အခန်း (၃၀၇+၃၀၈)

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ တစ္ဆေအရေအတွက် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဤဘတ်စ်ကားပေါ်မှအခြေအနေသည် ထင်ထားသည်ထက် များစွာပို၍ရှုပ်ထွေးလာသည်။

ဤတစ္ဆေများ၏အပြုအမူကို ကန့်သတ်ထားသည့် အမည်မသိချုပ်ထိန်းမှုတစ်ခုသာ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်မရှိခဲ့ပါက ဤနေရာမှကြောက်မက်ဖွယ်ရာသည် အဆင့်-S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုထက်ပင် ကျော်လွန်နေလောက်ပြီ။ ဤတစ္ဆေတစ်ကောင်ချင်းစီကိုသာ လွှတ်ထားလိုက်ပါက ဖြေရှင်း၍မရနိုင်သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ယခုအခါ သူတို့အားလုံးစုဝေးနေသည်မှာမူ ပြောစရာပင်မလိုတော့ပေ။

"ဒီဘတ်စ်ကားက ဘာကြီးလဲကွာ၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ချင်းစီရဲ့ တည်နေရာအတိအကျကို သူဘယ်လိုသိနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာကဒီတစ္ဆေတွေကို ဆန္ဒအလျောက်တက်လာအောင်လုပ်နေတာလဲ?"

ယန်ကျန့်၏အမူအရာသည် လေးနက်သွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘတ်စ်ကားရပ်နားသည့်အခါတိုင်း ၎င်းသည် သဘာဝလွန်အရေးပါမှုရှိသောနေရာတစ်ခုတွင်ဖြစ်ကြောင်း သူမြင်တွေ့နိုင်သောကြောင့်တည်း။

ထိုသို့သောနေရာများသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်မှမည်သည့်လူသိများသောနေရာနှင့်မျှမသက်ဆိုင်ဘဲ တစ္ဆေနယ်ပယ်နှင့်ဆင်တူစွာတည်ဆောက်ထားသော လူသူကင်းမဲ့သည့်နေရာများ၊ နားလည်ရခက်ခဲသောနယ်ပယ်တစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် အချို့သောနယ်နိမိတ်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်စွမ်းရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသောတစ္ဆေများကိုတင်ဆောင်ရန်နှင့် ချထားရန် ၎င်းတို့ကိုလွတ်လပ်စွာဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ပုံရသည်။

ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်ရာတွင် ယန်ကျန့်သည် ဤအရာနောက်ကွယ်၌ မယုံနိုင်လောက်သောလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ပုန်းအောင်းနေရမည်ဟု ခံစားမိသည်။

"တစ္ဆေလေးကောင်ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှတ်တိုင်တွေရဲ့အချိန်အခါအရကြည့်ရင် မနက်ဖြန်မိုးလင်းတဲ့အထိ ဘတ်စ်ကားလူပြည့်သွားဖို့မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေအရေအတွက်များပြားလာတာနဲ့အမျှ ဘတ်စ်ကားအတွင်းကအခြေအနေက ပိုပြီးတော့ရှုပ်ထွေးလာမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့အရင်ကသတိထားမှုက မှန်ကန်ခဲ့တယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါဘေးကင်းအောင်ထားသရွေ့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လာတဲ့တစ္ဆေတွေကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်စရာမလိုဘူး။"

ယန်ကျန့် စိတ်ဓာတ်ကိုပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး ဤကာလအတွင်းတွန်းလှန်ကာ နောက်မှတ်တိုင်တွင်ဆင်းသက်ရန်အခွင့်အရေးတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းရန်စီစဉ်လိုက်သည်။

ဤဘတ်စ်ကားသည် မြို့ပြဧရိယာတွင်ရပ်နားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းသည် အမြဲတမ်းတစ္ဆေများကိုတင်ဆောင်နေမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ အရာရာပုံမှန်အတိုင်းပြန်ဖြစ်သွားမည့်အချိန်အခါတစ်ခု ရှိရမည်သာ။

ပြီးတော့ ၎င်းသည် သူဆင်းသက်ရန်အခွင့်အရေးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယာဉ်သည် မှောင်မိုက်သောအဝေးပြေးလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ဆက်လက်ရှေ့ဆက်သွားနေသည်။

ဤဘတ်စ်ကားမည်သည့်နေရာသို့သွားသည်ဖြစ်စေ ရှေ့တွင်လမ်းတစ်လမ်းအမြဲရှိနေသည်။ ယန်ကျန့်သည် သူ၏တည်နေရာကို သူ၏ဆယ်လူလာဖုန်းဖြင့် ရှာဖွေရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ GPS သည် ချွတ်ယွင်းနေပုံရသည်ကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တည်နေရာသည် တောင်ဘက်တွင်ပေါ်လာသည်၊ တစ်ခါတစ်ရံမြောက်ဘက်တွင်၊ ပြီးတော့ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ နိုင်ငံရပ်ခြား၌ပင် ပေါ်လာတတ်သည်။

