အိမ်…အိမ်ပြန်မယ်

လက်ရှိ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းတွင် ကြည့်ရှုသူ ၆၀၀,၀၀၀ ကျော်ရှိနေပြီး သူတို့သည် မွေးဖွားပေးနေသော သရဲကို မမြင်ရပေ။

သို့သော် ရှိုချင်း ၏ ယောင်းမအသံကိုတော့ ကြားနေရသည်။

"ထွက်လာပြီ၊ ဦးခေါင်းလုံး ထွက်လာပြီ။ မစ္စတာကျန်း ကျွန်မ ကြောက်နေပြီ၊ အေးလိုက်တာ... တကယ်ကို အေးလွန်းတယ်!"

"မစ္စတာကျန်း ကျွန်မ လက်ထဲမှာ စေးကပ်နေတဲ့အရာတွေပြည့်နေတယ်၊ အန်ထွက်တော့မယ်... အနံ့ဆိုးလိုက်တာ၊ ကျွန်မ... သူ့လက်မောင်းက အရေပြားကို ဆွဲခွာမိလိုက်သလိုပဲ!"**

"မစ္စတာကျန်း ဒါကို ရပ်လိုက်လို့ ရမလား။ ကားလည်းမလိုတော့ချင်ဘူး... ကားမလိုတော့ဘူး!"

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြောလိုက်သည်—

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အခုအချိန်မှာ နောင်တရဖို့ အခွင့်မရှိတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စက မင်းကိုပဲ အကျိုးပေးတာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကိုလည်း အကျိုးပေးနေတာပဲ။

မင်းတို့ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့်၊ ဒီအပေးအယူကို မင်းနောင်တမရဘူးဆိုတာ သေချာပြောနိုင်တယ်။

အနည်းဆုံးတော့၊ ဒီဆုက မင်းရဲ့ကလေးနဲ့အတူရှိနေလိမ့်မယ်

တနည်းအားဖြင့်ပြောရရင် မင်းကလေးတွေက ဒီကုသိုလ်ကိုရလိမ့်မယ်။ မင်းမွေးဖွားလာမယ့် ကလေးတွေက ပိုကျန်းမာလာမယ် ဒါမှမဟုတ် ပိုဉာဏ်ကောင်းပြီး အောင်မြင်လာမယ်။ အခြေခံကတော့ သူတို့ရဲ့အနာဂတ်ဘဝဟာ ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မယ်ဆိုတာပဲ!"

"အဲ့... ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ဆရာပြောတာကို နားထောင်ပါ့မယ်!"

ကျန်းရီသည် အချည်းနှီးပြောနေခြင်းမဟုတ်။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် ကုသိုလ်တို့သည် မမြင်ရသောအရာများဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သည့်အရာတွင် ကုသိုလ် ကောင်းချီးပါနေသည်ကို သူသိသည်။

"အခုလိုပဲ ဆက်လုပ်နေပါ။ ငါမဖွင့်ခိုင်းမချင်း ဘယ်သူမှ မျက်စိမဖွင့်ရဘူး။ ဖွင့်မိရင် အားလုံးအချည်းနှီးဖြစ်သွားမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါပြီ။"

ဖြစ်ရပ်များသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး မည်မျှကြာသည်ကို မသိ။ ရှိုချင်း ယောင်းမက—

" ထွက်လာပြီ၊ ကျွန်မကိုင်ထားမိလိုက်တယ်။"

"အရှေ့ကိုပို့လိုက်၊ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ခံလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ရှိုချင်း ယောင်းမ ပြောပြီး မကြာမီ သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို အေးစက်သောလက်တစ်စုံက ကိုင်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အချက်ပေးခြင်းမရှိဘဲ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှိုချင်း၏ ယောင်းမသည် စကားမပြောဝံ့တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏လက်ထဲမှ ကလေးသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဖုန်းကို ကားနောက်ဖုံးထဲထည့်လိုက်၊ ပြီးရင် ကားထဲပြန်ဝင်ပြီး မျက်စိမှိတ်ထားပါ။ သူတို့က မင်းကို ထပ်မထိခိုက်တော့ပေမယ့်၊ သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်။"

ကျန်းရီ၏အသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြီး၊ ရှိုချင်း၏ ယောင်းမသည် ဖုန်းကို ကားနောက်ဖုံးထဲထည့်ကာ ကားထဲပြန်ဝင်သွားသည်။

ဖုန်းထဲတွင် ကျန်းရီက—

"အခုဆို မင်းကလေးကိုလည်း မွေးပြီးပြီ၊ ရှိုချင်းကို ဆက်ပြီးဒုက္ခမပေးတော့နဲ့။ အောက်ကိုဆင်းသွားပြီး မင်းတို့အလိုရှိရာလုပ်ကြ။ အပြစ်ဒဏ်ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ ကောင်းချီး စံရသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်မကျေနပ်ချက်မှ မရှိစေနှင့်။ သိပြီလား?"

