ဒုတိယ လျှို့ဝှက်အခန်း

"မလှုပ်ကြနဲ့၊ အားလုံး ငုတ်တုတ်ထိုင်၊ လက်တွေ ခေါင်းပေါ်တင်ထား။"

ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်စုသည် ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထယ်ရီနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများမှာ မည်သည့်ခုခံမှုမှမရှိဘဲ အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။

တားချန်မြို့သည် လက်ရှိတွင် စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်၌ ရှိနေပြီး ဤလူများသည် ပြဿနာရှာရဲကြသည်၊ ယန်ကျန့်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုမရှိလျှင်ပင် သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းခံရပေမည်။ သူတို့သာ ခုခံခဲ့ပါက နေရာတွင်ပင် ပစ်သတ်ခံရနိုင်ခြေရှိသည်။

"ဒီလူတွေကို သေချာစစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ မမေ့နဲ့၊ သူတို့ငါနဲ့ဆက်သွယ်တာက ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်။ ဒီကိစ္စကို တင်ပြသင့်ပြီး ဘယ်လိုတိုးတက်မှုမျိုးမဆို ငါ့ကိုအကြောင်းကြားရမယ်" ဟု ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

တပ်မှူးတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်၊ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့ တာဝန်ကိုကျေပွန်အောင် ဆောင်ရွက်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်။"

အရေးမပါသောဇာတ်ကောင်အနည်းငယ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ယန်ကျန့်အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာမရှိသလို ပြဿနာ၏အမြစ်ကိုလည်း မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။ မည်သည့်အင်အားစုများက သူ့ကိုဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရှိရန် သူစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အခွင့်အရေးရသည့်အခါ သူသည် သူတို့ကိုသွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး သင်ခန်းစာပေးကာ သူတို့အမြဲတမ်းပြဿနာရှာနေခြင်း—နေ့ဘက်တွင် သူ၏လုပ်ငန်းကိုနှောင့်ယှက်ပြီး ညဘက်တွင် သူ၏အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်း—မှ တားဆီးပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ၊ လုပ်ငန်းပြန်စကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်သည် မကြာမီ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က အိမ်အိုကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့သားများသည် ထိုနေရာကို ကောင်းမွန်စွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားကြသည်။ နံရံများကို အပြင်ဘက်မှအုပ်ထားပြီး အမိုးကိုပြန်လည်တည်ဆောက်ကာ ပြိုကျနေသောနံရံအစိတ်အပိုင်းများကို အားဖြည့်ထားသည်။ သူတို့သည် အတွင်းအပြင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားကြသည်၊ ယခင်ကထက် များစွာပိုကောင်းမွန်နေသည်။

ကျန်းရှန်းကွေး၏ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှုစွမ်းရည်မှာ လုံလောက်စွာ လျင်မြန်သည်၊ ယခင်အစီအစဉ်များအရ အိမ်အိုကြီးကိုဖုံးကွယ်ရန် ဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင် တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သော်လည်း၊

မကြာသေးမီကဖြစ်ရပ်များကြောင့်မူ ဘုရားကျောင်းတည်ဆောက်ခြင်းသည် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ ပြန်လည်ပြုပြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲ့ဒီထူးဆန်းတဲ့ခံစားချက် ပျောက်သွားတယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုစူးစမ်းလေ့လာပြီး မှောင်မိုက်နေသောဒုတိယထပ်သို့ လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်သွားသည်။

ဆေးအသစ်သုတ်ထားသဖြင့် စိုထိုင်းပြီး ပုပ်သိုးနေသောအနံ့များ ပျောက်ကင်းသွားသော်လည်း အဆောက်အအုံ၏ထူးခြားသောဗိသုကာဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် စင်္ကြံလမ်းသည် အတော်လေးမှောင်မိုက်နေဆဲ။ အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသော်လည်း အတွင်း၌မူ အေးစိမ့်ပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

"လူ့အရေခွံစာလိပ်ပြောတဲ့အရာက ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ" ယန်ကျန့်သည် ဒုတိယထပ်၏ပင်မတံခါးရှေ့တွင် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကြေးဝါတံခါးတစ်ချပ်ဖြစ်ပြီး သံချေးတက်ရန်မလွယ်ကူဘဲ အလွန်လေးလံကာ သော့ပေါက်မကျန်ရှိတော့ပေ။ တံခါးတစ်ခုလုံးကို မူလတည်ဆောက်သူများက လွယ်လွယ်ကူကူမဖွင့်စေလိုသည့်အလား ချိပ်ပိတ်ထားသည်။

