မျက်နှာဖုံးအဝတ်စ

ဘတ်စ်ကား တစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်လည်ပတ်လာသည်။

ယာဉ်အတွင်းမှမီးများ တစ်ဖန်ပြန်လည်လင်းလာသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် အန္တရာယ်အရှိဆုံးအခိုက်အတန့် ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ သူသာဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြန်တက်နိုင်သရွေ့ သူသည် ယာယီအားဖြင့်ဘေးကင်းလုံခြုံမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဤတစ္ဆေများ၏ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပေ။

"ဒီကနေထွက်ကြရအောင်" ဟု သူတိုးတိုးလေးရေရွတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏အကြည့်သည် သိမ်မွေ့စွာပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသာအပြင်ဘက်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ပါက ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို သေချာပေါက်ခံရမည်ဟု သူခံစားမိသည်။ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် တစ္ဆေကြိုးကြောင့် ယာယီဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း အန္တရာယ်မှာမူ မကင်းလွတ်သေးပေ။

မနှောင့်နှေးဘဲ သူသည် နောက်သို့ရွေ့လျားလိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်ပယ်အတွင်း၌ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဘတ်စ်ကား၏ဘေးဘက်သို့ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ္ဆေကြိုးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေကြိုးချုပ်ထိန်းမှု ပြေလျော့သွားသည်နှင့် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ "ဒုန်း" ကနဲပြုတ်ကျသွားပြီး အသံမှာတိုးညင်းကာ အလောင်းတစ်လောင်းပြုတ်ကျသကဲ့သို့၊ သူ၏အနေအထားမှာ လိမ်ကောက်ပြီးထူးဆန်းနေသည်။

သို့သော် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေပြုတ်ကျသွားစဉ် ယန်ကျန့်သည် ၎င်းဘေးတွင် အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ သူ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ရန်အသုံးပြုသော ဤအဝတ်စပေါ်တွင် လူမျက်နှာတစ်ခု၏ရှင်းလင်းသောပုံရိပ်တစ်ခုရှိနေသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ အခေါင်းပေါက်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးငိုကြွေးနေသောအမူအရာတစ်ခုရှိသည်။

ဗီဇအသိတစ်ခုခုအရ ယန်ကျန့်သည် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေမှပြုတ်ကျခဲ့သော ဤမျက်နှာဖုံးအဝတ်စသည် ထူးခြားသော ပစ္စည်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို ငိုယိုပြီးသေလုနီးပါးဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တာ။ လျော်ကြေးအနေနဲ့ တစ်ခုခုလေးယူတာက သိပ်များသွားမှာမဟုတ်ဘူးမလား?" သူသည် အလျင်စလိုမထွက်ခွာသေးဘဲ မျက်နှာဖုံးအဝတ်စပြုတ်ကျခဲ့သောနေရာသို့ ပြန်သွားကာ ထိုပစ္စည်းကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေ မြေပြင်ပေါ်တွင်လူးလွန့်ထရပ်ရန်ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် သူသည် လျင်မြန်စွာထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည်။

မျက်နှာဖုံးအဝတ်စကို လုယူပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရန် ချက်ချင်းရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်သည်နှင့် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှမြင်ကွင်းက သူ့ကိုတင်းမာသွားစေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းယာဉ်မောင်း၏အလောင်းသည် ယခုအခါ နားမလည်နိုင်စွာပင် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် တည့်မတ်စွာထိုင်နေပြီး သူ၏အလောင်းကောင်လက်များက စတီယာရင်ဘီးကိုဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီးမီးခိုးရောင်မျက်လုံးများမှာ ပွင့်လျက် ရှေ့မှလမ်းကိုစိုက်ကြည့်နေပြီး မောင်းနှင်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"အင်ဂျင်ရပ်နေတုန်း ဒီအလောင်းက ရွေ့လျားသွားတာလား?" ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင်အခြေအနေ၏ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤဘတ်စ်ကားပေါ်မှတစ္ဆေသည် ယာဉ်မောင်း၏အလောင်းဖြစ်နိုင်သလော။

မဟုတ်ဘူး ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ယခင်ကအလောင်းကိုထိတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းအပေါ်ကျော်နင်းသွားခဲ့သည့်တိုင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် အလောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နာရီပေါင်းများစွာကြာအောင်ရှိနေခဲ့ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် နောက်ဆုံးထိုင်ခုံတန်းမှ အလွန်သေသေချာချာကြည့်ရှုခဲ့သည်၊ သူထိုသို့မှားယွင်းစွာမြင်မိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့မဟုတ် အလောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှမှားယွင်းမှုမရှိဘဲ ဘတ်စ်ကားအတွင်းမှတစ္ဆေက ၎င်းကိုပြန်လည်ထောင်မတ်ပေးခဲ့ခြင်းလော။

