အခန်း ၂၁-၂၂

အခန်း ၂၁

ဝိညာဉ်တစ်သောင်းနည်းပညာ သည် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းခန်းမ ၏ အခြေခံနသိုင်းပညာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အမြင့်ဆုံး တိုးတက်နိုင်စွမ်းရှိ သည့်နတ်ဆိုးပညာလည်း ဖြစ်သည်။ကျင့်ကြံသူ

သည် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းကို မိမိအတွက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနိုင်ပြီး နေကို ဖုံးကွယ်ကာလောကကိုခြိမ်းခြောက် နိုင်သည်၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားသည် အတိုင်းအတာမဲ့သည်ဟုပြောနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတွင် အားနည်းချက်များလည်း ရှိသည်။

ဝိညာဉ်တစ်သောင်းကို အစွမ်းထက်အောင် ပြုလုပ်ရန် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုများရှိသည့် ဝိညာဉ်များကို ရှာဖွေပေါင်းစပ်ရမည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်တစ်သောင်း၏ မကျေနပ်မှုများ စုဆောင်းမိလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ကို အလွယ်တကူ ထိခိုက်စေကာ ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးပြီး ရူးသွပ်မှုထဲသို့ ကျရောက်စေနိုင်သည်။

ပဉ္စမအကြီးအကဲ စုန့်ဝူရင် ၏ စကားများက ယောင်ချန်နင် ကို သတိပေးလိုက်သည်။

ကျူးဒီယဲကျွင်း ၏ ရုတ်တရက် အကြောင်း ပြချက်မရှိပဲ မဟာအကြီးအကဲ ရှန်ဘူယီ ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း။ ဤဖြစ်ရပ်သည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာအကြာက ကျူးရွှမ်ယင်း၏ ဖြစ်ရပ်ကို အမှတ်ရစေသည်။

မဟာအကြီးအကဲကို သတ်နိုင်လျှင် သူ၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ ယောင်ချန်နင် သည် မည်မျှ ပို၍ ထိခိုက်လွယ်မည်နည်း။

ဒီအချိန်မှာ ယောင်ချန်နင် ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားရတယ်။ ကြက်သီးမွှေးညင်းထကာ ကျောချမ်းသွားသည်။ ဒီနတ်သမီးကလူကလှပေမဲ့ သူ့အဖေလိုရူးသွပ်နေပြီလို့ပြောလို့ရတယ်။

ကျူးရွှမ်ယင်း နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက ထပ်မဖြစ်ရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ ကအသတ်ခံရမဲ့နောက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မလဲ။

ယောင်ချန်နင် ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာလာတယ်။

“ပဉ္စမအကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ပီး ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်လို့ အကြံပြု ချင်တာလား။”

“ဘယ်သူကမှ သေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို သေဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ရင်တော့ ငါက သေချာပေါက် လက်ဦးမှုယူပီးပြန်တိုက်ခိုက်မယ်။”

စုန့်ဝူရင် က ဆိုးသွမ်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပြလိုက်တယ်။

ယောင်ချန်နင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ အကြည့်တစ်ခု လင်းလက်သွားတယ်။

မှန်တယ်။

ဘယ်သူမှ မသေချင်ဘူး။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အတင်းအကျပ် သေဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ သူက အဲဒီလူကို သတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာလိမ့်မယ်။

ခန်းမသခင်မ ကျူးဒီယဲကျွင်း (Zhu Diezhen) ဆိုလဲ ရှင်းသင့်ရင်ရှင်းရမှာပဲ။

……

နောက်နေ့ မနက်စောစော။

ရှဲမူလင် က ဆောက်လုပ်ရေးခန်းမက တပည့်တွေကို ဝူကျီတောင်ထိပ် ကို လာပြီး ဝါးအိမ်အသစ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့တယ်။

သူမက သူ့ကိုယ်ပိုင် ဝါးအိမ်နားမှာ နေရာတောင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့တယ်။

