ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော ရင်းမြစ်တစ္ဆေ

မှိုင်းတိုက်မှုမှာ အမှောင်ထုကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍ထူထဲနေသည်။

ယန်ကျန့်မှာ သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် အဘယ်အရာရှိနေသည်ကို မပြောနိုင် — သူဘာမျှမကြားရသလို၊ ဘာမျှလည်းမမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် အမှောင်ထုကိုထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ ယခုအခါ စွမ်းဆောင်ရည်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ မျက်စိကွယ်နေပုံရသည်။

ဤအခြေအနေတွင် ၎င်းမှာ လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံး အပြည့်အဝနိုးထလာခြင်းမရှိဘဲ၊ ဤအခြေအနေကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်ပုံရသည်။

သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာကတော့၊ ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးအောက်တွင်၊ တစ္ဆေမျက်လုံးတင်မဟုတ်ဘဲ — ၎င်း၏ပြီးပြည့်စုံသောအခြေအနေတွင်မရှိသော မည်သည့်အရာမဆို ရုန်းကန်ရပေမည်။

ကျောက်ခိုင်မင်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ တစ္ဆေများမှာ ပို၍ကြီးမားသောပဟေဠိတစ်ခု၏ အပိုင်းအစများမျှသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ယခုရင်ဆိုင်နေရသောအရာမှာ ပြီးပြည့်စုံသောပဟေဠိတစ်ခု သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အများစုညစုစည်းပြီးဖြစ်သော တစ်ခုဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

တောက်၊ တောက်၊ တောက်။

သားရေဖိနပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်နင်းလျှောက်သံ ရုတ်တရက် မှိုင်းတိုက်မှုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

နာရီဝက်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် အားနည်းချက်တစ်ခုကိုတမင်တကာဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တစ်စုံတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။

"အဲ့ဒါငါ့ဆီ လာနေပြီ။"

ယန်ကျန့်၏ဦးခေါင်းမှာ အသံလာရာဘက်သို့ စူးရှစွာလှည့်သွားသည်။

သူဘာမျှမမြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း၊ ထိုအရာမှာ ယခုအခါသူနှင့် ဆယ်မီတာပင်မကွာဝေးတော့ကြောင်း သူအကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ခြေလှမ်းတစ်ခုချင်းစီတွင်၊ အကွာအဝေးမှာ ပို၍ကျုံ့ဝင်လာသည်။

ငါးမီတာ… သုံးမီတာ… ၎င်းမှာ လက်တွေ့အားဖြင့် သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ယခုရောက်ရှိနေပြီ။

ယန်ကျန့်မှာ သူသာလက်လှမ်းလိုက်ပါက၊ တစ္ဆေ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုထိတွေ့နိုင်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါအခုတိုက်ခိုက်သင့်ပြီလား။" သူ၏နဖူးမှ ချွေးစေးများပေါက်ထွက်လာပြီး၊ သူ၏လက်ထဲမှခေါင်းတလားသံမှိုဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို သူထိန်းချုပ်နေရသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ငါသာခြေသံတွေကိုပဲအခြေခံပြီး လှုပ်ရှားခဲ့ရင် အဲ့ဒါတကယ်ပဲတစ္ဆေဟုတ်မဟုတ် ငါမသေချာနိုင်ဘူး။ ငါသာနောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းကလိုမျိုး တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်အပေါ်မှာ ခေါင်းတလားသံမှိုကိုဖြုန်းတီးလိုက်မိရင် ငါနောက်ထပ်အခွင့်အရေးရချင်မှရတော့မှာ။ ငါဒီမှာသေဆုံးသွားနိုင်တယ်။"

သွားများကိုခဲကြိတ်ရင်း၊ သူတိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူတစ္ဆေ ပထမဆုံးလှုပ်ရှားလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည်။

