်လုံးလုံးပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ယန်ကျန့်ပင်။

"အယ်?!"

လျိုရှောင်ယွီ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူမမတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့်မှာ ခုနစ်ရက်ကြာ အော့ဖ်လိုင်းဖြစ်နေခဲ့သည်။

အထက်လူကြီးများက သူသေဆုံးသွားပြီဟု ယူဆထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူဤနေရာတွင်၊ အွန်လိုင်းပြန်တက်လာခဲ့သည်။

"ငါအကြားမှားနေတာလား။"

သူမအချိန်ကြာမြင့်စွာထိုင်နေခဲ့သောကြောင့် သူမ၏စိတ်က သူမကိုလှည့်စားနေခြင်းများလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

သို့သော် ကွန်ဆိုးလ်ပေါ်မှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လင်းလက်နေသော အချက်ပြမီးက ၎င်းကိုအတည်ပြုလိုက်သည် — ယန်ကျန့်၏ဂြိုလ်တုဖုန်း ခုလေးတင်ချိတ်ဆက်မိသွားခဲ့ပြီ။

"ယန်ကျန့် အွန်လိုင်းပေါ်ရောက်နေပြီ!"

လျိုရှောင်ယွီက စူးရှစွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်သွယ်ရေးခန်းမမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင်၊ သတင်းမှာ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးသို့ မီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ဘာလဲ။ တားချန်းမြို့က တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့် အွန်လိုင်းပြန်တက်လာပြီဟုတ်လား။ သူခုနစ်ရက်လုံးလုံးပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ!"

"မြန်မြန်၊ တားချန်းမြို့အမိန့်ပေးစင်တာကို ဆက်သွယ်လိုက်!"

"ဒါအရမ်းကောင်းတာပဲ! ယန်ကျန့်ပြန်ရောက်လာပြီ — တားချန်းမြို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိနေပြီ!"

အာမေဋိတ်သံများ ဌာနချုပ်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သို့သော် ထိုမျှလျင်မြန်စွာပင်၊ သတင်းမှာ ဖိနှိပ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ဝန်ထမ်းများကိုသတိပေးခဲ့သည် — ယန်ကျန့်၏အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်းထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ပြည်သူလူထုသို့ထုတ်ဖော်ကြေညာရန်အချိန်မဟုတ်သေးသလို၊ အတွင်းပိုင်းတွင်ပင်၊ သတင်း ကို အနည်းဆုံးအထိ ထိန်းသိမ်းထားရန်လိုအပ်သည်။

ငါးမိနစ်ပင်မပြည့်မီ၊ သတင်းစကားမှာ တားချန်းမြို့ရှိယာယီအမိန့်ပေးစင်တာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ယန်ကျန့် အွန်လိုင်းပေါ်ရောက်နေပြီလား။ ခင်ဗျားသေချာရဲ့လား။" ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး ချောင်ယန်ဟွာ၏မျက်လုံးများ သတင်းကြောင့် ပြူးကျယ်ထွက်လာသည်။

"လုံးဝသေချာပါတယ်။ လျိုရှောင်ယွီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကိုလက်ခံရရှိခဲ့တာပါ။ ဒီမှာ အသံသွင်းမှတ်တမ်းပါ။"

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အတိုချုံးသတင်းစကားကို ပြန်ဖွင့်ပြလိုက်သည်:

"ဒါ တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်ပါ။ တရားဝင်အွန်လိုင်းပြန်တက်လာပါပြီ။"

"အရေးပေါ်အစည်းအဝေး! အခုချက်ချင်း!"

ချောင်ယန်ဟွာမှာ သူ့ကိုယ်သူမထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"အထက်လူကြီးတွေကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားလိုက် — ငါတို့ဒုတိယအဆင့်ကို အကောင်အထည်ဖော်နေပြီ! ပြီးတော့ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့တွေကို အသင့်အနေအထားဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်!"

"ဒါက အရမ်းအလျင်စလိုမဖြစ်လွန်းဘူးလား။ ယန်ကျန့် ခုလေးတင်အွန်လိုင်းပြန်တက်လာတာလေ။ တားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်က ခုထိမပြေလည်သေးဘူး။" ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တွေဝေစွာပြောသည်။

"ဒါက လုံခြုံခန်းက ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့အစီအစဉ်ပဲ။ ယန်ကျန့်အွန်လိုင်းပြန်တက်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ ငါတို့လှုပ်ရှားရမယ်။ ဘယ်လိုနောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်မျိုးမဆို ငါအပြည့်အဝတာဝန်ယူမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒါရိုက်တာ!" ဝန်ထမ်းမှာ အပြေးအလွှားထွက်ခွာသွားသည်။

ချောင်ယန်ဟွာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တုန်ခါနေလုနီးပါးပင်။

ပါမောက္ခဝမ်ပြောခဲ့သည်မှာ အကယ်၍ ယန်ကျန့်ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါက၊ တားချန်းမြို့ဖြစ်ရပ် ဖြေရှင်းနိုင်ခြေ ၇၀% ကျော်ရှိသည်ဟူ၍ပင်။

ကယ်ဆယ်ရေးအတွက်ပြင်ဆင်မှုများ စတင်နိုင်ပြီ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာအွန်လိုင်းပြန်မတက်လာခဲ့ပါက၊ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုပေမည် — ပျက်စီးမှုထိန်းချုပ်ရေးသက်သက်သာ ကျန်ရှိနေတော့မည်။

ယန်ကျန့်မှာ သူ၏ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုတည်းက ဤမျှလှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်စေမည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူလူနေရပ်ကွက်ရှိ အမြင့်ဆုံးအဆောက်အအုံ၏ထိပ်တွင်ရပ်ရင်း၊ အောက်မှအဆောက်အအုံစုကို လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

အနီရောင်အလင်းတန်းဖြင့်လွှမ်းခြုံနေသောကြောင့်၊ အရိပ်များထဲတွင်ပုန်းအောင်းနေသော လျှို့ဝှက်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများမှာ ပုန်းအောင်းရန်နေရာမရှိတော့ပေ။

"ဝမ်ဘင် ဘာလို့ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အပြင်ဘက်သယ်ထုတ်နေရတာလဲ။" ယန်ကျန့်က လှေကားထစ်တစ်ခုတွင် ထိုစုံတွဲကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

သူသူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကိုမသိသော်လည်း၊ တစ္ဆေနှစ်ကောင် — တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးများ — မှာ သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်နေခဲ့ပြီ။

တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးများမှာ အသံများကြားသည်နှင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

သူတို့ဆင့်ပွားသတ္တဝါများဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ သူတို့၏ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်မှာ လျှော့တွက်၍မရနိုင်ပေ။

"ငါ့လက်ရှိအခြေအနေကို တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတွေနဲ့ စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။" ယန်ကျန့်က တွေးလိုက်သည်။

သူယခုအခါအထူးဖြစ်နေကြောင်း သူသိသည်။

ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ်ကို အပြည့်အဝနှိမ်နင်းပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ သူ၎င်းကိုအသုံးပြု၍ တစ္ဆေမျက်လုံးကိုလုံးဝထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ္ဆေကြိုးကိုပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာတတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ဤဆက်တိုက်တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကိုသာမန်တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသောအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူနှင့်တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ကြားတွင် မည်မျှသောကွာဟချက်ကျန်ရှိနေသေးသည်ကိုမူ၊ သူမျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်ဆိုင်၍ သူ၏အသစ်ရရှိထားသောစွမ်းအားကို တိုင်းတာမကြည့်မချင်း သူသိရှိမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သူခေါင်မိုးထိပ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။