“မှတ်ထား၊ ဝါးပစ္စည်းတွေအားလုံးက အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ဝါးတွေ ဖြစ်ရမယ်။ ဝါးအချောသပ်ပြီးတောက်ပြောင်နေအောင်

ပွတ်တိုက်တာက သေသေချာချာလုပ်ပြီးစေတနာရှိရှိလုပ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ပရိဘောဂပုံစံက ကျင့်ကြံဖို့အတွက် သင့်လျော်ရမယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အရှိန်မြန်ရမယ်၊ ဒီနေ့ ပြီးရမယ်။”

ဒီလို တောင်းဆိုချက်တွေကို ကြားတော့ ဆောက်လုပ်ရေးခန်းမရဲ့ တတိယအစ်ကိုကြီး ကုန်ရှုးကျဲ က စိတ်ပူပန်တဲ့ အမူအရာ ပြလိုက်တယ်။

“အစ်မကြီး ရှဲ၊ ဒီစီမံကိန်းက တော်တော်ကြီးတယ်။ တစ်ရက်ဆိုတာ အရမ်းအလျင်လိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ရှဲမူလင် က ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ပီးစိုက်ကြည့် လိုက်တယ်။

သူမရှေ့မှာ ငွေလှံတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။

တစ်ပေခွဲ အကွာအဝေးမှာတောင် ကုန်ရှုးကျဲ က လှံထိပ်မှာရှိတဲ့ အအေးဓာတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်တယ်။

ရှဲမူလင် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်၊ “မှတ်ထား၊ ဒီနေရာက ဝူကျီတောင် ထိပ် ပဲ။ ငါက မင်းကို အသိပေးနေတာ၊ ညှိနှိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။”

“နားလည်ပါပြီ၊ ဒီနေ့ သေချာပေါက် ပြီးစီးပါလိမ့်မယ်။”

ကုန်ရှုးကျဲ ချက်ချင်း ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်တယ်။

မှန်တယ်၊ ဒါက အဇူရ်မိုးတိမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ အထူးခြားဆုံး ဝူကျီတောင် ထိပ် ပဲ။ ဒီက အကြီးအကဲတွေရော တပည့်တွေပါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဆွသင့်ဘူး။

ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပြောနေတာလဲ။ တစ်ရက်အလုပ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ လုံလောက်ပြီ။

ကုန်ရှုးကျဲ ချက်ချင်း အလုပ်တွေ စီစဉ်တော့တယ်။အတွေးတချက်နဲ့တင်

ရှဲမူလင် က သူ့ရှေ့က လှံကို ပျောက်ကွယ်သွားစေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူမက မနေ့က ယဲ့ယွီကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ။

မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျပြောရရင် လက်ရှိ ရှဲမူလင် က တကယ့် ရှဲမူလင် အစစ်ပုံစံပဲ။ ရေခဲလို အေးစက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းကကြည့်ရင်တောင်အလှမ်းမမှီတဲ့ခံစားချက်မျိုးရရှိစေတဲ့သူ သာမန်သူတွေနဲ့ ဝေးကွာတယ့်အရှိန်ဝါရှိနေတယ့်မိန်းမချောလေးပဲ ။

မနေ့က ယဲ့ယွီအပေါ် ဒီလောက် နွေးထွေးခဲ့တာက သူမက ဒီလူမှာ အလွန်သာယာတဲ့ အရှိန်ဝါ aura တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရလို့ပဲ။

အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာကို သူမ မဖော်ပြနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူမက အရမ်းသာယာတယ်လို့ ထင်တယ်။

ဒါကြောင့် ရှဲမူလင် က ယဲ့ယွီကို အထူး “ဂရုစိုက်” ခဲ့တယ်။

မနေ့ညကတောင် သူမ အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး၊ ယဲ့ယွီကို အစ်မကြီးအခန်းမှာ နေခွင့်ပြုခဲ့တာကို နောင်တရနေတယ်။

