သင်္ချိုင်းတွင် ငိုကြွေးခြင်း

ကျန်းဟော၊ ကျန့်ဝန်ရောက်နှင့် သူတို့နှင့်အတူခရီးသွားနေသော မိန်းကလေးသုံးဦးတို့သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အတော်လေးနောက်ကျမှဆင်းခဲ့သောကြောင့် အနောက်ဆုံးသို့ ရောက်နေခဲ့ကြသည်။

လယ်ကွင်းထဲမှထိုသင်္ချိုင်းရှိ ငိုရှိုက်သံစတင်သောအခါ အရင်ဆုံးဆင်းသွားခဲ့သူများသည် ကံဆိုးသွားကြသည်။ သူတို့သည် နားမလည်နိုင်သောလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကြသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ကာ အဝေးမှထိုမြေပုံရှိရာအရပ်သို့မျက်နှာမူပြီး ငိုကြွေးစပြုကြသည်။ သို့သော် သူတို့သိပ်မငိုရသေးမီ ငိုရှိုက်သံရပ်တန့်သွားသည်။

လူအများအပြားသည် သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာငိုကြွေးရင်း သေဆုံးသွားကြသည်။

သေဆုံးခါနီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်မှဝမ်းနည်းပူဆွေးသောအမူအရာနှင့် သူတို့၏အသက်မဲ့သောမျက်လုံးများထဲမှ ပေါ်လွင်နေသောစိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် လူတစ်ဦး၏ဆံပင်မွှေးများ ထောင်သွားစေပြီး သူတို့၏နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စေသည်။

ဤသည်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်လူသတ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။

လယ်ကွင်းထဲမှ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ဤဆင်းသက်သွားသောခရီးသည်များကို မတွေးဝံ့စရာနည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် သတ်ဖြတ်နေသည်။

သူတို့၏ထိတ်လန့်မှုကြားတွင် လူအားလုံးလုပ်နိုင်သည်မှာ အော်ဟစ်ပြီး အသက်လု၍ပြေးရန်သာ။

သို့သော် ခရီးသည်အများအပြားသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာလှမ်းနိုင်သေးမီ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားကြပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ပြီး လယ်ကွင်းထဲမှထိုမြေပုံဆီသို့ ငိုကြွေးစပြုကြသည်။

ထိုငိုသံများကိုကြားရသောအခါ ကျန်းဟောနှင့် ကျန့်ဝန်ရောက်တို့သည် ကြောက်လန့်၍အသိစိတ်လွတ်သွားပြီး ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤငိုသံများသည် သေမင်း၏ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်၍ငိုကြွေးသူမည်သူမဆို သေဆုံးရန်ကံကြမ္မာပါလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှအလောင်းများသည် ဤသည်ကိုသက်သေပြနေသည်။

သူတို့သည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုသို့ ပြေးရန်ပြင်ဆင်နေကြသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်ထံမှစကားတစ်ခွန်းက သူတို့၏စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြားတွင် လမ်းပြမီးတန်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်ပြန်တက်ရမှာလား?

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဘတ်စ်ကားတံခါးရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်နေသောယန်ကျန့်ကိုကြည့်ရင်း သူတို့သည် မျက်စိမှိတ်ယုံကြည်မှုတစ်ခုနီးပါး ခံစားလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်သည် အလွန်အမင်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဘတ်စ်ကားသည် အလုံခြုံဆုံးနေရာဖြစ်သည်ဟု သူတို့ယုံကြည်ကြသည်။

နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ သူတို့သည် ဘတ်စ်ကားဆီသို့ အပြေးအလွှားတက်သွားကြသည်။

"ဝူးဝူး~!" ငိုရှိုက်သံသည် အသက်များကိုရယူနေသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင်။

ယခင်ကဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသွားခဲ့သူများထဲတွင် ဤငါးဦးသာ ပြန်လာရာလမ်းတွင်ရှိနေပြီး ကျန်သူများမှာမူ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။

သူတို့ဘယ်ကိုထွက်ပြေးသွားသည်ကိုမသိသော်လည်း ဤငိုသံများကြားတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြေမှာမူ တစ်သောင်းတွင်တစ်ယောက်ပင်မရှိနိုင်ပေ။

"ဒီတစ္ဆေရဲ့ငိုရှိုက်သံတွေက အနီးဆုံးလူတွေကိုအရင်သတ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကလည်း သူတို့ကံကြမ္မာကနေလွတ်မြောက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အချိန်ကာလတစ်ခုပဲကြာလိမ့်မယ်... ဒီလိုတွေးကြည့်ရင် ဒီတစ္ဆေက မျက်စိစုံမှိတ်သတ်ဖြတ်တဲ့ကောင်ပဲ" ယန်ကျန့်သည်လည်း ငိုသံများကိုကြားခဲ့သော်လည်း ထိခိုက်မှုမရှိပုံရသည်။

သူသည် ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ရှိနေသောကြောင့်လားဟု သူတွေးတောမိသည်။

"အား~!"