သူနားလည်၍မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ယနေ့သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့်အရာအားလုံးနှင့်အတူ အရာအားလုံးသည် ကြီးမားသောလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရှင်သန်ရန်ကြိုးစားနေရုံမျှဖြင့်ပင် လုံလောက်စွာခက်ခဲနေပြီး ၎င်းအားလုံးနောက်ကွယ်မှအကြောင်းရင်းများကို တွေးတောရန် အားလပ်ချိန်ရှိနေခြင်းမှာမူ ပြောစရာပင်မလိုတော့ပေ။

"ထားလိုက်တော့၊ ဘာမှမမှားယွင်းသရွေ့ အဆင်ပြေတာပဲ။ အခုလောလောဆယ် ဦးစားပေးကတော့ ဘတ်စ်ကားကဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့နေရာကနေ မောင်းထွက်သွားဖို့စောင့်နေရမှာပဲ။ ဒီထက်ပိုပြီးအချိန်ဆွဲလို့မဖြစ်တော့ဘူး၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေတွေဘတ်စ်ကားပေါ်လိုက်တက်လာရင် မကောင်းဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် ယာဉ်မောင်းနေရာမှအလောင်းကိုလျစ်လျူရှုကာ ဘတ်စ်ကားနောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာဆုတ်ခွာသွားသည်။

သတိထားသောအားဖြင့် သူသည် ကျပန်းထိုင်ခုံတစ်ခုခုတွင်မထိုင်ဘဲ သူ၏မူလနေရာ၌ပင် ထိုင်ရန်ရွေးချယ်လိုက်သည်။

စတုတ္ထမြောက်တစ္ဆေ ရှိနေသေးသလား မသေချာဘဲ ၎င်းသည် ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ ရှိနေနိုင်သေးသည်။

ယန်ကျန့်ထိုင်ချလိုက်သောအခါ သူစိတ်မလျှော့သေးပေ။ သူ၏လက်ထဲမှမျက်နှာဖုံးအဝတ်စတစ်စကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ရင်း အပြင်ဘက်မှမြင်ကွင်းကို လေ့လာနေခဲ့သည်။

ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် သူ၏အဝတ်စကိုယူသွားသည့်အတွက် သူ့နောက်သို့လိုက်လာမည်လော။

ထိုအချိန်တွင် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ထရပ်ပြီးဖြစ်သည်။

မျက်နှာဖုံးအဝတ်စမရှိဘဲ ယန်ကျန့်သည် သတ္တဝါ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို နောက်ဆုံးတွင်မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်— ဤမျက်နှာတစ်ခြမ်းကပင် ယန်ကျန့်ကို ကျောချမ်းဖွယ်ခံစားမှုတစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။

မျက်နှာတစ်ခုအစား လုံးဝမျက်နှာမရှိဟုပြောလျှင် ပို၍မှန်ကန်ပေမည်။ မျက်နှာ၏အတွင်းပိုင်းသည် ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောအပေါက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်နှာအရိုးများကို ရက်စက်စွာကုတ်ထုတ်ထားသကဲ့သို့၊ အဆုံးမရှိဟုထင်ရလောက်အောင်နက်ရှိုင်းသော မှောင်မိုက်သည့်တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ကာ ဖော်မပြနိုင်သောကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ထိုမျက်နှာအပေါက်အတွင်း၌ အမှောင်ထုမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေထရပ်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာအပေါက်မှ သွေးများစိမ့်ထွက်လာပြီး ယန်ကျန့်အဝတ်စကိုယူသွားခြင်းက ဟန်ချက်တစ်ခုခုကို ပျက်ပြားစေခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျန့်ယူရန်ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ၊ မရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးလှပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဝတ်စသည် ပြုတ်ကျပြီးဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူသည် ထိုပစ္စည်းတန်ဖိုးရှိသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့ပြီး အလဟဿခရီးစဉ်တစ်ခုမဖြစ်စေချင်ခဲ့ခြင်းသာ။

