အစ်မကိုရှာဖွေခြင်း

ဆွေးနွေးမှုများစွာ မရှိသလောက်ပင်... ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်တစ်ဦးတည်း စကားပြောနေပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ဖီးနစ်နတ်ဘုရားတမန်တော်အဖြစ် ခန့်အပ်ရေးကိစ္စကို အတည်ပြုလိုက်သည်။ တစ်နေရာသို့ရောက်သွားလျှင် ဤကဲ့သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဘိုင်ရွှယ်ဟွမ်၏ စကားပြောစွမ်းရည်သည် ထူးချွန်လှပြီး အရာအားလုံးကို စီမံပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အကြီးအကဲများသည် အကြံပြုရန်အတွက် လာရောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကြေညာချက်ကို နားထောင်ရန်သာ ရောက်ရှိလာရသလိုပင်။ ကြေညာချက်ပြီးဆုံးသည်နှင့် အစည်းအဝေးမှာ လူစုခွဲသွားကြသည်။

ထို့နောက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်စရာ အရေးကြီးကိစ္စမရှိတော့သဖြင့် ၎င်းတို့သည် ရန်သူကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ လုံခြုံရေးသည် မသေချာမရေရာဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ရဖွယ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ဗျူဟာများ ချမှတ်ရန်လိုအပ်ပြီး ဖီးနစ်မျိုးနွယ်၏ ခုခံကာကွယ်ရေးကို ပိုမိုအားဖြည့်ရန်လည်း လိုအပ်သည်။

ဖီးနစ်မျိုးနွယ်သည် နတ်ဘုရားနိုင်ငံနှစ်ခု ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လာမှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထို့ကြောင့် ခုခံရေးကို ပိုမိုသန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားသားရဲမျိုးနွယ်ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအားကြီးမားလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤသည်မှာ တစ်ယောက်နှင့်နှစ်ယောက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနေအထားသည် လုံးဝကွဲပြားလှသည်။

၎င်းတို့သည် ဗျူဟာများကို ဆွေးနွေးနေစဉ် ယီထျန်းယွမ်သည် ယန်အာကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ထွက်လာပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများသည် ၎င်းအနေဖြင့် သိရှိရန်မလိုအပ်သည့်အရာများဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဖီးနစ်တမန်တော်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း ဖီးနစ်မျိုးနွယ်အတွက် အသက်စွန့်တိုက်ခိုက်ရန် တောင်းဆိုခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဆွေးနွေးခန်းထဲတွင် ဆက်လက်နေရန်မလိုအပ်ပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ဖီးနစ်နတ်ဘုရားတမန်တော်အဖြစ် တရားဝင်ခန့်အပ်ခြင်းမခံရသေးသဖြင့် ယခုအခါ အပြင်သို့ထွက်လာရခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖီးနစ်တမန်တော်ဖြစ်လာပါက ဆွေးနွေးမှုများကို နားထောင်ရန် လိုအပ်သည်ဖြစ်စေ မလိုအပ်သည်ဖြစ်စေ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

"ဖေဖေ... ကျွန်မတို့ ဘယ်နားသွားပြီး ဆော့မှာလဲ..."

ယန်အာက ၎င်းတို့၏ အခြေအနေကို လုံးဝမသိရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသက်အရွယ်မှာ သေးငယ်လွန်းသဖြင့် အသေးစိတ်အခြေအနေများကို သိရှိနားလည်နိုင်စွမ်းမရှိပေ။

"ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ လမ်းလျှောက်ကြည့်ကြမယ်..."

ယီထျန်းယွမ်က ယန်အာ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အနီးအနားရှိ သဖန်းပင်အောက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ ယန်အာက ခုန်ပေါက်ရင်း သူ့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ လမ်းလျှောက်နေသည်။

ယန်အာ၏ ဤမျှရွှင်မြူးနေပုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်သည် အနာဂတ်တွင် ၎င်း၏ ကလေးများသည်လည်း ဤကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနိုင်မည်လားဟု တွေးတောမိသည်။

၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်လျှောက်သွားနေကြသည်။ ယန်အာသည် များစွာတောင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ဤနေရာတွင် လှည့်ပတ်ကစားရသည်ကိုပင် နှစ်သက်သည်။ သဖန်းပင်ကို ဖက်ပြီး ဆော့ကစားနေသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကလေးတစ်စုသည် ဤဘက်သို့ ပြေးလာကြပြီး ယန်အာကို မြင်သည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဒီကိုလာပြီး အတူဆော့မလား..." ထိုဘက်မှ ကလေးတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။

ယန်အာကလည်း ၎င်းတို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး သွားမသွားဆုံးဖြတ်ရန် ခတ္တတုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"သွားလိုက်ပါ... သူတို့နဲ့ အတူတူ ပျော်ပျော်ဆော့ကစားလိုက်..."

ယီထျန်းယွမ်က ယန်အာ၏ အသက်အရွယ်တူ သူငယ်ချင်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသက်တူသူငယ်ချင်းများ ဘယ်နားရှိသလဲဟု တွေးနေချိန်တွင် ဤဘက်သို့ ကလေးတစ်စုပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အင်း..." ယန်အာက နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ထံသို့ ပြေးသွားပြီး အတူတူ ဆော့ကစားနေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဖူးရန်က လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်ရင်း ဖူးရန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟဲ့... ကလေးတွေ... တစ်နေရာထဲမှာ မပြေးလွှားနဲ့... ရန်မဖြစ်ကြဖို့... အေးအေးဆေးဆေး အဆင်ပြေအောင် နေကြနော်..."

ဖူးရန်သည် လေထဲသို့ ပြေးပျံသွားသော ကလေးတစ်စုကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်မျှ မတတ်နိုင်သည့်အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်သည့်အခါ ၎င်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အနီးအနားတွင် ထိုင်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နတ်ဘုရားတမန်တော်... မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး တာအိုမီးလျှံကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရတာလဲ... ဒီမီးလျှံက မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တာလေ..."

"ဒီလိုပါပဲ... လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ တတ်လာတာပါ..." ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ တာအိုမီးလျှံသည် အစပိုင်းတွင် ရရှိခဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဤမျှအင်အားကြီးမားပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်မီးလျှံဖြစ်မည်ဟု မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ တတ်လာတယ်ဟုတ်လား..." ဖူးရန်က မှင်တက်မိသွားပြီး ဤရှင်းပြချက်မှာ အနည်းငယ်မျှ မဖြစ်နိုင်သည့်ပုံပေါ်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းက ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "နတ်ဘုရားတမန်တော်... မင်း လူ့ဘုံလောကပြန်တဲ့အခါ ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား..."

နောက်ဆုံးတွင် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ဖူးရန်က ၎င်း၏ စိတ်ထဲရှိစကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"လူ့ဘုံလောကကို ခေါ်သွားပေးဖို့ဟုတ်လား... မင်း လူ့ဘုံလောကမှာ ဘာလုပ်ဖို့သွားမှာလဲ..." ယီထျန်းယွမ်က သံသယဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "လူ့ဘုံလောကရဲ့ ကျင့်စဉ်ပတ်ဝန်းကျင်က ဒီနေရာနဲ့ယှဉ်ရင် အဆပေါင်းများစွာ ညံ့ဖျင်းတယ်... ဒီမှာဆက်လက်ကျင့်ကြံတာကမှ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပိုမြန်မြန်တက်လာစေနိုင်မှာ..."

ဖူးရန်သည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်အထိ ရောက်ရှိထားသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်ကျင့်စဉ်လုပ်ပါက အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သို့ သေချာပေါက် တက်လှမ်းနိုင်သည်။ သို့သော် လူ့ဘုံလောကသို့ သွားပါက ဤနယ်ပယ်သို့ရောက်အောင် မည်မျှကျင့်ကြံရမည်ကို မှန်းဆ၍ပင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖူးရန်က ချက်ချင်းပြန်မဖြေဘဲ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... တစ်ကယ်တော့ ငါ အစ်မကို ရှာဖွေချင်လို့ပါကွာ..."

"အစ်မဟုတ်လား... မင်းအစ်မ လူ့ဘုံလောကမှာ ရှိနေတာလား..." ယီထျန်းယွမ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မသိဘူး... အစ်မက အိမ်ကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ... ငါ နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာပေမဲ့ ဘယ်မှာမှ မတွေ့ဘူး... ဆရာနဲ့အတူ အချိန်အကြာကြီး ရှာခဲ့ပေမဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုမှလေးတောင် မရခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် အစ်မ လူ့ဘုံလောကမှာ ရောက်နေမလားလို့ တွေးမိတာ..." ဖူးရန်၏ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော မျက်နှာထားအောက်တွင် ဤမျှလေးနက်သော စိတ်ခံစားမှုများ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

"ဒါ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..." ယီထျန်းယွမ်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"လော့ဟွမ်နဲ့ အတူတူပဲ... ပျောက်ဆုံးသွားတာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီ..." ဖူးရန်က မတိမ်းမယိမ်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖူးရန်၏ အစ်မသည် လိုဟွမ်ကဲ့သို့ပင် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းခံရပြီး လူ့ဘုံလောကသို့ ထွက်ပြေးသွားဖွယ်ရှိသည်။ သို့မဟုတ်လည်း ယုံမင်ကမ္ဘာတွင် သေဆုံးသွားဖွယ်လည်း ရှိသည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ကူးကို ငါနားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို လူ့ဘုံလောကကို ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ လက်ခံတာ မခံတာကို ထားဦး... ပထမဦးစွာ အကြီးအကဲတွေက မင်းကို ငါနဲ့အတူ သွားခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး... အခုအခြေအနေက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်... ဒါ့အပြင် ဖီးနစ်မျိုးနွယ်က အင်အားလိုအပ်နေချိန်မှာ မင်း ဒီလို ထွက်သွားလို့မရဘူး..." ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလျက် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်သည် ဤမျှအရေးပေါ်အခြေအနေတွင် ရှိနေချိန်မှာ၊ ၎င်းတို့ကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒါပေမဲ့... ငါ့အစ်မ..." ဖူးရန်က သွားများကို ကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ အစ်မကို ရှာဖွေလိုခြင်းသာဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ ကောင်းကောင်းသတိထားလိုက်ပါ့မယ်... လူ့ဘုံလောကပြန်တဲ့အခါ မင်းအစ်မကို ရှာပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်..." ယီထျန်းယွမ်က ကတိပြုလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ဒါဆို ဖီးနစ်တမန်တော်ကို အားကိုးလိုက်ပါဦးမယ်..." ဖူးရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ဆေးလုံးပုလင်းတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူကာ ယီထျန်းယွမ်ထံ ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ တခြားဘာမှပြန်ပေးစရာ မရှိဘူး... ဒီဆေးလုံးပုလင်းကို မင်းယူထားလိုက်ပါ..."

ဖူးရန်ပေးလိုက်သော ဆေးလုံးပုလင်းသည် အဆင့်နိမ့်သည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် ကျင့်စဉ်သမားများအတွက် အလွန်သင့်လျော်သော အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဖြစ်သည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီဆေးလုံးကို မင်းပဲသိမ်းထားပြီး နောက်မှ သေချာသုံးပါ..." ယီထျန်းယွမ်က ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ၎င်းအတွက် ဤဆေးလုံးသည် အသုံးဝင်မှုသိပ်မရှိဘဲ သာမန်အတွေ့အကြုံဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့်သာ ညီမျှသည်။

"နတ်ဘုရားတမန်တော်... ဒါကို မင်း လက်ခံပေးပါ... မဟုတ်ရင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ အေးချမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဖူးရန်က ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြသောဆန္ဒဖြင့် ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းမရှိသဖြင့် ဆေးလုံးအနည်းငယ်သာ ပေးနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ဖူးရန်၏ ပြတ်သားသောအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးလုံးပုလင်းကို လက်ခံလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပါက ဖူးရန်၏ စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းမှုမရှိဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီဆုချီးမြှင့်မှုကို ငါလက်ခံလိုက်မယ်..." ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဖူးရန်၏ အစ်မအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အနည်းငယ်မျှ ရှာတွေ့နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်သည်။

“- ဘေးထွက်တာဝန် 'ဖူးရန်၏ အစ်မပျောက်ဆုံးမှုကို ရှာဖွေပေးရန်' ကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။ အောင်မြင်စွာပြီးဆုံးပါက အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်းသုံးဆယ်၊ ဆန်းကြယ်မှတ် တစ်သိန်း၊ လူမှုဂုဏ်ရည်အမှတ် သုံးရာ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး 'ရှာဖွေသူဘုရင်' ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိမည်”

ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသော တာဝန်တစ်ခုကြောင့် ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ အဓိကကတော့ ထိုဘွဲ့အမည်ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ၎င်းအား ရယ်မောရင်း ငိုချင်စိတ်ပေါက်စေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဘွဲ့အမည်လည်း ရှိနိုင်သည်လားဟု တွေးမိပြီး ၎င်း၏ အာနိသင်ကို မသိရသေးပေ။

ထိုဘွဲ့အမည်ကို တကယ်ရရှိမှသာ ၎င်း၏ အာနိသင်ကို သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အစ်မ၏ ထူးခြားသည့် လက္ခဏာများကို အနည်းငယ်ဆွေးနွေးကြသည်။ ဖူးရန်က ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူပြီး ယီထျန်းယွမ်ထံ ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက အစ်မရဲ့ ပုံတူပါ..."

ယီထျန်းယွမ်က ပုံကို လက်ခံယူပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုပ်ရည်မရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဤမျက်နှာကို လုံးဝမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် တွေ့ဖူးခဲ့လျှင်၊ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားသည်ဖြစ်စေ ၎င်း၏ စူးစမ်းမျက်လုံးအောက်တွင် မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အကြမ်းဖျင်းအနေနဲ့ ငါနားလည်ပြီ... ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ငါ လူ့ဘုံလောကဆီပြန်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိသေးဘူး... ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းအစ်မကို ရှာဖွေပေးဖို့ လူလွှတ်မယ်..." ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နတ်ဘုရားတမန်တော်ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်..." ဖူးရန်က ထပ်မံပြီး ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"ငါတောင် နတ်ဘုရားတမန်တော် မဖြစ်သေးဘူးလေ... အမြဲတမ်း နတ်ဘုရားတမန်တော်လို့ ခေါ်နေတော့ သိပ်မသင့်တော်ဘူးမဟုတ်လား..." ယီထျန်းယွမ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ ခံစားရတာက မင်းက ဒီစမ်းသပ်မှုကို သေချာပေါက်ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ်လို့ပဲ..." ဖူးရန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုပြည့်ဝစွာ ရှိနေပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

အခန်း (၅၀၉) ပြီးပါပြီ။