ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ စာ

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း ဖန်သေတ္တာကို ဂရုတစိုက် ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖီးနစ်ပင်သား၏ရနံ့နှင့် ရောစပ်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ရနံ့တစ်ခု ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူမ၏ သိမ်မွေ့သော ကိုယ်ခန္ဓာကို တုန်ယင်စေပြီး ရင်ခုန်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

သူမသည် သေတ္တာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်လိုက်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး လင်းယွဲ့ကို တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသား။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ဒီကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

လင်းယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အစေခံပဲဟာ"

"မင်း ပိုပြီး မသန်မာရင် ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ကာကွယ်နိုင်မလဲ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဒီအရာရှိက ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်။ မင်းသားကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး"

လင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

"မင်း နှိပ်နယ်တာကိုလည်း ပိုပြီး ကောင်းအောင် ကြိုးစားသင့်တယ်။ တကယ်တော့ ခုနက မင်း နှိပ်နယ်ပေးတာက သိပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်ဘူး"

"...ဟမ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ဖန်သေတ္တာကို သိမ်းလိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများက ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး သူမက အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို နှိပ်နယ်တာလဲ။ ကျွန်မ နှိပ်နယ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းသား အထင်လွဲနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ"

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ပြတ်သားမှုကြောင့် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဝင်လာသည်။

"တကယ်လား။ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရှုပ်ထွေးစွာ ဆက်ပြောသည်။

"တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးဘူး။ မင်းသား အိပ်မက် မက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ"

မင်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မှတ်ဉာဏ် ဖျက်ပစ်နေတာပဲ။

ဟုတ်တယ်မလား...

လင်းယွဲ့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသူများကို နှိုး၍မရပေ။

သူသည် ငြင်းခုံရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ အစား မေးလိုက်သည်။

"မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်က မင်းအတွက် ဘယ်လောက် အသုံးဝင်လဲ"

"အာ..."

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

"ဒီအရာရှိ မသေချာပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့အမေ ပြောဖူးတာက ဖီးနစ်က ကျွန်မအဖေရဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိုးကွယ်ရာ နတ်သားအဖြစ် မူလကရှိခဲ့ပြီး တခြားသူ ဘယ်သူမှ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး မရှိခဲ့ဘူးလို့ ပြောတယ်"

လင်းယွဲ့က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

"မင်းအဖေရဲ့ မျိုးနွယ်စု"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ သွေးသားတစ်ဝက်သည် လူသားမျိုးနွယ်ဝင်မဟုတ်သောကြောင့် ၎င်းသည် သူမ၏ဖခင်ထံမှ ဖြစ်ရမည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမက ပြောသည်။

"ဒီအရာရှိ မရှင်းလင်းပါဘူး"

"ကျွန်မ မွေးကတည်းက ကျွန်မအမေကိုပဲ မြင်ဖူးတာပါ။ ကျွန်မအဖေက ထာဝရညကို သွားခဲ့တယ်လို့ပဲ ကြားဖူးပြီး အဲဒီထက်ပိုပြီး ဘာမှ မသိပါဘူး"

"အဆင်ပြေပါတယ် ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။"

လင်းယွဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မီးဖီးနစ် စိတ်ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူတာက ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်မအမေ ပြောတာတော့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အလားအလာကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး မျိုးရိုးအမွေခံသွေးကိုပါ နိုးထလာနိုင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါက အနာဂတ်

အတွက် အကျိုးရှိပါလိမ့်မယ်"

သူမက ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီး တောင်းပန်သည့်သဘောဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင် မင်းသားနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်ရံတော်သွေးစာချုပ် မချုပ်ရသေးခင် ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်လို့ မရသေးပါဘူး။ မဟုတ်ရင်သာ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် သေဒဏ်ပေးခံရမှာ သေချာပါတယ်"

လင်းယွဲ့သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး မေးသည်။

"ဪ ကိုယ်ရံတော်သွေးစာချုပ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရှင်းပြသည်။

"ဒါကတော့ နန်းတွင်းမိသားစုအတွက် ထူးခြားတဲ့ သွေးသစ္စာစာချုပ် အမျိုးအစားတစ်ခုပါ။ မင်းသားတွေအတွက် ကိုယ်ရံတော်သွေးစာချုပ် ကန့်သတ်ချက်က အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိပါတယ်။ ချုပ်ဆိုပြီးတာနဲ့ မင်းသားရဲ့အစေခံက ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတိတ်သမိုင်း ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို အမှတ်အသားမျိုး ရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူတို့မှာ မင်းသားရဲ့ အစေခံအဖြစ် အမှတ်အသားပဲ ရှိတော့တယ်။ သူတို့က မကောင်းဆိုးရွားလမ်းကနေ လာရင်တောင် မဟာယုံးရဲ့ ဥပဒေတွေက သူတို့ကို ထိလို့မရတော့ဘူး"