အချက်ပြမှုသည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းဖြစ်ပြီး တစ်သမတ်တည်းမရှိပေ။

၎င်းသည် အစောပိုင်းကရရှိခဲ့သော ရွှီဖုန်းထံမှဆယ်လူလာဖုန်းအချက်ပြမှုအခြေအနေနှင့်ဆင်တူပြီး ၎င်းသည်လည်း မတည်ငြိမ်ဘဲ တိကျသောတည်နေရာတစ်ခုကို မဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ယာဉ်အတွင်းပိုင်းသည် ထူးဆန်းစွာတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲထိုင်နေပြီး သူ၏အကြည့်သည် ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှတစ္ဆေအနည်းငယ်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကာ သူတို့လှုပ်ရှားလာမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် သူ၏စိတ်တည်ငြိမ်မှုကိုထိန်းသိမ်းရန်နှင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို မလှုံ့ဆော်မိစေရန် တိတ်ဆိတ်စွာနေခဲ့သည်။

သူ၏နောက်တွင် ရွှီဖုန်းသည် အစောပိုင်းကတည်းကအိပ်ပျော်သွားပုံရပြီး လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

သူ့ဘေးမှကျန်းဟောနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာမူ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးများထဲသို့ ကျုံ့ဝင်နေကြပြီး ထင်ရှားသောကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ရီနေကြသည်။

အချိန်သည် နံနက် ၁ နာရီခွဲကို ပြသနေသည်။

ထိုအတောအတွင်း ဘတ်စ်ကားသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်မရပ်နားခဲ့၊ ၎င်းမှာသတင်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်၊ ရပ်နားမှုမရှိခြင်းမှာ တစ္ဆေအသစ်များတက်ရောက်လာခြင်းမရှိဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လူတိုင်းကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောဖြစ်ရပ်သည် မကြာမီဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့်ခရီးသွားနေခဲ့သောဘတ်စ်ကားသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ဘရိတ်နင်းနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက်အရှိန်လျှော့လာသည်။

ရုတ်တရက်ရပ်တန့်မှုတစ်ခု။

လူတိုင်းရှေ့သို့ယိုင်သွားကြပြီး လုံခြုံစွာမထိုင်ထားသူများမှာမူ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားကြသည်။

ဘတ်စ်ကား ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လမ်းအလယ်တွင် ထူးဆန်းစွာငြိမ်သက်စွာရပ်တန့်နေပြီး ဘူတာရုံတစ်ခုသို့မဝင်ရောက်ဘဲ သို့မဟုတ် မည်သည့်အဆုံးမှတ်သို့မျှမရောက်ရှိဘဲ အခြေအနေမှာ ယခင်ကနှင့်လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ကျန့်၏ကျောရိုးကိုချမ်းစိမ့်သွားစေခဲ့သည်မှာ အဖြူရောင်အသုဘအဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် တံခါးအနီးမှထိုင်ခုံမှ ဖြည်းညင်းစွာထရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ ဘတ်စ်ကားနောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားစပြုလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

အဖြူရောင်အဝတ်စသည် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ၏မျက်နှာကိုဖုံးကွယ်ထားပြီး အခေါင်းပေါက်မျက်နှာသွင်ပြင်တစ်ခုကိုသာ ပုံဖော်နေသည်၊ ၎င်း၏တောင့်တင်းသောခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ပုပ်သိုးနေသောမြေကြီး၏အနံ့ပါဝင်သော ချမ်းစိမ့်မှုတစ်ခုကိုထုတ်လွှတ်ကာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘတ်စ်ကားကရပ်သွားပြီ၊ ပြီးတော့ အခုတစ္ဆေတွေကလှုပ်ရှားနေကြပြီ" ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများ စိုးရိမ်မှုဖြင့်တောက်ပသွားပြီး သူ၏အကြည့်ကို ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေအပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။

တစ္ဆေကဆင်းတော့မှာလား?

ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုရှိလို့လား?

သို့သော် သူထပ်မံစဉ်းစားနေတုန်းတွင် အနီရောင်ချိတ်ဆမ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းပေါ်တွင်အနီရောင်ပဝါခြုံထားသော သတို့သမီး၊ အညိုရင့်ရောင်ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီးနှင့်တူသောသူသည်လည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားနောက်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းစပြုလာသည်။

မြင်နိုင်သောတစ္ဆေနှစ်ကောင် လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။

မမြင်နိုင်သောတစ္ဆေအတွက်မူ ၎င်းသည်လည်း လှုပ်ရှားစပြုနေသလားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

"ဘန်း~!"

