မှတ်တိုင်တွင် ဆင်းသက်ခြင်း

ဘတ်စ်ကားသည် ဘူတာရုံသို့ဝင်ရောက်ပြီး ရပ်တန့်တော့မည်။

ဤထူးဆန်းသောဘတ်စ်ကားပေါ်မှခရီးသည်များသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ကာ ဤနေရာမှမည်သို့လွတ်မြောက်ရမည်ကိုသာ တွေးတောနေကြသည်။ သို့သော် ကြိုးပမ်းမှုအများအပြားပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်ပိတ်မိနေပြီး ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သောယာဉ်က သူတို့ကိုအမည်မသိဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံနေရကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဘတ်စ်ကားသည် အမှန်တကယ်ပင် အရှိန်လျှော့ကာ ရပ်တန့်နေသည်ကို သူတို့သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

မည်သူမျှဘရိတ်ကိုမနင်းသလို စတီယာရင်ဘီးကိုလည်း မထိန်းချုပ်ပေ၊ ဘတ်စ်ကားသည် မိမိအလိုအလျောက်မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ သူ့အလိုလိုရပ်တန့်သွားပုံရသည်။

"ဘတ်စ်ကား ရပ်နေပြီ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှတစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြေးထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

လက်ရှိအခြေအနေသည် နားလည်ရခက်ခဲသော်လည်း သာမန်လူများအနေဖြင့် ဤသို့သောထူးဆန်းသည့်ဖြစ်ရပ်နှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လွတ်မြောက်ရန်စဉ်းစားသည့် ပထမဆုံးစိတ်ဆန္ဒမှာမူ ငြင်းဆိုဖွယ်မရှိ မှန်ကန်သည်။

"တကယ်ပဲ ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ဆင်းလို့ရမှာလား?" အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားသည် ဤအချိန်တွင် စိုးရိမ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘရိတ်အုပ်သံများ ရှင်းလင်းလာသည်နှင့်အမျှ၊

ဘတ်စ်ကားသည် ဤမျှကြာအောင်ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏ၊

ရှေ့တံခါး ပွင့်လာသည်။

အေးစိမ့်မှုနှင့်အတူ အပြင်ဘက်မှလေပြေတစ်ချက် ဘတ်စ်ကားအတွင်းသို့ တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာပြီး အပူချိန်သည် ချက်ချင်းပင် ဒီဂရီအနည်းငယ်ကျဆင်းသွားကာ အလိုအလျောက်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေသည်။

သေလောက်အောင်တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့သည် လမ်းဘေးမှဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အမည်မသိ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသလိုပင်

"မြန်မြန်ဆင်းကြ။"

ခရီးသည်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဘတ်စ်ကားနှင့် တတ်နိုင်သမျှအဝေးဆုံးသို့ရောက်ရှိရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အသည်းအသန်ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏တစ္ဆေနယ်ပယ်ကို ရှေ့တံခါးမှတစ်ဆင့် ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်သို့ သတိထား၍ချဲ့ထွင်ကာ စမ်းသပ်စူးစမ်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်မှကမ္ဘာသည် သူတို့သိသောပုံမှန်ကမ္ဘာမဟုတ်တော့ကြောင်း သူခံစားမိသောကြောင့်တည်း။

သို့သော် သူ၏သတိထားမှုနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် အခြားလူများမှာမူ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမပြခဲ့ကြပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အခြားခရီးသည်အားလုံး ဘတ်စ်ကားပေါ်မှပြေးထွက်သွားကြသည်။ ကျန်းဟော၊ ကျန့်ဝန်ရောက်နှင့် သူတို့နှင့်အတူခရီးသွားနေသော မိန်းကလေးသုံးဦးသည်လည်း တံခါးဆီသို့ အသည်းအသန်ညှပ်ထိုးတိုးဝှေ့သွားကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ခရီးသည်အများစု ဆင်းသက်ပြီးဖြစ်သည်။

