နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီသို့ ဦးတည်ခြင်း

မူလက ဖေးရွှင့်ထင်ထားသည်မှာ သူ၏သတိပေးမှုအပြီးတွင် ချင်မိသားစုမှ လူငယ်သည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီရှိ နိုင်ငံတော်ကျမ်းများကို ချက်ချင်းလာရောက်ဖတ်ရှုမည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်လာမည်ဟု ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူငါးရက်လုံးလုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ စာကြည့်တိုက်တွင် ချင်ဖုန်း၏အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

"ပုပ်နေတဲ့သစ်သားက ထွင်းထုလို့မရဘူး၊ တကယ်ကို ထွင်းထုလို့မရဘူး!"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ပထမထပ်တွင် ဖေးရွှင့်သည် စိတ်ပျက်လွန်း၍ ခြေစောင့်မတတ် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ချန်က သူ၏လက်ထဲမှ ကျမ်းလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလျက်ပြောသည်၊

"ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်ပူနေရတာလဲ။ ညီလေးချင် ချက်ချင်းမလာဘူးဆိုရင်၊ သူ့မှာ တခြားကိစ္စတွေရှိလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူ့စားသောက်ဆိုင်က အခုမှဖွင့်တာ၊ ယမ်းမှုန့်ကိစ္စနဲ့ဆိုတော့ အချိန်မပေးနိုင်တာ ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်။ စကားမစပ်၊ မဟာချန်ကလူတွေက လရောင်ခြည်ပြခန်းက ဟော့ပေါ့ကို အတော်လေးချီးကျူးနေကြတယ်။ အားလပ်ချိန်မှာ ငါတို့ အတူတူသွားမြည်းကြည့်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ချင်ဖုန်း၏ စစ်ဆင်ရေးပေါင်းစုံအောက်တွင် လရောင်ခြည်ပြခန်း၏ ထူးကဲသောဟင်းလျာများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ စားသောက်ဆိုင်၏ကျော်ကြားမှုသည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် အလွန်မြင့်တက်လာပြီး၊ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ကိုပင် အမီလိုက်နိုင်မည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။

လက်ရှိအိမ်ရှေ့စံမင်းသားပင်လျှင် ဟော့ပေါ့ကို အလွန်အထင်ကြီးသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော်၊ ဤသတင်းအချက်အလက်၏ စစ်မှန်မှုကိုတော့ စစ်ဆေးရန်လိုအပ်နေသေးသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သာမန်လမ်းများပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လာရောက်လည်ပတ်ဖွယ်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လူများကြားတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"အစ်ကိုယန်၊ ပညာရှင်တစ်ယောက်က လောကီဆန္ဒတွေကို လိုက်စားလို့ရလို့လား။ စာသင်တဲ့သူတွေက နိုင်ငံတော်၊ ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်ပဲ လုပ်သင့်တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့မှန်ကန်တဲ့တာဝန်တွေကို လစ်လျူမရှုသင့်ဘူး" ဟု ဖေးရွှင့်က ဖြောင့်မတ်သောစကားလုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်၊ အမိုးအကာနဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွေအားလုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲ။ လောကီဆန္ဒတွေကို ငြင်းပယ်တာက ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ငြင်းပယ်တာပဲ။ ပညာရှင်တွေကလည်း ခံစားချက်၊ ဆန္ဒ၊ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းသံသရာရှိတဲ့ လူသားတွေပဲ။ နိုင်ငံတော်၊ အုပ်စိုးသူနဲ့ ပြည်သူတွေကို အကျိုးပြုတာက ချီးကျူးစရာကောင်းပေမယ့်၊ အချိန်မီဘဝကိုလည်း ပျော်မွေ့သင့်တယ်။ မဟုတ်ရင်၊ သူတစ်ပါးအတွက်ပဲ အသက်ရှင်နေရတာက အရမ်းပင်ပန်းလွန်းတယ်။"

