အရှက်မရှိခြင်း

ယန်ကျန့် ထွက်သွားပြီးနောက် လော့စုယီ၊ လင်လော့မေနှင့် ဟွမ်ဖေးတို့သည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ကာ သူတို့ကို အစားထိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သောအရာသည် ယန်ကျန့်၏ ထွက်ခွာသွားမှုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်မပြည့်သော တွေ့ဆုံမှုအတွင်း သူတို့သုံးဦးစလုံး ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

လုံးဝအင်အားမရှိသည့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် သူတို့၏ ပထမဆုံး တစ္ဆေနှင့်တွေ့ဆုံမှုကို အမှတ်ရစေသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့ရပါက ဤလောကတွင် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးက တစ္ဆေများကို ဤမျှလောက် အလေးမထားသည့်သဘောဖြင့် ရှုမြင်နိုင်သည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"သူနောက်ဆုံးတော့ သွားပြီ။ သူက ဘယ်လိုသတ္တဝါကြီးလဲ? သူသာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုလို့မရရင် သူကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေတစ်ကောင်လို့တောင် ငါသံသယဝင်မိတော့မလို့ပဲ။ ပြီးတော့ ဟိုကြိုး—လင်လော့မေတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက လက်တစ်ဖက်တောင် မမြှောက်ခဲ့ရဘူး" ဟု လော့စုယီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုမှာမူ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

"ဟိုကြိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါမှားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက သေချာပေါက် နိုးထလာတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။ သူက အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့သဘာဝကိုသုံးပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ သူဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါလုံးဝမသိဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က သံသယလွန်ကဲလွန်းတယ်။ ငါတို့က သူနဲ့တွေ့ချင်ရုံသက်သက်ပဲ၊ သူက ငါတို့ကို အခွင့်အရေးမပေးဘဲ ချက်ချင်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။"

အနီးအနားတွင်ရပ်နေသော ဟွမ်ဖေးက ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။ "တားချန်မြို့ကဖြစ်ရပ်က အနည်းဆုံး လဝက်လောက်ကြာခဲ့ပြီ။ ယန်ကျန့်က သူ့အသုတ်က တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ဒီလိုစိတ်ပျက်စရာအခြေအနေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သတိထားတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ငါမင်းတို့စကားကို နားမထောင်ခဲ့သင့်ဘူး။ လင်လော့မေကို ညသန်းခေါင်ကြီး သူ့ကိုအော်ခေါ်ခိုင်းတာ—အခုတော့ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲကြည့်။"

"ငါက တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်တာက သိသာလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ငါတို့ သဘာဝလွန်ဖိုရမ်အပြင် နိုင်ငံခြားအဖွဲ့အစည်းတွေကလည်း တားချန်မြို့ထဲကို စိမ့်ဝင်နေပြီ။ ငါတို့က နေရာ အားသာချက်ရှိလို့သာ ယန်ကျန့်ရဲ့နေအိမ်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို လျှို့ဝှက်အဆင့်သတ်မှတ်ထားပြီ။ သူ့အချက်အလက်တွေကို ခိုးယူဖို့က အခုလက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါတို့သာ နည်းနည်းနောက်ကျသွားရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင် ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

ဟွမ်ဖေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တာဝန်ကတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ စကားပြောခွင့်တောင် မရခဲ့ဘူး။"

"ငါတော့ ပြောစရာအများကြီးရှိတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ သူ့လိုအဆင့်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဌာနချုပ်က သေချာပေါက် ပျိုးထောင်ပြီး ကာကွယ်ပေးထားမှာပဲ။ သူက ငါတို့ သဘာဝလွန်ဖိုရမ်ထဲကို ဝင်ဖို့စဉ်းစားမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြောရရင်တော့ ငါတို့က သူ့ကိုစုဆောင်းဖို့ တကယ်တော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး—မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အခါက မကိုက်ညီခဲ့ဘူးထင်တယ်။"

"နင်တို့နှစ်ယောက်က အသုံးမကျဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ဘေးတွင်ရပ်နေသော လင်လော့မေသည် သူမ၏အသံချဲ့စက်ကို မြှောက်ကာ ထိုစကားလုံးများကို သူတို့ထံသို့ ညွှန်လိုက်သည်။

"ဟေ့၊ အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ ညီမလေး။ ငါက တကယ်တော့ တော်တော်အသုံးဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ငါ့လည်ပင်းနဲ့ သူ့လက်တစ်ဖက်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် တားဆီးထားခဲ့တာ မင်းမတွေ့ဘူးလား? ဒါက ဘာကိုသက်သေပြလဲ? ဒါက ငါသူ့လက်တစ်ဖက်ကို တားနိုင်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြတယ်! ငါတို့မှာ လူအင်အားမလုံလောက်ခဲ့တာပဲ။ ငါတို့သာ နောက်ထပ်နည်းနည်းများများရှိခဲ့ရင် သူက ငါတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လည်ပင်းညှစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

