ခန်း​ခြောက်တော့မယ် လောင်စာဆီ

"အိမ်ပြန်မယ်... အိမ်ပြန်မယ်... "

"သူမဘာကြောင့် ဒီကားနဲ့ အိမ်ပြန်မယ်လို့ ပြောနေတာလဲ? ကျွန်တော် သူမကို မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမကျေနပ်ချက်မှလည်း မရှိဘူး၊ ဒါဆို သူမဘာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို အိမ်ပြန်မယ်လို့ ပြောနေတာလဲ? သူမက ကားမောင်းသူကို ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူနာပြုကို ပြောနေတာလား?"

"သူမဘာကြောင့် နောက်လှည့်မကြည့်တာလဲ? ကျွန်တော် သေပြီးနောက် ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အခုလို ဖြစ်နေရပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ အခွင့်အလမ်း မရခဲ့ဘူး။

သူနာပြု နှစ်ယောက်နဲ့ ကားမောင်းသူတွေကတော့ ထွက်သွးာခဲ့ပြီ။

အချိန်တိုင်း စဉ်းစားမိတယ်၊ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ လမ်းရှာတွေ့ရင် လိုက်သွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် သွားရင်းနဲ့ လမ်းမှားကို ရောက်သွားလေ့ရှိတယ်။"

"ဗိုက်ထဲက ကလေးကို မမွေးရသေးလို့လား?" ကျန်းရီ မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အဘွားအိုတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။

သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးကို ဒီလိုမြင်တဲ့အခါ 'မင်းတို့ ပြန်လည်မွေးဖွားလို့ မရဘူး၊ ကလေးက လုံးဝဖွံ့ဖြိုးနေပြီ၊ ဒီကမ္ဘာကို ကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်' လို့ ပြောတယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ ကလေးကို ထုတ်ပေးဖို့ ကူညီမယ့်သူကို ရှာဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေချင်လို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြန်မွေးဖွားဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

"ဒီတစ်ခါကော?"

ကျန်းရီရဲ့ အသံက အေးစက်နေခဲ့သည်။ ယောက်ျားက ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့... ဒီမိန်းမ ပြန်ထွက်လာတာကိုမြင်တော့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလို့ရမလားလို့ တွေးမိလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီမိန်းကလေးနဲ့ ပတ်သတ်ခဲ့မိတာပါ!"

"ဟုတ်ပြီ၊ ဒါဆို အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သေချာ မသိသေးဘူးပေါ့?"

ကျန်းရီမေးလိုက်တော့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်လုံးက "မသိဘူး၊ သူမရဲ့မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" လို့ တစ်ပြိုင်နက်ပြောခဲ့ကြတယ်။

"မင်းရဲ့ ဇနီးက ဟွမ်ဂူဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို သိလား?"

"ဟွမ်ဂူ? မသိဘူး၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"

ဟွမ်ဂူက ဘယ်သူလဲ?

ကျန်းရီ စိတ်ရှုပ်စဉ်မှာပဲ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲက ဒါရိုက်တာ ချန်းက "စတွင်မာ ခုပဲ ဘိုးဘွားစောင့်ရှောက်ရေးကနေ ဖုန်းဆက်ပြီး ကျွန်မကို ပြောတယ်။ အဲ့ဒီက သူနာပြုက ကျိုးလင်ရဲ့ အမေက တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာကို ပြုလုပ်နေတယ်လို့ပြောတယ်၊ ဗီဒီယိုတောင်ရိုက်ပြီး ကျွန်မကို ပို့ထားတယ်" လို့ မက်ဆေ့ချ်ပို့လိုက်တယ်။

"အိုကေ၊ ကျွန်တော် ဗီဒီယိုကို ချိတ်လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲမှာ ဒီဗီဒီယိုကို ဖွင့်ပြလိုက်ပါ" လို့ ကျန်းရီက ပြောလိုက်တယ်။

ဒါရိုက်တာ ချန်းရဲ့ ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုက ချိတ်လာပြီး သူမရဲ့မျက်နှာကို မပြဘဲ တစ်ခြားဖုန်းရဲ့ ဗီဒီယိုကိုသာ ပြသထားတယ်။