၎င်းမလှုပ်ရှားသရွေ့၊ သူတိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

သူကျရှုံးမှု၏အကျိုးဆက်များကို နောက်ထပ်မတတ်နိုင်တော့ပေ။

တစ်မီတာအကွာတွင်၊ ခြေသံများ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ္ဆေမှာ သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

"ရပ်သွားပြီလား။" ယန်ကျန့်က သူ၏လက်ထဲမှခေါင်းတလားသံမှိုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ သူ၏စိတ်မှာ ယိမ်းယိုင်နေသည်။

စူးစမ်းထိုးနှက်မှုတစ်ခုက ပိုကောင်းမည်လား။

သို့သော်ငြားလည်း၊ ခြေသံများလာခဲ့ရာဦးတည်ချက်တွင်၊ ရင်းမြစ်တစ္ဆေမရှိ — သူတို့အလိုလိုလမ်းလျှောက်နေသော ဗလာဖြစ်နေသည့်သားရေဖိနပ်တစ်စုံသာ။

ခြေသံများရပ်စဲသွားသောအခါ၊ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ယန်ကျန့်၏ရှေ့မှောက်တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသော ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖိနပ်တစ်စုံသာ။

တကယ့်တစ္ဆေမှာ သူ၏နောက်တွင် တစ်ချိန်လုံးရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူကဲ့သို့ပင် ငြိမ်သက်နေသည်။

ခြေသံများမှာ သားကောင်မျှားစာပင်။

ယန်ကျန့်မှာ တစ္ဆေကိုဆွဲဆောင်ရန် သူ့ကိုယ်သူသားကောင်အဖြစ်အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ ရင်းမြစ်တစ္ဆေမှာမူ သူ့ကိုပြန်လည်ဆွဲဆောင်ရန် သူ၏ဖိနပ်သံများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယန်ကျန့်မှာ ဤအရာကိုမသိရှိခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသာသိရှိခဲ့ပါက၊ သူထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားပေမည်။

"မဟုတ်ဘူး။ စူးစမ်းတိုက်ခိုက်မှုက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ငါနောက်ထပ်ခဏလောက် စောင့်ဦးမယ်။"

သူ၏သတိကြီးမှုနှင့် တစ္ဆေများနှင့်ယခင်အတွေ့အကြုံများက သူ့ကိုဘေးအန္တရာယ်မှ အမှတ်တမဲ့ ကယ်တင်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားသည်။

"အဲ့ဒါငါ့ကို ခုထိမတိုက်ခိုက်သေးဘူးလား။"

ယန်ကျန့်၏အာရုံကြောများမှာ ကျိုးပြတ်လုနီးပါးအထိ တင်းမာနေသည်။

သူ၏ရှေ့မှောက်တွင်ရပ်နေသော တစ္ဆေမှာ လုံးဝငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ။

သို့သော်ငြားလည်း သူအသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အခွင့်အရေးပေါ်ပေါက်လာသည့်အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ သူလျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာထိုးနှက်၍ ခေါင်းတလားသံမှိုကို ရင်းမြစ်တစ္ဆေ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်စေမည်။

သို့သော် ထိုအခွင့်အရေးမှာ ဘယ်သောအခါမျှမရောက်ရှိလာခဲ့ပေ။

ခြေသံများမှာ တစ်မီတာအကွာတွင်ရပ်တန့်သွားပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ဤတစ်ဖက်မနိုင်တစ်ဖက်မရှုံးအခြေအနေတွင် နောက်ထပ်ဆယ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထို့နောက်၊ ခြေသံများ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်၊ တောက်၊ တောက်။

သားရေဖိနပ်တစ်စုံမှာ မှိုင်းတိုက်မှုထဲတွင် သူတို့အလိုလိုရွေ့လျားနေပြီး၊ ယန်ကျန့်ကို ပတ်ပတ်လည်လှည့်ပတ်နေသည်။

