အထီးကျန် ရထားတွဲ

ယန်ကျန့်သည် မူလက ဖုန်းတစ်လုံးကောက်ယူကာ ဌာနချုပ်၏အစီအစဉ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးနောက် တားချန်မြို့သို့ ပြန်ရန်သာ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုမဆို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် တစ်ခါမျှ စဉ်းစားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများထက် အနည်းငယ်ပို၍ကျွမ်းကျင်သော်လည်း တစ္ဆေများနှင့် အမြဲတမ်းဆက်ဆံနေရန်လည်း သူဆန္ဒမရှိခဲ့။

ထို့ကြောင့် သူသည် မည်သို့ပျင်းရိရမည်၊ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ရှောင်တိမ်းကာ အမြန်ဆုံးအလုပ်မှထွက်ခွာရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ခါးပိုက်နှိုက်တစ်ဦးကိုဖမ်းဆီးရင်း ဤသို့သောသေးငယ်သည့်ကိစ္စကို လွယ်လွယ်ကူကူဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်ကို မည်သူက ထင်မြင်ခဲ့မည်နည်း။ သို့သော် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသောအခါ ဤဘတ်စ်ကားနှင့်ပတ်သက်၍ ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာတစ်ခုခုရှိနေသည်ကို သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဘတ်စ်ကားသည် ပုံမှန်အတိုင်းလည်ပတ်နေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိမှတ်တိုင်အများအပြားတွင် ရပ်နားကာ ခရီးသည်များတင်ဆောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဘတ်စ်ကားနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမှားယွင်းလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏လမ်းကြောင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် မည်သည့်မှတ်တိုင်တွင်မှ မရပ်နားခဲ့ပေ။ ထို့ထက်ပို၍ ၎င်းသွားနေသောလမ်းကြောင်းမှာလည်း လွဲချော်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် ၎င်းသည် ရှောင်ချွန်းမြို့၏ မြို့မဧရိယာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"အခုလောလောဆယ် ထူးဆန်းတဲ့အသွင်အပြင်တချို့ရှိနေပေမဲ့ ငါ့ကိုအန္တရာယ်ဖြစ်စေလောက်အောင်တော့ မဆိုးသေးပါဘူး။ လောလောဆယ်တော့ ဒီအတိုင်းပဲထားလိုက်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်သည် ဤသို့သောအခြေအနေနှင့်ကြုံတွေ့ရသောအခါ စိတ်အခြေအနေမကောင်းသော်လည်း အထူးဖြစ်ရပ်များကိုကိုင်တွယ်ရာတွင် သူ၏အတွေ့အကြုံက သူ့ကိုသတိပေးလိုက်သည်။

တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကိုတွေ့ကြုံရသည့်အခါ ဘယ်တော့မှမရှုပ်ပါနှင့်။ စိတ်ငြိမ်အောင်ထားပါ၊ ထိုင်စရာနေရာတစ်ခုရှာပြီး အရာရာကိုစဉ်းစားသုံးသပ်ရန် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်သောက်ပါ၊ ၎င်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီးအော်ဟစ်ခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ လူအများစုသည် အန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်စွာမနေနိုင်ကြပေ။

ယန်ကျန့် အချိန်ကိုစစ်ဆေးလိုက်သည်။

ညနေ ၆ နာရီ ၂၀ မိနစ်။

သို့သော် နွေရာသီတွင်နေ့တာရှည်သောကြောင့် ၎င်းကိုညအချိန်ဟု မသတ်မှတ်သေးပေ၊ အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ဘတ်စ်ကားသည် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များသို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့ပြီး တောင်တန်းထူထပ်သောနေရာများက မြင်ကွင်းကိုပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းကင်သည် လျင်မြန်စွာမှောင်မိုက်လာသကဲ့သို့ အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုကိုပေးစွမ်းသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှအလင်းရောင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်၏လျင်မြန်သောပြောင်းလဲမှုက သူ့ကိုထူးဆန်းမှုအပေါ် သတိပြုမိစေခဲ့သည်။

