ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ရသည်ကို ရှက်မိခြင်း

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ်၊ ချင်ဖုန်းသည် ကျယ်လောင်စွာစာဖတ်သံကို မကြားရသလို၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံပြီး ကြိုးစားစာသင်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ရပေ။

အဝတ်အစားကောင်းကောင်းဝတ်ဆင်ပြီး အလှဆင်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးတပ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်စုသည် ထိုနေရာတွင် စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။

သို့သော်၊ ချင်ဖုန်းက သေချာနားထောင်ကြည့်သောအခါ၊ သူတို့သည် လေးနက်သော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အချစ်ရေးအရှုပ်တော်ပုံများအကြောင်း အတင်းအဖျင်းပြောနေခြင်း သို့မဟုတ် အချို့သောပြည့်တန်ဆာအိမ်များမှ အလှမယ်များကို ချီးကျူးနေခြင်းသာဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူတို့သည် လေးနက်သော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေခြင်းမရှိပေ။

ဆရာများသင်ကြားနေသော စာသင်ခန်းအချို့တွင်ပင်၊ ပရိသတ်သည် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိပုံပေါ်ပြီး၊ အချို့မှာ သူတို့၏စားပွဲများပေါ်တွင် ဗြောင်ကျကျ အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏ ပညာရှင်များအပေါ် အထင်အမြင်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

မဟာချန်တိုင်းပြည်သည် သိုင်းပညာကို တန်ဖိုးထားပြီး စာပေမှာ အားနည်းသည်မှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ပေ။ သူသက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။

စာသင်ခန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားပြီးနောက်၊ လန်နင်ရွှမ်က ရုတ်တရက်အော်လိုက်သည်၊

"သခင်လေး၊ ကြည့်ပါဦး၊ အဲ့ဒါ အစောပိုင်းက ကျွန်မတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးမဟုတ်လား။ ဘာလို့ သူက အပြင်မှာရပ်နေရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက သူမ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ အမှန်ပင် လူငယ်တစ်ဦး အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများမှာ ပါးလွှာနေပြီဖြစ်ပြီး၊ အေးစက်သောရာသီဥတုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ သူသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် သူကဲ့သို့ အခြားလူငယ်များစွာ ရပ်နေကြပြီး၊ အားလုံးမှာ မျက်နှာနီရဲကာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တကိုယ်လုံးတုန်ရီနေကြသည်။

သို့သော်၊ ကြမ်းတမ်းသောအခြေအနေများကြားမှ၊ သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် စကားပြောနေသော လူငယ်၏ဟောပြောချက်ကို အာရုံစိုက်နားထောင်နေကြသည်။

အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ လူငယ်တစ်စုသည် ဟောပြောသူကိုမဟုတ်ဘဲ၊ အခန်းအပြင်ဘက်မှ လူငယ်များကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။

သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ လူငယ်များကိုပင် လှောင်ပြောင်ကာ လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မဟာစာပေအကယ်ဒမီသည် ဆင်းရဲသောမိသားစုများမှ ကလေးများအပေါ် ကြင်နာမှုမရှိသည်ကို သူကြာမြင့်စွာကတည်းက သိထားသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဤမျှလောက်အထိ နှလုံးသားမဲ့ပြီး ရူးသွပ်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထင်ခဲ့ပေ။

ဤကျောင်းသားများကို မတူမညီဆက်ဆံသော စင်မြင့်ပေါ်မှ လူငယ်သည် ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် အမှန်တကယ် မထိုက်တန်ပေ။

ပြင်ပလူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ချင်ဖုန်းသည် ထိုလူငယ်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်ခြင်းမရှိပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက၊ ၎င်းသည် နောက်ပြန်ဆိုးကျိုးသက်ရောက်ပြီး အနာဂတ်တွင် ဤလူငယ်များကို ပိုမို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် သူ၏နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ အဝတ်အစားအမျိုးမျိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သော လန်နင်ရွှမ်သည် အဝတ်အစားများနှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာပြီး တုန်ရီနေသောလူငယ်များကို အဝတ်အစားများဝတ်ပေးရန် စတင်ကူညီခဲ့သည်။

ဤရုတ်တရက်လုပ်ရပ်က လူငယ်များကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ သူတို့သည် နိမ့်ကျသောနောက်ခံမှ လာကြပြီး မတရားဆက်ဆံမှုများနှင့် အေးစက်သောစကားလုံးများကို ကျင့်သားရနေကြသည်။ ဤသို့သော ကြင်နာမှုကို သူတို့ဘယ်တုန်းက ခံစားခဲ့ရဖူးပါသနည်း။

ချိုမြိန်နာကျင်ဖွယ်နှင့် ထိမိသောအခိုက်အတန့်သည် သူတို့၏မျက်လုံးများထဲသို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာစေသည်။