ကျန်းရီက ချိန်ညှိပြီးနောက် ဗီဒီယိုက ပိုရှင်းလာပြီး အတွင်းမှာ အဖွားအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖွားအိုရဲ့ဆံပင်က အဖြူရောင်တွေဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့အခန်းထဲမှာ မှန်တစ်ချပ်ရှိတယ်။ သူမက မှန်ရှေ့မှာထိုင်ပြီး သွေးနီရောင်ဝတ်စုံတစ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်။ သူမ ဘယ်ကရလာလဲတော့ မသိပေ။

သူမက သူ့ဆံပင်ဖြူတွေကို ဖြန်ပြီး နောက်ကျောမှာ ချထားတယ်။ မှန်ထဲကနေ သူမရဲ့မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရပြီး ဘာတွေပြောနေမှန်းတော့ မသိခဲ့ဘူး။

"ကျွန်မ ထွက်သွားရတော့မယ်... ကျွန်မ အသက်ရှင်နေတာ ကြာလွန်းပြီ... အရင်က ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်ခဲ့ဘူး!"

ဒီအခြေအနေကို ကျန်းရီမြင်တော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွင့်ခန်းထဲကို "ဒါရိုက်တာ ချန်း၊ ချက်ချင်းပဲ ဘိုးဘွားအိမ်ရာကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆရာဝန်နဲ့ ချက်ချင်းဆက်သွယ်ပါ။ အဖွားအိုက သေတော့မယ် အရေးပေါ်ကုသမှု ခံယူမှရမယ်!" လို့ အော်လိုက်တယ်။

"အိုကေ!"

ဒါရိုက်တာ ချန်းက ဖုန်းဆက်နေပေမယ့် ဗီဒီယိုက ဆက်လက်ဖွင့်နေခဲ့တယ်။

ဗီဒီယိုထဲက အဖွားအိုက သစ်သားဘီးတစ်ချောင်းယူပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ဆံပင်ကို ဖြီးကာ ထုံးလို​က်တယ်။

မှန်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်ရင်း ပြုံးနေပုံရပေမယ့် ကျန်းရီက သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ သူမ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖြည်းဖြည်း ညင်သာစွာ ဆိုနေတယ်။

"မစ္စ ကျိုး... ဒီအသံကို ကြားရဲ့လား?" ကျန်းရီက ဖုန်းမချသေးဘဲ ဆယ်နှစ်အကြာက ရေနစ်သေဆုံးခဲ့တဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး ကျိုးလင်းကို မေးလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကျွန်မအမေလား?"

"ဟုတ်တယ်။"

"ကျွန်မ... သူမကို ကြည့်လို့ရမလား?"

ကျန်းရီက ခဏတာ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားပြီး " ဖြစ်နိုင်တာကတော့ မကြာခင် တွေ့ရလိမ့်မယ်၊ ကြိုးစားကြည့်ပါ။ သူမသေတော့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း မကယ်နိုင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အိုကေ ရှိုချင်း မင်းမျက်နှာပြလို့ရပြီ၊ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း မျက်စိဖွင့်လို့ရပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျန်းလီ နဲ့ သူ့ယောကျာ်းကို တိုက်ရိုက်မကြည့်မိဖို့ သတိထားပါ။ ပြီးရင် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုကို ကျွန်တော့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲ ပို့လိုက်ပါ" လို့ ကျန်းရီက ပြောလိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အခြားဘက်က ဗီဒီယိုချိတ်လာပြီး ကျိုးလင်နဲ့ သူ့ခင်ပွန်းရဲ့ ပုံရိပ်တွေပေါ်လာခဲ့တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့မျက်နှာတွေက သေပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေဖြစ်နေတော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်နေတဲ့သူတွေက တိုက်ရိုက်မကြည့်ရဲခဲ့ကြဘူး။

ဗီဒီယိုနှစ်ခုထဲမှာ သရဲမ ကျိုးလင်က အခြားဗီဒီယိုထဲက သူမအမေကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေတယ်၊ ဘာတစ်ခုမှ မပြောခဲ့ဘူး...။

အဖွားအိုက အားနည်းသထက်အားနည်းလာနေပြီး ကျန်းရီက သူ့ရဲ့အစီအစဉ်က အခုအချိန်မှာ အလုပ်မဖြစ်တော့မှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ဘယ်ဆရာဝန်မှ အသက်ရှုတောင်မဝတော့တဲ့ အဖွားအိုကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါရိုက်တာ ချန်းက ဘိုးဘွားအိမ်ရာကို ကိုယ်တိုင်သွားနေတယ်။

အခန်းထဲမှာ လူတွေအများကြီးရှိနေပေမယ့် အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အဖွားအိုက အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားတယ်။ သူမပါးစပ်က ဟနေပြီး တစ်ခုခုကို ပြောချင်ပုံရနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမမှာ ပြောဖို့ အားမရှိခဲ့ဘူး။

"ဒါရိုက်တာ ချန်း၊ ဖုန်းကို အဘွားအို မြင်ရမယ့် တစ်နေရာရာမှာ ထားလိုက်ပါ၊ ဆရာဝန်နဲ့သူနာပြုတွေကို အခန်းထဲက ထွက်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်ခွင့်မပြုပါနဲ့" လို့ ကျန်းရီက ပြောလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပဲ ဒါရိုက်တာ ချန်းက လုပ်ဆောင်လိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အခန်းထဲမှာ သေတော့မယ့် အဖွားအိုတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ကျန်းရီက ကျိုးလင်ရဲ့အမေကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ပြီး "အဖွား၊ အခုပြောချင်တာကို ပြောလို့ရပါပြီ။ မျက်လုံးကလည်း ကောင်း ပါးစပ်ကလည်း ရှင်းနေပြီ ဟုတ်ပြီလား? သူတို့ကို မှတ်မိသေးလား?"

သူ့အသံမှာ အနည်းငယ် ပြုံးနေသလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အရင်က ကြောက်စရာကောင်းနေတဲ့ ကျိုးလင်နဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက အခုအချိန်မှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးလင်က အရမ်းလှတဲ့သူမဟုတ်သလို သူ့ခင်ပွန်းကလည်း ကြည့်ကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က သာမန်လူတွေပါပဲ။

"လင်းလေး? အိုး... အဖွားသေတော့မယ်၊ မျက်လုံးတွေက ဝါးနေပြီ"

"အမေ..." ကျိုးလင်နဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက တစ်ပြိုင်နက် ခေါ်လိုက်တယ်။

အဖွားအိုက ဒီအသံကိုကြားတော့ အိပ်ရာကနေ ထထိုင်လိုက်တယ်။ သူမမျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်နေပြီး ဒါရိုက်တာ ချန်းရဲ့ ဖုန်းထဲက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေတယ်။ "တကယ်ကြီးလား?"

"အဖွား၊ အခုမြင်နေရတာက တကယ်ပါ။ သူတို့က မင်းရဲ့ သမီးနဲ့ သားမက်ပဲ။ သူတို့ချီထားတဲ့ ကလေးကိုတွေ့လား ဒါက အဘွားရဲ မြေးပဲ"

အဖွားအိုက ဒီအချိန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ သူမပါးစပ်က တုန်နေပြီး တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။

"အဖွား၊ ဒီညက သင့်ရဲ့နောက်ဆုံးညပဲ။ သေပြီးနောက် ပြောစရာတွေက ဆက်ပြောလို့ ရပေမယ့် အသက်ရှင်နေတုန်း ပြောတာက ပိုအဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်။ အခုလို သေခါနီးအချိန်မှာ သင့်စိတ်က ရှင်းနေလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဟွမ်ဂူဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား?"

ကျိုးလင်ရဲ့အမေရဲ့စိတ်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားရတာလည်း ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကြည့်ရှုနေတဲ့သူတွေ သိတာက အဖွားအိုက အခုလို သေခါနီးပုံစံကနေ နောက်ဆုံးအသက်ကို ရှုနိုင်ခဲ့တာက ကျန်းရီကြောင့်သာပဲ။

ကျန်းရီက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ ကြည့်ရှုသူတွေ ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ သူတို့ဂရုစိုက်တာက တစ်ခုပဲ - ဟွမ်ဂူဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?

"သူမ... သူမကို ကျွန်မ သတ်ခဲ့တယ်!"