ယန်ကျန့်၏အကြည့်မှာ အသံလာရာဦးတည်ချက်တွင် စူးစိုက်နေပြီး၊ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ၎င်းနောက်သို့လိုက်၍ လှည့်နေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူလှုပ်ရှားခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်တွင်၊ ခြေသံများမှာ လှည့်စားမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူသံသယဝင်စပြုနေပြီ — သူဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်းသူ့ကိုတိုက်ခိုက်ရန် တမင်တကာဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

သူအားနည်းချက်တစ်ခုဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာ တစ္ဆေထိုးနှက်မည့်အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်ပေမည်။

"ဒီခြေသံတွေက သေချာပေါက်ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။"

ယန်ကျန့်မှာ ဤသည်ကိုသေချာနေပြီး၊ သူ၏ပတ်ပတ်လည်မှ တိုးများလာနေသောထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို အာရုံခံမိနေသည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသောတစ္ဆေတစ်ကောင်။

သူ့ကိုပတ်ပတ်လည်လှည့်ပတ်နေသောခြေသံများ။

ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သောမှိုင်းတိုက်မှု။

အရာအားလုံးမှာ စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်သောကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်၏တိုက်ခိုက်မှုအတွက် အခြေအနေများပြည့်မီနေသော်လည်း၊ တစ္ဆေကိုယ်တိုင်မှာ ပေါ်ထွက်မလာသေးပေ။

ယခုအချိန်တွင်၊ ယန်ကျန့်မှာ ၎င်းသူ့ကိုယ်သူပြသစေလိုသည် — ထိုသို့မှသာ သူလှုပ်ရှားနိုင်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ဖက်မနိုင်တစ်ဖက်မရှုံးအခြေအနေမှာ ထာဝစဉ်တည်တံ့မည်မဟုတ်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှမှိုင်းတိုက်မှု ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်စပြုလာသည်နှင့်၊ တစ်စုံတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာသည်။

မည်းနက်စိမ်းရောင်လက်တစ်ဖက်၊ ပုပ်သိုးနံ့ထောင်းနေပြီး နီးပါးပုပ်သိုးနေသောလက်တစ်ဖက်မှာ ခြေသံများ၏ဆန့်ကျင်ဘက်ခြမ်းမှ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ကျန့်၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အေးစက်၍၊ တောင့်တင်းပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအင်အားကြီးမားသည် — သူ၏လည်ပင်းမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကျိုးသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒါဒီမှာကိုး။ ခြေသံတွေက တကယ်ပဲ သားကောင်မျှားစာဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

ယန်ကျန့်၏အာရုံစိုက်မှုမှာ ခြေသံများအပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျားရှိနေခဲ့သည်။

၎င်းတို့သူ၏ညာဘက်အစွန်သို့ရောက်ရှိသောအခါ၊ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ၏ဘယ်ဘက်အစွန်မှ လာခဲ့သည်။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ၊ တကယ့်တစ္ဆေမှာ သူနှင့်အလွန်အမင်းနီးကပ်စွာ တစ်ချိန်လုံးပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

သူ၏တုံ့ပြန်မှု နှောင့်နှေးခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအရေးကြီးသည့်အခိုက်အတန့်တွင် —

ယန်ကျန့်၏တစ္ဆေမျက်လုံးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စူးရှစွာပွင့်ထွက်လာသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူခေါင်းတလားသံမှိုတစ်ဝိုက်တွင်ပတ်ထားသော ရွှေစက္ကူကို ဆွဲဖြဲချလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့်မည်းနက်စိမ်းရောင်လက်မောင်းကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ သူသံမှိုကိုတစ္ဆေ၏ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်သော်လည်း၊ ခေါင်းတလားသံမှိုမထိမှန်မီမှာပင်၊ နောက်ထပ်မည်းနက်စိမ်းရောင်လက်တစ်ဖက် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုမှာ တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

သို့သော်၊ တစ္ဆေနယ်မြေ ယခုအခါဖွင့်လှစ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ ယန်ကျန့်မှာ သူ၏နောက်မှအရာကို ၎င်း၏အတိုင်းအတာအတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

မှိုင်းတိုက်မှု ချက်ချင်းပင်ကွဲလွင့်သွားပြီး၊ သွေးနီရောင်အရောင်အဝါတစ်ခုဖြင့်အစားထိုးခြင်းခံလိုက်ရကာ သူ၏အမြင်အာရုံကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်။

အသုဘဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားသောပုံရိပ်တစ်ခု၊ သူ၏မျက်နှာမှာ သက်မဲ့မည်းနက်စိမ်းရောင်ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ဘေးတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည်။

"ကျိုးကျန့်?"

