လော့စုယီ

ယန်ကျန့်သည် ပဉ္စမထပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်လျက်၊ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စာအုပ်အမျိုးမျိုးကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

လူ့ခန္ဓာဗေဒဆိုင်ရာ ကျမ်းများ၊ ဓာတ်ကြောပြဇယားများ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ မတူညီသောအစိတ်အပိုင်းများအပေါ် လေ့လာချက်များ စသည်ဖြင့်—အချို့မှာ အလွန်အမင်း အထူးပြုပြီး ရှုပ်ထွေးသော်လည်း အချို့မှာမူ ရောင်စုံသရုပ်ဖော်ပုံများဖြင့် ပိုမိုနားလည်လွယ်သည်။

"သွေးလည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ အလောင်းကွက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြေဆွဲအားကြောင့် သွေးများသည် သွေးကြောမျှင်များနှင့် သွေးပြန်ကြောငယ်များထဲတွင် စုပုံလာကာ ၎င်းတို့ကို ကျယ်ပြန့်စေပြီး အရေပြားအောက်တွင် ခရမ်းရောင်အကွက်များအဖြစ် ပေါ်လာစေသည်။"

"တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် အလောင်းကွက်ဆိုသည်မှာ အရေပြားအောက်တွင် ပိတ်မိနေသော သွေးခဲများသာဖြစ်သည်။ ငါသာ သွေးခဲများကို ရှင်းလင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အကွက်တွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ထိုခေါင်းကိုက်ဖွယ်ကောင်းသော စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုရင်း ရိုးရှင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကောက်ချက်များ ချကာ သူသင်ယူခဲ့သည်များကို ကြိုးစားအသုံးချနေခဲ့သည်။

သူသည် အလောင်းတစ်လောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထာဝရ လျှောက်သွားနေ၍ မဖြစ်ပေ။

နေ့ဘက်တွင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော်လည်း ညဘက်တွင်မူ သူသည် လူများကို ကြောက်လန့်၍ သေသွားစေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

သူ၏လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အလောင်းကွက်တစ်ခုကို ကြည့်ရင်း သူသည် ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မကြာမီပင် သူ၏အရေပြားမှ သွေးခဲအစအနများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

အလောင်းကွက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"လွယ်သားပဲ။ အသိပညာက တကယ်ပဲ စွမ်းအားပဲ" ဟု ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ရင်း သူသည် စာဖတ်ရင်း လမ်းလျှောက်ကာ ကျန်ရှိနေသေးသော အကွက်များကို ဆေးကြောရန် ရေချိုးခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

နွေးထွေးသောရေများ သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ကျောဘက်မှ စိမ့်ထွက်နေသော သွေးခဲများသည် တဖြည်းဖြည်း ဆေးကြောခံလိုက်ရသည်။

ထူထပ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းကွက်များသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ဖြူဖျော့ပြီး အေးစက်သော အရေပြားသာ ကျန်ရစ်တော့သည်—ထိုအချက်မှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမှ ထူးခြားပုံမရတော့ပေ။

"လက်အေးခြေအေးဖြစ်တာက သွေးလည်ပတ်မှုမကောင်းလို့ပဲ။ ဖြေရှင်းနည်းကတော့ လေ့ကျင့်ခန်းပိုလုပ်ပြီး အလေ့အကျင့်ကောင်းတွေ ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ... ဟက်၊ ဘာမဟုတ်တဲ့စကားတွေလဲ။ ငါ့လိုအခြေအနေနဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့တောင် လိုသေးလို့လား?" ယန်ကျန့်သည် ရေချိုးနေရင်း ရေရွတ်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြုပြင်ရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သူ၏မိခင် ပြန်လာ၍ သူ့ကို ဤသို့မြင်ပါက ကြောက်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။

"သွေးလည်ပတ်မှုကို မြန်ဆန်စေခြင်းက အအေးဓာတ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတိုက်ရိုက်ဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ငါ့နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ဖို့ပဲ။"

သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ သူ၏သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အလွန်နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

သာမန်လူတစ်ဦး၏ သုံးပုံတစ်ပုံမျှသာ။

ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်ပါက သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်သောပြဿနာနှင့် ကြုံတွေ့နေရလောက်ပြီ။

"မမှန်တဲ့နှလုံးခုန်နှုန်းက လူသားတွေအတွက် မကောင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အခြေအနေက ထူးခြားတယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုလက်တွေ့မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပဲ—ငါမသေနိုင်ဘူး။ ငါဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ?"