သူ့အခန်းမှာ နေခွင့်ပြုခဲ့ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဒါဆို တစ်ခန်းလုံး ယဲ့ယွီရဲ့ အနံ့တွေ ရနေမှာ။

ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ။

ဒါပေမယ့် အချို့အရာတွေက လွဲချော်သွားရင် ပြင်ဆင်လို့ မရတော့ဘူး။

အဲဒီသာယာတဲ့ အနံ့ကို ဆက်ခံစားနိုင်ဖို့ သူမက ကုန်ရှုးကျဲ ကို ယဲ့ယွီရဲ့ ဝါးအိမ်အသစ်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်နားမှာ ထားခိုင်းခဲ့တယ်။

သူမက ပြတင်းပေါက်နှစ်ချပ်ကိုတောင် အထူးတလည် ဖွင့်ခိုင်းခဲ့တယ်။

တွေးကြည့်ပါ။

ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ရုံနဲ့ သာယာတဲ့ အနံ့ကို ရနိုင်တာက ဘယ်လောက် အဆင်ပြေလိုက်မလဲ။

ဒါကို တွေးလိုက်တော့ ရှဲမူလင် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နူးညံ့သွားတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယဲ့ယွီက ဝါးအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး ခြေညောင်းလက်ဆန့်လုပ်နေ

လိုက်တယ်။

သူက ဝေးကွာတဲ့နေရာကလာတဲ့ အသံတစ်ခုကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရတယ်။

“မင်းက ဘယ်တောင်ထိပ်က တပည့်လဲ။ မင်းကို အရင်က မတွေ့ဖူးပါလား။”

ယဲ့ယွီ ခေါင်းလှည့်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက အကြီးအက္ကမ ဟောင်လွမ်း ကို သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့ကို သိချင်စိတ်နဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ထင်ရှားတာက… သူမ တကယ်ပဲ မနေ့က အရမ်းသောက်ခဲ့တာပဲ။ သူ့ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။

ဒါက ယဲ့ယွီကို နည်းနည်း ဝမ်းနည်းစေတယ်။

ဒါပေမယ့် သူက လျှောက်သွားပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်တယ်၊ “ဆရာ၊ ကျွန်တော်က အစ်မကြီး ဝေအော့ရှုးက မိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ တပည့်ပါ။ ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို မနေ့က တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ သဘောတူခဲ့တာပါ။ ဒီဝါးအိမ်ကို အစ်မကြီး ရှဲမူလင် က ကျွန်တော့်အတွက် စီစဉ်ပေးတာပါ။”

ဟောင်လွမ်း က ယဲ့ယွီကို အကြာကြီး ကြည့်နေတယ်။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တိုးတိုးလေး ပြောတယ်၊ “ငါ ဘာလို့ တပည့်တစ်ယောက် ခေါ်ယူရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်။ ငါ တကယ် အရမ်းသောက်ခဲ့တာပဲ။”

သူမရဲ့ အသံက အရမ်းတိုးပေမယ့် အခြေတည်အဆင့် ကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ယဲ့ယွီကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်တယ်။

ယောက်ျားလေးတပည့်လား။

အဲဒါ ဒီလောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းလား။

တကယ်တော့ အရင်က တပည့်နှစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ – အစ်မကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ဒုတိယအစ်မကြီးတစ်ယောက် – သူတို့ဆရာနဲ့အတူ ဝူကျီတောင် ဟာ လုံးဝ အမျိုးသမီးတွေချည်းနေတဲ့နေရာ ပဲ။

အခု သူရောက်လာတာနဲ့ ဒီ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။

ဟင်း…

ဘာမှ အဆင်မပြေမှု မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား။

ဆရာနဲ့ အစ်မကြီးတွေမှာ ညဘက်အပြင်ထွက်ပြီး ပတ်ပြေးနေ တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အလေ့အကျင့် မရှိရင်ပေါ့။

အမ်။

ဖြစ်နိုင်တာက မရှိဘူး။

ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဓားနဲ့ ပျံသန်းနိုင်တာတောင် ဘယ်သူက လမ်းလျှောက်နေသေးလဲ။

