ကွယ်လွန်သွားသော ယာဉ်မောင်း

ကျန်းဟော တကယ်ပင် ဖျောင်းဖျရာနောက်သို့ပါကာ ပြန်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ယန်ကျန့်၏မျက်နှာတွင် အံ့ဩရယ်မောလိုစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤလူ၏ရပ်တည်ချက်မှာ အမှန်ပင် လုံးဝမခိုင်မာဘဲ စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ပြန်လည်ဖျောင်းဖျ၍ရသည်။

သို့သော်...

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ရှေ့တွင်ထိုင်နေသော အဘွားအိုကိုကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မသေမချာ တောက်ပနေသည်။

ဤဘတ်စ်ကားနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သူမသိရှိနေသည်~!

ကျန်းဟောကို ပြန်ခေါ်ရန်ဖျောင်းဖျမှုသည် သူ့ကိုဆက်လက်စူးစမ်းခြင်းမှ တားဆီးလိုသော ကောင်းမွန်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံရသည်။

"အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး အစ်ကို၊ ခင်ဗျားက သံသယလွန်ကဲနေတာပါ၊ ဒရိုင်ဘာကလမ်းကြောင်းပြောင်းမောင်းတာ တခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ အဖြစ်အပျက်ကို အကြီးအကျယ်မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဘတ်စ်ကားမှားစီးမိတာကတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပါပဲ၊ နောက်မှတ်တိုင်မှာရပ်ရင် ငါတို့စောစောဆင်းလိုက်ကြမယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဆုံးဖြတ်ရတော့မှာပေါ့" ဟု ကျန်းဟောက ဆိုသည်။

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါတို့ချောချောမွေ့မွေ့ဆင်းလို့ရရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

သူသည် ယခုလေးတင်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များဖြင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤသာမန်လူများသည် ဤဘတ်စ်ကားမည်မျှထူးဆန်းသည်ကို သဘောပေါက်ပုံမရသေး။

"ရှင်အဲ့လိုပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?" အစောပိုင်းကတစ္ဆေပုံပြင်များပြောနေခဲ့သော မိန်းကလေးက ယန်ကျန့်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်၊ "မယုံနိုင်စရာလို့ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ငါတို့အားလုံး၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကတခြားလူတွေအပါအဝင်၊ ကံဆိုးသွားကြပုံပဲ၊ မစီးသင့်တဲ့ဘတ်စ်ကားတစ်စီးကို စီးမိခဲ့ကြပြီ။ ဒရိုင်ဘာက တကယ်ပဲလမ်းကြောင်းပြောင်းခဲ့သလား၊ မပြောင်းခဲ့သလားဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဘတ်စ်ကားနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရမ်းမှားယွင်းနေတဲ့တစ်ခုခုတော့ တကယ်ရှိတယ်၊ လွယ်လွယ်ကူကူဆင်းဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စတစ်ခုမဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဘတ်စ်ကားရပ်ဖို့စောင့်နေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကြာအောင်စောင့်ရမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ၊ နောက်ဆုံးမှတ်တိုင်ကနေ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြာခဲ့ပြီ၊ ငါတို့ဘာတိုးတက်မှုမှမရှိသေးဘူး။"

"ဒါ့အပြင် အခုငါတို့မြို့ပြဧရိယာကနေထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဆိုတော့ ဘတ်စ်ကားက လမ်းဘေးမှာဒီအတိုင်းရပ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။"

" မင်းတို့ကငါ့ကိုသံသယလွန်ကဲနေတယ်လို့ ထင်နိုင်တယ်၊ ငါပြောတာကိုယုံကြည်စရာမလိုပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတစ်ခုခုတကယ်မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ငါမင်းတို့ကိုကူညီနိုင်မယ်ဆိုတာ မသေချာဘူး၊ မင်းတို့ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ သိပ်ကွာခြားမှုမရှိပါဘူး။"

"အစ်ကို၊ ခင်ဗျားကဒါကိုတစ္ဆေပုံပြင်တစ်ပုဒ်လိုမျိုး ထင်နေတာလား? လူတွေကိုမခြောက်ပါနဲ့၊ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုမခြောက်နိုင်ပါဘူး" ဟု ကျန်းဟောက ယန်ကျန့်၏စကားများကို မယုံကြည်သည့်အလား နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

သူသည် တစ္ဆေများကိုယုံကြည်သော်လည်း ကားတစ်စီးထဲတွင် လူများစွာရှိနေလျက်နှင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့်တွေ့ဆုံမည်ဟု သူကမယုံကြည်ခဲ့ပေ။

"ကျန်းဟော၊ နင်ဒရိုင်ဘာကိုထပ်မေးကြည့်သင့်တယ်၊ ငါတို့ဘယ်တော့ရပ်မလဲဆိုတာကြည့်လိုက်" ဟု ယခုလေးတင်စကားပြောခဲ့သောမိန်းကလေးက စိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်မိသည်။