"ဒါကတကယ်ပဲ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလားဆိုတာ ငါစစ်ဆေးကြည့်သင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြတင်းပေါက်ကနေခုန်ချပြီး ထွက်သွားလိုက်ရမလား?" ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု၏အစဖြစ်ကြောင်း သူ ၈၀% သေချာနေသော်လည်း ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှအရာအားလုံးမှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင်ရှိနေသေးသည်။ ယာဉ်မောင်းသည် လမ်းမှားသွားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်၏။

"ပြတင်းပေါက်ကနေခုန်ချပြီး ထွက်သွားလိုက်မယ်။ ငါဒီအထဲမှာပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ်မရှိဘူး" ယန်ကျန့်သည် နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အခြေအနေမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အန္တရာယ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းဖြစ်စေ၊ သူသည် ဦးစွာထွက်ခွာပြီးမှ နောက်မှမေးခွန်းများမေးပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဘေးမှပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ရန် ချက်ချင်းလက်လှမ်းလိုက်ပြီး ခုန်ချထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်များအရ သူသည် ဆယ်ထပ်တိုက်ပေါ်မှခုန်ချခဲ့လျှင်ပင်၊ သူ၏ခေါင်းကိုမထိခိုက်သရွေ့၊ သူဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှခုန်ချခြင်းမှာမူ ပြောစရာပင်မလိုပေ။

"ပြတင်းပေါက်က မပွင့်ဘူးလား?"

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူဘတ်စ်ကားပေါ်မှဖန်ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို တွန်းဖွင့်ရန်ကြိုးစားစဉ် ၎င်းသည်ပိတ်မိနေပြီး လုံးဝမရွေ့လျားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် အားပိုသုံး၍ ထပ်မံကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းသည် မပွင့်သေးပေ။

ဖန်ပြတင်းပေါက်သည် သံမဏိထက်ပင်ခိုင်မာသကဲ့သို့ မရွေ့မလျား ချိပ်ပိတ်ထားဆဲ။

"ငါ့ရဲ့လက်ရှိခွန်အားနဲ့ဆိုရင် အပူခံမှန်ကို လွယ်လွယ်ကူကူရိုက်ခွဲနိုင်သင့်တယ်။ ဒီပြတင်းပေါက်က ဘယ်လိုလုပ်ဘာမှမတုံ့ပြန်ရတာလဲ?" ယန်ကျန့်၏အမူအရာသည် သိမ်မွေ့စွာပြောင်းလဲသွားသည်။

သူပြတင်းပေါက်ကိုမခွဲနိုင်သောကြောင့် တစ္ဆေနယ်ပယ်ကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

သူသည် သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖန်ပြတင်းပေါက်ပေါ်တင်လိုက်ရာ သူ၏လက်ဖဝါးကွဲအက်သွားပြီး အနီရောင်အလင်းထုတ်လွှတ်သောတစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် တစ္ဆေနယ်ပယ်၏အနီရောင်အလင်းသည် အပြင်ဘက်သို့မပျံ့နှံ့နိုင်ခဲ့၊ ယာဉ်ကိုယ်ထည်က ပိတ်ဆို့ထားသည်။ အပြင်လောကနှင့် ဘတ်စ်ကားအတွင်းပိုင်းသည် မတူညီသောနယ်ပယ်နှစ်ခု၌ ရှိနေသကဲ့သို့။ တစ္ဆေနယ်ပယ်ပင်လျှင် ဤနယ်နိမိတ်ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အတိုင်းဟုထင်ရသောဘတ်စ်ကားသည် အတန်ကြာစူးစမ်းပြီးမှသာ ၎င်း၏ထူးဆန်းမှုကို စတင်ဖော်ပြလာသည်။

"ဒါကဘာကြီးလဲကွာ? တံခါးမဖွင့်နိုင်တာကတစ်မျိုး၊ တစ္ဆေနယ်ပယ်တောင် ပိတ်ဆို့ခံရတယ်ဆိုတော့..." ယန်ကျန့် မျက်မှောင်အလွန်အမင်းကြုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချွန်းမြို့မှပျောက်ဆုံးနေသောတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ ရွှီဖုန်းသည် ဤဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်ဟု သူယခုယုံကြည်နေသည်။ သူ၏ဂြိုဟ်တုတည်နေရာပြဖုန်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကောက်ယူသွားခြင်းမဟုတ်၊ ဤဘတ်စ်ကားပေါ်မှတစ်နေရာရာတွင် ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်၏။

ဖုန်းကိုပြန်လည်ရယူရန်ကူညီလိုသော်လည်း မတော်တဆဤထူးဆန်းသောဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ကံဆိုးမှုသာ။

ဤအချိန်တွင် အနီးအနားတွင်ထိုင်နေသော လူငယ်အမျိုးသားအမျိုးသမီးငါးဦးသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သတိမပြုမိကြသေးပေ။ သူတို့သည် တစ္ဆေပုံပြင်များဆွေးနွေးရင်း၊ တစ်လှည့်စီပြောပြရင်း၊ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သို့သော် အငြင်းပွားမှုတစ်ခုဖြစ်ပွားလာသည်—ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားသောလူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက တစ္ဆေများကိုယုံကြည်ကြပြီး အခြားသုံးဦးမှာမူမယုံကြည်ကြသဖြင့် အငြင်းပွားမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဟေ့၊ အစ်ကို၊ ကျွန်တော်မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ တစ္ဆေတွေတကယ်ရှိတယ်လို့ အစ်ကိုထင်လား? တားချန်မြို့ကဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း အစ်ကိုမသိဘူးလို့တော့မပြောနဲ့နော်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒါတစ္ဆေခြောက်တယ်လို့ယုံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကမဟုတ်ဘူးလို့ပြောနေကြတယ်" ဟု ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားသောလူငယ်က သူစိမ်းဖြစ်သူ ယန်ကျန့်ကိုမေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အနည်းငယ်ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်- "မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

"ကျွန်တော်က ကျန်းဟောပါ" ဟု ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားသောလူငယ်က ရယ်မောရင်းဆိုသည်၊ သူ၏အမူအရာမှာ အတော်လေးဖော်ရွေသည်။

"ကျန်းဟော၊ ငါတို့ခုနကပဲ သုံးယောက်နှစ်ယောက်နဲ့ မဲခွဲပြီးပြီ၊ နင်ရှုံးတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ တစ္ဆေမရှိဘူး၊ ဒီတော့ နင်ကဘာလို့မဲတွေဆက်တောင်းနေသေးတာလဲ?" သူ့ဘေးမှမိန်းကလေးတစ်ဦးက ဆိုသည်။

ကျန်းဟောက ခပ်ဟဟရယ်သည်- "ဘတ်စ်ကားပေါ်ကတခြားလူတွေကို ထည့်မတွက်ရဘူးလို့ နင်တို့မပြောခဲ့ဘူးလေ။ အစ်ကို၊ ကျွန်တော့်ကိုထောက်ခံပေးပါဦးနော်? မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ရှုံးပြီ၊ နောက်ကျရင် အားလုံးကိုညစာကျွေးရတော့မှာ။"

ယန်ကျန့်က မဖြေဘဲ သူတို့ကိုကြည့်ပြီးဆိုသည်၊ "တစ္ဆေတွေရှိမရှိမဆွေးနွေးခင် ငါမင်းတို့ကိုမေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းတို့တစ္ဆေကြောက်တတ်ကြလား?"