ဟောင်လွမ်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

“ကိစ္စမရှိဘူး။ ငါ မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပြီးပြီဆိုတော့ဆရာအတွက် လက်ဆောင် ဘယ်မှာလဲ။ ပေးလိုက်။”

ဒါကိုကြားတော့ ယဲ့ယွီ အရမ်း ရှက်သွားတယ်။

ဒီခေတ်မှာ များသောအားဖြင့် ဆရာက တပည့်ကို တပည့်ခံလက်ဆောင် ပေးတာပဲ။

ဝူကျီတောင်ထိပ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားတာလဲ။

ဆရာ ဟောင်လွမ်း ဆရာမက အတည်ပြောနေတာလား။

ယဲ့ယွီက စိတ်ရင်းမှန်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့စာနာ ရိုင်းပင်းတဲ့စိတ်အချို့ကို မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ သူ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် သူက အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်၊ “ဆရာ၊ ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းဝင်မဖြစ်ခင် အပြင်တပည့်တစ်ယောက်ပါ၊ ဆရာမကြောင့်သာ အတွင်းတပည့်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”

ဒီအဖြေက ဟောင်လွမ်း ကို ကျေနပ်မှု မပေးခဲ့ဘူး။

သူမက အရမ်း စိတ်ပျက်နေပုံရပြီး ဝိုင်ကို အများကြီး သောက်ချလိုက်တယ်။

သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီသက်ပြင်းချတာက တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစရာပဲ။

အဇူရ်မိုးတိမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ နာမည်ကြီး ကံမကောင်းတဲ့ နတ်သမီးအနေနဲ့ ဟောင်လွမ်း က အရာအားလုံးမှာ အမြဲ ရှုံးတယ်။ လောင်းကစားရော ပြိုင်ပွဲတွေရော အပါအဝင်ပေါ့။ သူမရဲ့ အဓိက အကြောင်းအရာကပြင်ပ ကမ္ဘာကို ရှုံးနိမ့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို လဲရှုံးနိမ့်တာပဲ။

နိုင်တာက သူမ တကယ်မသိတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။

ဒါပေမယ့် သူမက ကစားရတာကို ကြိုက်တုန်းပဲ။

အခုဆိုရင် ဝူကျီတောင်ထိပ်က တကယ်ကိုရှားပါး ခြောက်သွေ့နေတယ်၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း ဘာမှ မရှိဘူး။

မကြာသေးခင်က ဆက်ဆံရေးကနေ သိရတာက အသစ်လက်ခံထားတဲ့ တပည့်ကလည်း တော်တော် ဆင်းရဲပုံရတယ်။

ဒါက သံသယမရှိဘဲ ဒဏ်ရာပေါ် ဆားဖြူးသလို ဖြစ်နေတယ်။

ဟောင်လွမ်း က လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး အရမ်းကို စိတ်ဓာတ်ကျနေတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီခံစားချက်က အကြာကြီး မတည်မြဲဘူး။

သူမက ယဲ့ယွီကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်တယ်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့က အားနေတာဆိုတော့ အကြိမ်အနည်းငယ်လောက်ကစားရအောင်"

“အမ်၊ ဘာကစားတာလဲ” လို့ ယဲ့ယွီက ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်တယ်။

ခဏအကြာမှာ ဟောင်လွမ်းက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်- သူက လောင်းကစားမှာ အမြဲ နိုင်တယ်။

ဘယ်ဂိမ်းပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အမြန်ဆုံး ကျွမ်းကျင်နိုင်တယ်။

ပြီးတော့ အကြိမ်တိုင်း သူက ဟောင်လွမ်း ကို လုံးဝ အနိုင်ယူတယ်။

ဟောင်လွမ်း က အမြဲ ရှုံးပေမယ့် သူ့ပြိုင်ဘက်တွေ ကတောလျောက်နိုင်နေတာတော့မဟုတ်ဘူးလေ၊ ရှူံးလိုက်နိုင်လိုက်နဲ့နောက်ဆုံးရလဒ်ကပါသမျှပြောင်တာမျိုးပဲ။

