ထူးဆန်းသော အသံ

ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခုသည် အခန်းထဲတွင် တဝဲလည်လည်ရှိနေပြီး ယန်ကျန့်၏အမည်ကို ခေါ်ကာ သူ့ကိုရှာဖွေနေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

အသံသည် ပထမထပ်မှစ၍ ရှာဖွေကာ ဒုတိယထပ်၊ ထို့နောက် တတိယထပ်သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

စတုတ္ထထပ်တွင် အခန်းသည် လင်းထိန်နေသည်။

ကျန်းယန်သည် သူမ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ဖုန်းသုံးရင်း သူမ၏ ကိုယ်ရေးအခြေအနေကို အဆက်မပြတ် အသစ်တင်နေသည်။

"ငါ့ကောင်လေးက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုပြန်ပြီ။ ငါအရမ်းကို ရင်ကွဲနေရပြီ။ ဒီအိမ်အကြီးကြီးက ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အရမ်းကို ဟာတာတာနိုင်တယ်။ အရမ်းအထီးကျန်တာပဲ။"

တွဲတင်ထားသောဓာတ်ပုံမှာ ယန်ကျန့်၏ ကြီးမားသောဗီလာအိမ်ကြီး၏ ဓာတ်ပုံဖြစ်သည်။

သူမ၏ ယခင်တင်ထားသော စတေးတပ်စ်မှာ- "ပျော်ရွှင်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပါစေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်ပါ—ဇွဲရှိခြင်းက အဆုံးမှာ အကျိုးပေးစမြဲပါ။"

ထိုအရာမတိုင်ခင်က တင်ထားသည်မှာ- "ငါ့ကောင်လေးက ကားဝယ်ဖို့ ငါးသန်းပေးတယ်။ ဘာကားဝယ်ရမလဲ?"

ပို့စ်တစ်ခုစီတွင် သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်းနှင့် တက္ကသိုလ်အတန်းဖော်များအပြင် ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများထံမှ ဒါဇင်နှင့်ချီသော တုံ့ပြန်မှုများ ရှိနေသည်။

"အစ်မကြီးကျန်း၊ နင့်ကောင်လေးက နင့်ကိုမချစ်တာ ထင်ရှားနေတယ်။ သူ့ကို ငါနဲ့အစားမိတ်ဆက်ပေးပါ။"

"တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ချမ်းသာနိုင်ရတာလဲ? တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်တော့လဲ? မင်္ဂလာပွဲကို မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ တားချန်မြို့မှာ ဓာတုညစ်ညမ်းမှုတွေရှိတယ်လို့ကြားတယ်—နင်အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ကျန်းယန်?"

သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းရင်း ကျန်းယန်သည် မှတ်ချက်များကို ကြည့်ရှုကာ တစ်ခါတစ်ရံ ကျေနပ်ပြီး အနည်းငယ် မာနကြီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားနေသည်။

သို့သော် သူမသည် ယန်ကျန့်၏အမည်ကို ခေါ်နေသောအသံ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ဘေးနားတွင် တီးတိုးပြောနေသကဲ့သို့ သူမ၏ပတ်လည်၌ တဝဲလည်လည်ရှိနေသောအသံကို လုံးဝသတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျန်းယန်သည် လုံးဝတုံ့ပြန်မှုမပြဘဲ အသံ၏တည်ရှိမှုကို လုံးလုံးမသိရှိခဲ့။

တစ်ခဏမျှ တဝဲလည်လည်နေပြီးနောက် အသံသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားပြီး ပဉ္စမထပ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်… တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်…"

အသံသည် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားကာ ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုနေရာရှိ အခန်းများထဲမှ တစ်ခန်းမှာ ယန်ကျန့်၏အခန်းဖြစ်သည်။

ရောက်ရှိသည်နှင့် အသံသည် အခန်းများတစ်လျှောက် ဆက်လက်လည်ပတ်ပြီးနောက် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အခန်းတစ်ခုထဲသို့—တစ္ဆေမှန်ထားရှိရာ အခန်းထဲသို့ လျှောဝင်သွားသည်။

တံခါးသည် တင်းကျပ်စွာ သော့ခတ်ထားသော်လည်း အသံသည် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

မှောင်မည်းနေသောအခန်းသည် အနက်ရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော တစ္ဆေမှန်မှလွဲ၍ ဗလာနတ္ထိ။

အသံသည် အတွင်း၌ တဝဲလည်လည်ရှိနေစဉ် တစ္ဆေမှန်သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော အနက်ရောင်အဝတ်စသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောကျသွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ထွက်ခဲ့။"

အသံသည် မှန်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ၎င်း၏အတွင်းပိုင်းမှ ယန်ကျန့်နှင့် တစ်ထပ်တည်းတူသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အသံနောက်သို့လိုက်ကာ အပြင်သို့ထွက်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း မှန်က ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်းမှ တားဆီးထားသည်။

"ယန်ကျန့်… တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်…"

အသံသည် အခန်းထဲတွင် ဆက်လက်တဝဲလည်လည် ရှိနေသည်။

မှန်အတွင်းမှ ယန်ကျန့်၏ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသည် အသံနောက်သို့လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။

