လမ်းကြောင်းအမှတ် ၃၁၄ နှင့် သုသာန်

သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူသုံးဦးစလုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ကံကြမ္မာမှာ သိပ်မဆိုးလှသေးပေ။ တကယ့်ကံဆိုးသူမှာမူ သူတို့ကြားမှ သာမန်လူသားတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းဟောသာ။

မည်သည့်သံသယမှမရှိဘဲ သာမန်ခရီးသည်အားလုံး သေဆုံးခဲ့ကြသည်၊ သူတို့တွင် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် အနည်းငယ်မျှသောစွမ်းရည်ပင်မရှိဘဲ တစ္ဆေများ၏အထပ်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီးသည် ကျန်းဟော၏လက်ကိုကိုင်ဆောင်ရင်း လမ်း၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထွက်ခွာမသွားဘဲ ရပ်နေဆဲ။ သူမအခြားမည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမပြုလုပ်ဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တစ်ဖန်ပြန်လည်တက်ရောက်ရန် မကြိုးစားသည်ကိုမြင်လျှင် လူတိုင်းအတော်လေးစိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားကြသည်။ ထို့အပြင် ဘတ်စ်ကားတစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်လည်ပတ်လာသည်နှင့် ၎င်းအပေါ်သူတို့၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနားလည်မှုအရ သူတို့၏လက်ရှိအခြေအနေမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံဖွယ်ရှိသည်ဟု ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရွှီဖုန်းအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းက ယန်ကျန့်နှင့်ပဋိပက္ခကို ပို၍နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

သို့သော် အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံး သူတို့တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးသတ်ဖြတ်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးကို လွဲချော်ခဲ့ကြောင်း သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရှိနေကြသည်။

ယန်ကျန့်၏အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးမှာ ရွှီဖုန်းအလောင်းများကြားတွင်လဲလျောင်းနေစဉ်၊ သူသည် ကျန်းဟောလက်ချင်းချိတ်ဆက်၍တစ္ဆေများကိုဆွဲဆောင်နေခြင်းကိုရပ်တန့်ရန် ရွှီဖုန်းကိုပစ်ထုတ်ခဲ့ရပြီး သူ့ကိုသတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ရွှီဖုန်းကမူ ယန်ကျန့်သည် ဤဓာတ်အားပြတ်တောက်မှုနှင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသက်ခြင်းကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် တစ္ဆေများပြန်လည်နိုးထလာပြီးနောက် အခြေအနေကိုပိုဆိုးစေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဘတ်စ်ကားမီးများငြိမ်းသွားသည့်အခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်ကိုထောင်ချောက်ဆင်၍သတ်ပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ ထိုကြိုးပမ်းမှုမှာလည်း ကျရှုံးခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် အလွန်သတိရှိပြီး ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် ထိုသို့သောအခွင့်အရေးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ဘတ်စ်ကားမီးများပြန်လင်းလာပြီးနောက် ငါးမိနစ်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

ငါးမိနစ်ကုန်ဆုံးသည်နှင့် မူလကပွင့်နေခဲ့သော ဘတ်စ်ကား၏ရှေ့နှင့်နောက်တံခါးနှစ်ခုစလုံးသည် "ဘန်း" ကနဲရုတ်တရက်ပိတ်သွားသည်။

လင်ပေဘေးမှဖွင့်ထားခဲ့သောပြတင်းပေါက်သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူ့အလိုအလျောက်ပိတ်သွားသည်။

ဘတ်စ်ကားတစ်ခုလုံးသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ တင်းကျပ်စွာချိပ်ပိတ်သွားသည်။ မည်သူမျှဆင်းသက်၍မရ၊ တစ္ဆေများပင်လျှင်။

"ငါတို့အဲ့ဒီအကောင်ကို လုံးဝဖယ်ရှားလိုက်နိုင်ပြီထင်တယ်" ဘတ်စ်ကားတစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်လည်ပတ်လာသည်နှင့်။