လင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

မကောင်းဆိုးရွားလမ်းမှ တန်ထျန့်ဂိုဏ်းက ဆယ့်ခြောက်မင်းသားကို လိုက်ပါနိုင်ပြီး သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်တာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပေ။

သူက ထပ်မေးသည်။

"မင်း ဘယ်သူက သိသွားမှာ ကြောက်လို့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မမြှင့်တင်ရဲတာလဲ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ သက်ပြင်းချပြီး ကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြသည်။

"သဘာဝအတိုင်းပဲ အပေါ်မှာရှိတဲ့ အဲဒီမျက်လုံးကိုပေါ့"

သူမက တီးတိုးပြောသည်။

"မဟာယုံးမှာ ငါးဖန့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာရှိတဲ့ ထာဝရညရဲ့ သတ္တဝါအများစုက ကျွန်မလိုပဲ။ ကျွန်မမှာ ထာဝရညက သွေးသားတစ်ဝက် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် မဟာယုံးမှာ ကျွန်မက သတ္တဝါလေးပါးရဲ့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်အထိပဲ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်။ ဒီထက်ပိုပြီး မြှင့်တင်ရင် သတိထားမိမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီမျက်လုံးက ကျွန်မကို သတိပေးတော့မှာပဲ"

လင်းယွဲ့ မေးသည်။

"ဒါဆို အဲဒီမျက်လုံးက မင်းက လူသားမျိုးနွယ်ဝင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတာပေါ့"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မထင်တာတော့ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းကင်မျက်လုံး ဖြစ်နိုင်

တယ်။ ကျွန်မကို အဝေးကနေပဲ သတိပေးတာ ာ နန်းတော်ကလည်း ကျွန်မကို စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တယ်"

လင်းယွဲ့ ထပ်မေးသည်။

"မင်းက အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ထဲကို ဝင်ရဲတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။

"ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင် ဒီအရာရှိက ရာထူးတိုးတာ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးပြောင်းတာကို မလုပ်ရဲဘူး။ ကျင်းကျိုးက အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးတွေက သွေးသားစစ်ဆေးမှု လိုအပ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက အနောက်မြောက်မှာပဲ ရိုးရိုးလေး နေခဲ့တာ"

လင်းယွဲ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းကလည်း မင်းကို သိသွားရင် အနောက်မြောက်ကနေ ထာဝရညထဲကို ထွက်ပြေးဖို့ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်လို့ တွေးနေတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်းသားဆီကနေ ဖုံးကွယ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး"

သူမသည် တွေဝေသွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းသား ထာဝရညက မဟာယုံးရဲ့ ရန်သူဖြစ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ သွေးသားတစ်ဝက်က ထာဝရညကလာတာပါ။ မင်းသားက ကျွန်မကို ပြင်ပလူအဖြစ် မမြင်ဘူးလား"

လင်းယွဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"ပြင်ပလူလား။ မင်းနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ဝင်တွေ ဘာကွာလို့လဲ။ မင်းက တကယ်ပဲ တစ်ဝက်လူသားမဟုတ်ရင်တောင် ငါက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ်ပဲ မွေးထားနိုင်တယ်။ ဂရုစိုက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ရုတ်တရက် သူ့မေးစေ့ကို ထိလိုက်ပြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။

"မင်းက နေ့တိုင်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတာ မင်းရဲ့မျက်နှာက လူသားမျက်နှာ မဟုတ်တာလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းသားက အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေတာပါ။ ကျွန်မက လူသားမျိုးနွယ်ဝင်တွေနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သဘောမကျလို့ပါ။ ဒါက စစ်သူကြီးရဲ့ အမှတ်အသားနဲ့ တကယ်ပဲ မကိုက်ညီဘူး။ စစ်သားတွေရှေ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာမရှိဖို့ အရမ်းလွယ်

တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတာ"

လင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ပြပါဦးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ကာ မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ထပ်မံမေးသည်။

"ဒါက မင်းသားရဲ့ အမိန့်လား ဒါမှမဟုတ်"

လင်းယွဲ့ ပြောသည်။

"ငါ မြင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက 'ဪ' ဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ မေးသည်။

"မင်းသားက တကယ်ပဲ မြင်ချင်တာလား"

လင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် ပြောသည်။

"သေချာတာပေါ့။ ငါ စိတ်ဝင်စားတယ်။ မင်းက အလင်းရောင်နဲ့ ထိတွေ့ရင် သေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်သည်။

"မင်းသား အလင်းရောင်နဲ့ ထိတွေ့ပြီး သေတာဆိုတာ ဘာကိုလဲ မေးလို့ရမလား"

လင်းယွဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ မင်း မျက်နှာဖုံး တပ်ထားတုန်းက အရမ်းလှတဲ့ အလှပဂေးလို ပုံပေါက်ပေမဲ့ မျက်နှာဖုံးချွတ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရုပ်ဆိုးဆိုး သတ္တဝါအဖြစ် ပြောင်းသွားတာကို ပြောတာ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

"...ကျွန်မက ရုပ်ဆိုးတဲ့ သတ္တဝါ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်နဲ့ မကိုက်ညီတာပါ..."