"အပြင်ဘက်ကအခြေအနေက နည်းနည်းပုံမှန်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် အဆုံးတွင်လိုက်ပါရန်ထရပ်လိုက်သော်လည်း သူသိပ်အလျင်မလိုခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူဆန္ဒရှိပါက တစ္ဆေနယ်ပယ်မှတစ်ဆင့် ချက်ချင်းထွက်ခွာနိုင်သောကြောင့်တည်း။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်မှပတ်ဝန်းကျင်မှာမူ ပို၍ပင်ထူးဆန်းနေသည်။

"ဒါဘယ်နေရာလဲ?" အစောပိုင်းကဆင်းသွားသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ကြက်သေသေသွားသည်။

ဤသည်မှာ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်လုံးဝမဟုတ်ဘဲ ဘေးတွင်ဓာတ်တိုင်တစ်တိုင်ရှိသော လမ်းဆုံတစ်ခုသာ။ တိုင်ပေါ်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုချိတ်ဆွဲထားပြီး ကျေးလက်ဒေသများတွင်အသုံးများသော ယာယီဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မှတ်တိုင်မဟုတ်၊ မှတ်တိုင်တစ်ခုရှိနေမှတော့ အနီးအနားတွင် မြို့ သို့မဟုတ် ရွာတစ်ရွာခုခုတော့ ရှိသင့်သည်မဟုတ်လော။

သို့တိုင် မျက်စိတစ်ဆုံးကြည့်လိုက်လျှင် လူသူကင်းမဲ့သောတောအုပ်တစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိဘဲ လုံးဝမရင်းနှီးပုံပေါက်နေသည်။

အခြားသူများ ဘာမှမဖြစ်ဘဲဆင်းသက်သွားသည်ကိုမြင်လျှင် ယန်ကျန့်သည်လည်း ဆင်း၍ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဘတ်စ်ကား၏နောက်ဆုံးထိုင်ခုံတန်းမှ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်- "ငါထင်တာတော့ မင်းကနိုင်ငံတကာတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ်။ မင်းကတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်မှတော့ နည်းနည်းတော့သတိထားသင့်တယ်။ ငါအကြံပေးချင်တာက မဆင်းတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ရှေ့တံခါးကနေထွက်သွားပြီးတာနဲ့ မင်းဘယ်လိုတစ္ဆေဆန်တဲ့နေရာမျိုးကိုရောက်သွားမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ တစ်ယောက်မှအသက်ရှင်လျက်ပြန်လာတာ ငါမတွေ့ဖူးသေးဘူး။"

"ဘယ်သူလဲ?"

ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် ကုတ်အင်္ကျီရှည်ဝတ်ဆင်ထားရင်း ထောင့်တွင်အိပ်ပျော်နေခဲ့သောလူအပေါ်သို့ စူးစိုက်သွားသည်။

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ မင်းဘတ်စ်ကားပေါ်ရောက်နေမှတော့ ငါတို့ရဲ့အကျပ်အတည်းတွေက အတူတူပဲ။ ဒီတစ္ဆေကားပေါ်တက်ဖို့ကလွယ်ပေမဲ့ ဆင်းဖို့ကခက်တယ်။ မင်းမကြာခင်သိလာလိမ့်မယ်။ မင်းငါ့ကိုမယုံရင် ဆင်းကြည့်လိုက်လေ" ဟု ဘတ်စ်ကားနောက်ဘက်မှလူက အေးစက်စွာဆိုသည်။

"မင်းဘာတွေသိထားလဲ?" ယန်ကျန့်က မဆင်မခြင်မပြုမူဘဲ မေးလိုက်သည်။

ထိုလူက ဆိုသည်၊ "ငါအများကြီးမသိပါဘူး။ ငါသိတာတစ်ခုကတော့ ဒီဘတ်စ်ကားက ခြောက်နာရီကျော်သွားတာနဲ့ မှတ်တိုင်တိုင်းမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို တင်ဆောင်လာလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတလေတစ်ကောင်၊ တစ်ခါတလေနှစ်ကောင်ပေါ့။ မင်းဟိုအီလက်ထရွန်နစ်ပြသမျက်နှာပြင်ကို တွေ့တယ်မဟုတ်လား? အဲ့ဒါကသက်ရှိလူအရေအတွက်ကို မှတ်တမ်းတင်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ဘတ်စ်ကားထဲကကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေအရေအတွက်ကို ခြေရာခံနေတာ။"