ဒါပေမယ့် ယဲ့ယွီလိုမျိုး အကြိမ်တိုင်း အမြင့်ဆုံး ဂဏန်းတွေကို အမြဲရတဲ့သူနဲ့ ကြုံတွေ့ရတာကတော့ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။

ဒီအချိန်မှာ ဟောင်လွမ်းရဲ့ ယဲ့ယွီအပေါ် အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ဝူကျီတောင်ချွန်း က တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်တော့မှာလား။

****

အခန်း ၂၂

ဒီနေ့မှာ ဟောင်လွမ်းက ယဲ့ယွီကို ဝူကျီတောင်ထိပ်ကနေ ခေါ်သွားပြီး မိုးတိမ်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ နေရာအသီးသီးကို လျှောက်လည်ခဲ့တယ်။

အစပိုင်းမှာ တခြားတောင်ထိပ်က လူတွေက ဟောင်လွမ်းက သူမ အသစ်လက်ခံထားတဲ့ တပည့်ကို ခေါ်လာတာကို မြင်တော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ကြဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောင်းကစားမှာ အမြဲ ရှုံးနေတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်က ဘယ်လို ကောင်းမွန်တဲ့ တပည့်မျိုးကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တွေနဲ့ ကစားချင်တာလား။ အားလုံး ပုံလိုက်ရအောင်။

ဒါပေမယ့် ရလဒ်ကတော့…

ယဲ့ယွီက အိပ်မက်စနစ်ကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ လောင်းကစားဆုလာဘ်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အမြဲ အနိုင်ရခဲ့တယ်။

တစ်ရက်တောင် မကြာခင်မှာ ဟောင်လွမ်းက စည်းစိမ်တွေ အများကြီး ရရှိခဲ့တယ်။

မိုးတိမ်ပြာဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ဟောင်လွမ်းရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုမရှိတဲ့ ရယ်မောသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဟောင်လွမ်းဒီလို ဂုဏ်ယူမှုကို ခံစားရတယ်။

ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ သူမက ယဲ့ယွီကို ဝူကျီ‌တောင်ထိပ်ကို မ ပြန်ချင့်ပြန်ချင်နဲ့ပြန် ခေါ်လာခဲ့တယ်။

အကြောင်းရင်းကတော့ ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ လောင်းကစားကံက ညဘက်ဆို ပိုဆိုးလာတယ်လို့ သူမကို ပြောခဲ့လို့ပဲ။

သူ ဒီလို ပြောရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဟောင်လွမ်းက သူ့ကို မနက်လင်းတဲ့အထိ လောင်းကစား ဆက်လုပ်နေခိုင်းလိမ့်မယ်။

ဝူကျီ‌တောင်ထိပ်ကို ပြန်ရောက်တော့။

“ဟားဟားဟား။ ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်း၊ မင်းက တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပဲ။ မင်းလို ကံကောင်းတဲ့သူကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အံ့ဩစရာပဲ။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့၊ မင်းကို ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ရအောင် ကတိပေးတယ်”

ဟောင်လွမ်း က ယဲ့ယွီရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်တယ်။

သူမ နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့နိုင်ပြီ။

ယဲ့ယွီက ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကို ခံစားရတယ်။ သံသယမရှိဘဲ သူ့ဆရာရဲ့ ရင်ဘတ်က ကြီးမားအိစက်တဲ့၊ သူသိပ်ကြိုက်တဲ့အရာတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပြီး လည်ပင်းညှစ်သလို ခံစားရတယ်။စိတ်ရှုပ်ပေမဲ့ နတ်ပြည်ရောက်နေသလိုပဲ၊ အားရပါးရ ညှစ်ထဲ့ပစ်လိုက်ချင်တဲ့ သူ့လက်တွေကို သူ့ဟာသူ ချုပ်တည်းထားတာတောင် လက်တဘက်က ဆရာရဲ့ ခါးကျင်ကျင်လေးကို ဖက်ထားမိသွားသေးတယ်။