သို့သော် အချည်းနှီးသာ။

မှန်ထဲမှ ယန်ကျန့်သည် ဤလောကနှင့်မသက်ဆိုင်ဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့။

နောက်ဆုံးတွင် အသံသည် လက်လျှော့ကာ အခန်းထဲမှ လွင့်မျောထွက်သွားသည်။

၎င်းထွက်သွားသည်နှင့် တစ္ဆေမှန်သည် ငြိမ်သက်သွားပြီး ယန်ကျန့်၏ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသည် လှည့်ထွက်ကာ ဖန်သား၏အတွင်းပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း အသံသည် သူ၏ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ဤအထပ်ရှိ ယန်ကျန့်၏အိပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အသံသည် အိပ်ရာ၏ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောလာသည်။

အိပ်ပျော်နေခဲ့သော ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ဆန္ဒမပါဘဲ ရွေ့လျားနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို ထပြီး အသံနောက်သို့ အခန်းအပြင်သို့ လိုက်ရန် တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့။

၎င်းသည် အိပ်မက်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေခြင်းနှင့်တူသည်—သဘာဝမကျသောအရာတစ်ခု၏ လမ်းညွှန်ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေရသည့် ထူးဆန်းသောခံစားမှုမျိုး။

သို့သော် ခဏတာမျှသာ။

ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

အနည်းငယ် တုန်ခါမှုဖြင့် သူသည် မမြင်နိုင်သော ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ လက်လှမ်းပြီး လေထဲသို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏အနားမှ အသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?" သူ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော ကျန်းလီချင်က အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"သေချင်နေတာပဲ။"

ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်းတန်းမှိန်မှိန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ အပြင်သို့ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုခဏတာအတွင်း သူသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှအရာအားလုံးကို ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး ထူးဆန်းသောအသံ၏ရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ။

အေးစက်စွာ သူသည် စကားလုံးနှစ်လုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ပြန်အိပ်လိုက်။ ငါပြန်လာခဲ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါ့အသံ ပျောက်သွားပြီ… ယန်ကျန့် လာနေပြီ။ သတိထား… သူက ကြောက်စရာကောင်းတယ်…"

ထိုအချိန်တွင် လူနေရပ်ကွက်အတွင်းရှိ ဇရပ်တစ်ခု၌ လင်လော့မေသည် အသံပြောင်းစက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် စကားပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတယ်? ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလို့လဲ?" လော့စုယီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ထက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းသေးလို့လား?"

လင်လော့မေသည် ပြန်ဖြေရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူမသည် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသည်—ကောက်ရိုးကြိုးတစ်ချောင်းက သူမ၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

အသက်ရှူကြပ်လျက် ခုခံရန်အင်အားမရှိဘဲ သူမသည် ချက်ချင်းပင် သေလုနီးပါးထိတ်လန့်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။

မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားတစ်ခုက ကြိုးမှတစ်ဆင့် သူမကို လည်ပင်းညှစ်နေပုံရပြီး ၎င်း၏အင်အားသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"လွှ... လွှတ်…" လင်လော့မေသည် ပုံပျက်နေသောအသံအချို့ကို မနည်းညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေကြိုးသည် အနည်းငယ် လျော့သွားသည်—သို့သော် ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီးနောက် ပြန်လည်တင်းကျပ်သွားသည်။

သူမ၏စကားများက အနည်းငယ်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ။

"တောက်စ်!" လော့စုယီနှင့် သူ့ဘေးမှ အခြားအမျိုးသားသည် ထခုန်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အထက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောက်ရိုးကြိုးများ ပိုမိုများပြားစွာ ကျဆင်းလာပြီး ပစ်မှတ်ရှာနေသော သက်ရှိကြိုးကွင်းများကဲ့သို့ သူတို့ထံသို့ လွင့်မျောလာသည်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"လော့စုယီ၊ တစ်ခုခုမှားနေပြီ။ ဒါက အပြည့်အဝနိုးကြားနေတဲ့တစ္ဆေပဲ။ လင်လော့မေက ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာကို ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု အခြားအမျိုးသားက ကြောက်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

၎င်းသည် ဇရပ်တစ်ခုတည်း၌သာ မဟုတ်ပေ။

လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သောကြိုးများသည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး လူတိုင်းကို ကြိုးပေးသတ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။ မင်းနဲ့တွေ့ချင်ရုံသက်သက်ပါ" ဟု လော့စုယီက အမြန်အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သူသိသည်မှာ အကယ်၍ ဤနေရာတွင် တကယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေပါက လူနေရပ်ကွက်တွင် သက်ရှိများ ရှိနေဦးမည်မဟုတ်ပေ။

တစ်ခုတည်းသောရှင်းပြချက်မှာ ယန်ကျန့်ပင်။

ဤသည်မှာ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်၏လက်ချက်ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က တရားဝင်အေးဂျင့်တွေ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းဘေးတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေနဲ့ တူတယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ တားချန်မြို့က မဟုတ်ဘူး—မင်းတို့က အပြင်လူတွေပဲ မဟုတ်လား? ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါမင်းတို့ကို တရားဝင်အေးဂျင့်တစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ စွဲချက်တင်ပြီး နေရာမှာတင် ကွပ်မျက်ပစ်နိုင်တယ်။ တရားဝင်မျှတတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က ရန်လိုတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြသပြီးသားမို့လို့ပဲ။"