"အခုအချိန်အထိ ဘတ်စ်ကားထဲကတစ္ဆေအရေအတွက်က... ၁ ကောင်ပဲ။ ကံကောင်းလို့ အဲ့ဒီတစ္ဆေကဆင်းသွားတယ်။"

ထိုလူ အနည်းငယ်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အီလက်ထရွန်နစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှခရီးသည်အရေအတွက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်- ၁။

၎င်းသည် ယခင် ၂ မှ တစ်ကောင်လျော့နည်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်ကိုကြားရသောအခါ ယန်ကျန့်၏အမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူ၏စကားများသည် သူ၏ယခင်တွေးတောခန့်မှန်းချက်များနှင့် တိုက်ဆိုင်နေသောကြောင့်တည်း။

သူသည်လည်း ဤဘတ်စ်ကားပေါ်မှခရီးသည်အရေအတွက်သည် သက်ရှိလူအရေအတွက်ကိုမရည်ညွှန်းဘဲ တစ္ဆေများကိုရည်ညွှန်းသည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။

ခရီးသည်နှစ်ဆယ်ကျော်ထဲတွင် တစ္ဆေနှစ်ကောင်ရှိနေသည်။

"ဒါကတစ္ဆေအရေအတွက်ဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသေချာသိနိုင်တာလဲ?" ဟု ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ထိုလူက ခပ်ဟဟရယ်မောလိုက်သည်၊ "မင်းသာဒီမှာ ခုနစ်ရက်ရှစ်ရက်လောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့ရင် မင်းလည်းဒါကိုသိလာမှာပဲ။"

"ခုနစ်ရက်ရှစ်ရက်? မင်းကရှောင်ချွန်းမြို့ကနေပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်ကြားခံ ရွှီဖုန်းလား?" ယန်ကျန့်၏အမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"အိုး၊ မင်းငါ့ကိုသိတယ်လား?"

ရွှီဖုန်း အနည်းငယ်ခေါင်းမော့လိုက်သည်၊ သူ၏အသားအရေမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရက်ပေါင်းများစွာမအိပ်စက်ထားသကဲ့သို့ သွေးများဖြင့်နီရဲနေကာ ယခုအချိန်အထိ အသည်းအသန်တွန်းလှန်နေရသည်။ သူ၏ဖြူဖျော့သောအသားအရောင်အရ သူသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ရုတ်တရက်လဲကျသေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ညွှန်ပြနေသည်။

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်၊ "မင်းပျောက်ဆုံးနေတာ အတော်ကြာပြီ။ ဌာနချုပ်ကမင်းကိုရှာချင်နေခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ရလဒ်ကတော့ သူတို့ကငါ့ကိုမင်းရဲ့အချက်ပြမှုကို ဒီဘတ်စ်ကားဆီခြေရာခံခိုင်းခဲ့တာပဲ။"

တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတော်တော်ကံဆိုးတာပဲ။ ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားတုန်းက ငါမတော်တဆ ငါ့ရဲ့ဂြိုဟ်တုတည်နေရာပြမိုဘိုင်းဖုန်းကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာငါရှာဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ မင်းသာဖုန်းအချက်ပြမှုက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာရှိနေသေးတယ်လို့ပြောရင် အဲ့ဒါကကိစ္စတွေကို ပိုရှုပ်ထွေးစေတယ်။"

"မင်းဆိုလိုတာက မင်းဖုန်းက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့လက်ထဲရောက်သွားတယ်လို့လား?" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်အလွန်အမင်းကြုတ်လိုက်သည်။

ရွှီဖုန်းသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်ရှိနေသော်လည်း သူ၏ဖုန်းမှာမူမရှိ၊ သို့သော် ဖုန်းအချက်ပြမှုမှာမူရှိနေသည်။