မျက်နှာဖုံးအဝတ်စဆုံးရှုံးသွားသော ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ယန်ကျန့်ကိုဒုက္ခပေးရန် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်မလာခဲ့ဘဲ အဝတ်စသည် ၎င်းအတွက်အရေးမကြီးခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေပုံရသည်။

ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ငိုကြွေးခြင်းရပ်တန့်သွားပြီး လမ်းဘေးမှတောအုပ်များအတွင်းသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

အစောပိုင်းကကျန်းဟော၏ လက်ယပ်ခေါ်ဆိုမှုကြောင့် ထိခိုက်မှုမရှိတော့ပေ။

ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ပွားခဲ့သောတောအုပ်များဘေးတွင် လမ်းကျဉ်းတစ်ခု ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲပေါ်ထွက်လာသည်။ ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် လမ်းကောက်ကောက်ကွေးကွေးအတိုင်း တောအုပ်များအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြင်ကွင်းမှပျောက်ကွယ်သွားကာ ခြေရာတစ်စုံတစ်ရာမကျန်၊ ငိုသံတစ်စုံတစ်ရာမကျန်၊ ၎င်းသည် ထိုဧရိယာမှထွက်ခွာသွားသည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင် ထွက်သွားတာလား?"

ပုံသဏ္ဌာန်ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုပြီးမှသာ ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြားအာရုံကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏လက်ထဲမှအဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

အဝတ်စသည် ကြမ်းတမ်းပြီးဟောင်းနွမ်းနေသည်။ အဖြူရောင်ဟုခေါ်ခြင်းထက် ၎င်းသည် ညစ်ထေးသောမီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ စွန်းထင်းနေပြီး အနည်းငယ်ညစ်ပတ်ကာ ငိုကြွေးနေသောမျက်နှာတစ်ခု၏ပုံရိပ်ပါရှိသည်။ သူသည် ၎င်းကိုအခြားတစ်ဖက်သို့ လှန်လိုက်သည်။

ငိုကြွေးနေသောမျက်နှာ၏ပုံရိပ်အတိုင်းပင်။

ထိုအရာမှလွဲ၍ အထူးတလည်မှတ်သားဖွယ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ဤအပိုင်းအစသည် အထူးပစ္စည်းဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်၊ အဝတ်စကိုယ်တိုင်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ငိုကြွေးနေသောမျက်နှာကြောင့်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငိုကြွေးနေသောမျက်နှာကိုဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေသည် ငိုကြွေးခြင်းရပ်တန့်သွားသောကြောင့်တည်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ္ဆေငိုကြွေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မျက်နှာကိုယ်တိုင်က...

ငိုကြွေးသောမျက်နှာ?

ယန်ကျန့်သည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထုံချန်ကိုအမှတ်ရလိုက်သည်—သို့သော် ထုံချန်၏မျက်နှာမှာမူ ပြုံးနေသောမျက်နှာတစ်ခု။

ငိုခြင်းနှင့်ပြုံးခြင်း၊ ဆင်တူသောတစ္ဆေမျက်နှာနှစ်ခု။

သူထပ်မံစဉ်းစားရန်မတိုင်မီ ရုတ်တရက် ဘတ်စ်ကားအပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ဘေးမှဖန်ပြတင်းပေါက်ကို ပြင်းထန်စွာရိုက်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားလက်တစ်ဖက်က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဘတ်စ်ကားအတွင်းသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ ဘဲနှုတ်သီးဦးထုပ်ဆောင်းထားသောလူပင်။

ယခုအချိန်တွင် ဦးထုပ်မှာပျောက်ဆုံးနေပြီး ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခေါင်းပြောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့မလွယ်ကူခဲ့ဘူး၊ ငါအိပ်ပျော်နေတုန်း သတ်ခံရလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအိပ်မက်ဆိုးကို မင်းဘယ်လိုမှစိတ်ကူးကြည့်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင် မင်းဘေးမှာအဆက်မပြတ်ပေါ်လာနေတာ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအရာကမင်းကိုသတ်လိုက်ရင် မင်းတကယ်သေသွားမှာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းလို့ ငါနိုးလာခဲ့တယ်။ ဟေး၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထလာမှုက ငါ့ကိုတကယ်ပဲကယ်တင်လိမ့်မယ်လို့ ငါဘယ်တော့မှမထင်ခဲ့ဘူး။"

ဘဲနှုတ်သီးဦးထုပ်ဆောင်းထားခဲ့သောလူက ယန်ကျန့်ကို မိမိကိုယ်ကိုနှိမ့်ချသောအပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းကထူးခြားတယ်။ ငါတို့သုံးယောက်ထဲမှာ မင်းကအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းကငိုကြွေးတဲ့သင်္ချိုင်းတစ္ဆေကိုတောင် ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်၊ လူသစ်တစ်ယောက်ကလုပ်နိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ ရွှီဖုန်းက မင်းကိုတကယ်ပဲအထင်မှားခဲ့တာ။ မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ? မိတ်ဖွဲ့ဖို့စိတ်ထဲထားပါ့မလား?"