"တစ္ဆေမှန်ထားတဲ့အခန်းကတော့ သစ်သားတံခါးနဲ့ သော့တစ်ချောင်းနဲ့ပဲ လုံခြုံအောင်လုပ်ထားတာ၊ ဒါက မူလပိုင်ရှင်က တစ္ဆေမှန်ကိုရှာဖွေတွေ့ရှိစေချင်တယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဒုတိယတံခါးကတော့ ချိပ်ပိတ်ထားတယ်၊ ဆိုလိုတာက မူလပိုင်ရှင်က အထဲကအရာကို နေ့အလင်းရောင်ပြန်မမြင်စေချင်ဘူး... မဟုတ်သေးဘူး၊ အဲ့ဒါလည်း သိပ်မမှန်သေးဘူး။ တံခါးက ကြေးဝါနဲ့လုပ်ထားတာ၊ ရွှေနဲ့မဟုတ်ဘူး။ မူလပိုင်ရှင်က အဲ့ဒါကိုထာဝရဖုံးကွယ်ထားချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်ကလူတွေက အဲ့ဒါကိုသတိထားပြီးဆက်ဆံစေချင်တယ်၊ မဆင်မခြင်မဖွင့်စေချင်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် အထဲကအရာက တစ္ဆေမှန်ထက်တောင် ပိုပြီးထူးခြားရမယ်။"

ယန်ကျန့်သည် တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီး အတွင်း၌ တစ္ဆေများမရှိလောက်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

တစ္ဆေများသာရှိပါက ဤသို့သောအခန်းမျိုးသည် တစ်ကောင်ကိုပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပထမအခန်းတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနိုင်ခြေအလွန်များပြီး အထူးသဖြင့် ၎င်း၏တံခါးအတွက် ရွှေကိုအသုံးပြုထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်အခါက ရွှေ၏တန်ဖိုးသည် ပြောစရာမလိုအောင်ပင်။

အတန်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက်။

ယန်ကျန့်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်းတစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူသည် တစ္ဆေနယ်ပယ်ကိုဖွင့်လှစ်ကာ သူ၏ရှေ့မှလေးလံသောတံခါးကို တိုက်ရိုက်ဖြတ်သန်း၍ ဒုတိယအခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

မှောင်မိုက်နေသော်လည်း သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများက အတွင်းမှအရာအားလုံးကို မြင်နိုင်၏။

သူသည် အလွန်အမင်းသတိထား၍ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏စိုးရိမ်မှုများသည် အပိုဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ကောက်ချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒုတိယအခန်းတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်မှမရှိချေ။

၎င်းသည် ဆေးများကွာကျနေသော ဗီရိုအိုကြီးတစ်လုံးသာရှိသော အခန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အောက်မှညိုညစ်ညစ်အိုဟောင်းနေသောသစ်သားကို ဖော်ပြနေသည်။

ထိုအရာအပြင် စားပွဲငယ်တစ်လုံးရှိသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုစားပွဲပေါ်တွင် ထွင်းထုသောဓားကိုသုံး၍ စာသားတစ်ကြောင်း ထွင်းထုထားသည်၊

"သင်သည် အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်၊ သို့သော် သင်သည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ အလွန်အမင်းသတိထား၍ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပါ။"

လက်ရေးသည် သပ်ရပ်ပြီး သစ်သားထဲသို့နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားကာ သတိပေးချက်တစ်ခုနှင့်တူနေသည်။ ၎င်းသည် ဤနေရာ၏မူလပိုင်ရှင် ချန်ထားခဲ့သော တစ်ခုတည်းသောသဲလွန်စလည်းဖြစ်သည်။

"ပြောလည်း ဒီအတိုင်း၊ မပြောလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ အပိုစကားတွေပါပဲ။ ငါ့အရင်ကလူတွေက ဘာတွေစဉ်းစားနေကြလဲမသိဘူး၊ သတင်းအချက်အလက်နည်းနည်းလေး ပိုချန်ထားခဲ့လို့မရဘူးလား? ဒီလိုသတင်းစကားချန်ထားတာနဲ့ ဘာမှမချန်ထားတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ? စကားလုံးတွေထွင်းဖို့အချိန်သာရှိရင် စာလုံးအနည်းငယ်ချန်ထားခဲ့လို့ သေသွားမှာလား? ငါကဒီပဟေဠိလိုအရာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရမှာလား?"

ယန်ကျန့်သည် အတိတ်ကလျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သေးသော်လည်း ယခင်ပိုင်ရှင်သည် အနုပညာစိတ်ရှိသူဖြစ်ရမည်၊ သတင်းစကားများမချန်ထားဘဲ မရေရာသောသတိပေးချက်တစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ငါ့ဘာသာငါပဲ ရှာဖွေရတော့မှာပေါ့။"

သူသည် စားပွဲကိုရိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခုခုထူးဆန်းမှုရှိမရှိ စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း မတော်တဆအားအလွန်သုံးမိသဖြင့် စားပွဲသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားသည်။

သာမန်သစ်သားစားပွဲတစ်လုံးသာ၊ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

"သစ်သားစားပွဲနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီအရာပဲကျန်တော့တယ်..." ယန်ကျန့်သည် သူ၏ရှေ့မှသစ်သားဗီရိုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သာမန်ဟောင်းနွမ်းနေသော ပရိဘောဂတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ပင်။