ဖေးရွှင့်က ပြန်ချေပချင်သော်လည်း၊ ကောင်းမွန်သောအငြင်းအခုံတစ်ခုကို မစဉ်းစားနိုင်သောကြောင့်၊ သူသည် ကောင်းပြီ" ဟုသာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ချန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောသည်၊

"ပြီးတော့ မင်းမသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ညီလေးချင်ရဲ့ ယမ်းမှုန့်တီထွင်မှုက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနနဲ့ နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတပ်မတော်ကို ရောက်နှင့်နေပြီ။ လေးရက်အတွင်း၊ နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးတပ်မတော်က ဆဋ္ဌမအဆင့် ကပ်ဘေးစွမ်းအား မိစ္ဆာဘုရင်ဦးဆောင်တဲ့ မိစ္ဆာတပ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို နှိမ်နင်းဖို့ မြောက်ပိုင်းဒေသကို စစ်ချီသွားခဲ့တယ်။

အတိတ်မှာဆိုရင်၊ ဒီလိုတိုက်ပွဲမျိုးကို နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတပ်မတော် နိုင်ခဲ့ရင်တောင်၊ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကနေ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှုရှိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့၊ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ယမ်းမှုန့်ရဲ့အကူအညီနဲ့၊ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှုက တစ်ရာအောက်ပဲရှိပြီး၊ တခဲနက်အောင်ပွဲခံခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်မင်းက ဒီသတင်းကိုကြားတော့ အလွန်ဝမ်းမြောက်ပြီး၊ မဟာချန်တိုင်းပြည်က တပ်အားလုံးမှာ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ယမ်းမှုန့်ကို အင်တိုက်အားတိုက်ထုတ်လုပ်ဖို့ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို အမိန့်ပေးပြီးပြီ။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ ဖေးရွှင့် အံ့ဩသွားသည်။ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးမှုနှုန်းမှာ လုံးဝမကြားဖူးသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သတိပြုသင့်သည်မှာ အတိတ်က၊ မဟာချန်တပ်မတော်သည် နတ်ဆိုးများကြောင့်ဖြစ်သော ဘေးဥပဒ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များကို စတေးခဲ့ရသည်။

"ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ ညီလေးချင်က မကြာသေးခင်က နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို မကြာခဏ သွားရောက်ပြီး၊ ယမ်းမှုန့်ကို ဘယ်လိုဆက်ပြီးတိုးတက်အောင်လုပ်မလဲဆိုတာကို အဘိုးကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးနေခဲ့တာ" ဟု ယန်ချန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ရှင်းပြသည်။

ဤသည်ကိုနားလည်သွားသောအခါ၊ ဖေးရွှင့်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်တိုးတက်လာသော်လည်း၊ သူက ပြန်ပြောသည်၊

"ဒါပေမဲ့၊ ဒါက သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို နှောင့်နှေးစေလို့မဖြစ်ဘူး။ ဆရာပြောသလိုပဲ၊ သူက သူတော်စင်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဝင်ရောက်တာ နောက်ကျနေပြီ။ နိုင်ငံတော်ကျမ်းအားလုံးကို အလွတ်ကျက်ဖို့ အနည်းဆုံး တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်ပိုပြီး အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ပြီးရင် သူက နိုင်ငံတော် အကယ်ဒမီကနေ လက်ရေးနဲ့ရေးထားတဲ့စာရွက်စာတမ်းတွေ ရယူရမယ်၊ ဟောပြောပွဲတွေပေးရမယ်၊ သူ့ရဲ့ယုံကြည်ချက်တွေနဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို စိတ်ထဲမှာ အတည်ပြုရမယ်၊ အားထုတ်မှုတွေ အများကြီးလုပ်ရမယ်။ ခမ်းနားသော သီလနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ သူ့အတွက် အချိန်အတော်ကြာလိမ့်မယ်။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ယန်ချန်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး ကြားဖြတ်ပြောသည်၊