ယန်ကျန့်၏မျက်ဆံများ တစ္ဆေ၏အသွင်အပြင်ကြောင့် စူးရှစွာကျုံ့ဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူသူ၏ထိတ်လန့်မှုကိုမဖြေရှင်းနိုင်မီမှာပင်၊ ကျိုးကျန့်၏မေးရိုးမှာ ကွဲအက်ပွင့်ထွက်လာပြီး၊ မည်းနက်၍ မညီမညာသွားများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသောပါးစပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းသူ၏ဦးခေါင်းဆီသို့ တည့်တည့်ပြေးဝင်လာသည်။

အကယ်၍ ထိုသွားများကိုက်မိခဲ့ပါက၊ သူ၏ဦးခေါင်းခွံတစ်ဝက် စုတ်ပြဲထွက်သွားပေမည် — သေချာပေါက်သေဆုံးခြင်းပင်။

သူရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း၊ ခေါင်းတလားသံမှိုကိုင်ထားသောသူ၏လက်မောင်းမှာ ထုံကျင်နေကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၎င်းကို လုံးဝမခံစားနိုင်တော့ပေ။

"အဲ့ဒီလက်ချောင်းလား။"

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေ၏လက်မှထိုးထွက်နေသော ထူးခြား၍ ခြောက်သွေ့နေသည့်လက်ချောင်းတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏လက်မောင်းကိုမလှုပ်မယှက်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားသောအရာပင်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာနောက်ထပ်အရာတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။"

ကျိုးကျန့် ယန်ကျန့်၏ဦးခေါင်းကိုကိုက်တော့မည်အပြု၊ ကောက်ရိုးကြိုးတစ်ချောင်း ရုတ်တရက်သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှလျှောထွက်လာပြီး တစ္ဆေ၏လည်ပင်းကိုပတ်ရစ်ကာ၊ ၎င်းကိုလေထဲသို့ဆွဲတင်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေကြိုးမှာ ကျရှုံးခဲ့သည်။

၎င်းတစ္ဆေ၏လည်ပင်းကိုပတ်ရစ်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းသတ္တဝါကိုခြေဖျားထောက်ရပ်စေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည် — ၎င်းအပြည့်အဝမမြှောက်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်းမဟုတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းယန်ကျန့်ကို အရေးကြီးသောသက်သာခွင့်တစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

သူ၏မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာကွာဝေးသောတစ္ဆေ၏သွားများမှာ ကြိုးသူ၏လည်ပင်းကိုတင်းကျပ်လိုက်သည်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ယန်ကျန့်မှာ ပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းလုံးကို မနည်းအသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ်အပေါ် အပြည့်အဝထိန်းချုပ်မှုနှင့် တစ္ဆေမျက်လုံး၏နိုးထမှုကိုဖိနှိပ်ထားခြင်းဖြင့်ပင်၊ သူဤအဆင့်ရှိတစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တစ်ကြိမ်တည်း သောတိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံမှုကိုသာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

အခြားနည်းလမ်းများမရှိဘဲ၊ ကြာရှည်စွာတိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သေဆုံးခြင်းကိုသာ ဆိုလိုပေမည်။

ထိုတစ္ဆေသွားများမှာ သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို ဆွဲဖြဲနိုင်စွမ်းရှိသည် — သူ၏ဦးခေါင်းခွံတစ်ဝက်ကိုမျိုချရန်မှာ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူပေမည်။

