ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်နှင့် အကျဉ်းထောင်ဌာန

ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသော ချင်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှတ်မထင် ကြည့်လိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်သည် တော်ဝင်မြို့တော်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် တည်ရှိသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်နေသော်လည်း၊ အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်ကြည့်ပြီးသည့်တိုင် ချင်ဖုန်းသည် ထိုသို့သောအဆောက်အဦမျိုးကို မတွေ့ခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုချင်းဖုန်း။"

ချင်ဖုန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာသော ကျန့်ချင်းဖုန်းသည် ထိုအသံကိုကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ခြောက်ကပ်ကပ်အပြုံးဖြင့် လှည့်ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုချင်းဖုန်းလို့ ခေါ်စရာမလိုပါဘူး၊ ညီလေးကျန့်လို့ပဲ ခေါ်ရင်ရပါပြီ။ စကားမစပ်၊ ဒါက အစောပိုင်းက အစ်ကိုချင်ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံပါ။ ကျွန်တော် တစ်ပြားမှ မထိရသေးဘဲ အတိုင်းသားပြန်ပေးတာပါ။ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေစ သုံးဆယ်ပါ။"

"အစောပိုင်းက ကျွန်တော် စည်းကမ်းမသိဘဲ အစ်ကိုချင်ကို လျစ်လျူရှုမိပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ။"

သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤတုံ့ပြန်မှုက ချင်ဖုန်းအတွက် မျှော်လင့်မထားသောအရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို သူနားလည်သွားသည်။

သူသည် လျိုမြို့စား၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် လျိုမိသားစု၏ သမက်ဖြစ်ပြီး၊ မကြာသေးမီက စကားပြောဆိုမှုသည် အကြီးအကဲဒန်မော့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

'ဒီကောင်က ငါ့အကြောင်း သြဇာရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ယောက်ကို မကောင်းပြောမှာ ကြောက်နေတာပဲ။'

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မြို့တော်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ခုနစ်နှစ်ကြာအောင် နေနိုင်သူတိုင်းသည် တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်လိမ္မာရမည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဟေး၊ ညီလေးကျန့်၊ ဒီပိုက်ဆံကို ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ။ ငါတို့ရဲ့ မိတ်သင်္ဂဟဖွဲ့ခြင်း အထိမ်းအမှတ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ ငါက တော်ဝင်မြို့တော်ကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး။ အနာဂတ်မှာ နားမလည်တာ ဒါမှမဟုတ် အကူအညီလိုတာတွေရှိရင် အားမနာတမ်း မေးရလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာအကဲခတ်ပြီး အန္တရာယ်မရှိမှန်း သေချာသွားသောအခါ ကျန့်ချင်းဖုန်းသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးတံဆိပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"အစ်ကိုချင်၊ ဒီလိုစကားတွေ ပြောဖို့မလိုပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော့်ကို ဘာပဲလိုလို၊ ကျွန်တော် မီးပင်လယ်နက်ထဲအထိ မဆိုင်းမတွ သွားမှာပါ။"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ စကားမစပ်၊ လူတိုင်းက ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်က မြို့တော်မှာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဘာလို့ ဒီအထိ ငါမတွေ့သေးတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ကျန့်ချင်းဖုန်းက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

"အစ်ကိုချင်က မသိသေးလို့ပါ။ ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်က အထပ်ကိုးထပ်ခွဲထားပြီး၊ အထဲမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် သေပြီးရင် ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားတွေ ထုတ်လွှတ်မယ့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့သာ လွတ်မြောက်သွားရင် မဟာချန် တိုင်းပြည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ ပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်စေမှာ သေချာတယ်။"

"ဒါကြောင့် ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်ကို သာမန်အကျဉ်းထောင်တွေလို အလင်းမှာ ဆောက်လို့မရဘူး။ အဲ့ဒီအစား သူက..."

သူက အောက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မြေအောက်မှာလား။"

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩစွာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ လက်အောက်မှာရှိပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ မရှိဘဲ အကျဉ်းထောင်ဌာနရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတာပါ။"

"အကျဉ်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေကို ခေါ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း၊ အကျဉ်းထောင်ဌာနက လူတွေ ကိုယ်တိုင်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်ရဲ့ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်ဖို့ တံဆိပ်ကို အသက်သွင်းရတယ်။"

