လိမ္မော်သီးစိမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မိသားစုအကျပ်အတည်း

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အိပ်ရာမှထလိုက်ပြီး ဘေးသို့ကြည့်လိုက်ရာ ဆံနွယ်နက်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လျိုကျန့်လီသည် ပါးပြင်လေးများ ရဲနေလျက် မျက်လုံးကို မသိမသာ ဖွင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဆက်အိပ်လိုက်ဦး၊ ကိုယ်သွားကြည့်လိုက်မယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ။"

"အင်း..." လျိုကျန့်လီသည် စောင်ကိုအသာဆွဲယူကာ သူမ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းရင်း နှာသံလေးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဝတ်အစားဝတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်း တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ချင်အာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"သခင်လေး၊ လာကြည့်ပါဦး။ သခင်မကြီး တစ်ညလုံးငိုနေလို့ မျက်လုံးတွေတောင် မို့အစ်နေပါပြီ။ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်ငယ်တို့ ဘယ်လောက်ပဲဖျောင်းဖျနေပါစေ၊ နားမထောင်ပါဘူး။"

"ဘာဖြစ်တယ်!" ချင်ဖုန်း အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ပြီး "မြန်မြန်၊ ငါ့ကိုခေါ်သွား" ဟု လောဆော်လိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဖခင်၊ မိခင်နှင့် ညီငယ်တို့ ရှိနေကြသည်။ မေမေလေးသည် မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ မျက်ရည်စများဖြင့် သူမက "သခင်ကြီး၊ ရှင့်ကို ကိုယ်လုပ်တော်ထားဖို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မတားမြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ရှင့်မှာ သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးရှိရင် ကျွန်မကိုသာပြောပါ၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ပေးမှာပေါ့။ အိမ်ခေါ်လာဖို့တောင် သဘောတူခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်နေရတာလဲရှင်။"

"မိန်းမ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကိုယ်... ကိုယ်ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။" ချင်ကျန့်အန်းမှာ ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။

မနေ့ညက အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် သူ့လက်ထဲက လိမ္မော်သီးစိမ်းတွေကို မြင်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က အနံ့ကိုရသည်နှင့် ဇနီးသည်က ငိုယိုကာ ရန်လုပ်တော့သည်။ သူဘယ်လိုပင် ရှင်းပြပါစေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ဒီအချိန်အထိ ရှင်က ငြင်းနေတုန်းပဲလား။ သခင်ကြီး၊ ရှင်က လိမ္မော်သီးစိမ်းအနံ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူးလေ။ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် တစ်အိတ်ကြီးဝယ်လာရတာလဲ။ ဖုန်းလေးကတောင် ကျွန်မကို သတိပေးထားသေးတယ်၊ လိမ္မော်သီးစိမ်းအနံ့က မိန်းမတွေရဲ့ ခြယ်သမှုန့်အနံ့ကို ဖုံးအုပ်နိုင်တယ်တဲ့!" မေမေလေးက မေးလိုက်သည်။

ဖခင်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒီကိစ္စအားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"အာ..." ချင်ဖုန်းလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ရာ ဖခင်ဘေးနားက စားပွဲပေါ်တွင် လိမ္မော်သီးစိမ်းတစ်အိတ်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမှန်းဆခဲ့တာတွေ မှန်နေပြီလား။

သူ့ဖခင်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ဖခင်၏အကြည့်ထဲမှ ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး ခေါင်းအနည်းငယ်ကိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မိသားစုပြဿနာမှာ ပိုမိုကြီးထွားလာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်း ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်ပြီး "မေမေလေး၊ အထင်လွဲနေတာပါ၊ ဒါတွေအားလုံးက အထင်လွဲမှုတစ်ခုပါပဲ!"

"ဘာအထင်လွဲမှုလဲ။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လိမ္မော်သီးစိမ်းနံ့တွေချည်းပဲ၊ ဒါကိုတော့ လိမ်လို့မရဘူး။" မေမေလေးက ရှိုက်ငိုရင်းဆိုသည်။

ချင်ဖုန်း၏စိတ်အစည်မှာ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး သူ့ဖခင်အတွက် ဆင်ခြေပေးရန် စကားလုံးများကို စဉ်းစားလိုက်သည်- "မေမေလေး၊ တကယ်တော့ အဲ့ဒီလိမ္မော်သီးစိမ်းတွေကို ဝယ်ခိုင်းတာ ကျွန်တော်ပါ။ ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက ခြောက်သွေ့တော့ ကျွန်တော့်လည်ချောင်းက မကောင်းဘူး၊ အစာအိမ်လည်း သိပ်မကောင်းဘူးဖြစ်နေတယ်။"