"ငါထင်တာတော့ မင်းတို့အားလုံးနည်းနည်းရူးနေကြပြီ၊ ဒါကဘတ်စ်ကားမှားစီးမိရုံသက်သက်ပဲ၊ ဘာကိုထိတ်လန့်နေစရာရှိလို့လဲ? မသိတဲ့လူတွေက ငါတို့ကိုလေယာဉ်ပျက်ကျတော့မယ့်လေယာဉ်ပေါ်ရောက်နေတယ်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ လူတိုင်းကတစ္ဆေပုံပြင်တွေ အရမ်းများများစားစားကြားဖူးကြတယ်"

အနီးအနားမှအခြားလူငယ်တစ်ဦးက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ယန်ကျန့်ကို စိတ်နောက်နေသူ၊ အစွဲကပ်နေသူတစ်ဦးဟုထင်ကာ သူ၏စကားများကိုလျစ်လျူရှုပြီး ချက်ချင်းအော်ခေါ်လိုက်သည်၊ "ဒရိုင်ဘာ၊ ခင်ဗျားလမ်းမှားမောင်းနေပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးဘေးကိုရပ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ဆင်းဖို့လိုတယ်။"

ဤအော်သံနှင့်အတူ ဘတ်စ်ကားထဲမှလူများစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ့ကိုတစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် သူ၏ခေါ်ဆိုမှုအပြီးတွင် သူ၏မေးခွန်းအတွက် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှမရှိဘဲ ရှေ့မှယာဉ်မောင်းသည် ဤအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သည်။

"ဒရိုင်ဘာ?"

သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ်ဆက်တိုက်ခေါ်သော်လည်း ရှေ့မှယာဉ်မောင်းမှာမူ မဖြေကြားသေးဘဲ ဤလူ၏မေးမြန်းမှုများကို မကြားနိုင်သကဲ့သို့။

"တောက်စ်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒရိုင်ဘာက အခုအသံတိတ်နေလို့တော့မဖြစ်ဘူးမလား? ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်" ဟု လူငယ်က ဒေါသထွက်စွာပြောရင်း ရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။

ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ သူအဘွားအိုကိုဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သူမကသူ့ကိုမတားဆီးခဲ့ပေ။

"ဟေ့၊ ငါမင်းကိုပြောနေတာ" ဟု လူငယ်က အနည်းငယ်ဒေါသထွက်ဟန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဧရိယာသို့ရောက်သောအခါ စတီယာရင်ဘီးတွင်ရှိနေသောယာဉ်မောင်းကို တွန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဤတွန်းလိုက်ခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားသည်။

တစ်ချိန်လုံးစတီယာရင်ဘီးတွင်ရှိနေခဲ့သောယာဉ်မောင်းသည် ပျော့ခွေစွာပြိုကျသွားပြီး သူ၏ဦးထုပ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ကျကာ သေမင်း၏ဖြူဖျော့မှုဖြင့် လေးလံနေသော တောင့်တင်းဖြူဖျော့သည့်မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏အနည်းငယ်ဟနေသောပါးစပ်မှ ညှီနံ့တစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ ယာဉ်မောင်းသည် အနည်းဆုံးတစ်ရက်ကြာသေဆုံးနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပုပ်သိုးစပြုနေသောအလောင်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"အာ~!" လူငယ်သည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

"ကျန့်ဝန်ရောက်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?" သူ၏အဖော် ကျန်းဟောက အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒရိုင်ဘာ၊ ဒရိုင်ဘာ၊ သူ၊ သူသေနေပုံပဲ..." ကျန့်ဝန်ရောက်အမည်ရှိလူငယ်သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်ကြောက်လန့်နေပြီး ငိုလုနီးပါးဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှယာဉ်မောင်း၏အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ရီနေသည်။

သာမန်လူများသည် သေဆုံးသူများကိုကြောက်ကြသည်၊ ၎င်းမှာ အလွန်ပုံမှန်ပင်။

သို့သော် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသင့်သည်မှာ သေဆုံးမှုနောက်ကွယ်မှဖြစ်ပျက်နေသော ထူးဆန်းသည့်ဖြစ်ရပ်များဖြစ်သည်။

ယာဉ်မောင်းသည် တစ်ရက်ကျော်ကြာသေဆုံးနေခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယခင်ကဘတ်စ်ကားကို မည်သူမောင်းနှင်နေခဲ့သနည်း။ အလောင်းတစ်လောင်းက ကားမောင်းနိုင်သည်မှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။