"ကျွန်တော် ဒီမြင်ကွင်းကို တစ်ခါ ကြုံဖူးခွင့်ရခဲ့တယ်၊ ခမ်းနားတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်တယ်။ ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်ရဲ့ အရိပ်က ကိုယ်ထင်ပြလာပြီး အကျဉ်းသားကို အထဲကို တွန်းချလိုက်ပြီးနောက် အရိပ်က မြေအောက်ကို ပြန်ဝင်သွားတာပဲ။"

ကျန့်ချင်းဖုန်းက စိတ်ဝင်တစား ပြန်ပြောပြသည်။

"ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်မှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ သတ္တဝါတွေ ထားရှိတယ်ဆိုတော့၊ ခေါ်ဆောင်လာတဲ့အချိန်မှာ အကျဉ်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေ လွတ်မြောက်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။ အကျဉ်းထောင်ဌာနတစ်ခုတည်းနဲ့ လုံလောက်ပါ့မလား။"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

ဘေးမှ လန်နင်ရွှမ်ကလည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချင်က အခုမှရောက်တာဆိုတော့ မသိတာ သဘာဝကျပါတယ်။ အကျဉ်းထောင်ဌာနက ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတာပါ။"

"အကျဉ်းထောင်ဌာနထဲ ဝင်နိုင်တဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းက အနည်းဆုံး ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးရဲ့ အဆင့်မှာ ရှိရမယ်။ သူတို့ထဲက အတော်ဆုံးသူတွေဆိုရင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးထက်တောင် မနိမ့်ကျဘူး။"

ကျန့်ချင်းဖုန်းက ရှင်းပြသည်။

"ဒါ့အပြင်၊ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် နတ်စစ်သူကြီးဟောင်းတွေတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဘာလို့ 'ဖြစ်နိုင်တယ်' လို့ ပြောရတာလဲ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးက မဟာချန်တစ်ခွင်မှာ ကျော်ကြားပြီး လူတော်တော်များများ သူတို့မျက်နှာကို မှတ်မိကြမှာပဲ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူးလား။"

ကျန့်ချင်းဖုန်းက သူ၏လက်ညှိုးကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အကျဉ်းထောင်ဌာနကို ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုရင် ဧကရာဇ်မင်နဲ့ ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ မိသားစုကို စွန့်လွှတ်ရတယ်။"

"ဒီစည်းမျဉ်းကြောင့်ပဲ အကျဉ်းထောင်ဌာနကို ဝင်တဲ့သူတိုင်းက သူတို့ရဲ့အတိတ်နဲ့ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကုတ်နာမည်အဖြစ် မျက်နှာဖုံးအဖြူတွေ ဝတ်ဆင်ကြတယ်။"

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ သူ၏အထောက်အထားကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိသားစုအတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်သွားရမည်ကို သူလက်မခံနိုင်ပေ။

သူသာဆိုလျှင် အကျဉ်းထောင်ဌာနက အခွင့်အရေးကောင်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲပေးပေး၊ သူဝင်ဖို့ ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ သာမန်အစွမ်းအစကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် အကျဉ်းထောင်ဌာနကလည်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမည်မဟုတ်ပေ။

မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် သုံးရက်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

ဤအချိန်အတွင်း စားသောက်ဆိုင်၏ တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးခြင်းအပြင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အချိန်များကို မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်တွင် စာအုပ်များဖတ်ရှုရင်းနှင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ပြောစရာတစ်ခုရှိသည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ပြန်လာပြီး ဒုတိယနေ့တွင် နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံမှ ကုန်းလျန်က ယမ်းမှုန့်ထုတ်လုပ်မှုမှာ သိသာသော တိုးတက်မှုများ ရရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း လာရောက်အစီရင်ခံခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ၎င်း၏စွမ်းအားနှင့် ဘေးကင်းမှုကို ထပ်ခါတလဲလဲ စမ်းသပ်နိုင်ရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီး ထုတ်လုပ်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

စတုတ္ထနေ့တွင် စားသောက်ဆိုင်ကို ဆောက်လုပ်ပြီးစီး၍ တံခါးဖွင့်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

သို့သော် ချင်ဖုန်းသည် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရန် အလျင်မလိုပေ၊ သူက လုပ်ငန်းကို ကြီးပွားစေချင်သောကြောင့် သင့်လျော်သော လူသိရှင်ကြားကြေညာမှုမှာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