ထိုအချိန်တွင် ပြန်ပြေးလာသောငါးဦးထဲမှ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးထားသောမိန်းကလေးတစ်ဦး ချော်လဲသွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ဖုန်းရှောင်လု၊ မြန်မြန်လုပ်!" ကျန့်ဝန်ရောက်သည် ဗီဇအလျောက်နောက်သို့လှည့်ကြည့်ပြီး သူမကိုကူညီရန်လှည့်ထွက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူလှည့်ထွက်သည်နှင့် သူနှင့် ဖုန်းရှောင်လုအမည်ရှိမိန်းကလေး၏မျက်နှာများသည် အလိုအလျောက်တွန့်လိမ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးသောအမူအရာများဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤအမူအရာများပေါ်လာသည်နှင့် မျက်ရည်များသည် ထိန်းချုပ်မရနိုင်ဘဲ ကျဆင်းလာသည်… စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးစလုံး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် သူတို့၏ထိန်းချုပ်မှုထက်ကျော်လွန်ကာ လယ်ကွင်းထဲမှထိုမြေပုံဆီသို့ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ပြီးဆုံးသွားပြီ~!

လုံးဝမျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သောခံစားချက်တစ်ခု ကျန့်ဝန်ရောက်နှင့် ဖုန်းရှောင်လုတို့၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုများအားလုံးသည် အသိစိတ်မရှိဘဲပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်မရှိတော့ဘဲ သူတို့၏အသိစိတ်သာ သူတို့ပိုင်ဆိုင်သောအရာအဖြစ် ကျန်ရှိနေတော့သကဲ့သို့။

ယန်ကျန့်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အမူအရာမဲ့သောမျက်နှာဖြင့်ကြည့်နေပြီး ဤသေဆုံးမှုနှစ်ခုသည် သူ့အပေါ်မည်သည့်သက်ရောက်မှုမျှမရှိသကဲ့သို့။

သူသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသောကျန်းဟောနှင့် အခြားမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာပြန်ရောက်သွားကြသည်။

ထိုသုံးဦးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဆင်းသက်ခဲ့သောအခြားခရီးသည်များထဲမှ မည်သူမျှအသက်ရှင်လျက်ပြန်မရောက်ခဲ့ပေ။

အချိန်မည်မျှကုန်လွန်သွားခဲ့သနည်း။

ပြီးတော့ အားလုံးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း၏လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ကြသည်။

"ငါသာခုနကဆင်းသွားခဲ့ရင်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကယ်တင်ဖို့ ဘတ်စ်ကားပေါ်ပြန်တက်ရမယ်မှန်းမသိခဲ့ရင်၊ ဒီတစ္ဆေကိုငါဘယ်လောက်ကြာအောင်ခံနိုင်မှာလဲမသိဘူး" ယန်ကျန့်သည် မြေပုံကိုမျက်နှာမူ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်နေသောအလောင်းများကိုကြည့်ရင်း တွေးတောမိကာ သူ၏လက်သီးကို အမှတ်တမဲ့ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သောချမ်းစိမ့်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသာဤတစ္ဆေ၏ထိတ်လန့်ဖွယ်အဆင့်ကို အမျိုးအစားခွဲခြားမည်ဆိုပါက သူသည် ၎င်းကိုအဆင့်-A အဖြစ် သေချာပေါက်သတ်မှတ်ပေလိမ့်မည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေနှင့် တန်းတူပင်။