"ထပ်မငြင်းတော့နဲ့။ မင်းတွေးနေတဲ့ မင်းရဲ့ညီလေးချင်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို ရောက်နှင့်နေပြီ၊ အခု စာကြည့်တိုက်ဆီ သွားနေတုန်းပဲ။"

"တကယ်လား။" ဖေးရွှင့်၏မျက်နှာ လင်းလက်သွားပြီးနောက်၊ သူမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်၊

"ငါက သူ့အကြောင်း ဘယ်တုန်းက တွေးနေလို့လဲ။ သူလာမလာက ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။"

ဖေးရွှင့်၏အကြံပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက်၊ ချင်ဖုန်းသည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီသို့ လာရောက်ပြီး နိုင်ငံတော်ကျမ်းအားလုံးကို ဖတ်ရှုရန်၊ ထို့နောက် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်၍ စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီး ဟောပြောပွဲများပေးရန် ခွင့်ပြုချက်ရယူရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော်၊ သိုင်းလောက၏အခြေအနေများက သူ့ကိုထိုသို့ပြုလုပ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး၊ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများစွာက သူ့ကိုအလွန်အလုပ်ရှုပ်စေခဲ့သည်။

ယနေ့မှသာ သူအချိန်ရခဲ့သည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီသည် ကြီးမားပြီး၊ အတွင်းရှိကျောင်းသားအများစုမှာ သူတစ်ပါးကို အထင်သေးတတ်သော အမျိုးအစားများဖြစ်သည်။

လမ်းမေးသောအခါ၊ သူတို့သည် ပြန်ဖြေရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ရှာဖွေမှုအတော်ကြာပြီးနောက်၊ သူသည် ရှက်တတ်ပြီး ရိုးသားပုံရသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်၏အကူအညီဖြင့်၊ သူသည် စာကြည့်တိုက်၏တည်နေရာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"တစ်ဆိတ်လောက်၊ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို ဘယ်လိုသွားရမလဲခင်ဗျာ။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်ပြီး လမ်းညွှန်တစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်၊

"အဲ့ဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားလိုက်ပါ။ ခင်ဗျား ဧည့်ကြိုထင်းရှူးပင်တစ်ပင် တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီမှာ ညာဘက်ချိုးလိုက်ရင် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီရဲ့ ခြံဝင်းကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်။"

"သြော်၊ ဒီလိုကိုး။"

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုကျေးဇူးတင်စကားပြောတော့မည်အပြု၊ လူငယ်လေးက အရေးတကြီးကိစ္စရှိသည့်အလား အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့်၊ သူသည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏အဆောင်အယောင်တံဆိပ်ကို အားကိုး၍ နင်ရွှမ်ကို စာကြည့်တိုက်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ မဟာစာပေအကယ်ဒမီသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှ ပညာရှင်များ တောင့်တသော မြင့်မြတ်ရာနေရာဖြစ်ထိုက်သည်။ ဤစာကြည့်တိုက်ရှိ စာအုပ်များချည်းပင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တံဆိပ်များအတိုင်း နိုင်ငံတော်ကျမ်းများရှိသော စာအုပ်စင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး၊ တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် စတင်ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၊ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီ။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်တွင် ဖေးရွှင့်က သူ၏ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြသည်၊

"လုံးဝမဆိုးဘူး။ စာဖတ်ဖို့အတွက်၊ သူက အစားအသောက်တွေကိုတောင် လစ်လျူရှုတယ်၊ နေ့လယ်စာတောင် မစားဘူး။ သူသာ ဒီစိတ်ဓာတ်ကို အမြဲတမ်းထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင်၊ ဉာဏ်ရည်နည်းနည်းနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်၊ ခြောက်လလောက်အတွင်းမှာ နိုင်ငံတော်ကျမ်းအားလုံးကို အလွတ်ကျက်နိုင်ပြီး၊ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီစာမေးပွဲကိုအောင်မြင်ကာ ခွင့်ပြုချက်ရနိုင်လောက်တယ်။"