ဒါပေမယ့် ယဲ့ယွီက ဒါကို ခေါင်းထဲ မထည့်ဘူး။ ဟောင်လွမ်း စိတ်ကောင်းဝင်နေတုန်းမှာ သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်၊ “ဆရာ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ဆရာမ တပည့်အဖြစ် ခေါ်ယူတာ ဒုတိယနေ့ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံရမလဲဆိုတာ စသင်ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်စွမ်းအားက အရမ်းအားနည်းရင် ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ဆရာမကို ရှက်စရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

ဟောင်လွမ်း က နောက်ပြောင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ရယ်မောပြီး ယဲ့ယွီကို လွှတ်လိုက်တယ်။ “ကျင့်ကြံချင်တာလား။ ပြဿနာမရှိဘူး၊ မင်းကို အဆင့်မြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းနည်းပညာတစ်ခု ပေးမယ်။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ။” ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ဒူးညွှတ်ကျေးဇူးတင်လိုက်တယ်။

ဟောင်လွမ်း က သူမရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

“ဒီနေ့ စိတ်ကောင်းဝင်နေလို့ မင်းကို ဒါ ပေးမယ်။ ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ'

ဒီနည်းပညာရဲ့ နာမည်ကိုကြားတော့ ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်လေးစိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ထင်ရှားလာတယ်။

ဘာလဲ။ ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ လား။ ဒါက မိုးတိမ်ပြာဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲတွေပဲ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ နည်းပညာ မဟုတ်ဘူးလား။

ရုတ်တရက် အိပ်မက်ထဲက သူ့ကို ဒီနည်းပညာကို ပေးခဲ့တဲ့ နတ်သမီးက မိုးတိမ်ပြာဂိုဏ်း က ဖြစ်ပုံရတာကို သတိရမိတယ်။

ယဲ့ယွီက ဒီနည်းပညာကို မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်ပြီးသား။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်ရှိခွန်အားက အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်သေးဘူး။

ဆရာမ၊ ဆရာမရေ။ အရမ်းသောက်ခဲ့တာလား။ ဒီသိုင်းနည်းပညာကိုကျင့်ဖို့ အနဲဆုံးအဆင့် ရွှေအူတိုင်အဆင့်ကို လိုအပ်တယ်၊ ကျွန်တော်က အခြေခံတည်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါက လူဖလံလေးတယောက်ကို နဂါးသတ်ဓားတစ်ချောင်း ပေးတာနဲ့ တူတယ်၊ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။

ယဲ့ယွီ ပြောဖို့ပြင်တုန်းမှာ ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ က သူ့လက်ထဲကို ရောက်လာပြီ။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းဆရာငါ့ကိုအားနာမနေနဲ့တော့ ။ နားလိုက်၊ စွမ်းအင်တွေ ပြန်ဖြည့်၊ မနက်ဖြန် ငါတို့ တိုက်ပွဲတွေ ဆက်လုပ်မယ်။ ကံကောင်းပါစေ။”

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဟောင်လွမ်း က သက်တံရောင် အလင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်၊ ယဲ့ယွီကို ရှင်းပြဖို့ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။

သူ့လက်ထဲက ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ယွီ ခြောက်ခြားစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

ကောင်းပြီ၊ ဒါက ငါ့ဆရာရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်ပဲ။ သူမကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။

ခဏလေး။ ဘာလို့ အဖုံးရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာက ခေါက်နေတာလဲ။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ “စစ်မှန်” ဆိုတဲ့ စာလုံးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

စုပေါင်းလိုက်ရင် ‘စစ်မှန် ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။ အိပ်မက်ထဲမှာ နတ်သမီးက ပေးခဲ့တဲ့ နည်းပညာက ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ သက်သက်ပဲ။ ဒါ့အပြင် အဖုံးရဲ့ အရောင်က ဒီတစ်ခုနဲ့ ကွာခြားတယ်။

