သင်္ချိုင်းတွင် ငိုကြွေးခြင်း ၂

ယန်ကျန့်သည် ယခုမှဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်လာသော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း သူသည် ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သာမန်တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးနှင့် ကွဲပြားခြားနားသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနေရာမှထူးဆန်းမှုသည် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေတစ်ခုတည်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။

ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှ အတည်မပြုရသေးသောတစ္ဆေ၊ သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကိုယ်တိုင်နှင့် လယ်ကွင်းထဲမှထိုသင်္ချိုင်းမြေပုံ—၎င်းတို့အားလုံးသည် အတည်မပြုရသေးသောထိတ်လန့်ဖွယ်အဆင့်များဖြင့် အလားအလာရှိသောအန္တရာယ်များကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

သူ၏မည်သည့်မဆင်မခြင်ပြုမူမှုမဆိုသည် ဆက်တိုက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကိုဖြစ်ပေါ်စေပြီး အလားအလာရှိသောကြောက်မက်ဖွယ်ရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းပေါက်ကွဲထွက်စေနိုင်၏။

ထိုအချိန်ကျလျှင် ဤနေရာတွင်သေဆုံးသွားသူမှာ သူဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး။

လူသားများနှင့်တစ္ဆေများကြားတွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သောကွာခြားချက်တစ်ခုရှိသည်၊ လူသားများသည်သေဆုံးနိုင်သော်လည်း တစ္ဆေများမှာမူမသေဆုံးနိုင်ပေ။

ဤအချက်၌ပင် သူသည် တိကျသောအားနည်းချက်တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်သည် စိတ်ငြိမ်အောင်ထားရန်ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မည်သည့်ပြင်းထန်သောလုပ်ရပ်ကိုမျှမပြုလုပ်ဘဲ ကျန်းဟောနှင့် အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူနှစ်ဦးကို သူနှင့်အတူ ဘတ်စ်ကားနောက်ဘက်သို့ အမြန်ဆွဲခေါ်ကာ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်ရန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် သူ၏ခရီးကိုဆက်လက်သွားနေသည်။

ဤထူးဆန်းသောပထမဆုံးမှတ်တိုင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လယ်ကွင်းများအလယ်မှသင်္ချိုင်းမြေပုံသည် ငြိမ်သက်စွာရပ်တည်နေပြီး ဓာတ်တိုင်အောက်မှယာယီမှတ်တိုင်သည်လည်း ထောင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းပတ်ပတ်လည်တွင် မည်သည့်မီးရောင်ကိုမျှမမြင်ရသလို မည်သည့်ရွာအဆောက်အအုံကိုမျှလည်းမမြင်ရဘဲ အနီးအနားတွင် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦး သို့မဟုတ် ယာဉ်တစ်စီးမျှပင်မရှိပေ။

လူသူကင်းမဲ့သောလယ်ကွင်းများသည် ဤမှောင်မိုက်သောကမ္ဘာ၏တစ်ခုလုံးဖြစ်နေသကဲ့သို့။

ထိုသင်္ချိုင်းမြေပုံသည် နားမလည်နိုင်သောကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုကို သိမ်မွေ့စွာထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ္ဆေများပင်လျှင်ရှေ့တွင်ဒူးထောက်၍ငိုကြွေးကြမည့်သင်္ချိုင်း—အတွင်း၌ အတိအကျဘာရှိနေသနည်း။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသောမြေပုံတစ်ခုမျှသာ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်အနီးတွင် အာရုံစိုက်စရာအရာများစွာမရှိဘဲ—အထင်ရှားဆုံးအင်္ဂါရပ်မှာ ထိုမြေပုံပင်။