ယန်ချန်က စာအုပ်လိပ်တစ်ခုကိုင်ရင်း ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်၊ သူမျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊

"ညီလေးချင်က စာကြည့်တိုက်ထဲက ထွက်လာပြီ။"

"အင်း၊ သူထွက်လာပြီလား။"

ဖေးရွှင့် ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊

"မွန်းလွဲပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ သူနေ့လယ်စာသွားစားမလို့လား။"

ယန်ချန်က ခေါင်းခါပြီး ထူးဆန်းသောအမူအရာကို ပြသည်၊

"သူက နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို သွားနေပုံပဲ။"

"နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီ؟"

ဖေးရွှင့်၏မျက်လုံးများ အံ့ဩစွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အစောပိုင်းက လူငယ်၏လမ်းညွှန်ချက်များအတိုင်း လိုက်နာပြီး အနောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းသောအချိန်ခန့် ကြာပြီးမှ သူတို့သည် မြင့်မားသော ဧည့်ကြိုထင်းရှူးပင်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့ညာဘက်ချိုးပြီး တောင်တက်လမ်းအတိုင်း တက်သွားကြသည်။ နာရီဝက်နီးပါးကြာပြီးနောက်၊ သူတို့သည် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီ၏ ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

စိတ်ထဲတွင်၊ ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ် ညည်းညူမိသည်၊

"ဒီမဟာစာပေအကယ်ဒမီက တကယ်ကို အကြီးကြီးပဲ၊ ငါ့ခြေထောက်တွေ နာနေပြီ။"

"သခင်လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လန်နင်ရွှမ်က အနည်းငယ်မောနေသော ချင်ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

"ငါက ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ အနန္တဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားတောင်ကို တက်တုန်းက၊ အသက်တောင်မရှူဘဲ တန်းတက်ခဲ့တာ။ ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အသားမကျသေးလို့ပါ"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။ ရှုံးနေပေမယ့်လည်း ပါးစပ်ကတော့ အလျော့မပေးပေ။

ခဏနားပြီး အသက်ရှူမှန်သွားသောအခါ သူဆက်ပြောသည်၊

"သွားကြစို့၊ အတွင်းထဲဝင်ကြစို့။"

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီသည် မရေမတွက်နိုင်သော မြင့်မားသည့်အဆောက်အဦများနှင့် ပြခန်းဆောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မဟာချန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ အမြင့်ဆုံး ပညာရေးအာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့်၊ မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများသာမက၊ နန်းတွင်းမှ စေလွှတ်သော အရာရှိများစွာလည်း ရှိနေသည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ၊ မှူးမတ်များ သို့မဟုတ် သြဇာကြီးပုဂ္ဂိုလ်များ၏ သားသမီးများစွာသည် သူတို့၏ငယ်စဉ်က ဤနေရာတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးထံ ချဉ်းကပ်ပြီး လေးစားစွာမေးလိုက်သည်၊

"စာသင်ကြားခွင့်စတင်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်ရယူဖို့ ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ သိပါရစေ။"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် တောင်းဆိုမှုကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်၊ "ကျောက်လှေကားတွေအတိုင်း အတွင်းထဲသွားလိုက်ပါ။ အဝါရောင်ဆိုင်းဘုတ်ပါတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ရှိတယ်။ အတွင်းထဲဝင်ပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး မော့ဆရာကြီးကို ရှာပါ။ ခွင့်ပြုချက်ရဖို့ သူ့ရဲ့စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့လိုတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချင်ဖုန်းက အရိုအသေပြုကာ ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားစဉ်၊ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊

"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက လူကြမ်းက ဘယ်တုန်းက စာသင်ဖို့ စဉ်းစားတတ်သွားတာလဲ။ တကယ်ရယ်စရာပဲ။ မော့ဆရာကြီးက မင်းကို ဘယ်လိုအောင်မြင်ခွင့်ပေးမှာလဲ။ အချိန်ဖြုန်းတာပဲ။"