ကျင့်ယန်မြို့တွင် ကောလာဟလဖြန့်သည့်နည်းလမ်းကို ထပ်မံအသုံးပြုရမည်မှာ သေချာသည်။ အဆင့်မြင့်ဖောက်သည်အချို့ကို ဆွဲဆောင်ရန် သူသည် လူတစ်ဦး၏ အကူအညီလိုအပ်ပြီး ထိုသူမှာ ယာအန်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနှစ်ရက်သည် ရတနာစုစည်းပြခန်းက လေလံပွဲကျင်းပသည့်နေ့များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မွန်းတည့်ချိန်နီးကပ်လာသောအခါ ယာအန်းသည် ဝမ်ရှု၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အချိန်မီရောက်ရှိလာသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်မှာ အရသာတိုးမြင့်အမွှေးအကြိုင်အပြင်၊ သဘာဝအတိုင်းချက်လုပ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားမူးယစ်ရီဝေ သေရည်တစ်စည်လည်း ပါမယ်၊ အားလုံးက မင်းရဲ့စားသောက်ဆိုင် 'လရောင်ခြည်ပြခန်း' နာမည်အောက်ကပဲ။"

ယာအန်းက လေလံပွဲနေရာသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ရတနာစုစည်းပြခန်းရဲ့ လေလံပွဲတွေက အမြဲတမ်း အမည်မဖော်ဘဲ လုပ်ခဲ့တာ။ လရောင်ခြည်ပြခန်းရဲ့ နာမည်ကိုသုံးဖို့ မင်းတော်တော်လေး ဒုက္ခခံခဲ့ရမှာပဲ။ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ငါက ယောကျ်ား တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီလိုကျေးဇူးမျိုးအတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ ပေးဆပ်လိုက်ရမှာပဲ။"

လန်နင်ရွှမ်သည် ထိုစကားများကြောင့် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသပြီး၊ ရှေ့မှလမ်းပြနေဆဲဖြစ်သော ဝမ်ရှုမှာ ဤစကားကိုကြား၍ တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ယာအန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရှက်ရွံ့ဟန်တစ်စွန်းတစ်စ လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူမက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"စကားပြောတက်နေလိုက်တာ၊ ငါ့အတွက်မလွယ်ဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့။ မင်းရဲ့စားသောက်ဆိုင် အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် ငါအများကြီး အားထုတ်ခဲ့ရတယ်။ လစဉ်အမြတ်ကို သုံးရာခိုင်နှုန်း တိုးပေးရင်တောင် တန်သေးတယ်။"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကျတော့မယ်။ လေလံပွဲက မစသေးဘူးလား။ မြန်မြန်သွားကြစို့။"

'ငါးရာခိုင်နှုန်းတောင် မလောက်သေးဘူး၊ အခု သုံးရာခိုင်နှုန်းထပ်တိုးရမယ်တဲ့လား။'

'တကယ်ပဲ၊ မိန်းမတွေဆိုတာ လောဘကြီးပြီး ဘယ်တော့မှ ကျွေးလို့မဝဘူး။'

ချင်ဖုန်းသည် ယောကျ်ားလေးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ဤမိန်းကလေးနှင့် အသားမကျသေးသောကြောင့် လွတ်မြောက်ရန် သူ၏ခြေလှမ်းများကို အမြန်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ရတနာစုစည်းပြခန်း၏ လေလံပွဲသို့ တက်ရောက်နိုင်သူများသည် ချမ်းသာသူ သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

လေလံပွဲအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နားထားသော ရထားများကို ၎င်းတို့၏အဆင့်အတန်းများအရ ယခင်ဘဝက လမ်ဘော်ဂီနီအဆင့်လောက် အနည်းဆုံးရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဤလေလံပွဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် အမွှေးအကြိုင်နှင့် နတ်ဘုရားမူးရစ်ယီဝေ သေရည်တို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို အတည်ပြုလိုရုံသာမက၊ သူကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း အချို့အရာများကို ဝယ်ယူလိုသည်။

သမားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် တန်ဖိုးရှိပြီး အသုံးဝင်သော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများအပြင် ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများလည်း ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အနန္တဓားဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က သူသာ မူယိုချန်ထံမှ နဂါးမျက်လုံးတစ်လုံးကို မရရှိခဲ့ဘဲ ရေနတ်နဂါးအစီအရင်ကို မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပါက သူ၏မိန်းမသည် ဆိုးရွားသောအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ရှို့လျန်မြို့တွင်လည်း သူသာ သင့်တော်သောအစီအရင်အဓိကပစ္စည်းတစ်ခု ရှိခဲ့ပါက၊ သူအသက်စွန့်စရာမလိုသလို သခင်မလေးချန်းက သူ့ကိုကယ်တင်ရန် နဂါးပုလဲကို စတေးခဲ့ရမည်မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်များအရ ကောင်းစွာပြင်ဆင်ထားခြင်းသည် အလွန်လိုအပ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။