"အခုက အဲ့ဒီတစ်ကိုယ်တည်းသင်္ချိုင်းအကြောင်း စဉ်းစားနေရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး၊ မေးခွန်းက ဒီအကောင်နဲ့ ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာပဲ။" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်အကြီးအကျယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှအခြားအမည်မသိတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လျစ်လျူရှုထားလျှင်ပင်၊ အတည်ပြုပြီးဖြစ်သော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေကိုသာ ဥပမာယူကြည့်ပါ၊ လူတိုင်းသည် ၎င်းဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်လာသည်ကို သူတို့၏မျက်စိဖြင့်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင် လုံးဝငြိမ်သက်စွာထိုင်နေဆဲ။

လူသားများနှင့်တစ္ဆေကြားမှအကွာအဝေးမှာ အများဆုံးငါးမီတာခန့်သာ။

ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် လက်ရှိတွင်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲထိုင်နေပြီး မည်သည့်အန္တရာယ်လက္ခဏာမှမပြသော်လည်း ၎င်းသည် ရုတ်တရက်ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာမည်မဟုတ်ဟု မည်သူကအာမခံနိုင်မည်နည်း။

အမည်မသိတစ္ဆေ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှာ ၎င်း၏စည်းမျဉ်းများနှင့်စွမ်းရည်များကိုနားမလည်ခြင်းဖြစ်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန်လိုအပ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုမဆင်မခြင်သွားရောက်ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန်မှာ ကြီးမားသောတန်ရာတန်ကြေးတစ်ခုလိုအပ်ပြီး—ဤပတ်ဝန်းကျင်က ၎င်းကိုခွင့်မပြုပေ။

သူသည် သတိထားပြီးလေးနက်စွာနေခဲ့သော်လည်း တစ်ဦးတည်းသောအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ကျန်းဟောနှင့် သူ့ဘေးမှမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာမူ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လုံးဝနီးပါးလှုပ်ရှားမရဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရူးသွပ်နေသူများ၏မျက်နှာများနှင့်တူနေကာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ဖြင့်ပြည့်နှက်နေသောမျက်နှာများဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဆက်လက်ငိုရှိုက်နေကြသည်။ ယန်ကျန့်၏အစောပိုင်းကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုသာမရှိခဲ့ပါက သူတို့၏အခြေအနေမှာ ပို၍ပင်ဆိုးရွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကိုမကျော်လွှားနိုင်ကြပေ။

"မင်းတို့သိပ်ကြောက်မနေကြနဲ့၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကတစ္ဆေတွေက မျက်စိစုံမှိတ်လူသတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့မဆင်မခြင်မပြုမူသရွေ့ မင်းတို့ကိုတစ္ဆေရဲ့မျက်စိထဲမှာ နောက်ထပ်ခရီးသည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲမြင်ပြီး တိုက်ရိုက်လျစ်လျူရှုထားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့သာမိုက်မဲပြီးတစ်ခုခုကြိုးစားလုပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ တစ္ဆေကိုနှိုးဆော်မိပြီး အဲ့ဒါကသူ့ထိုင်ခုံကနေထ၊ မင်းတို့ကိုသတ်ပစ်နိုင်တယ်" ဟု ယန်ကျန့်က အကြံပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် နောက်ဆုံးတန်းမှရွှီဖုန်းက သူ၏သွေးများဖြင့်နီရဲနေသောမျက်လုံးများကိုမြှင့်တင်ကာ စကားဆိုသည်။

"နောက်မှတ်တိုင်မှာ သူဆင်းသွားမှာလား?" ဟု ယန်ကျန့်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဆင်းရင်လည်းဆင်းသွားနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မဆင်းဘဲလည်းနေနိုင်တယ်၊ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ အဲ့ဒါမှာစည်းမျဉ်းမရှိဘူး။ မင်းကံကောင်းရင် နောက်မှတ်တိုင်မှာသူဆင်းသွားနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ သူကမှတ်တိုင်တော်တော်များများအထိ ထိုင်နေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဆင်းသွားပြီးရင် နှစ်ကောင်တက်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူမှအာမမခံနိုင်ဘူး။ တစ္ဆေအရေအတွက်က တိုးများလာနေနိုင်တယ်" ဟု ရွှီဖုန်းက ရှင်းပြသည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်လက်ဖိအားပေးမေးမြန်းသည်၊ "မင်းဒီမှာခုနစ်ရက်ရှစ်ရက်လောက်နေခဲ့တာ၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာတစ်ပြိုင်နက်တည်း တစ္ဆေအများဆုံးဘယ်နှစ်ကောင်တွေ့ဖူးလဲ?"