ဒါဆို ဖုန်းကဘယ်မှာရှိနိုင်သလဲ။

"အဲ့ဒီဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အများကြီးလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါမြင်ရသလောက်တော့ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ဘာမှဝှက်ထားစရာနေရာမရှိဘူး။" ရွှီဖုန်း၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောမျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်- "ဘတ်စ်ကားက ထွက်ခွာတော့မယ်။ မင်းတက်မလား၊ ဆင်းမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်တော့။"

"မင်းထွက်ခွာချိန်ကိုသိလား?" ဟု ယန်ကျန့်ကမေးလိုက်သည်။

ရွှီဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါတော်တော်ကြာကြာလေ့လာခဲ့ပြီးပြီ။ အမြဲတမ်းငါးမိနစ်ပဲ၊ တစ်စက္ကန့်မှပိုတာ၊ လျော့တာမရှိဘူး။ ငါးမိနစ်ပြည့်ပြီးရင် တစ်ယောက်ယောက်ဆင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မဆင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဘတ်စ်ကားကအတွင်းထဲကလူဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ ထပ်မံထွက်ခွာသွားလိမ့်မယ်—အနည်းဆုံးတော့ ငါ့အမြင်မှာတော့ ဒီလိုပဲ။"

"မင်းဒီမှာဒီလောက်ကြာနေပြီးမှ ထွက်ခွာဖို့နည်းလမ်းမတွေ့သေးဘူးလား?" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်၊ "အရင်က မင်းရှောင်ချွန်းမြို့မှာရှိနေတုန်းက ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းဖို့ အခွင့်အရေးတွေရှိခဲ့တယ်။"

သူသည် ရွှီဖုန်း၏စကားများကို အပြည့်အဝမယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝပယ်ချခြင်းလည်းမပြုခဲ့—သူသည် ရွှီဖုန်း၏ဇာတ်လမ်းတွင် အပေါက်အများအပြားရှိသည်ဟုသာ ခံစားမိသည်။

ရွှီဖုန်းသာ ဤနေရာတွင် ခုနစ်ရက်ရှစ်ရက်ကြာနေခဲ့ပါက သူထွက်ခွာရန်အခွင့်အရေးမတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမည်သို့ဤနေရာတွင် ဤမျှကြာအောင်ပိတ်မိနေနိုင်မည်နည်း။

"ငါအရင်ကပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ဆင်းဖို့ကအဲ့လောက်မလွယ်ကူဘူး။ ဆင်းသက်ဖို့က အခွင့်အလမ်းတစ်ခုခုလိုအပ်တယ်၊ အဲ့ဒါကိုငါခုထိမကြုံတွေ့သေးဘူး" ဟု ရွှီဖုန်းက ဆိုသည်။

အခွင့်အလမ်း?

ဘယ်လိုအခွင့်အလမ်းမျိုးလဲ?

နောက်ထပ်သံသယများ ယန်ကျန့်၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ရိုးရှင်းပုံရသောကိစ္စတစ်ခုသည် ရွှီဖုန်း၏စကားများကြောင့် ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။

မူလက သူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုအခါ သူတုံ့ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှမှောင်မိုက်နေသောကမ္ဘာမှ ငိုရှိုက်သံများဆက်တိုက် ရုတ်တရက်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ငိုသံသည် ထူးဆန်းပြီး ရှေးဟောင်းတောနက်များ၏အတွင်းပိုင်းမှလာသကဲ့သို့ တစ္ဆေဆန်သောခံစားချက်ကိုပေးစွမ်းသည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းဆင်းသက်ရန် မရွေးချယ်သေးဘဲ ဘတ်စ်ကားတံခါးအနီးတွင်ရပ်ကာ ငိုသံများလာရာအရပ်သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အဝေးမှမှောင်မိုက်နေသော လူသူကင်းမဲ့မြေပြင်တွင် သူသည် သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို မရေမရာမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် သင်္ချိုင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်မရှိပေ။ အဖြူရောင်အသုဘအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးခွဲခြား၍မရနိုင်သူတစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်းရှေ့တွင်ဒူးထောက်နေပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လိင်ခွဲခြား၍မရနိုင်သောငိုသံသည် သူတို့ထံမှထွက်ပေါ်နေသည်။