ဗီရိုသည် အပေါ်ပိုင်းနှင့်အောက်ပိုင်းဟူ၍ ပိုင်းခြားထားသည်။ ပထမအလွှာတွင် သစ်သားကွက်များဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောတံခါးများရှိပြီး အလျားလိုက်နှင့်ဒေါင်လိုက်ဘားတန်းများက လေးထောင့်အပေါက်များစွာကို ဖန်တီးထားကာ နောက်ကွယ်မှမှာမူ မှောင်မည်းနေသဖြင့် တံခါးများနောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုရှိမရှိကို မြင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

အောက်အလွှာမှာမူ ဗီရိုငယ်တစ်ခုနှင့်တူပြီး ၎င်း၏တံခါးများမှာ တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသည်။

"တကယ်ပဲ ဒီအရာဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ "ဒီအရာက ဘယ်လိုလုပ် ကျောက်လိန်ကိုရှာဖွေနိုင်မှာလဲ? ဒါဘယ်လိုနောက်ပြောင်မှုမျိုးလဲ?"

သူသည် ဗီရို၏ပထမအလွှာအတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်တွေ့ရန် အနားကပ်၍ကြိုးစားကြည့်ရှုခြင်းမပြုခဲ့ပေ၊ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများဖြင့် သူသည် အမှောင်ထုကြားမှပင် မြင်နိုင်သင့်သည်။

သို့သော် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးများသည် ဗီရိုအတွင်းမှအမှောင်ထုကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

လေးထောင့်သစ်သားကွက်များထဲမှတစ်ခုကို ချောင်းကြည့်ရင်း သူသည် အမှောင်ထုမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှမမြင်ရသေးပေ၊ ထူးဆန်းသောစွမ်းအားတစ်ခုခုက အရာအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့။ ဗီရိုတံခါးများသည် သစ်သားကွက်များဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော်လည်း အတွင်းမှမည်သည့်အရာကိုမျှ မဖော်ပြခဲ့ပေ။

"ဒီမှာ နည်းနည်းတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုရှိနေတယ်" ဟု ယန်ကျန့်က တွေးတောရင်း သူ၏ဖုန်းဓာတ်မီးကိုဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အလင်းရောင်သည် စင်တီမီတာအနည်းငယ်အနက်သို့သာ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဗီရိုတံခါးများနောက်ကွယ်မှ တကယ့်အခြေအနေကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူဗီရိုတံခါးကိုကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် အတွင်းမှအမှောင်ထု၏နက်ရှိုင်းရာမှ မျက်လုံးတစ်စုံ သူ၏အမြင်အာရုံထဲသို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤမျက်လုံးများသည် တံခါး၏နောက်ကျောဘက်တွင် ကပ်လျက်ရှိပြီး အခေါင်းပေါက်သစ်သားကွက်များမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ကြည့်နေသော ယန်ကျန့်ကို ချောင်းကြည့်နေသည်။

သူတို့သည် အကြည့်ချင်းဆုံသွားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်သည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"တောက်စ်!"

ယန်ကျန့် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ လျှို့ဝှက်အခန်းမှ ထွက်ခွာလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ဗီရိုတံခါးထဲမှာ မျက်လုံးတွေရှိနေတယ်လား?

သို့သော် သူအဝေးမှပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဗီရိုတံခါးနောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးတစ်စုံသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"အထဲမှာ တစ္ဆေရှိနေတာလား?" ယန်ကျန့်၏အမူအရာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ မည်သည့်အရာမှထွက်ပေါ်မလာသည်ကိုမြင်လျှင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုစိတ်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။

အရာအားလုံး အလွန်လျင်မြန်စွာဖြစ်ပျက်သွားသော်လည်း ၎င်းသည် အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုမဟုတ်ကြောင်း—အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုရှိနေကြောင်း သူသေချာနေသည်။

"အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေရဲ့အရွယ်အစားအရကြည့်ရင် အထဲကသတ္တဝါက သိပ်မကြီးလောက်ဘူး။ တစ္ဆေသာဖြစ်မယ်ဆိုရင် ကလေးတစ္ဆေတစ်ကောင်လောက်ပဲဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအရွယ်အစားရှိတဲ့ဗီရိုတံခါးထဲကို ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဝင်ဆံ့နိုင်မှာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ငါ့ကိုလာမတိုက်ခိုက်တာလဲ? ဗီရိုတံခါးက သူ့ကိုထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် မသေမချာဖြစ်နေသည်၊ "ပြီးတော့ မူလပိုင်ရှင်ရဲ့လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သတင်းစကားက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ? 'ငါအရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါအရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိမ့်မယ်?'"

"ဒီအရာက မျက်စိနဲ့မြင်ရတာထက် ပိုပြီးနက်နဲမှုရှိတာ သေချာတယ်။"

သူသည် သာမန်တစ္ဆေတစ်ကောင်သာဖြစ်ပါက မူလပိုင်ရှင်သည် ဤမျှဒုက္ခခံ၍ ချန်ထားခဲ့ရန်မလိုအပ်ဟု ခံစားမိသည်။ ဤအရာသည် တစ္ဆေမှန်ကဲ့သို့ အထူးတစ်ခုခုဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းသည် သူ၏ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုဖြစ်ပြီး သူအပြည့်အဝနားမလည်နိုင်သေးခြင်းသာ။