တစ္ဆေအား ကလေးမွေးပေးခြင်း

ကျန်းရီ ၏စကားများသည် အလွန်နားလည်ရခက်နေသည်။

ကလေးသည် မွေးဖွားမလာမီကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့သည်၊ ဤသည်မှာ ကံ၏အလိုသို့ လိုက်ရခြင်းဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က လဲကျမှုသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ဟွမ်ဂူ ဖြစ်နေသလော?။

"ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ထိုကလေးက စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရတယ်။ အမှန်တကယ် ဆယ်လပြည့်အောင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးသည့်တိုင်၊ မွေးလာပါက ကျန်းမာသန်စွမ်းသောကလေးတစ်ဦးဖြစ်မည်မဟုတ်ဘူး။ တစ်နည်းဆိုရရင် ထိုကလေးက အသက်ရှင်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင်၊ မိခင်အတွက်လည်း အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တယ်"

"ဒါကြောင့် ကိုယ်ဝန်ကို စောစီးစွာ ဖယ်ရှားခြင်းက အစ်မလူး အတွက် အကျိုးရှိစေတယ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သန္ဓေသားက မိခင်ရဲ့ အာဟာရတွေကိုသာ စုပ်ယူတယ်လေ၊ ဒါပေမယ့် ထိုသန္ဓေသားက 'သရဲကလေး' ဖြစ်နေပါက၊ ၎င်းသည် မိခင်၏အသက်ဓာတ်ကို စုပ်ယူနေခြင်းဖြစ်တယ်။ အစ်မ လူ၊ ကျွန်တော်ပြောနေတာကို နားလည်တယ်မလား?"

"ကျွန်မ... နားလည်ပါတယ်။"

"ပိုရိုးရှင်းစွာပြောရလျှင်၊ အကယ်၍ ကိုယ်ဝန်ပြည့်လာပါက မွေးဖွားသည့်နေ့မှာ အစ်မ နှင့် အစ်မကလေး နှစ်ဦးစလုံး အသက်မရှင်နိုင်သည့်အခြေအနေက ၉၉.၉၉၉% ရှိတယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သင့်လဲကျမှုက ကောင်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းရီ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်စိုးရိမ်လာသူမှာ လျှိုဇီ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါဆို ရှိုချင်း ရဲ့အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ? သူမအဆင်ပြေရဲ့လား?"

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ဒါဆို သူမတကယ်ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား?"

"မင်းအနေနဲ့ သူမရဲ့ ရည်းစားဖြစ်နေတဲ့သူဆိုရင်၊ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိမရှိ မင်းကိုယ်တိုင် ပိုသိသင့်တယ်ထင်တယ်။"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ကာကွယ်မှုမယူမိဘူး။"

လျှိုဇီ သည် ဖုန်းဖြင့်ပြောဆိုနေရင်း အနည်းငယ်ရှက်သလိုဖြစ်နေသော်လည်း၊ သူသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်တုံ့ပြန်ကာ မေးလိုက်သည်-"အကယ်၍ ရှိုချင်းက တကယ်ကိုယ်ဝန်ရှိနေရင် သူမဗိုက်ထဲကကလေး ဘေးကင်းမှာလား?"

"ငါရှိနေသရွေ့၊ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး။ မင်းတို့တွေသာ ဘာအပြစ်မှ မလုပ်ထားရင် ၈-၉ လအတွင်း မင်းတို့ကို ဖြူဝင်းဝဖြိုးတဲ့ ကလေးတစ်ဦး ရလာလိမ့်မယ်။

ဒါပေါ့ ယခုခေတ်လူမှုအခြေအနေမှာ ကလေးရှိတာတောင် အာမခံချက် တစ်ခုမဟုတ်တော့ဘူး။"

"မင်းတို့ အတူတူရှိနေမှာလား၊ ကလေးကို မွေးဖွားမှာလား ဆိုတာက မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်ပဲ မူတည်တယ်။"

"ကျွန်တော်သိပါပြီ။ နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ?"

"ဘာမှမလုပ်နဲ့။ စောင့်ပါ... ရှိုချင်း မင်းဆီရောက်လာသည်အထိ စောင့်ပါ။ အကယ်၍ သူမလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘေးကင်းစွာနဲ့ ရောက်လာခဲ့ရင် အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီ။ အိုး..ဒါနဲ့ ရှိုချင်း ငါ့ကို စကားပြောပါလေ့စေ"

ကျန်းရီ ၏စကားအရ လျှိုဇီ သည် ရှိုချင်းကို အသိပေးလိုက်သည်။ မကြာမီ ဖုန်းလာခဲ့ပြီး ကျန်းရီ က ဖြေလိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ ရှင်... ရှင်က လျှန်ဇီ ပြောနေတဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ စတွင်မာလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှိုချင်း ညီမ လာနေပြီလား?" ကျန်းရီ ကမေးလိုက်သည်။

"ထွက်ခွာလာပါပြီ၊ လမ်းမှာမှာ!"

