ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ စာ

"မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်လား"

လင်းယွဲ့က ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှိချင် ရှိမယ် မရှိချင်လည်း မရှိဘူးပေါ့။ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့၏အဖြေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်းသား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"ကျွန်တော့်မှာ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းကောင်း မရှိဘူး။ ကောင်းကောင်း မမှတ်မိဘူး။"

လင်းယွဲ့သည် နောင်တရဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချသည်။ မြေပြင်ပေါ်၌ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲအိပ်ရင်း သူ အမှန်တကယ်ပင် အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ သူ့မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားသည်။

ဤစကားကိုကြားသော် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် အံ့သြမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

ထို့နောက် အားမလိုအားမရဖြစ်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ လင်းယွဲ့သည် သူမကို တမင်တကာ စနောက်နေသည်ကို သူမ မသိဘဲ နေပါ့မလား။

သူ့မှတ်ဉာဏ်သာ မကောင်းဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာရှိတဲ့ ဘယ်လိုလူက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းနိုင်မှာလဲ။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး လင်းယွဲ့ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကာ အလေးအနက်ထား ပြောသည်။

"မင်းသား မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်က ကျွန်မအတွက် အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှု လမ်းကြောင်းနဲ့သာ မသက်ဆိုင်ဘဲ ကျွန်မကိုပါ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပါတယ်"

သူမသည် ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"မင်းသားမှာ တကယ်ပဲ မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်ရှိပြီး ကျွန်မကို ပေးသနားဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကျွန်မ ပြန်ဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာပါ့မယ်။ ကျွန်မ... မင်းသားရဲ့ အမိန့်တွေကိုလည်း နာခံပါ့မယ်"

လင်းယွဲ့သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို အပေါ်မှအောက်သို့ကြည့်ကာ ထို့နောက် အောက်မှအပေါ်သို့ စူးစမ်းကြည့်သည်။

သူ မည်သို့အမိန့်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများက မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိုးရိမ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ကာ တိုးလျိုးသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ပေးပါ မင်းသား..."

သူမ၏စကားများကို ရပ်တန့်ရန် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းက သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ဒေါင်လိုက် ဖိလိုက်ခြင်းကြောင့် သူမ၏စကားများ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသော လင်းယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ..."

လင်းယွဲ့၏ လက်ညှိုးထိပ်သည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားပြီး သူမ၏နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ချင်ဘူး။ အဲဒါ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။ အမိန့်လား။ ငါ့မှာ မီးဖီးနစ်သွေး မရှိရင်တောင် အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးရင် မင်း တကယ်ပဲ မနာခံနိုင်ဘူးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ သေခြင်းနှင့် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ဟု ပြောရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မပြောနိုင်ခင် လင်းယွဲ့က ထပ်ပြောသည်။

"မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်က ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ပေမဲ့ မင်းအတွက် အသုံးဝင်တယ်ဆိုရင် ငါလည်း သဘာဝအတိုင်း ပျော်မှာပေါ့"

"မင်းက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ထောက်နဲ့ ကိုယ်ရံတော်ပဲ။ မင်းက ပိုပြီးသန်မာလေလေ ငါ ပိုပြီး ဘေးကင်းလေလေပဲ။ ဘာလို့ မကူညီဘဲ နေမှာလဲ"

ထို့နောက် သူသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားသည့် လက်ညှိုးကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်လိုက်သည်။

နားထောင်နေရင်း ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် စိတ်ထိမိသွားပြီး သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ခံစားမိပြီး သူတို့သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း သဲသဲမဲမဲ ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းတွင် ထူးဆန်းသော စူးခနဲခံစားမှုကို ဖြစ်စေသည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား"

လင်းယွဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြုံးလေးတစ်ခုနှင့်အတူ သူက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် မမှတ်မိဘူး။ အာ... ငါ မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဘယ်မှာ အတိအကျ ထားခဲ့တာလဲ..."

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ၏စိတ်သည် အပြည့်အဝ အလုပ်မလုပ်သေးဘဲ ပင်ကိုယ်အတိုင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

"မင်းသား စိတ်အေးအေးထားပါ အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်"

လင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ပြန်အမှတ်ရသွားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ကျွန်တော်ကြားဖူးတာတော့ လူ့ကျောရိုးက ချီနဲ့ သွေးလည်ပတ်မှုနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်စပ်နေပြီး ဦးခေါင်းခွံနဲ့ ဦးနှောက်ကလည်း သွေးနဲ့ အနီးကပ် ဆက်စပ်နေတယ်ဆို ဒါ မှန်လား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤအကြောင်းအရာကို စတင်ပြောဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အာ"

"အနည်းငယ် ဆက်စပ်မှု ရှိပါတယ်"

လင်းယွဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါလည်း ဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ"

ရုတ်တရက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲချလိုက်ပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်သည်။ "အာ... တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကျွန်တော့်ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးပြီး ချီနဲ့ သွေးလည်ပတ်မှုကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ် ပိုကောင်းလာနိုင်မလားမသိဘူး။ ကံမကောင်းတာက ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

...