ဤတစ္ဆေအတွက် ကိုယ်ရေးအချက်အလက်မှတ်တမ်းတစ်ခုတည်ထောင်ပြီး အမည်ပေးရန် ယန်ကျန့်သည် ၎င်းကို ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေဟု ခေါ်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်းတို့ဒီသေစေနိုင်တဲ့အကျပ်အတည်းကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပြီ" ဟု သူက သူ၏အကြည့်ကို စိတ်ဓာတ်နီးပါးပြိုလဲနေသောလူသုံးဦးထံသို့ပြန်လှည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာဆိုသည်၊ "ဒီလောက်မကြောက်ကြနဲ့။ ငါမင်းတို့လိုအတွေ့အကြုံမျိုးတွေ ကြုံဖူးတယ်၊ ပိုကြုံတွေ့လေလေ၊ ပိုပြီးတော့ကျင့်သားရသွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းဟောနှင့်အခြားသူများသည် သူ၏သတိပေးချက်ကြောင့် ကံကောင်းခဲ့ကြပြီး သုံးဦးအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းဟော စကားမပြောဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်နေသည်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သောမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည်လည်း အတူတကွကွေးကွေးလေးနေပြီး တုန်ရီစပြုလာကြသည်။

"တတ်နိုင်သလောက်မြန်မြန်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်လုပ်ကြ၊ ပြီးတော့ မမေ့ကြနဲ့၊ မင်းတို့ဒီနေရာကနေမထွက်ခွာရသေးဘူး၊ မင်းတို့အန္တရာယ်ထဲမှာရှိနေတုန်းပဲ။" ယန်ကျန့် သူတို့ကိုအာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူများသေဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ အပြင်ဘက်မှငိုသံများလည်း ရပ်တန့်သွားကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် လယ်ကွင်းထဲမှသင်္ချိုင်းသည် ထိုနေရာတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယခုမှဝင်ရောက်လာသောဆည်းဆာအချိန်တွင် အထူးသဖြင့်ထူးဆန်းနေသည်။

ခဏလေးစောင့်ပါ။

သင်္ချိုင်းရှေ့တွင်ဒူးထောက်၍ငိုကြွေးနေခဲ့သော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သင်္ချိုင်းတွင်ဒူးထောက်၍ငိုကြွေးနေခဲ့သောတစ္ဆေသည် လေထဲသို့ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ခြေရာမကျန်ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

"ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး၊ အနီးအနားမှာပဲရှိနေတယ်..."

နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ကျန့်တစ္ဆေ၏တည်နေရာကို တိတိကျကျနေရာချထားမိသောအခါ သူကိုယ်တိုင်ပင် လန့်ဖျပ်သွားသည်။

အသုဘအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသောလူတစ်ဦးသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဘတ်စ်ကား၏နောက်ဘက်သို့ရောက်ရှိလာပြီး ရှေ့ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်။

"တောက်စ်!"

ယန်ကျန့်၏ဆံပင်မွှေးများ ထောင်သွားသည်။

ထိုသို့သောငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသာ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်လာပြီး ငိုကြွေးစပြုပါက ကစားပွဲပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှလူတိုင်း သေဆုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။

ငါသူ့ကိုတားဆီးသင့်သလား။

ထိုအတွေးသည် ယန်ကျန့်၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခဏမျှဖြတ်ပြေးသွားသည်။

တစ္ဆေအရိပ်ကိုအသုံးပြုခြင်းသည် တစ္ဆေကိုထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အပြင်ဘက်တွင်ဒူးထောက်စေနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ဤနေရာမှအရာအားလုံးသည် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ သူသာငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေကိုတားဆီးခဲ့လျှင်ပင် သူဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်မည့်ပြောင်းလဲမှုမှာ အရေးမပါသလောက်ပင်။ ရွှီဖုန်းက ဤတစ္ဆေခြောက်သောဘတ်စ်ကားအတွက် နောက်ထပ်မှတ်တိုင်တစ်ခုရှိဦးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားတစ္ဆေတစ်ကောင်တက်လာပါက သူထပ်မံဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဦးမည်လော။

"နောက်ဆုတ်။"

သွားကြိတ်လျက် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ခြင်းမှ တားဆီးရန်အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် အရာအားလုံးပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သူ၏စွမ်းအင်ကိုချွေတာပြီး မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရေးအတွက် သူ၏အင်အားအားလုံးကိုအသုံးပြုခြင်းသည် အဆင့်-A တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းထက် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူ့တွင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်မရှိသလို ယခုအချိန်တွင် ရွှေကွန်တိန်နာလည်းမရှိပေ။ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်လာပါက သူသည် သိသိသာသာအားနည်းသွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဘတ်စ်ကား၏နောက်ဆုံးအတန်းသို့ဆုတ်ခွာသွားပြီး နောက်သို့ဆုတ်ခွာခြင်းသည် အကွာအဝေးကိုတိုးစေရုံသာမက ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေကို ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်ခွင့် တိတ်တဆိတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့။