"သိပါပြီ။"

"ကောင်းပြီ၊ အခုမေးမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က အဲဒီညမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ? လူနာတင်ကားက မြစ်ထဲကို ဘာဖြစ်လို့ ကျခဲ့တာလဲ?"

ကျန်းရီက သရဲကို မေးနေတာဖြစ်သည်။

"အမ်... ကျွန်တော် ပြောပြပါရစေ၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ဇနီးက လူနာစင်ပေါ်မှာ လှဲနေတာ။ သူဘာမှ မြင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရီက သဘောတူညီသံပြုပြီး၊ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းထဲတွင် မြစ်ထဲကျသွားသူ၏အသံထွက်ပေါ်လာသည်—

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က အဲဒီညမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုမြင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ မိသားစုတစ်ခုလုံး စိုးရိမ်ပြီး အရေးပေါ်နံပါတ်ကို ခေါ်ခဲ့လိုက်တယ်။

လူနာတင်ကားရောက်လာပေမယ့် နေရာမလုံလောက်တော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဇနီးနဲ့ လိုက်ပါခဲ့တယ်။

ယာဉ်က ယူရှန် မြစ်ကူးတံတားကိုဖြတ်ပြီး ဆေးရုံကို ကောက်ဖို့ ၁၀ မိနစ်လောက် မောင်းရမယ်။

"ယူရှန်မြစ်ကူးတံတားနားရောက်တော့ ကားက တုတ်ခနဲဆိုပြီး တုန်ခါနေတယ်။

ဒါဟာ မြန်လွန်းတာကြောင့် (သို့) ချိုင့်တွေကြောင့်မဟုတ်ဘူး။

၁၀ နှစ်ကြာပြီးတဲ့အချိန်အထိ၊ ကျွန်တော် ၁၀ နှစ်လုံးလုံး မြစ်ထဲမျောနေရတဲ့အချိန်မှာတောင်၊ အဲဒီတုန်ခါမှုကို မမေ့နိုင်ဘူး။

ဒါဟာ လေယာဉ်ပျံတုန်ခါသလိုမျိုးပါပဲ။

"ကျွန်တော့်ဇနီးက ကလေးမွေးဖို့နီးနေတော့ ကားက တုန်နေတာကို စိုးရိမ်မိတယ်။

ဒါပေမယ့် ကားမောင်းသမားက စိတ်မပူဖို့ပြောပြီး ကားလည်းပြန်ငြိမ်သွားတော့ ထပ်မမေးတော့ဘူး။

နောက်တော့ ကားက ယူန်ရှန်မြစ်ကူးတံတားပေါ်တက်သွားတယ်၊ ကျွန်တော့်ဇနီးက နာကျင်စွာ ဆက်အော်နေခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်ထရပ်ပြီး ကားဆရာဘက်ကိုအော်လိုက်တယ်— 'ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြု...'

"ကျွန်တော်စကားမပြီးခင် ကားဆရာဘေးခုံမှာ တစ်ယောက်ယောက်ထိုင်နေတာကိုမြင်လိုက်ရတယ်။

လူနာတင်ကားလာတုန်းက ဘေးခုံးမှာ သူနာပြုတစ်ယောက်ထိုင်ပါလာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမက အခု ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြည့်ရှုနေတာ။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ဘေးခုံမှာ အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ထိုင်နေခဲ့တယ်။

သူ့ဆံပင်တွေက အရမ်းရှည်လွန်းလို့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ရခဲ့ဘူး။

"ကျွန်တော်သူ့ကို တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်လောက်စိုက်ကြည့်မိတယ်၊ ပြီးတော့ ကားမောင်းသမားကိုမေးလိုက်တယ်— 'ဆရာဘေးကအမျိုးသမီးက ဘယ်ကနေ တက်လာတာလဲ?'**

ကားဆရာက ကျွန်တော့်ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး ပြောတယ်— 'ဘယ်ကအမျိုးသမီးလဲ? ခင်ဗျား မျက်စိအမြင်ဝေနေတာလား?'

"အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာသိလိုက်ရတယ်။

ကျွန်တော်က 'ဘေးခုံးမှာ အနီဝတ်အမျိုးသမီးထိုင်နေတယ်၊ ဆံပင်ရှည်ကြီးနဲ့!' လို့အော်လိုက်တယ်။

ကားဆရာက ချက်ချင်းမပျော်တော့ဘဲ ဆူလိုက်တယ်— 'ခင်ဗျားဇနီးကိုဆေးရုံပို့ဖို့ သွားနေတာပဲ၊ ဒါဟာဝမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ၊ ခင်ဗျား ပေါက်ကရတွေ မပြောလို့ ရမလား၊ ကံဆိုးလိမ့်မယ်!'

"သူကဒီလိုတည်တည်ကြီး ပြန်ပြောလာတော့ ကျွန်တော်က 'ကားရပ်ပါ! ဒီကားနဲ့ဆက်မသွားနဲ့!' လို့အော်လိုက်တယ်။

ကားမောင်းသမားက ကျွန်တော့်စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကိုမြင်ပြီး သူကားရပ်လိုက်တယ်။

သူကျွန်တော့်ကိုမေးတယ်— 'တကယ်ဘာမြင်လိုက်လို့လဲ?'

ကျွန်တော်က 'ဘေးခုံးမှာ အမျိုးသမီးထိုင်နေတာပါ၊ ဆရာ တကယ်မမြင်ဘူးလား?'

"ကားမောင်းသမားက သံသယနဲ့ ကျွန်တော့်ကြည့်ရင်း ဘေးခုံးကိုလှမ်းထိကြည့်တယ်။

ကျွန်တော့်မျက်စိနဲ့ကိုယ်တိုင်မြင်ရတာက သူ့လက်က အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ပါးကိုထိနေတယ်။

ကားဆရာက သူ့လက်ကို မီးစနဲ့ထိသလို ချက်ချင်း လက်ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်

သူ့မျက်နှာက တခါထဲဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး 'ဘာဖြစ်တာလဲ... ငါတကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့မျက်နှာကိုထိမိသလား' လို့တရွရွပြောနေခဲ့တယ်။

"ကျွန်တော်တုန်လှုပ်သွားပြီး 'အားလုံးကားထဲကဆင်း! ဒီကားနဲ့ဆက်မသွားနဲ့!' လို့အော်လိုက်တယ်။

ကားဆရာကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူအင်ဂျင်ပိတ်ဖို့လုပ်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့လက်ကိုဆွဲဖမ်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကားက ယူရှန်မြစ်ထဲကို ထိန်းမရဘဲ ထိုးဆင်းသွားတယ်!"

"မြစ်ထဲကျတဲ့အချိန်မှာ ကားက တဖြည်းဖြည်းနစ်မြုပ်သွားတယ်။

ကားပြတင်းကနေ ရေတွေဝင်လာတယ်၊ ကျွန်တော်ဇနီးကိုဖက်ပြီး ချီထားတယ်။

ဒါပေမယ့် တံခါးက ဖွင့်လို့မရဘူး၊ ပြတင်းပေါက်ကနေလည်း ထွက်လို့ မရခဲ့ဘူး။

ကျွန်တော့်ဇနီးက ကြောက်လန့်ပြီး ငိုနေခဲ့တယ်။

တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်းကြောက်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် သူမကိုဖက်ပြီး 'ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အဆင်ပြေသွားလမ့်မယ်' လို့ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီအချိန်အထိ ကျွန်တော်သေမယ်လို့မထင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နစ်မြုပ်လာခဲ့တယ်။

သတိလစ်ခါနီးမှာ ကားမီးတွေပြန်လင်းလာတယ်။

သူနာပြုနှစ်ယောက်ကလည်း ရေနစ်သေနေတယ်၊ သူတို့က ကားထဲမှာမျောနေတယ်။

ကားဆရာကလည်းသေနေပြီ၊ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲက ဇနီးလည်း လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားတယ်။

ကျွန်တော် ဘေးခုံက အမျိုးသမီးကိုကြည့်လိုက်တယ်။

"ကားမီးတွေလင်းနေတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက မူလအတိုင်းထိုင်နေတုန်းပဲ။

သူမက 'အိမ်...အိမ်ပြန်မယ်...' လို့ပြောနေတယ်။"