ဤမေးခွန်းတွင် ရွှီဖုန်းက ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်သည်၊ "အရေအတွက်မေးတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါမင်းကိုတစ်ခုသတိပေးနိုင်တယ်- ဒီဘတ်စ်ကားဘယ်တော့မှ လူပြည့်မသွားပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းပါ"

"ဘတ်စ်ကားလူပြည့်သွားတဲ့အခြေအနေရှိလို့လား?" ယန်ကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘတ်စ်ကားတွင် စုစုပေါင်းထိုင်ခုံသုံးဆယ့်ခြောက်လုံးရှိသည်။ အပြည့်အဝပြည့်နှက်ရန် ထိုသုံးဆယ့်ခြောက်လုံးထိုင်ခုံတိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ထိုင်နေရန် လိုအပ်ပေမည်။

သို့သော် ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်ဟုထင်ရသည်။

လူများမတော်တဆတက်ရောက်မိလျှင်ပင် သူတို့ဘာဖြစ်နေသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသည့်အချိန်တွင် ဆင်းသက်ရန်အသည်းအသန်ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ထွက်ခွာခြင်းသည် ယခင်ကံကြမ္မာအတိုင်းပင်—အပြင်ဘက်တွင်သေဆုံးမှုက သူတို့ကိုစောင့်ကြိုနေသည်။

အလွန်မြင့်မားသောသေဆုံးနှုန်းသည် လစ်လပ်မှုနှုန်းမြင့်မားစေရန် များစွာအထောက်အကူပြုပြီး ဘတ်စ်ကားကို အလွန်ဗလာကျင်းနေပုံပေါက်စေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမမှန်ဘူး။ ဘတ်စ်ကားလူပြည့်သွားတဲ့အခါ နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုရှိသေးတယ်... အဲ့ဒါက သက်ရှိခရီးသည်အားလုံးသေဆုံးသွားပြီး ကျန်ရှိနေတာက တစ္ဆေတွေချည်းပဲဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ" ယန်ကျန့်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေအဆိုးဆုံးဇာတ်လမ်းကို တွေးတောမိလိုက်သည်။

သုံးဆယ့်ခြောက်လုံးထိုင်ခုံအားလုံး တစ္ဆေများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းကိုကြည့်ရတာ မင်းသဘောပေါက်သွားပုံပဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ လူပြည့်ဘတ်စ်ကားဆိုတာ သက်ရှိလူအရေအတွက်ကိုပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ တစ္ဆေအရေအတွက်ကိုပြောတာ။ အသက်ရှင်နေရင် လူတွေသေနိုင်တယ်၊ သူတို့ပြေးနိုင်တယ်၊ သူတို့အရေအတွက်က လျင်မြန်စွာလျော့နည်းသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတွေကမတူဘူး။ သူတို့မဆင်းသရွေ့ သူတို့ကဘတ်စ်ကားပေါ်မှာပဲနေပြီး သူတို့အရေအတွက်က အကန့်အသတ်နဲ့ပဲလျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်။"

ရွှီဖုန်းက အေးစက်စွာမဲ့ရွဲ့လိုက်သည်၊ "မင်းကလည်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ငါမင်းကိုအပိုအကြံပေးတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါပြောစရာရှိတာအားလုံးပြောပြီးပြီ။ အဆုံးမှာမင်းအသက်ရှင်မရှင်က မင်းအပေါ်မှာပဲမူတည်တယ်။ မင်းဒီမှာသေသွားရင် ငါမင်းကိုမကယ်တင်ခဲ့ဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့။ ဒီအခြေအနေတွေအောက်မှာ ငါ့ကိုယ်ငါတောင်ကယ်တင်ဖို့ခက်နေတာ။"