သူတို့ကိုလမ်းညွှန်ပေးခဲ့သော လူငယ်သည် ချင်ဖုန်းကို မှတ်မိပြီး အားနည်းစွာပြောလိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကို။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤလူငယ်များကို ကူညီနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏စွမ်းရည်များမှာမူ အမှန်တကယ်တွင် အကန့်အသတ်ရှိသည်။

အဝတ်အစားများပေးပြီးနောက်၊ သူထွက်ခွာတော့မည်အပြု၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မာနကြီးသောသခင်လေးတစ်ဦး နောက်ကျမှရောက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာပြောလိုက်သည်

"ဆရာလီ၊ ဟန်ကျစ်နဲ့ တခြားသူတွေက ဟောပြောချက်ကို အာရုံမစိုက်ဘူး။"

ဆရာလီသည် ဟောပြောပွဲပေးသော လူငယ်ဖြစ်ပြီး၊ ဟန်ကျစ်မှာမူ ချင်ဖုန်းကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သော လူငယ်ဖြစ်သည်။

လူငယ်နည်းပြသည် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ချင်ဖုန်းနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများ၏ လုပ်ရပ်များကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတိပြုမိခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင်၊ သူသည် မျက်စိမှိတ်ထားချင်သည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤဆင်းရဲသောကျောင်းသားများ တက်သည်ဖြစ်စေ၊ မတက်သည်ဖြစ်စေ သူစိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပြောသောအခါ၊ သူသည် လျစ်လျူမရှုနိုင်တော့ပေ။

နောက်ကျမှရောက်လာသော မာနကြီးသောသခင်လေးသည် နန်းတွင်းမှ တတိယတန်း အဆင့်အရာရှိ တစ်ဦး၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သည်။ သူတော်ဝင်နန်းတွင်း၌ တိုးတက်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိသည် ဤလူငယ်၏ နောက်ခံအပေါ်တွင် များစွာမူတည်နေသည်။

"ဟန်ကျစ်၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းငါ့ဟောပြောချက်ကို နားမထောင်ချင်ရင်၊ မင်းလာစရာမလိုဘူး။"

"ပြီးတော့ မင်းကဘယ်သူလဲ။ သူတို့နောက်ကျတဲ့အတွက် အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ငါသူတို့ကို အပြင်မှာ ဟောပြောချက်နားထောင်ခိုင်းထားတာ။ သူတို့ ဒီဒုက္ခလေးကိုတောင် မခံနိုင်ရင်၊ စာသင်တာကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်အမြန်ပြန်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ဒါမှ ငါစိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်မှာ"

လူငယ်က တင်းမာစွာပြောလိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့်၊ သူက မာနကြီးသောလူငယ်ဘက်သို့ အပြုံးဖြင့်လှည့်ကာ ပြောသည်၊

"သခင်လေးဖူ၊ မြန်မြန်အတွင်းဝင်ပါ။ အပြင်မှာ အေးခဲနေပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးခဲမခံပါနဲ့။"

သခင်လေးဖူသည် ဂုဏ်ယူသောမျက်နှာထားဖြင့် စာသင်ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှ လူငယ်တစ်စုသည် သူတို့၏လက်များကို ဘယ်မှာထားရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

ဤဗြောင်ကျကျ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုက ချင်ဖုန်းကို ရယ်မောစေသည်။

သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ၊ သူက ထပြောလိုက်သည်၊

"နောက်ကျတဲ့အတွက် အပြစ်ပေးခံရတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့၊ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ခင်ဗျားက လူတိုင်းကို ညီတူမျှတူဆက်ဆံသင့်တယ်။ ဘာလို့ သူတို့က နောက်ကျတဲ့အတွက် အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အပြင်မှာ ဟောပြောချက်နားထောင်ရပြီး၊ အခုမှရောက်လာတဲ့ ဒီလူငယ်ကတော့ စာသင်ခန်းထဲဝင်နိုင်ရတာလဲ။ လူငယ်တွေရဲ့စိတ်က သဘာဝအတိုင်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်တတ်တယ်၊ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ခင်ဗျားက စံနမူနာပြသင့်တယ်။ ခင်ဗျားက အခွင့်ထူးခံတွေနဲ့ ဆင်းရဲသားတွေကို မတူမညီဆက်ဆံရင်၊ သူတို့ကြီးလာတဲ့အခါ ခင်ဗျားလိုဖြစ်မလာဘူးလား။"

ဆရာလီ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်၊

"ဒါက ငါ့စာသင်ခန်းပဲ။ ငါဘယ်လိုလုပ်တယ်၊ ဘယ်လိုသင်တယ်ဆိုတာ ပြင်ပလူတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ သခင်လေးဖူက သခင်ကြီးရဲ့သားပဲ။ သူက ဒီသာမန်လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ သူက အိမ်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အမူအကျင့်သင်ခန်းစာတွေရတယ်၊ နည်းနည်းနောက်ကျတာ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆင်းရဲသားကျောင်းသားတွေမှာ ဘာအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စရှိနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က လမ်းမှာ လျှောက်ကစားနေလို့ နောက်ကျတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဖူဟုအမည်ရသော လူငယ်က သူ၏လက်ကိုမြှောက်ပြီး ပြောသည်၊

"ဆရာလီ၊ ခင်ဗျားမှားတယ်။ ကျွန်တော်က အေးလို့ အိပ်ယာထနောက်ကျသွားတာ။"

ဆရာလီသည် ချက်ချင်းပင် ချေပခံလိုက်ရပြီး၊ လေထုသည် အနည်းငယ် အကျပ်အတည်းဖြစ်သွားသည်။

သူသည် သခင်လေးဖူအပေါ် သူ၏ဒေါသကို မထုတ်ဖော်နိုင်သောကြောင့်၊ သူသည် အပြင်ဘက်မှ ဆင်းရဲသောကျောင်းသားများထံသို့ လှည့်လိုက်သည်၊

"မင်းတို့ ဒီလောက်ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်မှန်းသာ ငါသိရင်၊ အစကတည်းက မင်းတို့ကို စာသင်ကျောင်းထဲ လက်ခံခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်ဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက်က မင်းတို့ကို လက်ခံချင်မှာလဲ။ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။ မင်းတို့ ငါ့ဟောပြောချက်ကို ဆက်တက်ချင်သေးရင်၊ အဲ့ဒီလူပေးတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး အပြင်မှာ ရိုးရိုးသားသားရပ်နေ၊ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ လာဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့။"

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ၊ အခန်းထဲမှ သခင်လေးများ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသံများ စတင်ပြုလုပ်ကြသည်။

ဟန်ကျစ်နှင့် လူငယ်တစ်စုသည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ငယ်ရွယ်ကြပြီး၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ စုပုံနေသော ခါးသီးမှုနှင့် နာကြည်းမှုအားလုံးသည် သူတို့၏နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး လိမ့်ဆင်းလာသော မျက်ရည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ၊ ဆရာလီသည် နောင်တရခြင်းမရှိရုံသာမက၊ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး ပြောသည်၊

"လူတိုင်းက နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှာ နေလို့မရဘူး။ သူတစ်ပါးရဲ့သင်ကြားမှုတွေကို လွှမ်းမိုးတာက စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တာပဲ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားမထွက်သွားတာလဲ။"

"ခင်ဗျား!"

လန်နင်ရွှမ် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကြမ်းတမ်းသောအမူအရာကို အချိန်အတော်ကြာ သည်းခံခဲ့ရသည်။ ယခု သူမ၏သခင်လေးကို စော်ကားသည်ကိုကြားသောအခါ၊ သူမရှေ့သို့တက်ပြီး သူ့ကိုသင်ခန်းစာပေးချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

သို့သော်၊ အနက်ရောင်ဝတ်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူမထက်ပိုမြန်သည်။ သူသည် သုံးလှမ်းကို နှစ်လှမ်းဖြင့်လှမ်းကာ စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ကြည်လင်သော လက်ဝါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခဏတာ၊ စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆရာလီသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် သူ၏မျက်နှာကိုအုပ်ထားသည်

"မင်းငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်!"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်သည်၊

"ငါမင်းကိုရိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။"

"ဒါဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ ဒါက နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီပဲ။ မင်းငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်။ မင်းက သေလမ်းရှာနေတာပဲ! ကူညီကြပါ၊ တစ်ယောက်ယောက် ကူညီကြပါ!"

လူငယ်သည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဖြောင်း!

ချင်ဖုန်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ပြန်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ လူငယ်သည် မှင်တက်သွားပြီး နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားကာ၊ အော်ဟစ်ရန်ပင် မေ့သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အရာရာကို ညီညီညာညာဖြစ်နေမှ ကြိုက်တဲ့ရောဂါရှိလို့။ ခင်ဗျားမျက်နှာတစ်ဖက်က ရောင်နေပြီး နောက်တစ်ဖက်က ဘာမှမဖြစ်ဘဲနေတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော် မသက်မသာခံစားရလို့ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

လူငယ်သည် OCD ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ၊ သူသည် လူအများရှေ့တွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရှက်ခွဲခံလိုက်ရသည်ကိုသာ သိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် ဘာကိုမှဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ချင်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်၊

"ငါမင်းကို သတ်မယ်!"