နောက်တစ်ခဏ။

ယန်ကျန့်ထပ်မံစဉ်းစားရန်အချိန်မရမီ ယခင်ကတစ်ခါမျှမဖွင့်လှစ်ခဲ့ဖူးသော ဘတ်စ်ကား၏နောက်တံခါးသည် ရုတ်တရက်ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ည၏အေးမြသောလေပြေသည် တိုးဝင်လာပြီး လူတစ်ဦးကိုထိန်းချုပ်မရနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကား၏အီလက်ထရွန်နစ်ပြသမျက်နှာပြင်ပေါ်မှခရီးသည်အရေအတွက်သည် ၄ မှ ၃ သို့ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဆင်းသက်ရန်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယန်ကျန့်သည် နောက်တံခါးနှင့်အနီးဆုံးဖြစ်သော ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီးသည်လည်း ယခုမှဖွင့်လှစ်လိုက်သောတံခါးကိုအသုံးပြု၍ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာလျှောက်ထွက်သွားသည်ကိုမြင်လိုက်ရပြီး အီလက်ထရွန်နစ်ပြသမျက်နှာပြင်ပေါ်မှခရီးသည်အရေအတွက်သည် ၃ မှ ၂ သို့ကျဆင်းသွားသည်။

ဒုတိယတစ္ဆေ ဆင်းသက်သွားသည်။

အဆုံးတွင် ချဉ်းကပ်လာသောငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ယခင်တစ္ဆေများကဲ့သို့ပင် နောက်ဘက်တွင်ထိုင်နေသောသက်ရှိများကို တိုက်ခိုက်ရန်မရွေးချယ်ဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာထွက်ခွာသွားသည်။

ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ တစ္ဆေအရေအတွက်သည် သိသိသာသာလျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် ဤသည်မှာအလွန်ကောင်းမွန်သောသတင်းတစ်ခုဟုထင်ရသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အစောပိုင်းကတက်ရောက်လာခဲ့သောတစ္ဆေများသည် ယခုအခါဘတ်စ်ကားပေါ်မှအားလုံးထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ၊ သို့သော် ပြသမျက်နှာပြင်ပေါ်မှခရီးသည်အရေအတွက်မှာမူ ၁ ဟုပြသနေဆဲ။

တစ္ဆေအားလုံးဆင်းသက်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ဤနောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသေးသောတစ္ဆေမှာမူ ထွက်ခွာသွားခြင်းမရှိသေးပေ။

ယန်ကျန့်သည် ပြောင်းလဲနေသောနံပါတ်များကိုကြည့်နေပြီး ၎င်းသည် လုံးဝရှင်းလင်းမှုမဟုတ်သော်လည်း အခြေအနေမှာယခင်ကထက် များစွာပိုကောင်းလာသဖြင့် ယာယီသက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူထပ်မံစဉ်းစားရန်အချိန်မရမီ နောက်ဘက်တွင်အိပ်ပျော်နေခဲ့သောရွှီဖုန်းသည် သူ၏ထိုင်ခုံမှ ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်သည်။

မည်သည့်ရှင်းပြချက်မှမရှိဘဲ သူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသက်ရန် အလျင်အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး တစ်မိနစ်မျှပင်ဆက်မနေလိုပုံရသည်။

"သူကဒီအချိန်မှာဆင်းဖို့ ရွေးချယ်နေတာလား?" ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် လမ်းအလယ်တွင်ရပ်တန့်နေပြီး တစ္ဆေသုံးကောင်ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်၊ သာမန်လူတစ်ဦးသာလိုက်ပါဆင်းသက်ပါက သူတို့ဆင်းသက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သေဆုံးသွားဖွယ်ရှိသည်၊ တစ္ဆေများသည် အဝေးသို့မသွားသေးဘဲ အနီးအနားတွင်ပုန်းအောင်းနေနိုင်သည်ကို ထောက်ရှု၍။ ဘတ်စ်ကား၏အကာအကွယ်မရှိဘဲ ယခင်ကဆင်းသက်ခဲ့သောတစ္ဆေများသည် တိတ်ဆိတ်စွာဆက်လက်နေထိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲဆိုတာသိလျက်နဲ့ ရွှီဖုန်းကဆင်းဖို့ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုတော့ရှိရမယ်၊ အပြင်ဘက်ကအဲ့ဒီတစ္ဆေတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ဘတ်စ်ကားကပိုပြီးတော့အန္တရာယ်များနေတာလား... ဘတ်စ်ကားကလမ်းအလယ်မှာရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားတာ အထူးအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့်လား?" ယန်ကျန့်၏စိတ်သည် လျင်မြန်စွာစဉ်းစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူထပ်မံစဉ်းစားရန်အချိန်မရမီ၊

ဘတ်စ်ကား၏ရှေ့မီးကြီးများ ရုတ်တရက်ငြိမ်းသွားပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်းမှမီးများသည်လည်း လျင်မြန်စွာလိုက်ပါငြိမ်းသွားသည်။

အမှောင်ထုလှိုင်းတစ်ခုသည် ဘတ်စ်ကား၏ရှေ့မှနောက်သို့ ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားသည်။

အလွန်အမင်းအန္တရာယ်~!