ပြီးဆုံးအောင်ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကိုတစ်ဖန်ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး အိပ်စက်ရန်အခွင့်အရေးယူနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် တောက်ပသွားသည်။ ရွှီဖုန်းသည် သတင်းအချက်အလက်များစွာကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း သူသိသော်လည်း အလွန်အကျွံမေးမြန်းခြင်းသည် ပညာမဲ့ရာကျသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူအနည်းငယ်သဲလွန်စပေးခဲ့ခြင်းသည်ပင်လျှင် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ အခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးဦးက ဆိုးယုတ်သောအကြံအစည်တစ်ခုခုရရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် သင့်ကိုနှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။

"ငါဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲအားကိုးရတော့မယ်ထင်တယ်။ ရွှီဖုန်းပြောခဲ့တဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းဖို့အချိန်အခါဆိုတာ မြို့ပြဧရိယာထဲဝင်ရောက်ပြီး အပြင်ဘက်ကအရာအားလုံးပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်းသေချာအောင်စောင့်ဆိုင်းတာကို ဆိုလိုတာလား? ဒါမှမဟုတ် တခြားအခြေအနေတွေရှိသေးလား?"

သူနားမလည်သောအရာများ အလွန်များပြားလှပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ယခုမှတက်ရောက်လာသောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သောအရာမဟုတ်ပေ။

လက်ရှိအခြေအနေကို ဦးစွာဂရုစိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"အစောပိုင်းကဆင်းသွားခဲ့တဲ့သူတွေကလွဲရင် အခုလောလောဆယ်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာရဲ့အလောင်း၊ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ၊ ကျန်းဟော၊ သူ့ဘေးကမိန်းကလေးနှစ်ယောက်၊ ငါကိုယ်တိုင်၊ ရွှီဖုန်း၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတန်းက တစ်ချိန်လုံးအိပ်ပျော်နေပုံရတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါအတည်ပြုနိုင်တယ်။"

"သတင်းကောင်းကတော့ ငါသံသယရှိခဲ့တဲ့အဘွားအိုက လူအုပ်နဲ့အတူဆင်းသွားခဲ့တယ်။ သေသည်ဖြစ်စေ၊ မသေသည်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူငါ့ရှေ့မှာထပ်ပေါ်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"အတည်ပြုပြီးသားတစ္ဆေကလွဲရင် တခြားတစ်ကောင်ရဲ့ဘယ်သူလဲကို သိနိုင်ပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် နောက်ဘက်ညာဘက်ထောင့်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပိုးအိမ်ကဲ့သို့လွှမ်းခြုံထားသောအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသောလူသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဦးထုပ်ကသူ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မည်သူမည်ဝါခွဲခြား၍မရနိုင်သေးပေ။

သူကတစ္ဆေလား?

"ငါလုံးဝမသေချာနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့မှာခန့်မှန်းချက်တစ်ခုတော့ရှိတယ်။"

အချိန်တဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ။

ယန်ကျန့်သည် ဘတ်စ်ကားပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ရှုကာ အသုံးဝင်သောသဲလွန်စတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူလက်ရှိရရှိထားသောသတင်းအချက်အလက်များအရ ကြည့်ရသည်မှာ ဆင်းသက်ရန်တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဘတ်စ်ကားတံခါးတစ်ဖန်ပြန်ပွင့်လာရန် စောင့်ဆိုင်းခြင်းပင်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်သာ ဘတ်စ်ကားသည် ဤလူသူကင်းမဲ့ပြီး ထူးဆန်းသောနေရာတွင်မရပ်နားဘဲ အတည်ပြုပြီးသောဘေးကင်းလုံခြုံသည့်မြို့ပြဧရိယာတစ်ခုတွင် ရပ်နားသင့်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးအဆင်ပြေကြရဲ့လား? မင်းတို့အခုလောက်ဆို စိတ်ငြိမ်သင့်ပြီ။ မင်းတို့တကယ်ပဲမျှော်လင့်ချက်စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ငါစိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး။ မင်းတို့ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ကြတော့" ဟု ယန်ကျန့်က အနီးအနားမှကျန်းဟောနှင့်အခြားသူများကို ဆိုသည်။