ယဲ့ယွီက ဖွင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို သေချာဖတ်ပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် စွမ်းအင်တွေ ပြန်ရလာတယ်။

အကြောင်းအရာက ကွဲပြားနေတယ်။

ဒီနည်းပညာက သူ ကျင့်ကြံနေတဲ့ နည်းပညာထက် အများကြီး ပိုပြီး နက်နဲတယ်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ က ခိုးကူးဗားရှင်းလိုပဲ၊ အရည်အသွေး ညံ့ပြီး အခြေခံပုံကြမ်းပဲ မြင်ရတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီ ‘စစ်မှန် ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ ကတော့ စစ်မှန်တဲ့ ဗားရှင်းပဲ၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ ပြည့်စုံတယ်။ ပြဿနာအားလုံးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားတယ်။

ဒါက အရင်တစ်ခုရဲ့ အဆင့်မြင့်ဗားရှင်းနဲ့ ပိုတူတယ်။ ယဲ့ယွီ အရင်က ရခဲ့တာကအခြေခံ မူဘောင်သက်သက်ပဲ။ ဒီနည်းပညာနဲ့ သူက အဲဒါကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်သုံးသပ် သန့်စင်ပြီး ‘စစ်မှန် ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ ထဲကို ပေါင်းစည်းနိုင်တယ်။

အံမယ်။

ဒီနေ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အချည်းနှီး မဟုတ်ဘူးပဲ။

ခဏလေး။ အရင်က ‘ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ က မြေအဆင့် နည်းပညာ ဖြစ်တယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီ ‘စစ်မှန် ချင်းလျန်မိုးကြိုးဓားပညာ’ က ကောင်းကင်အဆင့် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒါကို တွေးလိုက်တော့ ယဲ့ယွီရဲ့ အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာတယ်။

ဆရာမ၊ ဆရာမရေ၊ ဆရာမက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရက်ရောတာလား။

ဆရာမက ဒီလောက် ရက်ရောတော့ တပည့်က သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ရမှာပေါ့။ မနက်ဖြန် ဆရာမကို ထပ်ပြီး အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးပါ့မယ်။

ယဲ့ယွီက သိုင်းကျမ်းစာအုပ်ကို သူ့လက်ထဲကို သေချာထည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေရှေ့မှာ အရိပ်တစ်ခု လင်းလက်သွားတယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီကို အံ့ဩစေတယ်။ ခုနက ဘာလဲ။ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်သွားပြီ။ ကြွက်နက်ကြီး ဖြစ်နေမလား။

“ကုန်ရှုးကျဲ ၊ မင်း ငါ့ကို ဈေးတင်ရဲတယ်လား။ မင်း ရူးနေပြီလား။”

အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ဝေးကွာရာကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဗိုက်ကို ဖက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် သူ့မျက်နှာ ကောက်ကွေးနေတယ်။

“အစ်မကြီးရှဲ၊ ရှင်းပြပါရစေ။ ဆောက်လုပ်ရေးခန်းမရဲ့ စျေးနှုန်းတွေကို ဆယ်နှစ်အကြာကတည်းက တိုးခဲ့တာပါ။ အစ်မကြီး မသိတာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က အလုပ်သမားခနဲ့ အချိန်ပိုခတွေကိုတောင် မတွက်ရသေးဘူး။ ကျွန်တော် တကယ်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပါ။”

ကုန်ရှုးကျဲလို့ ခေါ်တဲ့ ဒီလူက နောက်ထပ် ထိခိုက်မှုတွေ မဖြစ်အောင် အော်ဟစ် ခုခံကာကွယ်တယ်။

သူ အရင်က ကြားဖူးတာက မိုးတိမ်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ ထူးခြားချက် တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုထဲက တစ်ခုက အဆင်းရဲဆုံးတောင်၊ ဝူကျီ‌တောင်ထိပ်ပဲ။