လော့စုယီက အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် မင်းတို့တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့အရည်အချင်းတွေက တကယ်တော့ ထိပ်တန်းပဲ။ ဟွမ်ဖေးကိုကြည့်—သူက ယန်ကျန့်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကြောက်ပြီး ရုပ်ထုတစ်ရုပ်လို ရပ်နေခဲ့တာ။"

"အသုံးမကျဘူး။ ဟက်။" လင်လော့မေသည် အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို ဆက်လက်လှောင်ပြောင်နေခဲ့သည်။

"မင်းဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ငါဒေါသထွက်တော့မှာနော်" ဟု လော့စုယီက သတိပေးလိုက်သည်။

"အသုံးမကျဘူး၊ အသုံးမကျဘူး၊ အသုံးမကျဘူး…" အသံချဲ့စက်သည် ထိုစကားလုံးကို အထပ်ထပ် ပြောနေသည်။

လော့စုယီ လက်မြှောက်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ! ငါဝန်ခံတယ်—ငါအသုံးမကျဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား? ဒါ့အပြင် တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်ကို ရှုံးနိမ့်တာက ရှက်စရာမှမဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"ဘာမှရှက်စရာမရှိဘူး။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာကိုက ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ" ဟု ဟွမ်ဖေးက ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ ငါတို့ဘယ်မှာလဲ?"

သူတို့သုံးဦး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့သည် တားချန်မြို့၌ မရှိတော့ကြောင်းကို တုန်လှုပ်စွာ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ထိုအစား သူတို့သည် မည်သည့်ယဉ်ကျေးမှုလက္ခဏာမှမမြင်ရသော ထူထပ်သောတောအုပ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် လူသူကင်းမဲ့သောနေရာတစ်ခု၏အလယ်တွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

ခဏမျှ လျှောက်သွားကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် တားချန်မြို့၏ မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"ယန်ကျန့်က အစောပိုင်းက ငါတို့သုံးယောက်လုံးကို သတ်ဖို့ကြံစည်နေခဲ့တာပဲ။ သူက ငါတို့အတွက် သင်္ချိုင်းနေရာတောင် ရွေးထားပြီးသား။ ငါတို့ကို မြို့ပြင်ကိုရွှေ့တာက ငါတို့သာသေသွားရင် ငါတို့အတွင်းက တစ္ဆေတွေက မြို့ပြဧရိယာမှာ ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင် သေချာအောင်လုပ်တာပဲ။"

ဟွမ်ဖေးသည် ထိုအတွေးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် အစောပိုင်းက ယန်ကျန့်ထိုင်ခဲ့သောနေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်—၎င်းသည် ကျောက်တုံးခုံတန်းရှည်လုံးဝမဟုတ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှ သစ်တုံးတစ်တုံးသာ။

အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုလား?

မဟုတ်။ အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုတစ်ခုက သူတို့ကို မြို့လယ်မှ ကီလိုမီတာဒါဇင်နှင့်ချီဝေးသောနေရာသို့ ချက်ချင်း ရွှေ့ပြောင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"တစ္ဆေနယ်ပယ်။ ဟိုအထူးစစ်ဆင်ရေးဗိုလ်ကြီး လီကျွင်းလိုမျိုးလား?" လော့စုယီ၏အမူအရာသည် သူ၏သံသယကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်စဉ် လေးနက်သွားသည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ။"

"တောက်စ်။ သူက နောက်ထပ်ထူးဆန်းတဲ့ကောင်တစ်ကောင်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ။" လော့စုယီ မကျိန်ဆဲဘဲ မနေနိုင်ခဲ့။

တစ္ဆေနယ်ပယ်ကို အသုံးချနိုင်သော တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသည် အသန်မာဆုံးဖြစ်ချင်မှဖြစ်မည်၊ သို့သော် သူတို့သည် သေချာပေါက် အနှောင့်အယှက်အပေးဆုံးဖြစ်သည်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများကြားတွင် တစ္ဆေနယ်ပယ်ရှိသူများသည် လူအုပ်ကြီးများကို လွယ်ကူစွာ ကစားနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ကြည့်ရသည်မှာ ယန်ကျန့်သည် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ထက်မက ရှိပုံရသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏စကားကို တည်သောလူဖြစ်သည်။

ထို သဘာဝလွန်ဖိုရမ်ဟုခေါ်သော စီမံခန့်ခွဲသူက သူ၏တောင်းဆိုချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးနောက် သူသည် သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူတို့ကိုသတ်ခြင်းသည် လွယ်ကူသော်လည်း ဤသို့သောသေးငယ်သည့်ကိစ္စအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် မထိုက်တန်ပေ။