"အဲ့ဒီသင်္ချိုင်းက ဘယ်တုန်းကပေါ်လာတာလဲ? ငါအရင်ကအပြင်ကိုကြည့်တုန်းက မတွေ့ခဲ့ပါဘူး" ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် တောက်ပသွားသည်။

ယခင်က သူသည် အပြင်ဘက်ကိုအာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး ထူးဆန်းသော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဟုမထင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ငိုသံစတင်သည်နှင့် ဆင်းသက်ခဲ့သောခရီးသည်အများအပြားသည် အသံနောက်သို့လိုက်ကာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ငိုကြွေးစပြုလာကြသည်။

သူတို့၏အသံပမာဏသည် တိုးညင်းရာမှကျယ်လောင်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းငိုသံနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ထို့နောက် ခရီးသည်များ၏ငိုသံ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ကာ သင်္ချိုင်းရှိရာအရပ်သို့မျက်နှာမူပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိကြတော့ပေ။

"မင်း၊ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ?" တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာမေးရင်း သူတို့ကိုတွန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဒူးထောက်နေသောခရီးသည်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ပြိုကျသွားပြီး အသက်မဲ့ကာ သူတို့၏အေးစက်သောမျက်နှာများမှာ မျက်ရည်များဖြင့်စိုစွတ်နေပြီး သူတို့၏အမူအရာများမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ သူတို့၏ရုပ်သွင်များမှာ တောင့်တင်းနေသည်။

သေပြီ၊ သူတို့သေကုန်ပြီ~!

တစ်ဦးတည်းမဟုတ်—လူအများအပြား မြေပြင်ပေါ်တွင်ငိုကြွေးစပြုပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ရုတ်တရက်သေဆုံးသွားကြပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

"ပြေး၊ ပြေး! တစ္ဆေခြောက်နေပြီ!" တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားထိတ်လန့်စွာအော်ဟစ်ပြီး ခေါင်းပြတ်ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ကျန်းဟော၊ ကျန့်ဝန်ရောက်နှင့် အခြားအများအပြားသည်လည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ထွက်ပြေးရန်ကြိုးစားကြသည်။

ယန်ကျန့်က သူတို့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ယခင်စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကိုထောက်ထား၍ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပေးလိုက်သည်- "မင်းတို့မသေချင်ရင် ဘတ်စ်ကားပေါ်ပြန်တက်ကြ။ အပြင်ဘက်ကကမ္ဘာက တစ္ဆေတွေရဲ့ကမ္ဘာပဲ။ အပြင်မှာ မင်းတို့ဘယ်ကိုပဲပြေးပြေး သေလမ်းတစ်ခုပဲရှိတယ်။"

ယခုသူနားလည်သွားပြီ။

ရွှီဖုန်းက အဘယ်ကြောင့်ဆင်းသက်ခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို။

၎င်းသည် တစ္ဆေနယ်ပယ်နှင့်ဆင်တူသော တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ကမ္ဘာဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသို့ခြေချသည်နှင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် ခက်ခဲသည်။

ထို့အပြင် အပြင်ဘက်မှကမ္ဘာသည် ယန်ကျန့်သိသောတစ္ဆေနယ်ပယ် ဟုတ်မဟုတ်ကိုထားဘိ၊ ၎င်းသည် ပို၍ပင်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များရှိရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သင်ထိုနေရာသို့ခြေချပြီးသည်နှင့်၊ ဘတ်စ်ကားထွက်ခွာသွားသည်နှင့်၊ မိမိကိုယ်ကိုသာအားကိုး၍ အသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာရန်မှာ အလွန်အမင်းခက်ခဲဖွယ်ရှိသည်။