လင်းယွဲ့သည် သူမ မည်သို့ပုံပေါက်သည်ကို ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။

"မင်း အကြိုက်နဲ့ မကိုက်ဘူးဆိုတာလား။ ချွတ်လိုက်ပြီး ပြပါဦး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။

"မင်းသားသာ တစ်နှစ်အတွင်း စစ်မှန်သောကိုယ်ခံပညာရပ်ကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ မင်းသား ကျွန်မကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပါ့မယ်။ ဒါ အဆင်ပြေလား"

"ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ"

လင်းယွဲ့က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်း စောင့်နေလိုက်။"

သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ခြေများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလိုက်။ မင်း ခုနက နှိပ်နယ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါတို့ လျန်ကျိုးမြို့ကို မရောက်ခင် နောက်ထပ် လေ့ကျင့်မှု အနည်းငယ်လောက် လုပ်နိုင်သေးတယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မျက်နှာသေဖြင့် မေးသည်။

"ကျွန်မ မင်းသားကို ဘယ်တုန်းက နှိပ်နယ်ပေးခဲ့လို့လဲ..."

...

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသည်။ သင်္ဘောကုန်းပတ်သည် အမြဲတမ်း နေ့ဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေပြီး ထိုပုံရိပ်က မရပ်မနား လေ့ကျင့်နေသည်။ ပျံသန်းနေသောလှေသည် တောင်များ၊ တိမ်တိုက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မြစ်များ၊ သိပ်သည်းသော သစ်တောများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရုဏ်ဦးနှင့် ညနေခင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး လျန်ကျိုးမြို့သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

မည်မျှကြာသည်ကို မသိတော့။

"အား... အရမ်းပင်ပန်းတယ်။ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး"

တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပညာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလေ့ကျင့်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် 'ကြီးမားသော' ဟူသော စာလုံးပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ပြန့်ကားနေပြီး သူ၏ စွမ်းအင်များ လုံးဝကုန်ခန်းသွားသည်။

သူသည် ကိုးဘဝအသက်ရှင်သန်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းသည် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံကို ထိခိုက်မှုမရှိသော်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် ရလဒ်များရရှိရန် စိတ်ကို အပြည့်အဝ စုစည်းပြီး အာရုံစိုက်ရသည်။

"မင်းသားက အရမ်းဖိအားပေးနေတာပဲ၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်နိုင်တာ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် လင်းယွဲ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်စဉ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ သူသည် လှုပ်ရှားလိုခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သဘက်တစ်ထည်ကိုယူပြီး သူ့နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပေးသည်။

သူမသည် လင်းယွဲ့က တိုက်ခိုက်ရေးနည်းပညာကို အကြိမ်ပေါင်း လေးဆယ့်တစ်ကြိမ် အပြည့် လေ့ကျင့်သည်ကို ကြည့်ပြီး ၎င်းက လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။ သူမသည် သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်ကို မသိတော့။

ဒီဟုန်မြို့ကို သွားဖို့လား။ ၎င်းသည် ထိုရတနာကို ရရှိရန်နှင့် ခွဲခွာခြင်းဝေဒနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"မင်းသား ကျေးဇူးပြုပြီး အနားယူပါ။ လုံလောက်ပါပြီ။ မင်းသား… မင်းသား…"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ နှစ်ကြိမ်ခေါ်လိုက်သည်။ လင်းယွဲ့တွင် တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို သိသောအခါ သူမသည် သူ့၏အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ အာရုံခံလိုက်ပြီး သူ အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမသည် လင်းယွဲ့ကို သင်ပေးနေသူက သူမဖြစ်နေခြင်းကို အနည်းငယ် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ ယွီရှီချီသာဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် မင်းသားကို နှိုးပြီး အိပ်စက်ရန် ပြောလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် နောက်ဘာလုပ်ရမည်ကို ရုတ်တရက် မသေချာတော့ပေ။ သူမသည် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မထမ်းဖူးပေ။

သူမသည် မင်းသားကို သူ့အခန်းသို့ ပြန်ထမ်းသွားသင့်သလား သို့မဟုတ် ဒီမှာပဲ အိပ်ခိုင်းသင့်သလား။