သူသည် သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ၏သွေးများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်စေခဲ့သည်။

သွေးစီးဆင်းမှု မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏အေးစက်သောခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာခဲ့သည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်—အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာပြင်ပိုင်းတွင်။

အတွင်းစိတ်၌မူ အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မဟုတ်ဘဲ သူ၏စိတ်ဖြစ်ကြောင်းကို သူသိနေသည်။

ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အများစုသည် တစ္ဆေဆန်သွားပြီး သူ၏စိတ်အခြေအနေသည်လည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မပြောင်းလဲသောအရာမှာ သူ၏အတွေးများသာ—၎င်းတို့သည် ယခင်ကအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏စိတ်သည် တစ္ဆေ၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားမည်လားဆိုသည်ကို မသေချာခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပြောင်းလဲမှုသည် စတင်နေလောက်ပြီဖြစ်ပြီး သူသတိမထားမိသေးခြင်းသာ။

"အိပ်ချိန်တန်ပြီ။ အခု ငါအိပ်လို့ရပါ့မလားတောင် မသိဘူး။"

သွေးခဲများကို ဆေးကြောပြီးနောက် သူသည် အနားယူရန် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူကြိုးဆွဲချ၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေပြီးကတည်းက သူတစ်ကြိမ်မှ မအိပ်စက်ခဲ့—သို့သော် သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံစားရပေ။

အစပိုင်းတွင် အိပ်မပျော်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်နိုးထခြင်းမှသည် အိပ်ချိန်နည်းလာပြီး ယခုအခါ လုံးဝမအိပ်တော့ခြင်းအထိ—ယန်ကျန့်သည် ထိုပြောင်းလဲမှုများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိနိုင်သည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ယန်ကျန့်သည် ပို၍ပင် နိုးကြားလာပြီး အိပ်ငိုက်ခြင်းလက္ခဏာ တစ်စိုးတစ်စိမျှ မပြခဲ့ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ရှိလား?"

တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ?" ဟု ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး ရေချိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းလီချင် ပေါ်ထွက်လာသည်၊ သူမ၏ပါးပြင်များသည် ရေမိုးချိုးပြီးစကဲ့သို့ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။

"နင့်အခန်းမီးလင်းနေတာတွေ့လို့ လာကြည့်တာ... မကြာသေးခင်က တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား?"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘာမှမမှားပါဘူး။ ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားကတည်းက အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။"

ကျန်းလီချင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ နင်အခန်းထဲမှာပဲ ဒီလောက်နေနေတာလဲ? ကျန်းဝေနဲ့လည်း ဂိမ်းမဆော့တော့ဘူး၊ နင့်ကိုလာရှာတဲ့လူတွေကိုလည်း တွေ့ခွင့်မပေးဘူး၊ ပြီးတော့... နင်ငါ့ကို ရှောင်နေတာလား?"

"မင်းကိုရှောင်နေတယ်? မဟုတ်ပါဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။"

"တကယ်လား? ဒါဆို ဘာလို့ညဘက်တွေ ငါ့ဆီမလာတော့တာလဲ? ငါက ဆွဲဆောင်မှုမရှိတော့လို့လား? ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထွက်သွားလိုက်မယ်။ ငါဒီမှာ ထာဝရနေစရာ မလိုပါဘူး။"

သူမ၏လေသံတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက် အခြားအရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ရာဂဆန္ဒ။

အမျိုးသားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ထားရှိသော သန့်စင်ပြီး မူလအစ ရာဂဆန္ဒ။

ရေချိုးဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကျန်းလီချင်၏ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ကျန့်သည် ဘာမှမခံစားရ—သူ၏အကြည့်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

သူ၏နှလုံးသားသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

သူသည် လောကီဆန္ဒများကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဉာဏ်အလင်းရသော သူတော်စင်တစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်ကင်းမဲ့သော စိတ်ထားကို မွေးစားလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဤသည်မှာ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပါက သူတို့သည် သွေးဆောင်မှုအောက်သို့ ကျရောက်သွားလောက်ပြီ။

"ငါ... အလုပ်မလုပ်တော့တာများလား?" ကြောက်မက်ဖွယ်အတွေးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် ယခင်က သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အခြေအနေသည် ပြင်းထန်ပုံရသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ နင့်ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ငါသွားအိပ်တော့မယ်။"

ယန်ကျန့်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အတွေးနက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလီချင်သည် သူမ၏စိတ်ပျက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"နေဦး။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အတွေးများမှ လွတ်မြောက်ကာ သူမကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကိုလာ။ မင်းအကူအညီလိုတဲ့ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းစိတ်ထဲမထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ကျန်းလီချင်၏ပါးပြင်များ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး သူမသည် နာခံစွာ လျှောက်လှမ်းလာကာ သူမ၏နောက်မှ တံခါးကိုပိတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ပြောလိုက်ရုံပါပဲ။ နင်တောင်းဆိုတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ငါကူညီပေးမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်သာမရှိရင် ငါသေနေလောက်ပြီ..."

ဤထူးခြားသောလူသားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမသည် အမြဲတမ်း ဖော်မပြနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူတို့ကြားတွင် နက်ရှိုင်းသောချစ်ခင်မှု မရှိခဲ့—သူတို့သည် သူငယ်ချင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ယန်ကျန့်အပေါ် မည်သည့်ခုခံမှုမျှ မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူမသည် သူ့ကို ကျေနပ်စေလိုသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူမကို တစ်စုံတစ်ခုအတွက် လိုအပ်ပါက—နေ့စဉ်ဘဝ၌ဖြစ်စေ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၌ဖြစ်စေ—ကျန်းလီချင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကိုပင် ခံစားမိပေမည်။

၎င်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှီခိုမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် သူမ၏စိတ်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းသည်ပင်လျှင် အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ငါက သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက် ဟုတ်မဟုတ်တောင် မသိတော့ဘူး။ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ပထမဆုံးထိန်းချုပ်တုန်းကနဲ့ မတူတော့ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျန်းလီချင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။

သူမ၏အသိပညာသည် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် သူ၏စကားများနောက်ကွယ်မှ နက်ရှိုင်းသောအဓိပ္ပာယ်ကို သူမ မဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မင်းနားလည်မှာမဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုအချိန်တွင်...