တစက်၊ တစက်—

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်းမှောင်စပြုလာသည်။

ထူထဲ၍ မှင်ကဲ့သို့သောအစက်များ သူ၏ကိုယ်မှယိုစီးထွက်ကျလာပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိုင်ထွန်းနေသည်။

မည်းနက်သည့်အရည်မှာ စုစည်းလာပြီး၊ ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ဖွဲ့စည်းကာ ခြေဖဝါးပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်းထရပ်လိုက်သည်။

ဤအရိပ်မှာ ယန်ကျန့်၏လက်ထဲမှသံချေးတက်နေသောခေါင်းတလားသံမှိုကိုယူဆောင်၍ သူတို့ရှေ့မှရင်းမြစ်တစ္ဆေထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"မင်းရှုံးပြီ။" ယန်ကျန့်က သွားများကိုခဲကြိတ်ရင်း အတင်းအကျပ်ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ရှိနေသောကြောင့်၊ သူယခုအခါ အပိုမဟာမိတ်တစ်ဦး ရရှိထားသည်။

သူပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကို အသက်ရှင်လွတ်မြောက်သရွေ့၊ အောင်ပွဲမှာ လက်လှမ်းမီနိုင်သောနေရာတွင် ရှိနေသည်။

အစီအစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် အောင်မြင်မှု၏အစွန်းတွင်ရှိနေစဉ်မှာပင် —

သူ၏စိတ်မှာ ရုတ်တရက်ဝေဝါးသွားပြီး၊ သူ၏အသိစိတ်မှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ ထိုမျှလျင်မြန်စွာပင်၊ ရှင်းလင်းမှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ပြီးတော့ ထိုတစ်ခဏချင်းမှာပင် —

သူ၏ရှေ့မှတစ္ဆေမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှမှိုင်းတိုက်မှုမှာလည်း ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ လေထဲလွင့်သကဲ့သို့ပင်။

သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေမှာ၊ ဖိနှိပ်မှုမရှိတော့ဘဲ၊ သူ၏မီတာတစ်ရာအပြည့်အတိုင်းအတာသို့ ပြန်လည်တိုးချဲ့သွားသည်။

"ဘာ… ဖြစ်သွားတာလဲ။ တစ္ဆေဘယ်မှာလဲ။" ယန်ကျန့်မှာ မှင်တက်သွားသည်။

"ငါ့ဒဏ်ရာတွေ… အဲ့ဒါတွေလည်း ပျောက်သွားပြီလား။"

သူ၏လက်မောင်း နောက်တစ်ကြိမ်လှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည် — သို့သော် ထို့နောက် ခြောက်သွေ့နေသောလက်ချောင်းမှဒဏ်ရာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

အနီးအနားမှစာသင်ခန်းတစ်ခုမှ၊ အသံသွင်းထားသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်:

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဒီသတင်းစကားကိုကြားနေရတဲ့အချိန်မှာ ငါ့အစီအစဉ်အောင်မြင်နှင့်နေလောက်ပြီ။ အဲ့ဒါကျောင်းထဲမှာရှိနေတယ်။ မင်းအဲ့ဒါကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုရှိလား။"

ထိုစကားလုံးများ မှတ်သားမိသည့်အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်တကြားပြူးကျယ်သွားသည်။

အရိုးထိအောင်အေးစက်သောကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ၏ခြေဖဝါးများမှတိုးဝင်လာပြီး၊ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူကျောင်းထဲသို့ပြေးဝင်သွားပြီး၊ ကျောက်ခိုင်မင်ချန်ထားခဲ့သောဂြိုလ်တုဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်မှာ ပြသထားသောအချိန်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သွားသည်။

အချိန်မှာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည် — သူပထမဆုံးရောက်ရှိခဲ့စဉ်က၊ လွန်ခဲ့သောမိနစ်လေးဆယ်အထိပင်။