သူသည် ဤလူများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကူညီခဲ့ပြီး သူကိုယ်ကျင့်တရားအရမှန်ကန်သည်ဟုခံစားမိသောအရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူတို့သာလက်ရှိစိတ်အခြေအနေကိုထိန်းသိမ်းထားမည်ဆိုပါက နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သေချာပေါက်ကံဆိုးကြပေလိမ့်မည်၊ ရှင်သန်နိုင်ခြေမရှိပေ။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကိုဒီကျိန်စာသင့်နေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုခုရှိလား?"

ကျန်းဟောသည် ကြောက်ရွံ့မှုမှတဖြည်းဖြည်းปรับตัวပြီးနောက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့်မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါပြီးဆိုသည်၊ "မရှိဘူး၊ ငါလည်းသားကောင်တစ်ယောက်ပဲ၊ နောက်ဆုံးတန်းကလူထက်တောင် နည်းနည်းလေးပဲသိတယ်။ ထွက်ခွာဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါအဲ့ဒါကိုမဆုပ်ကိုင်နိုင်သေးဘူး။ မင်းတို့အသက်ရှင်ချင်ရင် အဲ့ဒီအချိန်အထိတွန်းလှန်ဖို့နည်းလမ်းရှာကြ။ အဲ့ဒါငါလုပ်နိုင်သမျှအများဆုံးပဲ။"

သူသာဤနေရာမှမည်သို့ထွက်ခွာရမည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ပါက သူသည် ဤလူများကိုသူနှင့်အတူခေါ်ဆောင်သွားရန် စိတ်ထဲမထားပေ။

သို့သော် သူတို့သာထိုမျှကြာအောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မှပေါ့။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ခင်ဗျားကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ" ဟု ကျန်းဟောက အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဤသုံးဦးအသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းပါးသည်ဟုခံစားမိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏အရည်အသွေးများမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းသောကြောင့်တည်း။

ပြီးတော့ လူတိုင်းတိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေစဉ်၊

အပြင်ဘက်မှကောင်းကင်သည် လုံးဝမှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

ပြသထားသောအချိန်မှာ ရှစ်နာရီခွဲ။

ဘတ်စ်ကားသည် သူ၏ခရီးကိုဆက်လက်သွားနေပြီး ကိုးနာရီငါးဆယ်တွင် တည်ငြိမ်မှုသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပျက်ပြားသွားသည်၊ ယာဉ်သည်အရှိန်လျှော့လာပြီး လမ်းဘေးသို့ဦးတည်မောင်းနှင်သွားသည်။

အရှိန်လျှော့ပြီး ညာဘက်သို့ရွေ့လျားခြင်း၊ ဤသည်မှာ ဘူတာရုံတစ်ခုသို့ချဉ်းကပ်နေသည့်လက္ခဏာပင်။

ယန်ကျန့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်မှောင်မိုက်သွားသည်။

ထိုနေရာသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်လူသူကင်းမဲ့သော တောကန္တာရတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင်လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

မဟုတ်သေးဘူး လုံးဝကင်းမဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်ပြီး အဝေးမှတောအုပ်များထဲတွင်ပေါ်လာသော အနီရောင်မှိန်မှိန်မီးရောင်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

မီးရောင်များသည် မှိန်ဖျော့နေပြီး မီးသီးများမှမဟုတ်ဘဲ မီးအိမ်များ သို့မဟုတ် ထိုသို့သောအရာများမှဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိကာ ဝေဝါးပြီးမရှင်းလင်းဘဲ အနက်ရောင်ညအလယ်တွင် အလွန်အမင်းထူးဆန်းနေသည်။

မကြာမီ ဘတ်စ်ကားသည် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘန်း~!"

ဘတ်စ်ကားတံခါးသည် သူ့အလိုအလျောက်ပွင့်လာပြီး အေးစက်သောလေများ တိုးဝင်လာကာ လူတိုင်း၏ဆံပင်မွှေးများ ထောင်သွားစေသည်။

ဘတ်စ်ကားတံခါးအနီးတွင်ထိုင်နေသော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ၏မျက်နှာ၊ အဖြူရောင်အဝတ်စဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသောမျက်နှာသည် ယိမ်းထိုးစပြုလာပြီး အောက်မှမျက်နှာသည် ပေါ်ထွက်လာတော့မည့်အလား။

ယန်ကျန့်သည် စပ်စုစိတ်ဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်တွေ့ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အစ်၊ အစ်ကိုကြီး၊ အပြင်ကိုကြည့်ပါဦး..." သူ့ဘေးမှမိန်းကလေးတစ်ဦး၏အသံသည် တုန်ရီနေပြီး သူမပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုပေါက်ကွဲထွက်လာပုံရသည်။

ဘတ်စ်ကား၏ရှေ့မီးကြီးများမှတစ်ဆင့် မှတ်တိုင်နောက်ကွယ်မှတောအုပ်များကြားမှ လမ်းကောက်ကောက်ကွေးကွေးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး မြေသားလမ်းသည် မြက်ရိုင်းများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုလမ်းအဆုံးတွင် သစ်သားအိမ်အိုကြီးတစ်လုံး မရေမရာပေါ်ထွက်လာသည်။

အိမ်သည် သစ်သားဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး ထိုနေရာတွင်ကာလကြာရှည်စွာရပ်တည်နေပုံရကာ အစိတ်အပိုင်းအများအပြားမှာ ပြိုကျနေပြီး ပေါင်းပင်များဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေကာ စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ လူနေထိုင်သည့်လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမပြပေ။

သို့သော် ဤယိုယွင်းနေသောအိမ်ရှေ့တွင် အနီရောင်မီးအိမ်နှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းတို့၏အလင်းရောင်ကို ဖြာကျနေသည်။

ဘတ်စ်ကားရပ်တန့်ပြီး နှစ်မိနစ်၊ သုံးမိနစ်ခန့်အကြာတွင်၊

အဝေးမှသစ်သားအိမ်တွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အနီရောင်မီးအိမ်များအောက်တွင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုရုတ်တရက်ရပ်နေပြီး ဤဘက်သို့ကြည့်နေပုံရသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်မတက်ပါနဲ့" ဟု ယန်ကျန့်က တွေးတောနေသည်။

၎င်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ အမည်မသိ၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်အဆင့် မဆုံးဖြတ်ရသေးကြောင်း သူသေချာနေသည်။

သို့သော် အရာရာသည် သူ၏ဆန္ဒအတိုင်းမဖြစ်ခဲ့ပေ။

မီးအိမ်အောက်မှပုံသဏ္ဌာန်သည် ယိမ်းထိုးကာ လူသူကင်းမဲ့သောလမ်းအတိုင်း ဘတ်စ်ကားဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ငါတို့အခုဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းလို့ရပြီလား?" မြင်ကွင်းကိုမမြင်ခဲ့သောကျန်းဟောက ထိုနေရာမှအမြန်ထွက်ခွာချင်နေသည်။

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်၊ "အခုဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းတာက သေလမ်းကိုရှာတာနဲ့အတူတူပဲ၊ ဒီနေရာက ငါတို့အရင်ကဖြတ်ခဲ့တဲ့သင်္ချိုင်းကွင်းထက်တောင် ပိုပြီးထူးဆန်းတယ်။"

ယခင်က သင်္ချိုင်းတစ်ခုမျှသာ၊ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေတစ်ခုမျှသာဖြစ်သော်လည်း ယခုအပြင်ဘက်တွင်ရှိနေသည်မှာ တစ္ဆေခြောက်သောအိမ်တစ်လုံး၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသက်ခြင်းသည် လျှို့ဝှက်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုခုကို နိုးထစေနိုင်ပြီး တကယ့်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည်။

သူတို့ဆင်းသက်၍မရနိုင်ကြောင်းကြားရသောအခါ ကျန်းဟောသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာသောညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို သည်းခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ စိုးရိမ်တကြီးစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားရပ်တန့်ပြီး လေးမိနစ်ခန့်အကြာတွင်၊

စွန့်ပစ်ထားသောအိမ်မှထွက်ပေါ်လာသောပုံသဏ္ဌာန်သည် နောက်ဆုံးတွင်ရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းသည် အနီရောင် ချိတ်ဆမ် (တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံရှည်)ကို ဆင်မြန်းကာ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးကို အနီရောင်ခေါင်းခြုံပဝါဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားကာ၊လက်ထပ်တော့မည့်သတို့သမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် အနီရောင်ချိတ်ဆမ်ဝတ်ဆင်ထားသောအမျိုးသမီးတွင် ဖော်ပြထားသောလက်များသည် ခြောက်သွေ့ပြီးတောင့်တင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ အညိုရင့်ရောင်အရေပြားသည် အရိုးများနှင့်တင်းကျပ်စွာကပ်လျက်ရှိပြီး ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်းတစ်လောင်းနှင့်တူနေသည်။

"တောက်စ်!"

ယန်ကျန့် အတွင်းစိတ်၌ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်လာသည်ကိုမြင်လျှင် စိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်ကာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သောမသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် သူ့ကိုအန္တရာယ်သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးပို့နေသည်~!

ဤခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီး၏ထိတ်လန့်ဖွယ်အဆင့်သည် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေထက် သေချာပေါက်ပိုမြင့်သည်ဟု သူသေချာနေနိုင်သည်။

အနီရောင် ခေါင်းဆောင်း နှင့်ချိတ်ဆမ်ဝတ်ဆင်ထားသောပုံသဏ္ဌာန်သည် အနီးအနားမှထိုင်ခုံကိုမရွေးချယ်ဘဲ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ရှေ့သို့တိုးကာ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်ရှေ့မှတန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူတို့သည် တစ်မီတာကျော်မျှသာကွာဝေးပြီး ၎င်းသည် ဘတ်စ်ကားနောက်တံခါးဖြင့်သာ ခြားနားနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသတ္တဝါထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှခရီးသည်အရေအတွက်ပြသသော ဒစ်ဂျစ်တယ်မျက်နှာပြင်သည် ယခင်ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေမဆင်းသက်ခဲ့သောကြောင့် ၂ မှ ၃ သို့ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကံကောင်းစွာပင် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှအခြေအနေမှာ ယခင်အတိုင်းတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မျှမဖြစ်ပွားခဲ့ပေ၊ ဘတ်စ်ကားထဲတွင် ယခုတစ္ဆေသုံးကောင်ရှိနေပြီး မည်သူမျှမသေဆုံးသေးသော်လည်း၊

အနည်းငယ်သတင်းကောင်းတစ်ခုပင်။

မကြာမီ ငါးမိနစ်ကုန်လွန်သွားသည်။

ဤဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သည် မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မျှမရှိဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ယခင်အတိုင်းပင် ရှေ့မှလမ်းအတိုင်း သူ၏ခရီးကိုဆက်လက်သွားနေသည်။