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းပင် သိရှိနားလည်သွားသည်။

သို့သော်လည်း စစ်သည်တစ်သိန်းခွဲကို အုပ်ချုပ်သည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အနောက်မြောက်ဘက်တွင် အဆင့်မြင့်ရာထူးဖြင့် နေသားတကျဖြစ်နေသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခါမျှမထိဖူးပေ။ အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝန်ဆောင်မှုပေးဖူးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးသည်။

လင်းယွဲ့ကို လိုက်ပါလာခြင်းကြောင့် သူမကိုယ်သူမ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးအဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ ဖိတ်ကြားထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအဖြစ် မင်းသား၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အစေခံ သို့မဟုတ် ကျွန်အဖြစ် မဟုတ်ပေ။

နှိပ်နယ်ပေးရမှာလား။

ဘယ်လောက်တောင်ရယ်စရာကောင်းတာလဲ။

ဤသို့သော အရှက်ရစရာနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တောင်းဆိုမှုကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်မှာလဲ။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဖီးနစ်သွေးကို အမွေခံရသူဖြစ်ပြီး မင်းသား၏ ထူးခြားသော သွေးသားကို မပိုင်ဆိုင်သော်လည်း မြင့်မြတ်ပြီး မာနကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားခြင်းပင်။

မင်းသားပင်လျှင် သူမကို ဤသို့ အရှက်မရစေသင့်ပေ။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများသည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော မှောင်မိုက်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

...

"မင်းသား ဒီဖိအားက အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အင်း... မင်းရဲ့ မှောင်မိုက်စွမ်းအင်က အတော်လေး နွေးထွေးတယ်။ စူးခနဲ စူးခနဲ ခံစားရတယ်။ အဲဒီနေရာကို ပိုပြီး ပြင်းပြင်းလေး ဖိပေးပါ။ မင်းသား လိုအပ်နေတာက..."

"...ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသား ထူးဆန်းတဲ့အသံတွေ မပြုလုပ်ပါနဲ့"

"ဗိုလ်ချုပ်ဘိုင်လီမှာ တကယ်ပဲ စွမ်းရည်အစုအဝေးရှိတာကို သိရတယ်။ တပ်ကို ဦးဆောင်ရာမှာသာမက နှိပ်နယ်တာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တာပဲ... အာ…ဖြည်းဖြည်း…ဖြည်းဖြည်း…"

"မင်းသား အထင်လွဲနေပါပြီ။ ကျွန်မက... ကျွန်မရဲ့ လက်ချောင်းနည်းပညာကို လေ့ကျင့်နေရုံပါ။ ဒါကို စမ်းသပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"...တကယ်တော့ အဲ့သလိုကိုး"

ခဏအကြာတွင်။

"မင်းသား မှတ်ဉာဏ် ပိုကောင်းလာပြီလား"

"နီးပါပြီ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်"

အချိန်အကြာကြီးကြာပြီးနောက်။

"...မင်းသား ဒီလို ဆွဲဆန့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ... ကျွန်မ လက်ချောင်းနည်းပညာ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ မင်းသားရဲ့ အကူအညီကို ထပ်မံ တောင်းခံပါ့မယ်"

"ဪ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီ"

လင်းယွဲ့သည် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို ပြုံးရယ်ရင်း ကြည့်သည်။

"မီးဖီးနစ်သွေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုလှောင်ရတနာထဲမှာပဲ ရှိနေတာကိုး။ ဘယ်လိုလုပ် မေ့သွားတာလဲ မသိဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ရောယှက်နေသော်လည်း ၎င်းက တန်ဖိုးရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား"

"အရေးမပါတဲ့ ကိစ္စပါ။ ချစ်လှစွာသော ကိုယ့်ရဲ့ဗိုလ်ချုပ်လေး"

လင်းယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို လှန်လိုက်ပြီး ဖန်သေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းရှိ မီးဖီးနစ်သွေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ခါလိုက်ပြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီထံသို့ ပစ်

ပေးသည်။

"ရော့ မီးဖီးနစ်သွေးနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် နှစ်ခုစလုံးက ဒီထဲမှာပဲ"