အလွန်မကြာမီ။

နှေးကွေးသောခြေလှမ်းများဖြင့် အသုဘအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသောလူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်လှမ်းလာသည်။

၎င်းသည် အဖြူရောင်အသုဘဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စ ချိတ်ဆွဲထားကာ ၎င်း၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ဖြူဖျော့သောအသားအရောင်၏ပုံရိပ်ကို မရေမရာမြင်နိုင်သေးသည်။ သေမင်း၏အရိပ်အငွေ့သည် ၎င်း၏တစ်ကိုယ်လုံးကိုလွှမ်းခြုံထားပြီး မည်သည့်သက်ရှိလက္ခဏာမှကင်းမဲ့နေသည်။

ပြီးတော့ ဒီလိုပဲ။

ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ပြီးနောက် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ဘတ်စ်ကားတံခါးနှင့်အနီးဆုံးထိုင်ခုံတွင်နေရာယူပြီးနောက် ခဲသွားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ၎င်းသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲထိုင်နေပြီး ယခင်ကကြားခဲ့ရသောငိုသံကိုလည်း ထုတ်လွှတ်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

"မငိုတော့ဘူးလား?"

ယန်ကျန့် အံ့ဩသွားသော်လည်း ထို့နောက်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်၊ "ဒီတစ္ဆေက ငိုဖို့အတွက် သင်္ချိုင်းရှေ့မှာရှိနေဖို့လိုတာလား? ဒါမှမဟုတ် ဘတ်စ်ကားကတစ္ဆေတွေအပေါ် ဖိနှိပ်မှုအာနိသင်ရှိပြီး သူတို့ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လာတာနဲ့ ဖိနှိပ်မှုအခြေအနေတစ်ခုထဲရောက်သွားစေပြီး လွယ်လွယ်ကူကူသတ်ဖြတ်ခြင်းကနေ တားဆီးထားတာလား?"

ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုစလုံးရှိသည်။

သို့သော် ယခုလောလောဆယ်တွင် ထိုခရီးသည်၏သေဆုံးမှုကိုဖြစ်စေခဲ့သော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် အန္တရာယ်များသော်လည်း ယာယီအားဖြင့်အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ပုံရသည်။

ဤအချိန်တွင်။

ယန်ကျန့်သည် ဘတ်စ်ကား၏အီလက်ထရွန်နစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှပြသထားသော ခရီးသည်အရေအတွက် ၁ မှ ၂ သို့တစ်ဖန်ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ပြန်တက်လာသော ကျန်းဟောနှင့်အခြားသူများကိုမရေတွက်ဘဲ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေတစ်ဦးတည်းကိုသာ ခရီးသည်အဖြစ်ရေတွက်သည်။

သို့သော် အစောပိုင်းကလူအုပ်နှင့်အတူဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသွားခဲ့သူများထဲတွင် အမည်မသိတစ္ဆေတစ်ကောင် ရောနှောပါဝင်နေနိုင်သလော။

"ဘတ်စ်ကားထဲမှာ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ရှိနေတုန်းပဲ။ တစ်ကောင်ကခုနကထွက်သွားပြီး နောက်တစ်ကောင်ကတက်လာတယ်၊ နံပါတ်တွေရဲ့ပြောင်းလဲမှုက တူညီနေတယ်" ယန်ကျန့် အထူးသဖြင့်စိတ်လေးလံသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှတစ္ဆေများထဲမှတစ်ကောင်၏မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မဆုံးဖြတ်ရသေးသောကြောင့်တည်း။

ဤအချိန်တွင် ငါးမိနစ်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

ဘတ်စ်ကား တစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်ထွက်ခွာသွားသည်။

မည်သူမျှမောင်းနှင်ခြင်းမရှိဘဲ တံခါးသည်ရုတ်တရက်ပိတ်သွားပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားသည် ဓာတ်တိုင်အောက်မှယာယီမှတ်တိုင်မှ ဖြည်းညင်းစွာရွေ့လျားထွက်ခွာကာ လမ်းမတစ်လျှောက်ဆက်လက်သွားနေသည်။