ဤအချိန်တွင်။

ဘတ်စ်ကား၏မောင်းနှင်သည့်နေရာတွင် မည်သူမျှမရှိတော့သော်လည်း စတီယာရင်ဘီးသည် ဘတ်စ်ကားလမ်းကွေ့များအတိုင်းရွေ့လျားစဉ် သိမ်မွေ့စွာလည်နေပြီး မမြင်နိုင်သောလူတစ်ဦးက ယာဉ်ကိုထိန်းချုပ်နေသကဲ့သို့၊ ဤဘတ်စ်ကားကို အမည်မသိဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ မောင်းနှင်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘတ်စ်ကားယာဉ်မောင်း၏အလောင်းကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ထိုသို့သောထူးဆန်းသည့်မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"မောင်းနှင်တဲ့နေရာမှာ ဒရိုင်ဘာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒါက... တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေကမောင်းနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ဘတ်စ်ကားတစ်ခုလုံးက တစ္ဆေပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ယာဉ်ကိုထိန်းချုပ်နေတဲ့တစ္ဆေဒရိုင်ဘာက တကယ်တော့မောင်းနှင်တဲ့နေရာမှာမထိုင်ဘဲ လူတစ်ယောက်အဖြစ် အယောင်ဆောင်ပြီး ခရီးသည်အားလုံးနဲ့ ရောနှောနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဤအချက်အလက်အနည်းငယ်ဖြင့် သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေသုံးခုကို ချက်ချင်းစဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ပထမဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အဖြစ်နိုင်ဆုံးနည်းပါးပြီး ဒုတိယနှင့်တတိယမှာ အဖြစ်နိုင်ဆုံးများဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်ကြိုးပမ်းမှုများအပြီးတွင် ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားသည် ဒုတိယဖြစ်နိုင်ခြေဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေသည်- ဘတ်စ်ကားကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အဘယ်ကြောင့်မဆင်းနိုင်သည်ကိုလည်း ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းကရပ်နားပြီး သူ၏တံခါးများကို မိမိအလိုအလျောက်မဖွင့်လှစ်သရွေ့ပေါ့။

သို့သော် ယန်ကျန့် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကိုခံစားမိသောအခါ သူသည် ဘတ်စ်ကားရပ်နားပြီး တံခါးများဖွင့်လှစ်ရန်စောင့်ဆိုင်းခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ ဘတ်စ်ကားထဲတွင်လဲလျောင်းနေသော ယာဉ်မောင်း၏အလောင်းကိုမြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက လူများကြားတွင် ထိတ်လန့်မှုကို တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကျန်းဟော၊ ကျန့်ဝန်ရောက်နှင့် အခြားခရီးသည်ငါးဦးသာ ထိတ်လန့်နေကြသည်မဟုတ်၊ အခြားခရီးသည်များလည်း အခြေအနေ၏ပြင်းထန်မှုကိုသဘောပေါက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားထိတ်လန့်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ ဘတ်စ်ကားလမ်းမှားသွားသည့် ရိုးရှင်းသောကိစ္စတစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။

"မြန်မြန်၊ ရဲခေါ်၊ လူနာတင်ယာဉ်ခေါ်၊ ဒရိုင်ဘာက နှလုံးရပ်သွားတာဖြစ်ရမယ်" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်း၏အလောင်းက အနံ့ထွက်နေမှတော့ လူနာတင်ယာဉ်ခေါ်လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။

"မြန်မြန်၊ ဘတ်စ်ကားကိုထိန်းချုပ်လိုက်၊ ယာဉ်ကိုရပ်လိုက်၊ ထိန်းချုပ်မှုမလွတ်သွားအောင်လုပ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံးပြီးပြီ" ဟု အခြားတစ်ဦးက ဆိုသည်၊ သူ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အတော်လေးတည်ငြိမ်သည်။

အမည်မသိလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက ဦးဆောင်ပြီးရှေ့သို့ပြေးတက်သွားကာ အတွေ့အကြုံရှိယာဉ်မောင်းတစ်ဦး၏ကျွမ်းကျင်မှုကိုပြသရန်အသင့်ဖြစ်နေပုံရပြီး စတီယာရင်ဘီးကိုထိန်းချုပ်ကာ ဘရိတ်ကိုအသာအယာနင်းပြီး ဘတ်စ်ကားကိုရပ်တန့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ထိန်းချုပ်မှုများကိုစတင်ကိုင်တွယ်လိုက်စဉ် သူရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် လုံးဝစက်မနှိုးရသေး၊ ဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်မှအညွှန်းကိန်းအမျိုးမျိုးမှာ ပိတ်ထားသည်။

ယာဉ်သည်မလည်ပတ်နေသော်လည်း ဘတ်စ်ကားသည် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တစ်နာရီမိုင်ငါးဆယ်အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေဆဲဖြစ်ပြီး စွမ်းအင်ဆုံးရှုံးပြီးနောက် ရပ်တန့်ရန်ရည်ရွယ်ချက်မပြခဲ့ပေ။

အကြိမ်အနည်းငယ်ကြိုးစားပြီးနောက် မောင်းနှင်ရန်ကြိုးစားနေသောလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ဘရိတ်နှင့်စတီယာရင်ဘီးတို့မှာ တုံ့ပြန်မှုမရှိကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ယာဉ်တစ်ခုလုံးသည် လုံးဝထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ပေ။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

သူသည် နေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားပြီး သူ၏ဘဝတွင် ဤသို့သောထူးဆန်းသည့်ဖြစ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမျှမကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။