သတိပေးချက်ပေးပြီး လျော်ကြေးရယူပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် အပေးအယူမျှတသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဟန့်တားမှုအဖြစ် အသုံးမဝင်ပါက သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပုံอย่างလုပ်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"အပြင်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား?" ယန်ကျန့် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ကျန်းလီချင်က မေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ရုတ်တရက်ပေါ်လာခြင်း၊ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘာမှသိပ်မဖြစ်ပါဘူး။ ပါဆယ်တစ်ခု လက်ခံရရှိလိုက်ရုံပဲ။"

"ဘယ်လိုပါဆယ်မျိုးလဲ?"

"တစ်ယောက်ယောက်က ညသန်းခေါင်ကြီး ငါ့ဆီကို ပိုက်ဆံတစ်ပုံပို့ပေးတယ်။ ငါအရမ်းစိတ်ထိခိုက်သွားလို့ ငိုတောင်ငိုချင်သွားတယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူကောင်းတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ငါသူတို့ကို တစ်နေ့နေ့မှာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြဖို့ ထမင်းတစ်နပ်လောက်တော့ ကျွေးသင့်တယ်။"

ကျန်းလီချင် မျက်လုံးလန်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ ယန်ကျန့်ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ ငါတစ်ခုစဉ်းစားနေတာရှိတယ်။ နင့်ကို အကူအညီတစ်ခုတောင်းချင်လို့။"

"ဘာကိစ္စလဲ?"

"ငါက ကားအရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ဆက်လုပ်လို့မဖြစ်တော့ဘူး… နင့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမလား?" သူမက နူးညံ့စွာဆိုသည်။

ယန်ကျန့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ကုမ္ပဏီမရှိဘူး။ မင်းက ငါ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးမှာလဲ? ကျန်းယန်က ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာရေးကို ကိုင်တွယ်နေပြီ။"

"ဒါဆို ကုမ္ပဏီတစ်ခုထောင်လိုက်လေ။ ဒါက နင့်အတွက် မခက်ခဲလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ကျန်းလီချင်က ဆက်ပြောသည်။ "နင်ငါ့ကို ဒီမှာနေစေချင်ရင် ငါ့မှာ သင့်တော်တဲ့အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလိုတယ်။ မဟုတ်ရင် နည်းနည်းအဆင်မပြေဘူး။"

ယန်ကျန့် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ငါတကယ်ပဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်သင့်တယ်။ တားချန်မြို့က ကြီးတယ်—ဒီမှာ ဩဇာအာဏာနည်းနည်းမတည်ဆောက်ရင် ဖြုန်းတီးရာကျလိမ့်မယ်။ ငါနောက်မှ ဦးလေးကျန်းနဲ့ စကားပြောပြီး သူ့အကြံဉာဏ်ကို တောင်းမယ်။ ငါက ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိဘူး။"

သူသည် ဘဝကျွမ်းကျင်မှုတိုင်းကို ကျွမ်းကျင်သော အရာအားလုံးသိသည့် မြို့ပြဇာတ်လိုက်တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်သည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်သာ အတွေ့အကြုံရှိသည်။

အခြားရှုထောင့်တိုင်းတွင် သူသည် လုံးဝအသစ်အဆန်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ၏ဘဏ္ဍာရေးကို ကိုင်တွယ်သော စာရင်းကိုင် ကျန်းယန်သာမရှိပါက သူသည် ကွမ်းကျန်းခရိုင်၌ ရရှိခဲ့သော ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပင် မည်သို့စီမံခန့်ခွဲရမည်ကို သိမည်မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းလိုက်တာ! ဒါဆို နင်ငါ့ကို ဘယ်ရာထူးပေးမှာလဲ?" ကျန်းလီချင် ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ၏ တကယ့်စိုးရိမ်မှုမှာ ရာထူးမဟုတ်ဘဲ အတင်းအဖျင်းများမဖြစ်စေဘဲ ယန်ကျန့်၏ဘေးတွင် နေထိုင်ရန် တရားဝင်အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှိရန်ပင်။

"မင်းလိုကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ဆို အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ပြီးပြည့်စုံမှာပဲ" ဟု ယန်ကျန့်က ခပ်တည်တည်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ သူဌေးရဲ့ ရက်ရောတဲ့ကူညီမှုကို အားကိုးရတော့မှာပဲ။" သူမက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဤရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း သာမန်ဘဝ၏လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ထိန်းသိမ်းရန် အသိစိတ်ဖြင့် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် ဤအရာအားလုံးသည် ရွေးချယ်နိုင်သောကိစ္စများသာ။