ယန်ကျန့်သည် သူတို့၏နောက်တွင်ဝေးကွာသွားသော ခြောက်သွေ့သောအလောင်းသတို့သမီး၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်၊ ထိုသတ္တဝါသည် လိုက်ပါရန်မရွေးချယ်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းဟော၏လက်ကိုကိုင်ဆောင်ထားလျက် ရုပ်ထုနှစ်ခုကဲ့သို့ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမရှိပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ အန္တရာယ်အားလုံး သူတို့ထံမှထွက်ခွာသွားပြီဟု မဆိုလိုပေ။

ဤအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှအီလက်ထရွန်နစ်ပြသမျက်နှာပြင်ပေါ်မှနံပါတ်သည် ၁ ဟုပြသနေဆဲ။

ခရီးသည်တစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေသေးသည်ဟူ၍။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် လူသုံးဦးသာရှိပြီး ဤခရီးသည်အရေအတွက်သည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများကို သေချာပေါက်ထည့်သွင်းရေတွက်ထားခြင်းမရှိပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက နံပါတ်သည် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ အချိန်မှာမူ နံနက်သုံးနာရီဝန်းကျင်သာရှိသေးသည်၊ ဘတ်စ်ကားရပ်နားရန် အခွင့်အလမ်းရှိနေသေးသည်။

ရှေ့တွင် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်လာမည့် တစ္ဆေများ ရှိနေနိုင်သေးသည်။

ပြီးတော့ ထိုအချိန်တွင် သူတို့မည်သို့သောတစ္ဆေများနှင့်ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဤသည်ကိုစဉ်းစားရုံမျှဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ကြီးမားသောဖိအားကိုခံစားလိုက်ရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေ့တွင်ပို၍အန္တရာယ်များရှိနိုင်ပြီး တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဘတ်စ်ကားဘေးကင်းလုံခြုံသောမှတ်တိုင်တစ်ခုသို့ဝင်ရောက်သည့်အခါ ဤနေရာမှထွက်ခွာရန်ပင်။

သူသာဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ပါက တစ်နေ့နေ့တွင် သူသေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

နာရီဝက်ကုန်လွန်သွားသည်။

ကံကောင်းစွာပင် တစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်လည်ပတ်လာသောဘတ်စ်ကားသည် စတုတ္ထမြောက်မှတ်တိုင်ကို မပြုလုပ်ခဲ့၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုအချိန်အထိဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တစ္ဆေအသစ်များတက်ရောက်လာခြင်းမရှိသေးပေ။

သို့သော် နံနက်လေးနာရီတွင်၊

ဘတ်စ်ကားသည် အလွန်ထူးဆန်းသောနေရာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သုသာန်တစ်ခု။

သင်္ချိုင်းများသည် လမ်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထူထပ်စွာတည်ရှိနေပြီး တစ်ခုချင်းစီသည် တောင်ပူစာငယ်လေးများကဲ့သို့ မောက်တက်နေသည်၊ အချို့သင်္ချိုင်းများတွင် သင်္ချိုင်းကမ္ပည်းကျောက်တိုင်များဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားပြီး ယာဉ်၏လှုပ်ရှားမှုနှင့် အပြင်ဘက်မှမလုံလောက်သောအလင်းရောင်ကြောင့် လူတစ်ဦး၏ပုံတူမှာ မရေမရာဖြစ်ကာ သိမ်မွေ့သောပုံရိပ်တစ်ခုမျှသာ။

အချို့သင်္ချိုင်းများမှာမူ ချိုင့်ဝင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုက၎င်းတို့ကိုစွန့်ခွာသွားသကဲ့သို့၊ မြှင့်တင်ထားသောမြေပုံကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ပေ။

"ဒါဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲကွာ?" ယန်ကျန့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩတကြီးတွေးလိုက်သည်။

သင်္ချိုင်းများ၏ကျယ်ပြန့်မှုသည် အဝေးမှအမှောင်ထု၏အစွန်းသို့တိုင် ဆန့်တန်းနေပြီး မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည်။ ဤနေရာသည် လူသိများသောမည်သည့်နေရာနှင့်မျှမသက်ဆိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