ကွမ်းကျန်းအိမ်ရာအပြင်ဘက်၌ အစောပိုင်းက ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်သုံးဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။

"နေ့ဘက်လာတွေ့တာ ပိုကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား? ညဘက်ဆို လူတွေအိပ်နေနိုင်တယ်။ ဒါက နည်းနည်း ရိုင်းရာမကျဘူးလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလူက အဆင့်-S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းခဲ့တဲ့သူလေ။ ငါတို့ နည်းနည်းတော့ လေးစားမှုပြသင့်တယ်မဟုတ်လား? မင်းဘယ်လိုထင်လဲ၊ လော့စုယီ?" အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက စကားစလိုက်သည်။

အမူအရာအရကြည့်လျှင် အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ချောသော လူငယ်သည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရသည်။

လော့စုယီက ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေတွေက တစ္ဆေတွေလိုပဲ ပြုမူရမှာပေါ့။ နေ့ဘက်ထွက်လာရင် ပျင်းစရာကောင်းမှာပေါ့။"

"ဒါ့အပြင် နေ့ဘက်လာလည်တာက အာရုံစိုက်မှုအရမ်းခံရတယ်။ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေတာက ပိုကောင်းတယ်။ အခုလောလောဆယ် တားချန်မြို့မှာ အနည်းဆုံး ထိပ်တန်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ အယောက်နှစ်ဆယ်လောက် စုဝေးနေတယ်—အထူးစစ်ဆင်ရေးဗိုလ်ကြီး လီကျွင်းတောင် ဒီမှာရှိနေတာ။ ငါတို့ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးသင့်တယ်။"

"မစ္စလော့မေမေ၊ သူ့ကို အော်ခေါ်ပေးလို့ရမလား?"

လော့စုယီသည် ချစ်စရာကောင်းသော နေရောင်ခြည်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးငယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

လော့မေမေက မငြင်းခဲ့ပေ။

သူမသည် အသံချဲ့စက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်-

"ယန်ကျန့်~! တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်၊ ထွက်ခဲ့!"

သူမ၏အသံသည် ထူးဆန်းစွာ ပုံပျက်နေသည်—၎င်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း အပြင်သို့မပျံ့နှံ့ဘဲ လမ်းလွဲနေသောတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့တွားသွားကာ ခန့်မှန်းရခက်စွာ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

အသံကိုယ်တိုင်က ၎င်း၏ပစ်မှတ်ကို ရှာဖွေနိုင်သည့်အလား။

အော်သံတစ်ခုစီသည် သီးခြားစီ ခရီးဆက်ပြီး ခြောက်ကြိမ်ခေါ်ဆိုပြီးနောက် လော့မေမေ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ရပ်ကွက်ကြီးကို ခြောက်ကြိမ်ပဲအော်တာလား? သူ့ကိုရှာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ?" ဟု လော့စုယီက မှတ်ချက်ချသည်။

"ဒါဆို နင်ပဲ အော်ကြည့်ပါလား?" လော့မေမေ၏အသံသည် အသံချဲ့စက်မှ ထွက်လာသော်လည်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းများမှာမူ ပိတ်လျက်သား။

လော့စုယီက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ငါက သီချင်းဆိုကောင်းတယ်—မူလတန်းတုန်းက ဆုတွေရဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အော်တာလား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက ယန်ကျန့်ကို သေချာပေါက် ခေါ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"မတော်တဆ တစ်ယောက်ယောက်ကို အော်သတ်မိရင်ရော?" ဟု အခြားအမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့လောက်တော့ မလွယ်လောက်ပါဘူး။ သူက အဆင့်-S ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းခဲ့တာပဲလေ" ဟု လော့စုယီက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုထူးဆန်းသောအသံသည် ရှေ့သို့ဆက်လက်သွားနေပြီး ကွမ်းကျန်းအိမ်ရာတစ်လျှောက် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။

၎င်းသည် လုံခြုံရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသော်လည်း အတွင်းမှ လုံခြုံရေးအစောင့်များမှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှမရှိ—ဘာမှမကြားလိုက်သည့်အလား။

ခဏအကြာတွင် အသံသည် ဂိတ်တံခါးများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အိမ်များအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်၊ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်..."

အသံသည် ပထမထပ်တွင် တဝဲလည်လည်ရှိနေသော်လည်း ဒုတိယထပ်မှာမူ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အသံသည် အပေါ်ထပ်သို့ တွားသွားကာ ဒုတိယထပ်တွင် ဝဲပျံနေစဉ် ပထမထပ်နှင့် တတိယထပ်တို့မှာမူ မည်သည့်အသံမှ မကြားရပေ။