"ဒီလိမ္မော်သီးစိမ်းတွေက လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေပြီး အစာအိမ်ကိုလည်း ညီညွတ်စေတယ်။ ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို ဖေဖေ့ကို အရင်တစ်ခေါက်က ပြောဖူးတယ်၊ လိမ္မော်သီးစိမ်းလေးတွေ ရှာပေးဖို့ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူက ခဏခဏမေ့နေတာ။"

"မနေ့ညက ကျွန်တော် ဖေဖေ့ဆီသွားတွေ့တာလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ပဲ။"

"လိမ္မော်သီးစိမ်းအနံ့နဲ့ နံသာမှုန့်အနံ့ကို ဖုံးနိုင်တယ်ဆိုတာက ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း နောက်လိုက်တာပါ။"

"နောက်ပြီး ဖေဖေနဲ့ အတူနေလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီပဲ၊ သူဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ မေမေလေးအသိဆုံးမဟုတ်လား။"

"ဒါ... တကယ်လား။" မေမေလေး၏ ရှိုက်သံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"တကယ်ပါ! ပြီးတော့ ဖေဖေ၊ ပြောရဦးမယ်၊ လိမ္မော်သီးစိမ်းဝယ်ရင် ဝယ်ပေါ့၊ ဘာလို့ကိုယ်တိုင်မြည်းကြည့်နေသေးလဲ။"

"အရည်တွေက အများကြီးစင်ကုန်တော့ မေမေလေး အထင်လွဲသွားပြီမလား။" ချင်ဖုန်းသည် မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး "မင်းက လိမ္မော်သီးစိမ်းက ချဉ်လေလေ၊ အာနိသင်ပိုကောင်းလေလေလို့ အရင်က ပြောထားလို့မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ဒါတွေချဉ်မချဉ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် မြည်းကြည့်ရတာပေါ့။"

"အော်... ဒီလိုကိုး၊ ဒါဆိုရင်တော့ အထင်လွဲတာတွေ ရှင်းလင်းသွားပြီ။ မေမေလေး၊ အပိုတွေ စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ဖေဖေ့ကို ကျွန်တော်နဲ့ ညီလေးတို့ ကြည့်ထားပါတယ်၊ သူအမှားလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"တစ်ညလုံးလည်း မအိပ်ရသေးဘူး၊ ပြန်သွားပြီး စောစောအနားယူလိုက်တော့နော်။ ကျွန်တော် ဖေဖေနဲ့ ညီလေးကို ပြောစရာလေးတွေ ရှိသေးလို့။"

နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် မေမေလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ချင်အာ၏ အကူအညီဖြင့် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားလေသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်း နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်၊ မိသားစုအကျပ်အတည်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်ဖုန်းက "ကျွန်တော် ဒီမှာနေခိုင်းတာက ပြောစရာတစ်ခုရှိလို့ပဲ။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ချင်အိမ်တော်ကို အပြန်မှာ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရတယ်။"

"ဘာ!" ညီလေးက အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူကတော့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်းက အခြေအနေအသေးစိတ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မီးသွေးခေါင်းသာ မရှိရင် ကျွန်တော်နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံနေရတာကို သိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

"အခုလောလောဆယ်တော့ တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရင်က ချင်မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တဲ့သူတွေနဲ့ ပတ်သက်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။" ချင်ဖုန်းက သုံးသပ်ပြသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။" ညီလေးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အိမ်တော်အတွက်တော့ ကျွန်တော် စိတ်မပူပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လျိုကျန့်လီက ကန်ရေပြင်နန်းဆောင်မှာပဲ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေပြီး လျှောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူမရဲ့အစွမ်းနဲ့ ချင်အိမ်တော်ရဲ့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးဖို့က လွယ်လွယ်လေးပါ။ စိုးရိမ်ရတာက အိမ်တော်အပြင်ထွက်တဲ့သူတွေအတွက် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ပဲ။"

"လက်ရှိအခြေအနေမှာ တစ်ဖက်ရန်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး။ ရန်သူက မှောင်ခိုမှာရှိပြီး ကျွန်တော်တို့က အလင်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်တဲ့အခါတိုင်း သတိအထူးထားရမယ်။"

"ညီလေး၊ မင်းလည်း အခု နတ်သိုင်းပညာ ပဉ္စမအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သာမန်လူတွေက မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက်မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ငါ့အနေနဲ့ကတော့ ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းအဆင့် ၆ ကိုရောက်နေပြီ။ ရန်သူကို သတ်နိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းတော့မရှိသေးပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းတော့ရှိပါတယ်။ နင်ရွှမ်းကလည်း ငါ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေမှာဆိုတော့ သိပ်စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ အဓိက စိုးရိမ်ရတာက ဖေဖေပဲ။"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်အန်း နှစ်ယောက်လုံး သူတို့၏ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖခင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး "မင်းတို့နှစ်ကောင်၊ ဘာလို့ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်နေကြတာလဲ။"

"ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် ပြောတာတော့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ့မှာ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံမရှိဘဲနဲ့ အပြင်ကို အကြောင်းမဲ့သက်သက် ထွက်လေ့ရှိတော့ ရန်သူတွေအတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်လွယ်တယ်။"

"နောက်ဆိုရင် အိမ်တော်အပြင်ထွက်တိုင်း ရှင်းရှန့် ဒါမှမဟုတ် ညီလေးကို အဖော်ခေါ်သွားပါ၊ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင်လို့ပါ။" ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာ အကြံပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဖေဖေ၊ အပြင်သွားစရာရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို नक्कीအကြောင်းကြားပါ။" ညီလေးကလည်း စိုးရိမ်စွာဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားကိုပြန်မျိုချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မလွှဲသာသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ နောက်ဆို တခြားမိန်းမတွေနဲ့ ပရောပရည်လုပ်တာတွေ ရှောင်ပါတော့။ မေမေ့ကို စိတ်မပူပါစေနဲ့တော့။" ညီလေးက ထပ်ပြောပြန်သည်။

"ငါပြောသားပဲ၊ အဲဒါ မင်းတို့အမေ သူ့ဘာသာသူ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ရစ်နေတာလို့!"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးပြောတော့ လိမ္မော်သီးစိမ်းက..."

သူ့ဖခင်နှင့် ညီလေးတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ချင်ဖုန်း အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မိုးကောင်းကင်က အရုဏ်ဦးအရောင်သန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏စိတ်အစဉ်မှာ ညကဲ့သို့ပင် လေးလံနေဆဲဖြစ်သည်။

'ဒီနေ့တော့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို သွားရမယ်။ အဆင်ပြေခဲ့ရင် သူတို့က ငါတို့မိသားစုရဲ့လုံခြုံရေးကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်တယ်။'

'မမြင်ရတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက အန္တရာယ်အများဆုံးပဲ၊ အလွန်အကျွံသတိထားတာက ဘယ်တော့မှ မပိုဘူး။' ချင်ဖုန်း တွေးနေမိသည်။

...

တစ်ဖက်တွင်မူ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံအတွင်း၊ အလုပ်ရှုပ်နေသော ပစ္စည်းသန့်စင်ခန်းထဲ၌ အကြီးအကဲယွမ်နှင့်အတူ ကုန်းလျန်နှင့် ဟာယွမ်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ပစ္စည်းသန့်စင်ခန်းရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် အနက်ရောင် ဘောလုံးပုံ သံလုံးများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အများစုပေါ်တွင် စာနီဖြင့်ရေးထားသော စာရွက်ဖြူများ ကပ်ထားသည်။

ဤအနက်ရောင်သံလုံးများသည် ချင်ဖုန်း အစောပိုင်းက ပေးခဲ့သော စိတ်ကူးအတိုင်း သူတို့ဖန်တီးထားသည့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။

အနီရောင်စာလုံးများဖြင့် ပေါက်ကွဲမှုမအောင်မြင်ရသည့် အကြောင်းရင်းများကို အသေးစိတ်ရေးသားထားသည်။

အချို့မှာ မီးလောင်ပေါက်ကွဲရန် ယမ်းမှုန့်မလုံလောက်သောကြောင့် မအောင်မြင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ သံလုံး၏ အပြင်ဘက်နံရံများက အလွန်ထူထဲနေ၍ ပေါက်ကွဲအားက မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ သေစေနိုင်စွမ်း နိမ့်ကျသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲယွမ်၊ ဒီတစ်ခုကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်စမ်းကြည့်ပါ။" ဟာယွမ်က သံလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းလျန်က သံလုံးကို အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အကြီးအကဲယွမ်ကို ပေးလိုက်ရင်း "သတိထားစမ်းပါ၊ ပေါက်ကွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!" ဟု ဆူလိုက်သည်။

ထိုနေ့က ယမ်းမှုန့်၏ စွမ်းအားကို သူတို့မျက်စိထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ယောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါတို့ နေ့ရောညပါ လုပ်နေတာ၊ တစ်ခုမှ မအောင်မြင်သေးဘူး။ ပေါက်ကွဲအောင်လုပ်ဖို့က လွယ်တာမှတ်လို့။" ဟာယွမ်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်သည်။

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် "ဒိုင်း!" ဟူသော အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ယောက်သား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်စွမ်းအင်ဘောလုံးအတွင်း မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းက သံလုံးမည်းမှာမူ ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အောင်မြင်သွားပြီလား?!"