"ဒါပေါ့... မကြောက်ပါဘူး။ တစ္ဆေတွေ? သူတို့ကဘာတွေလဲ? ငါသာတကယ်တစ်ကောင်နဲ့တွေ့ရင် သူတို့ကိုလက်သီးတစ်ချက်နဲ့ အလဲထိုးပစ်မှာ။ ငါ့ရဲ့နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တာ လူပျိုစွမ်းအားက အဲ့ဒီအရာတွေကိုကြောက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါမယုံဘူး" ဟု ကျန်းဟောက အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဆိုသည်။

သူ၏ထိုယုံကြည်မှုက ဘယ်ကလာမှန်း ငါတကယ်မသိနိုင်ဘူး။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုလက်မထောင်ပြပြီး လေးစားစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားက တကယ့်ကိုသတ္တိရှိတဲ့လူပဲ။ အဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အလွန်လေးစားမိပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်က တစ္ဆေတွေကို အရမ်းကြောက်တယ်။ အခုလိုပဲ၊ ကျွန်တော်ကတည်ငြိမ်နေပုံရပေမဲ့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တကယ်တော့လှုပ်ရှားနေတာ။ ခင်ဗျားတို့ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အသက်ရှူနေလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့လူတွေက တကယ်ပဲလူသားတွေဟုတ်မဟုတ်တောင် ကျွန်တော်သံသယဝင်မိမှာ။"

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှလူနှစ်ဆယ်ကျော်တွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသလားဆိုသည်ကိုပင် မသေချာနိုင်ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဤလူငါးဦး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်လာပြီး အဆက်မပြတ်စကားပြောနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဤလူအုပ်စုကြားတွင် အဆင်ပြေသင့်သည်။

"ဘာလို့အဲ့လိုပြောရတာလဲ?" ကျန်းဟော ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်၊ "မင်းတို့နာရီဝက်လောက်စီးပြီးတဲ့နောက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတစ်ခုခု သတိမပြုမိကြဘူးလား? ငါကတခြားမြို့သားတစ်ယောက်၊ ဒီကလမ်းတွေကိုမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချွန်းမြို့ကဘတ်စ်ကားတွေအားလုံးက ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွေဘက်ကို ဦးတည်သွားကြတာလား?"

သူက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"လမ်းကြောင်းကို မကြာသေးခင်ကပြောင်းလိုက်တာ၊ ရှေ့ကလမ်းက ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်နေလို့၊ လမ်းကြောင်းကို ဒီဘက်ကိုပြောင်းထားတာ။ မှန်ပါတယ်" ဟု ကျန်းဟောက အပြင်သို့ကြည့်ပြီး အထူးတလည်အံ့ဩပုံမရပေ။

"?" ဤသည်ကိုကြားရသောအခါ ယန်ကျန့်၏အလှည့်တွင် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။

လမ်းကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိဘူး?

ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ? လမ်းကြောင်းသာမှန်နေရင် ဒီဘတ်စ်ကားရဲ့ပြတင်းပေါက်တွေက ဘာလို့မဖွင့်နိုင်ရတာလဲ? ငါကကာယပိုင်းအားနည်းနေလို့များလား?

"တောက်စ်၊ ဒရိုင်ဘာက လမ်းမှားမောင်းနေတာ။ ငါခုမှသတိရတယ်၊ မြို့ထဲကလမ်းတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့အတန်ကြာက ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး လမ်းကြောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ငါးရက်က ပြန်ပြောင်းသွားပြီ။ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားနေရတာ မဆန်းတော့ဘူး။ ကျန်းဟော၊ မင်းတကယ်ပဲမျက်ကန်းပဲ။ ငါတို့ဒီလောက်ကြာအောင် လမ်းမှားစီးနေတာကို မင်းဘယ်လိုလုပ်သတိမပြုမိရတာလဲ?" အခြားကောင်လေးတစ်ယောက်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ငါတို့အခုဘာလုပ်ကြမလဲ?" မိန်းကလေးတစ်ဦး အံ့ဩသွားသည်။

"ငါဒရိုင်ဘာကိုမေးကြည့်မယ်၊ လမ်းကြောင်းမှန်ပြန်တက်လို့ရမလားလို့" ကျန်းဟောက အလျင်အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏တစ္ဆေပုံပြင်များအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ငါတို့ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင် ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဘယ်တော့ဆင်းရမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။

"မင်းသတိထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ဟု ယန်ကျန့်က သတိပေးလိုက်သည်။

သတိထားရမယ်?