ဟောင်လွမ်းရဲ့ လောင်းကစားကံဆိုးမှုကြောင့် ဝူကျီ‌တောင်ထိပ်က အရမ်းဆင်းရဲတယ်လို့ သိကြတယ်။ ဒါကြောင့် မိုးတိမ်ပြာဂိုဏ်းမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက ဝူကျီထိပ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေအကြောင်း မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ သိကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ကုန်ရှုးကျဲ က သူ့အလုပ်အတွက် အခကြေးငွေ တောင်းတာက တရားမျှတတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ လက်ဗလာနဲ့ ထွက်သွားတာက ဆောက်လုပ်ရေးခန်းမရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုက ဝေးကွာရာကနေ ချဉ်းကပ်လာပြီး ကုန်ရှုးကျဲ ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒီလို ဈေးတက်တာတွေအကြောင်း ငါ နားမလည်ဘူး။ မင်း အကောင်းဆုံးလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဆယ်နှစ်အကြာက ဈေးနဲ့ နည်းနည်းလျှော့ပြီး ပေး။ ဝိညာဉ်ကျောက် နှစ်ခု။ ယူမလား၊ မယူဘူးလား။ မယူချင်ရင် သွားတော့။”

ဒီရေခဲလို အေးစက်တဲ့ အသံက ဘယ်အချိန်မဆို သတ်ဖို့ အဆင်သင့်ရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီကို သူ့အစ်မကြီးအကြောင်း အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို နားလည်စေခဲ့တယ်။ မနေ့က သူ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ဒါက တကယ့် ရှဲမူလင်ပဲလို့ အမြဲ ခံစားနေရတာလဲ။

ပြီးတော့ သူတို့ ဈေးတက်တာအကြောင်း အတိအကျ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။

ခုနစ်ပေ ယအရပ်ရှိ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ကုန်ရှုးကျဲလည်း ချက်ချင်း မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတယ်။

“ဝိညာဉ်ကျောက် နှစ်ခု။ ဂိုဏ်းတူ ရဲဘော်ရဲဘက်အမရေ ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဝါးတဲတစ်ခု ဆောက်ဖို့ ဒီလောက် စျေးပေါတဲ့ စျေးနှုန်းကို ဘယ်မှာ ထပ်ရှာတွေ့နိုင်မလဲ။”

ဒါကိုကြားတော့ ရှဲမူလင် က မဝေးတဲ့နေရာက ယဲ့ယွီကို နောက်ဆုံးတော့ သတိထားမိလိုက်ပြီး သူ့ကို အံ့အားသင့်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူမရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဟုန် နှစ်ဆလျှော့သွားတယ်။

“မောင်ငယ်၊ ဝါးတဲကို မင်းအတွက် ဆောက်ပြီးသား။ ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ဦး။ ငါ သူ့နဲ့ ညှိနှိုင်းမယ်။”

ညှိနှိုင်းတာလား။

ဒါကို ညှိနှိုင်းတယ်လို့ ခေါ်တာလား။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ ဒါက အသက်နဲ့ ညှိနှိုင်းတာ။

ကုန်ရှုးကျဲ ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်တယ်။

ဒီနေ့မှာ သူ ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်တယ်။

သူ ဆက်ငြင်းခုန်နေရင် ဆေးဘိုးထက် ပိုကုန်သွားနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် သူက အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်၊ “ဝိညာဉ်ကျောက် နှစ်ခုပဲ ထားပါတော့၊ ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။”

ရှဲမူလင် က သူ့ဘက်ကို ခေါင်းနည်းနည်း လှည့်လိုက်တယ်။

“ဘာလို့ အသံ ဒီလောက် မြှင့်ပြောတာလဲ။ ငါ့မောင်ငယ်ကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာလား။”

ဒီအချိန်မှာ ကုန်ရှုးကျဲက ရှဲမူလင် ဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ သေတော့မယ်။

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲကွာ။