နားပင်းခြင်း

ယန်ကျန့်နှင့် ရွှီဖုန်းတို့သည် လွန်ခဲ့သောတစ်ခဏက တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြင်းအထန်ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပြီး "ငါမင်းကိုကြည့်မရ၊ မင်းငါ့ကိုကြည့်မရ" ဟူသော အမူအရာများဖြင့် ရန်ဖြစ်ရန်အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လမ်းအနီးမှတောအုပ်များမှ ဝမ်းနည်းဖွယ်ငိုရှိုက်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီမှုရထားသကဲ့သို့ သူတို့၏အငြင်းပွားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏အာရုံကြောများမှာ အလိုအလျောက် တင်းကျပ်သွားလျက် ငိုရှိုက်သံလာရာအရပ်သို့ ကြည့်နေကြသည်။

ထိုငိုရှိုက်သံက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းစွာသိကြသည်။

ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ အနီးအနားတွင်ရှိနေသည်။

ပြီးတော့ ၎င်းသည် သူတို့ကိုပစ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

ရွှီဖုန်းနှင့် ဘဲနှုတ်သီးဦးထုပ်ဆောင်းထားသောလူတို့၏ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုမှ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်မှာ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသက်သွားသောတစ္ဆေများသည် ထွက်ခွာသွားနိုင်သော်လည်း လုံးဝထွက်ခွာသွားခြင်းမရှိဘဲ အနီးအနားတွင် လည်ပတ်နေနိုင်ခြေလည်းရှိသည်။

လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဒုတိယတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပြဿနာမရှာနဲ့—ရှင်းစရာတစ်ခုခုရှိရင် နောက်ကျရင်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာလုပ်ကြတာပေါ့။"

ရွှီဖုန်းက အေးစက်စွာဆိုပြီး ယန်ကျန့်ကိုအာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ငိုရှိုက်သံဘက်သို့ သူ၏အာရုံကို လှည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက မင်းဘတ်စ်ကားပေါ် အသက်ရှင်လျက်ပြန်တက်နိုင်မှပဲ ပြောလို့ရမှာ" ဟု ယန်ကျန့်က သူ၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို အလေးအနက်မထားဘဲ အပြုံးမှိန်မှိန်ဖြင့်ဆိုသည်၊ သူသည် တစ္ဆေများကိုအလွန်သတိထားသော်လည်း လူသားများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သူမာနထောင်လွှားရန် အကြောင်းတရားရှိသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ကံမကောင်းစွာပင် သူသည် လူများထက်တစ္ဆေများနှင့် ပို၍မကြာခဏဆက်ဆံရသောကြောင့် သူ၏မာနကိုကြွားဝါရန် အခွင့်အလမ်းများမှာ ရှားပါးလှသည်။

"မင်းလိုလူသစ်တစ်ယောက်က မင်းရဲ့သတ္တိကိုဘယ်ကရမှန်း ငါတကယ်မသိဘူး။ မင်းအရင်ကတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးမှတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့အမျိုးအစားခွဲခြားမှုကို မင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသင့်တယ်။ ဒီအကောင်က ငိုရှိုက်ရုံနဲ့လူသတ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်တစ်ခုခုရှိတယ်။ အပြင်မှာသာဆိုရင် ဒါကိုအဆင့်-A တစ္ဆေလို့ ချက်ချင်းသတ်မှတ်မှာပဲ။ ဌာနချုပ်မှာ ဒီလိုတစ္ဆေမျိုးရဲ့မှတ်တမ်းတွေ အများကြီးမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံထဲမှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေကို တစ်ယောက်တည်းဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအရေအတွက်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ရေတွက်လို့ရတယ်။"

ရွှီဖုန်းသည်လည်း အလွန်အတွေ့အကြုံရှိပြီး ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေကို အဆင့်-A အဖြစ် ချက်ချင်းအမျိုးအစားခွဲခြားလိုက်သည်။

ရှားပါးသောအဆင့်-S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များမှလွဲ၍ အဆင့်-A သည် ထိုအချိန်အထိ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်သည်။

"လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းစကားကြီးစကားကျယ်ပြောဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်၊ "ခင်ဗျားကလူသစ်တွေကို အထင်သေးနေတာ၊ အခုထိအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာက ကြီးကျယ်တဲ့အောင်မြင်မှုတစ်ခုလိုပဲ။ တစ်ခါတလေ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ရဲ့အင်အားက သူဘယ်လောက်ကြာကြာအသက်ရှင်ခဲ့လဲဆိုတာနဲ့ မဆုံးဖြတ်ဘူး။ ခင်ဗျားသာအရည်အချင်းရှိရင် ခင်ဗျားဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ ဆင်းသွားလောက်ပြီ—ဘာလို့ခင်ဗျားတစ္ဆေကားပေါ်မှာ ပိတ်မိနေသေးတာလဲ?"

"စကားဆက်မပြောတော့ဘူး။ မင်းတို့မှာရန်ဖြစ်ဖို့အချိန်ရှိနေသေးရင် အခြေအနေကိုအာရုံမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့သဘောပဲ။ ငိုသံကဒီမှာရောက်နေပြီ—ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြ။ ငါတို့ဒီတိုက်ခိုက်မှုကိုကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ရင် ဘတ်စ်ကားပြန်ရွေ့လျားတာနဲ့ ငါတို့ဘေးကင်းသွားလိမ့်မယ်" ဟု ဘဲနှုတ်သီးဦးထုပ်ဆောင်းထားသောလူက ထိုအချိန်တွင် အလွန်လေးနက်စွာဆိုသည်။

သူမမြင်ချင်သောအရာမှာ သူတို့နှစ်ဦးခေါင်းပူပြီး ရန်ဖြစ်ကြခြင်းပင်။

မဟုတ်ပါက မတော်တဆမှုတစ်ခုခုဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် သူတို့အားလုံး ထိုနေရာတွင်သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

"ဝူးဝူး~!"

ငိုသံသည် အနီးအနားတွင်ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး အသံမှာခြောက်သွေ့ပြီး စကားလုံးများဖြင့်ဖော်ပြ၍မရနိုင်ဘဲ နားမလည်နိုင်သောထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်ကိုပေးစွမ်းသည်။ သူပထမဆုံးကြားစဉ်က ၎င်းသည် သူ့အပေါ်သိပ်သက်ရောက်မှုမရှိခဲ့သော်လည်း ငိုသံကြာရှည်လာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လိုက်ငိုချင်စိတ်ပေါ်လာပြီး မျက်ရည်များ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏လေးနက်သောမျက်နှာသည် အလိုအလျောက်ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု စတင်ပြသလာသည်။

မိမိကိုယ်တိုင်၌ဤပြောင်းလဲမှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် သူထိန်းချုပ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသို့ဆက်ဖြစ်နေပါက သူသည် အစောပိုင်းကဆင်းသက်ခဲ့သူများကဲ့သို့ အသံနှင့်အတူမကြာမီလိုက်ငိုကြွေးပြီးနောက် ငိုသံများကြားတွင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ နောက်သို့ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ၏တစ္ဆေနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ငိုရှိုက်သံကိုပိတ်ဆို့ရန် ၎င်းကိုအသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ငိုရှိုက်သံသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အလွန်တိုးညင်းသောတီးတိုးသံအဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားပြီး အာရုံစိုက်နားမထောင်ပါက မကြားနိုင်တော့ပေ။

"တစ္ဆေနယ်ပယ်က အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိနေတယ်၊ ငိုရှိုက်သံကိုလုံးဝမပိတ်ဆို့နိုင်သေးပေမဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုအများစုကိုတော့ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ..." ယန်ကျန့် အနည်းငယ်သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်ပယ်သည် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရေးအတွက် အလွန်ထိရောက်သည်၊ ၎င်းသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များတွင် သူ၏အသက်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တစ္ဆေနယ်ပယ်၏အထီးကျန်မှုကို အားကိုးခြင်းသည် လုံးဝစိတ်ချရသည်မဟုတ်ပေ။

မိမိကိုယ်ကိုအထီးကျန်ပြီး တစ်မိနစ်မပြည့်မီ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်ပယ်အတွင်းမှငိုရှိုက်သံသည် လျင်မြန်စွာတစ်ဖန်ပြန်လည်ပြင်းထန်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ၏ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံနေရသလား သို့မဟုတ် အခြားလူတိုင်းလည်း အလားတူကြုံတွေ့နေရသလားဆိုသည်ကို သူသေချာမသိခဲ့—ဤထူးဆန်းသောငိုရှိုက်သံသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍အားကောင်းလာပုံရသည်။

"အစ်၊ အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားခုနက ရုတ်တရက်ဘယ်လိုပျောက်သွားတာလဲ၊ ဒီနေရာကဘယ်နေရာလဲ၊ ကျွန်တော်အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ ကျွန်တော်ဒီမှာမသေချင်ဘူး၊ အား၊ အဲ့ဒီငိုသံကထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ၊ ငါတို့အခုဘာလုပ်ကြမလဲ?"

တစ္ဆေနယ်ပယ်အတွင်း၌ ကျန်းဟောသည် သူ၏မျက်စိရှေ့မှအခြေအနေကို ကျင့်သားမရသေးဘဲ သူကြားလိုက်ရသောကြောက်မက်ဖွယ်ငိုသံကြောင့် လုံးဝပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသည်။

ကြုံတွေ့ပြီးမှသာ သူသည် ထိုငိုသံ၏တကယ့်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို နားလည်ခဲ့သည်။

အခြားမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာမူ ဘာမှပြောစရာမရှိဘဲ အတူတကွပူးကပ်နေကြပြီး ထိန်းချုပ်မရနိုင်ဘဲတုန်ရီကာ တိတ်ဆိတ်စွာငိုရှိုက်နေကြပြီး သူတို့၏စိတ်အခြေအနေမပြိုလဲသေးခြင်းသည်ပင်လျှင် အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်နေသကဲ့သို့။

"မင်းတို့ဒီကနေအသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့မှာနောက်ဆုံးမှာတမ်းတစ်ခုခုရှိရင် ဖုန်းပေါ်မှာမြန်မြန်မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်။ ဒီအရေးကြီးတဲ့အချိန်အခါမှာ မင်းတို့ဘယ်အချိန်မဆိုသေဆုံးသွားနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါမင်းတို့ကိုအများကြီးမကူညီနိုင်ဘူး" ယန်ကျန့် သူတို့ကိုလှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ထပ်မံအာရုံမစိုက်တော့ပေ။

ဤသာမန်လူသုံးဦး ဤမျှကြာအောင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းသည်ပင်လျှင် အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူတို့ကိုလက်တစ်ဖက်ကမ်းပြီးနောက် သူလုပ်နိုင်သောအရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ဝိညာဉ်လွှမ်းမိုးသူတစ်ဦးမဖြစ်လာဘဲ ဤသို့သောသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို အမှန်တကယ်ရှင်သန်ရန်ခက်ခဲပြီး သူတို့အတွက် စောစောသေဆုံးခြင်းသည် လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်နိုင်ပြီး စဉ်ဆက်မပြတ်ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်ခြိမ်းခြောက်မှုကိုခံစားရခြင်းထက် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

သူတို့၏ဒုက္ခကိုလျစ်လျူရှုရင်း ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာကိုမထိဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် မျက်ရည်တစ်စက် သူ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျလာခဲ့သည်။

သူငိုကြွေးခဲ့သည်။

ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ၏သူ့အပေါ်ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာနေသည်။ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးများပိုင်ဆိုင်ထားသောသူပင်လျှင် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ၏ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို လုံးဝမဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

"တစ္ဆေနယ်ပယ်ရဲ့ဒုတိယအလွှာ။"

ယန်ကျန့်မှာမူ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးကို သူ၏လက်ဖဝါးဖြင့်အုပ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးနှစ်လုံးထပ်သွားစေကာ တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ဒုတိယအလွှာကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်းပို၍ကျယ်လောင်လာသောငိုသံသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်အနည်းငယ်မျှသာကျန်တော့သည့်တီးတိုးသံအဖြစ်သို့ အားပျော့သွားပြီး တစ်ဖန်ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ မှိန်ဖျော့သွားသည်။

သို့သော် တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ဒုတိယအလွှာသည် အသံကိုလုံးဝအထီးကျန်မထားနိုင်သေးဘဲ ငိုသံသည် ဆက်လက်စိမ့်ဝင်နေဆဲ။

ပြီးတော့ မကြာမီ ပထမအလွှာတစ္ဆေနယ်ပယ်ရှိအခြေအနေကဲ့သို့ပင်၊

ငိုသံသည် တဖြည်းဖြည်းတစ်ဖန်ပြန်လည်ကျယ်လောင်လာသည်။

၎င်းသည် ကျိန်စာသင့်စေသည့် သေစေနိုင်သောအဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကဲ့သို့၊ သင်သည် ၎င်းကိုနည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အားပျော့စေနိုင်သော်လည်း ၎င်းကိုဘယ်တော့မှလုံးဝဖယ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ပထမနှင့်ဒုတိယအလွှာများကိုနှိုင်းယှဉ်ခြင်းဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ငိုသံ၏လက္ခဏာအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"အသံပိုအားကောင်းလာတဲ့အကြောင်းရင်းက ပဲ့တင်သံကြောင့်ပဲ... ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေရဲ့ငိုသံက သဘာဝအတိုင်းပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်ဘူး၊ အဲ့ဒါကသတ်မှတ်ထားတဲ့ဧရိယာတစ်ခုပတ်ပတ်လည်မှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး အဲ့ဒီဒေသအတွင်းမှာ အထပ်ထပ်ပဲ့တင်ထပ်ကာ ပိုပြီးအားကောင်းလာပြီး ပိုပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာတယ်။ အစပိုင်းမှာ သာမန်လူတွေကနည်းနည်းတော့ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ငိုသံကသတ်မှတ်ထားတဲ့အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြင်းထန်လာတဲ့အခါ ထိပ်တန်းဝိညာဉ်လွှမ်းမိုးသူတွေတောင်မှ မခံနိုင်တော့ဘူး။"

သူ၏အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ္ဆေနယ်ပယ်နှစ်လွှာအတွင်းမှအသံများကိုနှိုင်းယှဉ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ပုံစံတစ်ခုကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသို့သောငိုသံကြောင့်မသေဆုံးရန် တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် ၎င်းစတင်သည်နှင့် အမြင့်ဆုံးအရှိန်ဖြင့်ထွက်ပြေးရမည်ဖြစ်သည်။ သင်အလုံအလောက်မြန်မြန်ပြေးနိုင်ပါက သင်သည် ငိုသံ၏လက်လှမ်းမီရာမှလွတ်မြောက်နိုင်ပြီး သေဆုံးခြင်းမှနီးပါးသေချာပေါက်ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

သူသာအပြင်ဘက်တွင်ရှိနေပါက ယန်ကျန့်သည် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ ငိုရှိုက်စပြုသည်နှင့် လျှောထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူအကျွမ်းတဝင်ရှိသောကမ္ဘာမဟုတ်တော့ဟုထင်ရပြီး သူသာဤအချိန်တွင်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှထွက်ခွာပြီး ၎င်းမောင်းထွက်သွားပါက သူသည် ဤနေရာတွင်ထာဝရပိတ်မိနေနိုင်ပေသည်။

ထိုသို့သောရွေးချယ်မှုမျိုးကို နောက်ဆုံးအားကိုးရာအဖြစ်သာ ပြုလုပ်နိုင်သည်၊ ၎င်းသည် ဦးစားပေးတစ်ခုအဖြစ် သေချာပေါက်မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ငါတို့သာအသံကနေမလွတ်မြောက်နိုင်ရင် အသံကိုအထီးကျန်ထားရမယ်" ယန်ကျန့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်နားများကိုဖုံးအုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အသုံးအများဆုံးနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍။

၎င်းသည် အကျိုးသက်ရောက်မှုလုုံး၀မရှိခဲ့၊ သူ၏နားများကိုဖုံးအုပ်ခြင်းသည် တဖြည်းဖြည်းပြင်းထန်လာသောငိုသံကို လုံးဝမပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ဘဲ ၎င်းသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တီးတိုးသံမှစ၍ ဆက်လက်အားကောင်းနေမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏နားများကိုပိတ်ဆို့ခြင်းသည် မူလကတည်းကအသံကိုအပြည့်အဝအထီးကျန်မထားနိုင်၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်... နားပင်းနေမှသာလျှင်။

ဤအတွေးတွင် ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင်စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် တစ္ဆေအရိပ်ကို သူ၏နားများအတွင်းသို့တိုက်ရိုက်ကျူးကျော်ဝင်ရောက်စေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယာယီနားပင်းစေလိုက်သည်။

သူမကြာသေးမီက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာခန္ဓာဗေဒစာအုပ်အချို့ဖတ်ရှုခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းလှပြီး ယန်ကျန့်သည် ဦးနှောက်ကိုမထိခိုက်ဘဲ နားပင်းမှုဖြစ်ပေါ်စေရန် မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုသက်ရောက်မှုရှိစေရမည်ကို သိသည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဦးနှောက်ကို မရှုပ်ရဲ၊ သူသာထိုဖြစ်စဉ်တွင် မတော်တဆမိမိကိုယ်ကိုသတ်သေမိပါက ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နားနှစ်ဖက်စလုံးပိတ်ဆို့ခံရသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းပင် ယာယီနားပင်းသွားသည်။