ကျန်းဟောက ယန်ကျန့်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "သတိထားရမယ်ဆိုတာ မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

"ဘာမှသိပ်မဟုတ်ပါဘူး၊ စကားလုံးတွေကို အပေါ်ယံပဲယူလိုက်ပါ။ ဒရိုင်ဘာကိုတိုက်ရိုက်သွားမေးတာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ ငါလည်းမသေချာဘူး။ မင်းအော်ခေါ်ကြည့်ပြီး အဲ့လိုကြိုးစားကြည့်ဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်" ဟု ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ဒရိုင်ဘာက ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူငါတို့ကိုပြန်ပေးဆွဲနေတာများလား?" သူ့ဘေးမှမိန်းကလေးတစ်ဦးက အနည်းငယ်ကြောက်လန့်စွာမေးလိုက်သည်။

"နင်ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ? လူတွေဒီလောက်များတာ၊ သူတစ်ယောက်တည်းငါတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲရဲမှာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါသွားပြီးအခြေအနေကို စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်မယ်" ဟု ကျန်းဟောက ဆိုသည်။

သူ့ကိုဤသို့မြင်လျှင် ယန်ကျန့်က ထပ်မံမတိုက်တွန်းတော့ပေ။ သူအခြေအနေကိုစစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်း၊ ရေစမ်းကြည့်ခြင်းသည် ကောင်းပေလိမ့်မည်။

အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ရှေ့ဆုံးကထွက်ရတာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?

ယန်ကျန့်သည် အစပိုင်းတွင် သိပ်အလေးအနက်မထားခဲ့သော်လည်း သူပြောသည်ကိုကြားပြီးနောက် ကျန်းဟောသည် ထူးဆန်းစွာ ကြောက်လန့်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘတ်စ်ကားကို တကယ်ပြန်ပေးဆွဲနေတာများလား?

သို့သော် ကျန်းဟောသည် ဆက်လက်လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း သူဘတ်စ်ကားအလယ်သို့ရောက်သောအခါ သူ့ဘေးတွင်ထိုင်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးက သူ၏တွန့်လိမ်နေသောလက်ကို ရုတ်တရက်ဆန့်တန်းပြီး သူ့ကိုဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် အဘွားအိုပြုံးနေသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်၊ "လူလေး၊ အခုလောလောဆယ်တော့ ထိုင်ပြီးအနားယူလိုက်ပါ။ နောက်မှတ်တိုင်မှာ ဆင်းလို့ရပါတယ်။ ဒရိုင်ဘာကိုလမ်းကြောင်းပြောင်းခိုင်းစရာမလိုပါဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ကျန်းဟောက ပဟေဠိဖြစ်စွာမေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်ခုံးများ တဆတ်ဆတ်လှုပ်သွားပြီး သူ၏အကြည့်သည် အဘွားအိုအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

"အဘွားကအသက်ကြီးပြီ၊ သွားလာရတာမလွယ်ဘူး။ ဒီဘတ်စ်ကားက အဘွားရွာနားကဖြတ်သွားမှာ၊ ပြီးတော့ အဘွားအိမ်ကိုစောစောပြန်ချင်တယ်" ဟု အဘွားအိုက ဆိုသည်။

"ဒါဆို... ကောင်းပြီလေ" ကျန်းဟော တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲရေးကိစ္စကို ဆက်မတိုက်တွန်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ယန်ကျန့်ကသူမကိုကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိပုံရသည်။ သူမခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကိုရှက်ရွံ့သောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။