"ယန်ကျန့်၊ တားချန်မြို့ရဲ့တာဝန်ခံ" ဟု ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာဆိုသည်။

သူ၏သတင်းအချက်အလက်မှာ အလွယ်တကူအတည်ပြုနိုင်သောကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရန်မလိုအပ်ပေ။

"ငါ့နာမည်က လင်ပေ ဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်ကကျောင်းသားတစ်ယောက်။ ဘွဲ့မရသေးပေမဲ့ ငါကဘုန်းကြီးတစ်ပါးလိုမျိုးပဲ" ဟု လင်ပေအမည်ရှိလူက ဆိုသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်သည်၊ "မင်းကိုတွယ်ကပ်နေခဲ့တဲ့တစ္ဆေကရော?"

"ငါမသိဘူး။"

လင်ပေ သူ၏ခေါင်းပြောင်ကိုထိလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါကငါအိပ်ပျော်သွားတာကိုစောင့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ဖို့စောင့်နေတာနေမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုသူ့ပစ်မှတ်အဖြစ် လက်လျှော့လိုက်တာနေမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒါကဒီဘတ်စ်ကားပေါ်ပြန်ရောက်လာတာနေမှာ။ အဲ့ဒီအရာမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘူး၊ အိပ်မက်တွေထဲဝင်ရောက်နိုင်ပုံရတယ်။ ပြီးတော့ ငါကကံဆိုးတာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုတွေကိုတွန်းလှန်တဲ့နည်းလမ်းက အိပ်စက်ခြင်းဖြစ်လို့ပဲ။"

"အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ ငါကအထူးအခြေအနေတစ်ခုထဲရောက်သွားပြီး အရမ်းဘေးကင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ အဲ့ဒါကအခြေအနေတိုင်းမှာ အသုံးမဝင်ဘူး။"

"အခုကဒီဆွေးနွေးမှုအတွက် အချိန်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှေ့မှာ လုံးဝဘေးကင်းလုံခြုံမှုမရှိဘူး၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာတောင်မှ" ယန်ကျန့်စကားဆိုရင်း သူ၏အကြည့်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လွင့်မျောသွားသည်။

ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီးသည် ထိုနေရာတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိပုံရကာ ထိုခြောက်သွေ့နေသောလက်ဖဝါးသည် ကျန်းဟော၏အသေကောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လမ်း၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ ရပ်နေသည်ကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုတစ္ဆေသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်တက်ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဟုထင်ရသည်။

ထိုသို့သာဖြစ်ပါက သတင်းကောင်းတစ်ခုပင်။

သို့သော် ထို့နောက် ရွှီဖုန်း၏အလောင်းပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်၊ ၎င်းသည် ယခင်ကထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။

"မင်းငါ့ကိုခုနက သတ်လုနီးပါးဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်" ဟု ရွှီဖုန်း၏ကျယ်လောင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုဆုပ်ကိုင်လျက် သူသည် ဘတ်စ်ကား၏ဘေးဘက်သို့ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်ပြေးတက်လာခဲ့သည်။

သူအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သလား?

ယန်ကျန့် သူ့ကိုမြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီးအောက်တွင် သုံးမိနစ်ကြာပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ထိုတစ္ဆေကြောင့်မသေဆုံးခဲ့ဘူးလား?

အမှန်ပင် အသက်ပြင်းလှသည်။

"အဲ့ဒါပြောရရင်တော့ သိပ်တရားမျှတမှုမရှိဘူး။ အခြေအနေအရကြည့်ရင် ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တာ။ ငါကကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကယ်တင်ဖို့ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရုံပဲ။ ငါသာကျန်းဟောရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ငါတို့ပတ်ပတ်လည်မှာတစ္ဆေတွေပိုများလာအောင်ဆွဲဆောင်နေတာကို မတားဆီးခဲ့ရင် မင်းဘတ်စ်ကားပေါ်အသက်ရှင်လျက်ပြန်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုခုရှိမယ်လို့ထင်နေတာလား?"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရွှီဖုန်းကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ်ရန်လိုမှုအရိပ်အယောင်များရှိနေသည်။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းထူးခြားတဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ဖို့ပဲသုံးတာက နှမြောစရာကောင်းတယ်၊ အဲ့ဒါကတစ္ဆေတွေကိုဖိနှိပ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခါမင်းကအမျိုးသမီးတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကမင်းအတွက်တရားမျှတတဲ့အပေးအယူတစ်ခုဖြစ်သင့်တယ်။"

ရွှီဖုန်းက ပြန်လည်စိုက်ကြည့်သည်၊ "မင်းကငါ့ကိုသတ်ဖို့အခွင့်အရေးယူနေခဲ့တာပဲ။ တစ္ဆေကိုဖိနှိပ်တာက ဆင်ခြေတစ်ခုသက်သက်ပဲ။"

"အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ?" ယန်ကျန့်က မကြောက်မရွံ့ပြန်လည်စိုက်ကြည့်သည်၊ "မင်းသေနေရင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်လဲလျောင်းနေပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့။ မင်းကမင်းရဲ့အသက်ရှင်နိုင်ခြေကိုမြှင့်တင်ဖို့သက်သက်နဲ့ ငါ့ကိုသတ်လုနီးပါးဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါမင်းကိုလုံလောက်စွာယဉ်ကျေးခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့သာဒီဘတ်စ်ကားပေါ်မှာမဟုတ်ခဲ့ရင် မင်းကိုမီတာတစ်သောင်းမြေအောက်မှာ ငါမြှုပ်ပစ်မယ်လို့မင်းယုံကြည်ရဲ့လား?

ရွှီဖုန်း၏စွမ်းရည်များသည် ကြမ်းတမ်းသောတစ္ဆေများကိုဆန့်ကျင်ရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အလွန်အားကောင်းသောမိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရေးကျွမ်းကျင်မှုများရှိကာ လင်ပေထက်ပင်ပို၍သန်မာကြောင်း သူပြောနိုင်သည်။

သို့သော် အားနည်းချက်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

အလွန်အားကောင်းသောမိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရေးသည် တက်ကြွသောတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များကင်းမဲ့ခြင်းကို မကြာခဏဆိုလိုသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအကြောင်းကြောင့် ဤအမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ယခုအချိန်အထိဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏အသုတ်မှအခြားသူများ သို့မဟုတ် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်ပို၍စောစီးစွာပေါ်ထွက်ခဲ့သူများသည် ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"အရမ်းယုံကြည်မှုမလွန်ကဲနေနဲ့။ မင်းဒီတစ်ခါကံကောင်းလို့ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ တစ္ဆေတွေကငါတို့ကိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါမင်းဒီလောက်ကံကောင်းချင်မှကောင်းတော့မှာ။ ဒီမှာမာန်ထောင်နေတာက အသုံးမဝင်ဘူး။ နောက်ဆုံးရပ်တည်နိုင်တဲ့သူက အနိုင်ရသူပဲ" ဟု ရွှီဖုန်းက အေးစက်စွာပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏စွမ်းရည်များနှင့်ပတ်သက်၍ မှားယွင်းသည့်အရာတစ်စုံတစ်ရာမတွေ့ရှိဘဲ ထိုသို့သောမိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ရှိခြင်းအတွက် ကံကောင်းသည်ဟုပင် ခံစားနေသည်။

အတိတ်ကာလက သူသိကျွမ်းခဲ့သောတစ္ဆေများကိုစီမံခန့်ခွဲသူများသည် ကြမ်းတမ်းသောတစ္ဆေများပြန်လည်နိုးထလာစဉ် သို့မဟုတ် အချို့သောထူးဆန်းသည့်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုတွင် နားမလည်နိုင်စွာကျဆုံးသွားသည်ကို သူမှတ်မိနေသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သူတို့၏သေဆုံးမှုသတင်းများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှောင်ချွန်းမြို့တွင်တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘဝကိုပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြတ်သန်းကာ ယနေ့အထိအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့်၊ "ငါဘယ်လောက်ကြာကြာအသက်ရှင်မလဲ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသေချာတာတစ်ခုကတော့ ငါမင်းထက်ပိုအသက်ရှည်လိမ့်မယ်။ မင်းအခွင့်အရေးရရင် သိလာလိမ့်မယ်။"