ကျန်းရီ က ဆက်မေးလိုက်တယ် "ကားထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ?"

"ခုံအားလုံးပြည့်နေပါတယ်။ ကျွန်မ၊ ကျွန်မမိဘတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့ပါပဲ။ သူတို့ဒီနေ့မှပဲ လက်ထပ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအကြောင်းကြားသိရတော့ လိုက်လာခဲ့တယ်။"

ကျန်းရီ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင် မိသားစုဝင် အားလုံးက အဲ့ဒီမှာပဲပေါ့၊ ညီမတို့ မိသားစုက စည်းလုံးတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် ညီမ ယောင်းမရောပဲ "

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ယောင်းမက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒီနေ့က သူတို့အတွက် ကောင်းတဲ့နေ့ဖြစ်သင့်တာပါ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကြောင့် သူတို့ပါ ဒုက္ခရောက်ရတယ်...ဝူး..ဝူး..."

သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကိုပြောပြရင်း ရှိုချင်း သည် ငိုလိုက်မိသည်။

ကျန်းရီ က သူမငိုနေတာကို မတားဘဲ၊ သူမငိုပြီးသည်အထိ စောင့်ကာ မေးလိုက်သည် "ဟွမ်ဂူ ကိုမြင်ဖူးလား? သူမက အနီရောင် စကပ် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမယ့် စတွင်မာ ရေ ကျွန်မက မိသားစုသုံးယောက်ကို အကြိမ်ကြိမ်မြင်ဖူးတယ်။ လျန်ဇီ သာ ဟွမ်ဂူ ဆိုတဲ့သူ ထပ်ရှိသေးတယ်လို့ မပြောမချင်း ကျွန်မသိမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

"ဟုတ်ပြီ၊ ညီမ ကားရဲ့နောက်က ကိုယ်ထည်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိလား?"

"အမ်? နောက် ကိုယ်ထည်ထဲမှာ တစ်ခုခုထည့်ဖို့လား?"

ကျန်းရီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလိုခံစားရသည်။

သူသည် ကားထိုင်ခုံများနှင့် ကားမိုးများကိုတောင် စဉ်းစားမိသော်လည်း၊ ကားနောက်က နေရာကို မေ့ခဲ့သည်။

" စတွင်မာ ရေ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ? ကားနောက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒီကားက... ဒီကားက ကျွန်မအစ်ကိုလက်ထပ်တုန်းက ကျွန်မယောင်းမရဲ့မိသားစုက လက်ဖွဲ့အဖြစ်ပေးခဲ့တာ။ ဝူး..ဝူး... အသစ်စက်စက်ကားကြီး ကျွန်မကြောင့်ပါ!"

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှ ကျန်းရီ သည် နူးညံ့စွာပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်- "မကြောက်ပါနဲ့။ ညီမ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မကို စိတ်အေးအေးထားဖို့ပြောလိုက်ပါ။ အခုကားကို ဘယ်သူမောင်းနေတာလဲ? ညီမ အစ်ကိုလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူပါ။"

"ညီမ အစ်ကိုကို ကားကိုခဏရပ်ဖို့ပြောလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ညီမ ယောင်းမကို တံခါးဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ခေါင်းကိုအုပ်ထားပါ၊ မျက်နှာကို မပြမိဖို့ အရေးကြီးတယ်၊ နားလည်တယ်နော်?"

"ရှင်းပါပြီ၊ အခုလုပ်ပါ့မယ်။"

ဖုန်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကားရပ်သံကြားရသော်လည်း၊ ဖုန်းကို အခြားတစ်ဦးက ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ မစ္စတာကျန်း ကျွန်မ... ကျွန်မက ရှိုချင်း ရဲ့ ယောင်းမပါ။ ကားရပ်လိုက်ပါပြီ၊ ရှိုချင်း က ခေါင်းကိုအုပ်ပြီး အမေ့ရဲ့ရင်ခွင်မှာ ဝင်နေပါတယ်။ အခုဘာလုပ်ရမလဲ?"

"ကားနောက်ဘက်ကို သွားပါ၊ သင့်ခင်ပွန်းနှင့်အတူနေပါ။ ဟုတ်ပြီ၊ သင့်မှာ ကိုယ်ဝန်တော့ မရှိဘူးနော်?"

"မရှိသေးပါဘူး။"

"ကောင်းပြီ၊ သင် ကားနောက်ကို သွားပါ၊ ပြီးရင် မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အာရုံခံစားမှုနဲ့ပဲ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပါ။"

ကျန်းရီ ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း၊ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားကာ ရှိုချင်း၏ ယောင်းမသည် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းရီ၏ အသံကို နားထဲ ကြားလိုက်ရသည် -"နောက်ထဲကို လက်ထည့်လိုက်ပါ၊ ဘာကိုထိမိလဲ?"

"မသိဘူး၊ ရွှံ့နံ့ရနေတယ်။ ခဏ... ပခုံးတစ်ခုကို ထိမိတယ်!"

အမျိုးသမီး၏အသံသည် ရုတ်တရက်မြင့်တက်သွားပြီး၊ ကျန်းရီက ကျန်းရီက အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်-" မျက်လုံးမဖွင့်လိုက်နဲ့။ လက်က ထိမိတဲ့ပခုံးက အမျိုးသမီးလား၊ အမျိုးသားလား? မသေချာရင် နည်းနည်းဆင်းကြည့်ပါ။"

"အမျိုးသမီး... အရမ်းအေးတယ်၊ သူမကိုယ်က အရမ်းအေးနေတယ်၊ စိုရွှဲနေတယ်။"

"ကောင်းပြီ။ သူမဗိုက်ကို လက်နဲ့ထိကြည့်လိုက်ပါ၊ ဘယ်လောက်ကြီးလဲသိလား?"

"ထိကြည့်ပြီ၊ အရမ်းကြီးတယ်... လအတော်ကြာကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသလိုပဲ။"

ကျန်းရီ သည် ခဏရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်- "ဒီကားက မင်းတို့ဟာပဲ၊ နောက်ပိုင်းလည်း ဆက်မောင်းရအုံးမှာ"

"မင်းတို့မိသားစုရဲ့ အ​ခြေအနေကို မသိပေမယ့်၊ ကားတစ်စီးက သိန်းဂဏန်းကနေ သန်းဂဏန်းအထိ တန်ဖိုးရှိနိုင်တယ်။"

"ဒါကြောင့် ဒီကားကို ကျွန်တော်က မင်းတို့အတွက်ထိန်းပေးမယ်။"

"အကယ်၍ ကားက အရေးမကြီးဘူးဆိုရင်၊ နောက်တော့ အခြားကားတစ်စီးနဲ့လဲလိုက်ပေါ့။"

"အရေးကြီးတယ်။ ဒီကားကို ကျွန်မတို့ သိန်းနဲ့ချီပေးဝယ်ထားတာ၊ ဒါက ကျွန်မတို့ဘဝမှာ ပထမဆုံးကားပါ"

"ကောင်းပြီ၊ သင့်လက်နှစ်ဖက်ကို သူမဗိုက်ပေါ်တင်လိုက်ပါ၊ ပြီးရင် သူမခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွဲလိုက်ပါ။"

"အမ်? ဘာလုပ်ရမှာလဲ?"

"ကလေးမွေးဖွားပေးဖို့။"

ဖုန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကလူတွေနှင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းထဲက လူတွေအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းကြောက်နေတာသိပါတယ် ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းတောင် မသိဘူးဆိုတာကိုလဲ။ ဒါပေမယ့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တင်ထားလိုက်ပါ၊ သဘာဝအတိုင်း ဘာလုပ်ရမှန်းသိလာလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့။"

ရှိုချင်း ၏ ယောင်းမအသံတွင် တုန်လှုပ်မှုရှိနေသော်လည်း၊ သူမသည် သတ္တိရှိရှိလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရှိုချင်း ၏ ယောင်းမလေးသည် ရုတ်တရက်အော်လိုက်မိသည်၊ "ခေါင်း၊ ခေါင်းကိုထိမိတယ်!"

"ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်လိုက်ပါ၊ မှတ်ထားပါ... မျက်လုံးကို လုံးဝမဖွင့်ရဘူး။ စပ်စုချင်ရင်တောင် ဖွင့်လို့မရဘူး။ ရှိုချင်း လည်း မျက်နှာမပြရဘူး!"

ကျန်းရီက ထပ်မံပြီး အလေးအနက်ပြောလိုက်ပြီး၊ လူငါးဦးစလုံး မျက်လုံးမှိတ်ထားကြသည်။

သို့သော် တကယ်တော့ ကျန်းရီ တစ်ဦးတည်းသာ အရာအားလုံးကို နားလည်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ညအချိန်တွင် ကီလိုမီတာရာချီဝေးသော ကားတစ်စီးကို မြင်နေရသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ကားနောက်ခန်းကို ဖွင့်လိုက်တော့ အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီ ထိုင်နေကြသည်။

ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖောင်းကားနေပြီး၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး၏ဆံပင်များသည် ပုပ်နေသောမျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်နေကာ၊ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်နေသည်။