ယခုအချိန်မှာ ဆယ့်တစ်နာရီခွဲ။

ဘတ်စ်ကားသည် လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် တစ်ဖန်ပြန်လည်ရပ်တန့်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး အလင်းရောင်တစ်စက်မျှမမြင်ရပေ။

သို့သော် လမ်းဆုံအလယ်မှာမူ အနည်းငယ်လင်းထိန်နေပြီး အလင်းရောင်ရင်းမြစ်မမြင်ရသော်လည်း သိသာထင်ရှားသောပုံမှန်မဟုတ်မှုတစ်ခု။

ဘတ်စ်ကားသည် လမ်းဆုံတွင်ရပ်တန့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ လမ်းဆုံတွင်မည်သူမျှမရှိခြင်းပင်၊ အနည်းဆုံးတော့ သာမန်မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်၊ ထိုနေရာတွင်မည်သူမျှရပ်မနေပေ။

သို့သော် ငါးမိနစ်ကြာရပ်တန့်ပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားသည် သူ၏တံခါးများကိုပိတ်ကာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားသည်။

ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှခရီးသည်အရေအတွက်သည် သုံးဦးမှလေးဦးသို့ တိုးမြင့်သွားသည်။

မမြင်နိုင်သောတစ္ဆေတစ်ကောင် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီး၊ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေနှင့် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှမည်သူမည်ဝါမဆုံးဖြတ်ရသေးသောတစ္ဆေတို့မှာမူ ထွက်ခွာရန်မရွေးချယ်သေးပေ။

ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်တစ္ဆေလေးကောင်ရှိနေသည်နှင့် ယန်ကျန့်၏အကျပ်အတည်းခံစားမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

အရေအတွက်သာဤသို့ဆက်လက်တိုးမြင့်နေပါက လူပြည့်မနေသည့်တိုင်အောင် ဤတစ္ဆေများစုစည်းမှုသည် မမျှော်လင့်ထားသောပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

ဘတ်စ်ကား၏အကာအကွယ်ပင်လျှင် ထိရောက်မှုမရှိနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့် လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။

ယခုဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်လာသော မမြင်နိုင်သောတစ္ဆေနှင့်အတူ ၎င်းသည်ဘယ်နေရာတွင်ထိုင်နေသည်ကို မည်သူမျှမသေချာနိုင်ပေ။

၎င်းသည် သင့်ထံမှအဝေးတွင်ရှိနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သင့်ဘေးတွင်ရှိနေနိုင်သည်၊ ကြီးမားသောလျှို့ဝှက်ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု။

ဤအချိန်တွင် စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်ရုံ သို့မဟုတ် ထရပ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ္ဆေများထဲမှတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်မှုစတင်ရန် လှုံ့ဆော်နိုင်ပေသည်။

ပြီးတော့ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှတစ္ဆေအရေအတွက် တဖြည်းဖြည်းတိုးမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်ပိုင်းတွင်အသက်ရှူခြင်းပင်လျှင် အမှားတစ်ခုဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

"ဆင်းသက်ခြင်းကအန္တရာယ်များတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်ဆက်နေတာကလည်း ဘေးကင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီဘတ်စ်ကားက ဘယ်တော့မှပုံမှန်မြို့ပြဧရိယာကိုရောက်ပြီး ရပ်တန့်မှာလဲ?" ယန်ကျန့်သည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဘတ်စ်ကား၏မှတ်တိုင်များသည် တစ်ခုထက်တစ်ခုပို၍ထူးဆန်းနေသည်၊ မည်သည့်မှတ်တိုင်မျှပုံမှန်မထင်ရ၊ မဆင်မခြင်ဆင်းသက်ရန်စဉ်းစားခြင်းသည် ရူးသွပ်ရာကျသည်။

သူသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ရွှီဖုန်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာစစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ထိုလူသည် တကယ်ပင်အိပ်ပျော်သွားပုံရပြီး မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမပြဘဲ တစ္ဆေအများအပြားတက်ရောက်လာသည်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားကာသည်