မီးဖီးနစ်သွေး (၂)

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ထိုသို့သော တိုက်ရိုက်အချစ်စကားကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်လည်မတုံ့ပြန်ဝံ့ဖြစ်နေသည်။

"ဒါဆိုလည်း အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို နှိပ်နယ်ပေးပါလားဗျာ"

လင်းယွဲ့က အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းသန်မာတာပဲ။ ကျွန်တော့်ကြွက်သားနဲ့ အရိုးတွေကို မှောင်မိုက်စွမ်းအင်နဲ့ နှိပ်နယ်လှုံ့ဆော်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ခွန်အားတွေ ပိုမြန်မြန် ပြန်ရလာနိုင်တာပေါ့"

"မင်းသား အရမ်းအတွေးလွန်နေပါပြီ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ပြတ်ပြတ်သားသား ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ စွမ်းအားက အပြင်ကလာတာဖြစ်လို့ သေမျိုးတွေအတွက်ပဲ အသုံးဝင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားကတော့ ရှေးနတ်ဘုရားလမ်းကို ကျင့်ကြံပြီး သဘာဝကနေ အနှစ်သာရကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူတာဖြစ်လို့ ကျွန်မရဲ့ မှောင်မိုက်စွမ်းအင်နဲ့ လှုံ့ဆော်ပေးတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ထိရောက်ပါတယ်"

"အဟဲဟဲ အဲဒီလိုလား"

လင်းယွဲ့သည် အဖော်ထုတ်ခံရသည်ကို အရှက်ရဟန်မပြဘဲ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ချစ်ရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်လေ မင်း နှိပ်တတ်လို့လား"

"မတတ်ဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်သည်။

"သင်ယူလို့ မရဘူးလား"

"ကျွန်မက ဉာဏ်နည်းပါတယ်"

"မင်း မမြင်ဘူးလား။ ငါက မင်းကို ငါနဲ့ ပိုရင်းနှီးဖို့ အခွင့်အရေးပေးနေတာ။ မင်း မင်းသမီးလေး ဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"...မင်းသားက အတွေလွန်နေတာပါ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအတွေးမျိုး တွေးရဲပါ့မလဲ"

"စကားစပ်မိလို့ မေးတာပါ။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ရဲ့ မင်းသမီးလေး ဖြစ်ဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူးလား"

"မင်းသားရဲ့ မင်းသမီးနေရာက မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ အဖိုးတန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ ချန်ထားသင့်ပါတယ်။ ကျွန်မပေါ်မှာ ဖြုန်းတီးပစ်လို့ မရပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းသားနဲ့ ကျွန်မက တစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ သေခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိပြီးသားဖြစ်လို့ ပိုပြီး ရင်းနှီးဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး"

ဒါကလည်းဟုတ်တာပဲ။ ဒါဆို ချစ်ရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်လေး ကျွန်တော့်ကို နှိပ်ပေးနိုင်မလား"

"...မင်းသားက တကယ်ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်တော့ အမိန့်ပေးပါ"

"အဲဒါဆို ပျော်စရာမကောင်းဘူးလေ။ မက်းကို အတင်းအကျပ်မလုပ်ချင်ဘူး။ မင်းဆန္ဒအလျောက်ပဲ လုပ်ပေးစေချင်တာ"

"...မင်းသားက အရမ်း အထင်ကြီးစရာကောင်းတာပဲ"

"တော်တော်လေးကောင်းတယ်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အောင် ပြောတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတာပေါ့"

"မင်းသား အထင်လွဲနေပါပြီ"

ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ ဘိုင်လီဖုန်းကျီက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းလေလေ လင်းယွဲ့က သူမကို ပိုပြီး စနောက်ချင်လေပင်။

၎င်းမှာ သူမသည် သစ္စာရှိဟန်ရှိသော်လည်း သူ့သွေးသားနှင့် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကြောင့်သာ နာခံခြင်းဖြစ်ပြီး အခြေအနေကြောင့်သာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေရသည်ဟု ထင်မြင်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီအား ခဏတာ စနောက်ပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ကျေနပ်မှုကို ခံစားရပြီး သူ၏စွမ်းအင်မှာလည်း လုံးဝနီးပါး ပြန်လည်ပြည့်ဝနေပုံရသည်။

သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို ဒုတိယအကြိမ် စတင်လေ့ကျင့်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သယောင် ဆက်လက်ပြုမူပြီး စောင့်ကြည့်နေကာ ရံဖန်ရံခါ လင်းယွဲ့အား အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးသည်။

ထိုအချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။

ပျံသန်းသည့်လှေ၏ ကုန်းပတ်တွင် ရှည်လျားတောက်ပသည့် ပုလဲများစွာ စိုက်သွင်းထားပြီး အကာအကွယ်မှာ အလင်းကို ချိန်ညှိနိုင်သည့် အာနိသင်ရှိသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် တာအိုတုသည် သောက်စားမူးယစ်၍ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။

ပျံသန်းသည့်လှေသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့် မမောင်းနှင်သော်လည်း လွန်ကဲသောအရှိန်ကြောင့် အာရုံစိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အကာအကွယ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားကာ အတော်လေး ဖြည်းဖြည်းသာ ပျံသန်းနေသည်။

သေမျိုးတို့၏ အပြေးအရှိန်ထက် အများကြီး မပိုပေ။

ချင်းတုးသည် လျန်ကျိုး၏အစွန်ဆုံးရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး အနောက်မြောက်ဘက်နှင့်နီးကာ လျန်ကျိုးမြို့တော်နှင့် မိုင်နှစ်ထောင်ကျော် ကွာဝေးသည်။

ဤအရှိန်ဖြင့်ဆိုပါက ပျံသန်းသည့်လှေသည် လျန်ကျိုးမြို့တော်အနီးသို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ့်လေးနာရီမှ ဆယ့်ငါးနာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းသည့်လှေ၏ အကာအကွယ်အတွင်းတွင် အလင်းရောင်သည် လနှင့်ကြယ်များကိုပင် လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် နေ့နှင့်ညကို ခွဲခြားရခက်ခဲပေသည်။

အချိန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်အလင်းရောင်ပေါ်လာပြီး နံနက်နေရောင်ခြည် ဖြာကျလာချိန်တွင် အကာအကွယ်အတွင်းရှိ ရှည်လျားတောက်ပသည့် ပုလဲသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားသည်။

ထို့အတူ လင်းယွဲ့သည်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို ကိုးကြိမ်မြောက် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲချလိုက်ပြီး ကုန်ခမ်းနေသည့် စွမ်းအင်နှင့် အားအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် သဘာဝအနှစ်သာရကို တစိမ့်စိမ့် စုပ်ယူနေသည်။

"မင်းသား ဒီနေ့ ကိုးကြိမ် ပြည့်သွားပါပြီ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံး ရပ်နေပြီး သူမ၏ စစ်ဝတ်ရုံသည် မီးလျှံကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် ဟန်အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အခြေခံ ပျက်စီးတာမျိုး မဖြစ်အောင် ဆက်မလေ့ကျင့်သင့်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားက ပိုမြန်မြန် တိုးတက်ချင်တာကြောင့်..."

သူမသည် လက်ကိုလှန်လိုက်ပြီး သိုလှောင်ရတနာတစ်ခုမှ သစ်သားအနက်ရောင်ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပြောသည်။

"ဒါက ငါးဖန့်ပြန်လည်အနှစ်သာရ ဆေးလုံးပါ။ ကုန်ခမ်းနေတဲ့ အနှစ်သာရတွေကို ဖြည့်တင်းပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပေးပါတယ်။ တစ်လုံးသောက်လိုက်ရင် မင်းသား နောက်ထပ် သုံးကြိမ် လေ့ကျင့်နိုင်မှာပါ"

ထို့နောက် သူမက သတိပေးသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆေးတိုင်းမှာ အဆိပ်ရှိပါတယ်။ လွန်လွန်ကဲကဲ သောက်သုံးရင် ဆေးယဉ်ပါးမှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းသားက တစ်နေ့တစ်လုံး သောက်မယ်ဆိုရင် သုံးလလောက် ခံမှာဖြစ်ပြီး အချိန်အများကြီး သက်သာပါလိမ့်မယ်"

လင်းယွဲ့သည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းထားပါ။ အဲဒီ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးက တော်တော်လေး တန်ဖိုးကြီးမှာပါ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

"မင်းသား ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး"

"ကျွန်မ တန်ထျန့်ဂိုဏ်းကိုလည်း မေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့အဖွဲ့ဝင်တွေက ကိုယ်ခံပညာ မလေ့ကျင့်ကြတော့ ငါးဖန့်ပြန်လည်အနှစ်သာရ ဆေးလုံးထက် ပိုသင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ သူတို့မှာ မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့ လျန်ကျိုးမြို့ကို ရောက်ရင် အလားတူ ဆေးမျိုး ရှာပေးပါ့မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ဆေးယဉ်ပါးမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး အချိန်လည်း ပိုသက်သာပါလိမ့်မယ်"

ဤစကားကိုကြားသော် လင်းယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ်မလိုပါဘူး"

သူမက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မင်းသားကို ဖားနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာလား"

"ဘာလို့ မသုံးတာလဲ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ မျက်နှာဖုံးနောက်ရှိ ဖီးနစ်မျက်လုံးများတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"လာပါဦး"

လင်းယွဲ့သည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီဘက်သို့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး မင်းရဲ့ မှောင်မိုက်စွမ်းအင်နဲ့ အာရုံခံကြည့်။ ဒါဆို နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ချက်ချင်း လက်ကိုမကိုင်ဘဲ တွေဝေသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး လင်းယွဲ့ကို မယုံနိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် လင်းယွဲ့၏လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ စွမ်းအင်နှင့် ဇီဝစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သူ၏အသက်စွမ်းအင်မှာလည်း မကုန်ခမ်းသေးပေ။

နာရီအနည်းငယ်အတွင်း တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ကို ကိုးကြိမ်တိုင်အောင် လေ့ကျင့်ပြီးပါက သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်းသား ဒါ ဘာလဲ"

လင်းယွဲ့က ရယ်မောပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိနတ်စွမ်းအားက ဟန်ဆောင်တာဖြစ်ပြီး အသွင်ပြောင်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပြီးကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့် ဇာတိနတ်စွမ်းအားက ဘာလဲဆိုတာကို မင်းမတွေးမိဘူးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဇီဝပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း အမျိုးအစား ဇာတိနတ်စွမ်းအားလား"