အမှောင်ထုကသူ့ကိုလွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် မကြုံစဖူးသောအရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ တစ္ဆေအရိပ်ဖြင့်ပင် ဖိနှိပ်၍မရနိုင်လုနီးပါး။

သူ့ဘေးမှကျန်းဟောနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးအတွက်မူ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်ရှုပ်ထွေးမှုတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံနေရပြီး ဤတိုးတက်မှုသည် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ လုံးဝမခွဲခြားနိုင်ကြတော့ပေ။

"ငါတို့ဒီကနေထွက်ကြရအောင်။"

လျင်မြန်စွာစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့် သွားကြိတ်ကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် ယခုအခါဤဘတ်စ်ကားနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီး အတွင်းမှလူများအတွက်—မဟုတ်ဘူး၊ လူများသာမက တစ္ဆေများအတွက်ပါ—သေစေနိုင်ကြောင်း သေချာနေသည်။

အနီရောင်အလင်းတစ်ချက်တောက်ပသွားသည်နှင့်၊

ယန်ကျန့်သည် ကျန်းဟောနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့သည် ထရပ်ရန်နောက်ကျသွားသည်၊ တစ္ဆေနယ်ပယ်ကိုသာအသုံးပြု၍ သူတို့ကိုချက်ချင်းတယ်လီပို့လုပ်၍ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည်။

ပြီးတော့ ဘတ်စ်ကားတံခါးများပွင့်နေသည်နှင့် တစ္ဆေနယ်ပယ်သည် ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်သို့ ချဲ့ထွင်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ဘတ်စ်ကားသည် လုံးဝအမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

လူတစ်ဦးသည် သူ၏လက်ကိုသူ၏မျက်နှာရှေ့တွင်ပင် မမြင်နိုင်တော့ဘဲ သေမင်းကဲ့သို့နက်ရှိုင်းသောတိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်မှလမ်းသည်လည်း မှောင်မိုက်နေပြီး ပုံရိပ်များကိုသာ မရေမရာမြင်နိုင်သေးသည်။

"အင်ဂျင်ကထပ်သေသွားပြန်ပြီ၊ ရွှီဖုန်း။ ငါတို့တကယ်ကံဆိုးပုံပဲ၊ ဒီတစ်ခါငါတို့အသက်ရှင်လျက်ထွက်နိုင်မလား ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်တွင် အသံတစ်သံရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ဆောင်းထားသောလူတစ်ဦး လမ်းဘေးတွင်ထိုင်ချလိုက်ကာ ထူးဆန်းပြီးအေးစက်သောရယ်သံဖြင့် ရယ်နေသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အစောကြီးကတည်းကဆင်းသွားပုံရပြီး သူမည်သို့သတိမပြုမိဘဲဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလိုပင်။

ရွှီဖုန်းဘေးမှနောက်ဆုံးတန်းတွင်ရှိနေခဲ့သောလူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။

သူ၏လေသံအရ သူသည် ရွှီဖုန်းနှင့်အတူ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် အတန်ကြာရှိနေခဲ့ပုံရသည်။

"အဲ့ဒီလူသစ်က ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာသေသွားပုံပဲ။ မတော်တဆမှုတစ်ခုခုမဖြစ်အောင် ငါသူ့ကိုထိုင်ခုံတစ်ခုဖမ်းပေးဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ ဘတ်စ်ကားကရပ်သွားမှတော့ သူ့ကံဆိုးတာပဲ။ သူသာဒီအပြင်မှာသေသွားရင် ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတွေပြန်လည်နိုးထလာမှုက တော်တော်ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။ မင်းဘတ်စ်ကားပေါ်မှာသေမှသာ ဘေးကင်းတယ်။"

ရွှီဖုန်း၏မျက်နှာသည် ညှိုးငယ်နေရင်း စကားဆိုသည်။ သူယန်ကျန့်ကိုကူညီခဲ့သည့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုင်ခုံတစ်ခုရရှိရန်ဖြစ်ပြီး ထိုင်ခုံရရှိခြင်းနောက်ကွယ်မှတကယ့်အကြောင်းရင်းကိုမူ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်အချိန်အတော်ကြာကုန်ဆုံးခဲ့သူများသာ သိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။