ဘုရင်၊ မြို့စား၊ စစ်သူကြီးဆိုတာ မျိုးရိုးနဲ့ဆိုင်လို့လား။

လူငယ်လေးသည် ပြင်းထန်သောကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ရလဒ်မှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီးသားဖြစ်သည်။

သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် ထွန်းလင်းသောနှလုံးသားနယ်ပယ်မှ စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးသာဖြစ်ရာ、 ချင်ဖုန်း၏ပြိုင်ဘက် ဘယ်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

သူ၏ အားနည်းပျော့ညံ့သော လက်သီးချက်ကို ချင်ဖုန်း၏ ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံဖြင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

လက်သီးချက်သည် နံရံကိုထိုးမိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လူငယ်လေးသည် နာကျင်စွာဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ မျက်ရည်များပင် စီးကျလာသည်။

စာသင်ခန်းအတွင်းမှ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေသော လူငယ်များက လက်ခုပ်တီးအားပေးကြသည်။

ဆူညံသံသည် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဖြစ်အပျက်ကို စုံစမ်းရန် ရောက်ရှိလာသည်။

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်သည် လာသူကိုမြင်သောအခါ ချက်ချင်းအော်ပြောလိုက်သည်၊

"ဒီလူက ရဲတင်းလွန်းတယ်၊ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီထဲမှာ ရမ်းကားရဲတယ်။ မြန်မြန်၊ ဆရာကြီး မော့စီယဲ့ကို ခေါ်ခဲ့!"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ ထိုသူသည် ချင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်နေရာသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"သခင်လေး။"

ဘေးမှ လန်နင်ရွှမ်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာနေပြီး အပြင်ဘက်မှ လူငယ်တစ်စုထံသို့ အပြုံးလေးဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။

ထွက်ခွာသွားသူသည် မကြာမီမှာပင် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူသည် ဆရာကြီး မော့စီယဲ့ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဆရာကြီး မော့စီယဲ့ ၏နောက်တွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးရှိနေသည်။

ချင်ဖုန်း သူ့ကိုမှတ်မိသည်။ သူတို့သည် အစောပိုင်းက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်တွင် ခေတ္တတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည် — စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီး၏သား၊ ထန်ဖေး!

ထန်ဖေးကလည်း သူ့ကိုမှတ်မိပြီး လှပစွာပြုံးပြနေဆဲဖြစ်သည်။

အနီရောင်အရာရှိဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော မော့စီယဲ့ဆရာကြီးသည် ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောသည်၊

"ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

လူငယ်လီသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ့ထံချဉ်းကပ်လာပြီး ငိုယိုကာပြောသည်၊

"ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို ကူညီမှဖြစ်တော့မယ်။"

ထို့နောက် သူက ပုံကြီးချဲ့ကာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး၊ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော်က စာသင်ခန်းထဲမှာ သင်ကြားနေတုန်း ဒီလူကလာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို နှောင့်ယှက်ပါတယ်။ ဒီထိန်းမနိုင်သိမ်းမရကျောင်းသားတွေက နောက်ကျလို့၊ ကျွန်တော်က သူတို့ကို အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အပြင်မှာရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ဟောပြောချက်ကို နားထောင်ခိုင်းခဲ့တာပါ။ ဒါက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းတဲ့ တစ်ခုပါ၊ ဘာမှပိုမပါပါဘူး။

ကျွန်တော်က သူတို့ကို တိုးတက်စေချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဘာတွေဖြစ်သွားလဲမသိဘူး၊ စာသင်ခန်းထဲပြေးဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ပါတယ်။ ဒီလိုလူက ကြီးမြတ်တဲ့ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီအတွက် ဘယ်လိုလုပ် သင့်တော်မှာလဲ။ သူ့ကိုနှင်ထုတ်ပြီး ဒီနေရာကို နောက်ဘယ်တော့မှ ခြေမချခိုင်းသင့်တော့ပါဘူး၊ တခြားသူတွေအတွက် သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ပေါ့!"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ ဆရာကြီး မော့စီယဲ့က ချင်ဖုန်းဘက်သို့လှည့်ပြီး မျက်လုံးမှေးကာ မေးသည်၊

"မင်းကဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီထဲ ရောက်နေရတာလဲ။"

"ကျွန်တော်က ချင်မိသားစုက ချင်ဖုန်းပါ။ စာသင်ကြားခွင့်စတင်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်လာယူတာပါ" ဟု ချင်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြန်ဖြေသည်။

ဆရာကြီးမော့စီယဲ့ မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။

လူငယ်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောသည်၊

"ခွင့်ပြုချက်؟ မင်းလိုလူက ဆရာဖြစ်ရဲတယ်လား။ တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ!"

ချင်ဖုန်းက သူ့ကို အေးစက်စက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လူငယ်သည် ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ပါးပြင်များသည် အစောပိုင်းက လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ပူလောင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ မော့စီယဲ့၏အထောက်အပံ့ဖြင့် သူသည် သူ၏ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟောင်နေတဲ့ခွေးတောင် လူတွေကို သင်ကြားပျိုးထောင်ပေးနိုင်သေးတာပဲ၊ ငါက ဘာလို့မရနိုင်ရမှာလဲ"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ချေပသည်။

"မင်း!"

လူငယ်သည် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဆူညံတယ်!"

မော့စီယဲ့က ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းဘက်သို့လှည့်သည်၊

"နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီက နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးက ပညာရှင်တွေအတွက် မြင့်မြတ်တဲ့နေရာပဲ။ မင်းလိုလူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မာနကြီးစွာ ပြောရဲရတာလဲ။ မင်းကို ဒီနေရာမှာ မကြိုဆိုဘူး။ ထွက်သွား!"

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊

"မော့ဆရာကြီးက တကယ်ပဲ တစ်ဖက်သတ်ဇာတ်လမ်းကိုပဲ ယုံပြီး၊ ဒီလီဆရာ ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိဘဲ ကျွန်တော့်ကို နှင်ထုတ်ချင်နေတာလား။"

မော့စီယဲ့က မျက်လုံးချင်းမဆိုင်ဝံ့သော လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ဆက်ပြောသည်၊

"စံနမူနာပြဖြစ်ခြင်းဆိုတာ လူတိုင်းကို ညီတူမျှတူဆက်ဆံခြင်းကို ဆိုလိုတယ်။ အခွင့်ထူးခံရဲ့သားက နောက်ကျလို့ရပြီး အပြစ်မရှိဘူး၊ ဆင်းရဲသားကျောင်းသားကတော့ အပြစ်ပေးခံရမယ်။ ဒါတင်မကဘူး၊ သူက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်နဲ့ပါ စော်ကားခဲ့တယ်။ ဒါက နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအကျင့်လား။"

"အဲ့ဒါ တကယ်လား။"

မော့စီယဲ့က တင်းမာစွာမေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်တာ၊ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!"

လူငယ်က ကျယ်လောင်စွာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူတို့ကို မတူမညီဆက်ဆံခဲ့တာ ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဝန်မခံသေးဘူးလား။"

လန်နင်ရွှမ်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊

"မှန်သလား၊ မှားသလားဆိုတာ၊ မော့ဆရာကြီးက ဒီကျောင်းသားတွေကို မေးကြည့်နိုင်ပါတယ်။"

မော့စီယဲ့က ချက်ချင်းပင် သူ၏အကြည့်ကို အပြင်ဘက်မှ လူငယ်တစ်စုထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့သည် စကားပြောချင်သော်လည်း၊ လူငယ်၏ ခြိမ်းခြောက်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့တုံ့ဆိုင်းနေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနေကြသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ၊ လူငယ်က အော်ပြောသည်၊

"မော့ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျားမြင်တယ်မလား။ ဘယ်သူမှ သူ့ကိုမထောက်ခံဘူး။ သူပြောတာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေပဲ!"

မော့စီယဲ့က အေးစက်စွာပြောသည်၊ "မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်ဖို့ တခြားဘာများရှိသေးလဲ။"

"ဘာလို့ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤလူငယ်များ၏ ကြာရှည်စွာတည်ရှိနေသော အားငယ်စိတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏သတ္တိကို တိုက်စားသွားပြီလော။

သူသူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သူမျှ သူ၏မျက်လုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရဲခြင်းမရှိပေ။

သူတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊

"လူတော်တော်များများက ဘဝကို သုံး၊ ခြောက်၊ ကိုး အတန်းစားအဖြစ် ခွဲခြားထားတယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်၊ ကိုးက အမြင့်ဆုံး၊ ခြောက်က မြင့်မြတ်ပြီး၊ သုံးက နိမ့်ကျတယ်။ အခွင့်ထူးခံရဲ့ကလေးက အခွင့်ထူးခံအဖြစ် ဆက်ရှိနေဖို့ ကံကြမ္မာပါလာတယ်။ ဆင်းရဲသားရဲ့ကလေးက ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားကြိုးစား၊ အမြဲတမ်း ဆင်းရဲနေမှာပဲ။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်မှ လူငယ်များ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူပြီး အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ငါ့အမြင်မှာတော့၊ ဒါတွေအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ဟာတွေပဲ!"

"သားသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ကလေးက စစ်မြေပြင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်စစ်သူကြီးတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

"သာမန်တောင်သူလယ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ကလေးက လူတိုင်းလေးစားအားကျရတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူဆုံးဖြတ်လဲ။"

"တခြားသူတွေ ဘာပြောတယ်၊ ဘာထင်တယ်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ အဓိကက မင်းဘာထင်တယ်၊ ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာပဲ!"

"အနာဂတ်ရဲ့လမ်းကြောင်းက မွေးဖွားလာကတည်းက ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်လှမ်းချင်း၊ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ လျှောက်လှမ်းရတာ။"

"ဘုရင်၊ မြို့စား၊ စစ်သူကြီး၊ အမတ်ဆိုတာ မျိုးရိုးဗီဇနဲ့ ဆိုင်လို့လား။"

ဤစကားလုံးများသည် ကျယ်လောင်ပြီး အတွေးနယ်ချဲ့စရာကောင်းလှသည်။ လူငယ်သည် အံ့ဩစွာစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ မော့စီယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ၊ ထန်ဖေး၏အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

သူတို့၏အမြင်တွင်၊ ဤစကားလုံးများသည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းလှသည်။

သို့သော်၊ အပြင်ဘက်မှ မိမိကိုယ်ကိုတန်ဖိုးမထားသော လူငယ်များသည် တဖြည်းဖြည်း သူတို့၏ခေါင်းများကို မော့လာကြပြီး၊ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အသစ်တွေ့ရှိသော စိတ်ဓာတ်များ ပြသနေသည်။

"သခင်လေး။"

လန်နင်ရွှမ်က တိုးတိုးလေးခေါ်လိုက်သည်၊ သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ လေးစားအားကျမှုမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်ပေ။

ဟန်ကျစ်သည် တံတွေးကို အားကုန်မျိုချလိုက်ပြီး၊ သူ၏သတ္တိကို စုစည်းကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊

"ဆရာလီက ကျွန်တော်တို့ကို အစောပိုင်းက မတူမညီဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။"

"ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့နောက်မကျပါဘူး၊ ဆရာလီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အဝတ်အစားတွေက သူ့စာသင်ခန်းကို မလေးမစားလုပ်တယ်လို့ထင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အထဲမဝင်ခိုင်းတာပါ။"

အခြားလူငယ်များက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ လူငယ်၏မျက်နှာသည် အလွန်အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

"မော့ဆရာကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပါ။"

မော့စီယဲ့၏မျက်နှာ မှောင်မိုက်သွားသည်။

"ထပ်ပြီးရှင်းပြစရာမလိုတော့ဘူး၊ မင်းက နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို အရှက်ရစေရုံပဲ!"

လူငယ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲစကားလုံးများက ချင်ဖုန်းကို မယုံနိုင်ဖြစ်စေပြီး၊ သူ၏သွေးများဆူပွက်လာကာ ဒေါသက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပြည့်စေသည်။

မော့စီယဲ့က ပြောသည်၊

"ဒီလူငယ်တွေက သူတို့ရဲ့အမှားတွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ငြင်းဆန်ရုံတင်မကဘူး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပြောပြီး သူတို့ရဲ့အကြီးအကဲတွေကို လေးစားမှုမရှိဘူး။ မင်းက ကျောင်းသားတွေကို ဒီလိုသင်ကြားတာလား။"

လူငယ်သည် အနည်းငယ်မှင်တက်သွားပြီးနောက်၊ သူက အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်၊

"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ညံ့ဖျင်းတဲ့သင်ကြားမှုကြောင့် ဒီထိန်းမနိုင်သိမ်းမရတပည့်တွေကို မပြုပြင်နိုင်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကိုအပြစ်ပေးပါ၊ မော့ဆရာကြီး။"

မော့စီယဲ့က လျစ်လျူရှုစွာပြောသည်၊

"နောက်ခြောက်လလုံး၊ မင်းရဲ့အားလပ်ရက်တွေအားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး မင်းရဲ့လစာကို တစ်ဝက်ဖြတ်တောက်မယ်။"

"ဒီထိန်းမနိုင်သိမ်းမရကျောင်းသားတွေနဲ့ပတ်သက်လို့တော့၊ သူတို့ကို နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကနေ နှင်ထုတ်ပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခိုင်းတော့ဘူး။"

လူငယ်တစ်စုသည် သူတို့၏ခေါင်းများ တဝီဝီမြည်နေသလိုခံစားရပြီး နေရာမှာပင် ရပ်နေကြသည်။

"မော့ဆရာကြီးက ပညာရှိပါပေတယ်!"

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ပတ်သက်လို့တော့၊"

မော့စီယဲ့က ချင်ဖုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်၊

"နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီက လူတိုင်းအတွက်ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့နေရာမဟုတ်ဘူး။"

"အခုကစပြီး၊ မင်း နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို ခြေတစ်လှမ်းမှ မချရတော့ဘူး၊ သို့မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရလိမ့်မယ်။"

ဤစကားများကိုပြောပြီး၊ သူထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ လေགခွဲသံကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ လူငယ်က အရေးတကြီးအော်ပြောလိုက်သည်၊

"မော့ဆရာကြီး၊ သတိထား!"

ပဉ္စမအဆင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သော မော့စီယဲ့သည် အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ရာ၊ စာပေချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ဝင်လာသောပစ္စည်းကို လွယ်ကူစွာ ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် အဆောင်အယောင်တံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်နေသည်။

မော့စီယဲ့က လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောသည်၊

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်၊

"နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီက ဒီကျောင်းသားတွေကို မသင်ကြားပေးဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်တော်သင်ကြားပေးမယ်!"