ယန်ကျန့်၏အသံသည် ရှေ့မှ လာသည်။

သူသည် ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး သူ၏အမူအရာသည် အေးစက်နေသည်။

သူ၏နဖူးပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေမျက်လုံးသည် မငြိမ်မသက် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေသည်။

အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အငွေ့များ ထုတ်လွှတ်နေသော လူတစ်ယောက်။

လော့စုယီသည် ထိုမျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်—ဗီဇအသိတစ်ခုက သူ့ကို သတိပေးအော်ဟစ်နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့က မင်းကိုရှာပြီး နှုတ်ဆက်မလို့ပါပဲ။ မင်းကို တိုက်ခိုက်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။"

သူ၏အာရုံကြောများ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။

သူသည် ယန်ကျန့်ကို အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့မိသည်။

သူသည် သူတို့သုံးယောက်အတူတကွရှိနေပါက မည်သည့်အခြေအနေကိုမဆို ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုတွင်ပင် သုံးယောက်လုံးသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီ။

ကောင်းကင်မှကျဆင်းလာသော မရေမတွက်နိုင်သောကြိုးများ၊ အပြည့်အဝနိုးကြားနေသောတစ္ဆေ—ဤသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုးအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်နေပြီး ယန်ကျန့်သည် အမှန်တကယ်ပင် မတိုက်ခိုက်ရသေးပေ။

"မင်းတို့က ဒါကို နှုတ်ဆက်တယ်လို့ ခေါ်တာလား?"

အေးစက်သောလက်တစ်ဖက်သည် လော့စုယီ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်မှ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

အဝေးတွင်ရပ်နေခဲ့သော ယန်ကျန့်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်—သူ၏ရှေ့တည့်တည့်၌ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာရန်သာ။

လော့စုယီ၏မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် ဗီဇအလျောက် ခုခံရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မရွေ့လျားတော့ကြောင်း ထိတ်လန့်စွာ သိရှိလိုက်ရသည်။

အေးစက်သောအရာတစ်ခုက သူ့အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

မဟုတ်—သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းသာမက။

သူ့အတွင်းမှ တစ္ဆေပင်လျှင် တုံ့ပြန်မှုရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါဘယ်လိုဟာသလဲ? ဒီကောင်က တစ္ဆေတွေကိုလည်း ဖိနှိပ်နိုင်တယ်လား?" သူ၏စိတ်သည် မယုံနိုင်မှုဖြင့် ချာချာလည်သွားသည်။

သူသည် ယခင်က တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သူမျှ ဤအဆင့်သို့ မရောက်ဖူးခဲ့ပေ။

ဤယန်ကျန့်သည် သာမန်တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော အဆင့်တစ်ရပ်တွင် ရှိနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ စိတ်ထိန်းပါ။ ငါတို့တကယ်ပဲ ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး" ဟု ကျန်ရှိနေသေးသောအမျိုးသားက အနည်းငယ်မျှပင် ခုခံရန်မဝံ့ဘဲ တောင်းပန်လိုက်သည်။

လွင့်မျောနေသော တစ္ဆေကြိုးများကို ရှောင်တိမ်းနေရုံမျှဖြင့်ပင် သူအတွက် လုံလောက်စွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီ။

"မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ရှင်းပြဖို့ ငါးမိနစ်အချိန်ပေးမယ်။ ငါမကျေနပ်ရင် မင်းတို့သုံးယောက်လုံး ဒီနေ့ဒီမှာပဲ သေရလိမ့်မယ်။ ငါက ဘယ်တော့မှ သည်းခံတတ်တဲ့လူစားမဟုတ်ဘူး—အင်အားသုံးပြီး ဖြေရှင်းလို့ရရင် စကားပြောပြီး အချိန်မဖြုန်းဘူး။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် ထိုအမျိုးသားအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေရင်း စကားပြောလိုက်သည်။

သူသည် လော့စုယီကို မလွှတ်ပေးခဲ့။

သူ၏ဗီဇအသိက ဤအမျိုးသားသည် သုံးယောက်ထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုပြောပြနေသည်။

ကြိုးနှင့်ဆွဲထားခံရသော အမျိုးသမီးမှာ အထူးဆန်းဆုံးဖြစ်သည်—သူမ၏အသံသည် လူများကိုသာမက တစ္ဆေများကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။

သူမ၏စွမ်းရည်မှာမူ အားနည်းနေသေးသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူမအတွင်းမှတစ္ဆေသာ အပြည့်အဝနိုးကြားလာပါက သို့မဟုတ် သူမသာ ၎င်းကို အပြည့်အဝကျွမ်းကျင်သွားပါက ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို သေချာနေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနှစ်ယောက်ကို အရင်ဖိနှိပ်ထားလိုက်လျှင် နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိတော့ပေ။