၎င်းသည် နောက်ထပ်နားလည်ရခက်ခဲပြီး ထူးဆန်းသောနေရာတစ်ခုပင်။

"ငါတို့ဒီမှာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှမရပ်တန့်ရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တစ္ဆေဘယ်လောက်များများတက်လာမလဲ ဘုရားသခင်ပဲသိတော့မယ်။"

များပြားလှသောသင်္ချိုင်းမြေပုံများသည် လူတစ်ဦး၏ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေပြီး တစ်ခုချင်းစီသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုနှင့်ထူးဆန်းမှုအာရုံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်—ငိုကြွေးသောသင်္ချိုင်းတစ္ဆေဖြစ်ရပ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောတစ်ကိုယ်တည်းမြေပုံထက် များစွာပို၍ပြင်းထန်ပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သောသုသာန်တစ်ခုနှင့် အမှန်ပင်တူနေသည်။

"တောက်စ်၊ ငါတို့ဒီမှာရပ်သွားရင် ဘတ်စ်ကားကချက်ချင်းပဲ တစ္ဆေတွေနဲ့ပြည့်သွားနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင်တော့ ငါတို့တကယ်ပဲပြီးပြီ။" ရွှီဖုန်းသည်လည်း အပြင်ဘက်မှအခြေအနေကိုသတိပြုမိပြီး အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူသည် ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ပင် ဤနေရာ၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ခံစားမိနိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်ပေသည် ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှကြောက်မက်ဖွယ်ရာအားလုံး သူနှင့်ဘာမှမသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ စိုးရိမ်မှုမျှကင်းမဲ့သွားပုံရပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင်ကွေးကွေးလေးအိပ်ပျော်နေသည်။

ဘတ်စ်ကားသည် သင်္ချိုင်းများဖြင့်ဝန်းရံထားသောဤလမ်းမပေါ်တွင် ဆယ်မိနစ်အပြည့်မောင်းနှင်ခဲ့သော်လည်း သင်္ချိုင်းကုန်းမှထွက်ခွာနိုင်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ၎င်း၏ကျယ်ပြန့်မှုကို ခံစားရစေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် များပြားလှသောသင်္ချိုင်းများရှိနေသော်လည်း သူတစ္ဆေတစ်ကောင်မျှမမြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း မကြာမီသဘောပေါက်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာသည် အပေါ်ယံသာဖြစ်ပြီး ဤနေရာမှအခြေအနေမှာ ယခင်မှတ်တိုင်များထက် များစွာပိုကောင်းမွန်နေပုံရသည်။

ဤအတွေးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသေးသည်။

ယန်ကျန့်သည် လမ်းတစ်လျှောက်ဆက်တိုက်ရှိနေသောသင်္ချိုင်းတန်းတွင် ကြားကွက်လပ်တစ်ခုရှိနေပြီး ရှင်းလင်းသောနေရာတစ်ခုကျန်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှင်းလင်းသောနေရာတွင် လမ်းတစ်ခုသည် တောင်ပူစာငယ်လေးတစ်ခုပေါ်သို့ တည့်တည့်တက်သွားသည်။

ဤမှောင်မိုက်ပြီးအလင်းရောင်မရှိသောကမ္ဘာတွင်၊ သင်္ချိုင်းမြေပုံများဖြင့်ဝန်းရံထားသောတောင်ကုန်းပေါ်တွင် သစ်သားတဲငယ်လေးတစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။

သစ်သားတဲသည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ပြိုကျလုနီးပါးဖြစ်နေပုံရကာ ကာလကြာရှည်စွာလျစ်လျူရှုခံထားရသကဲ့သို့။ ၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းစွာတည်ဆောက်ထားပြီး ကန်ချက်အနည်းငယ်မျှဖြင့် ပြိုကျသွားနိုင်သည့်အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းသည်။

"ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သစ်သားတဲတစ်လုံး?" ယန်ကျန့် မယုံနိုင်လောက်အောင်ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့ကျိန်စာသင့်နေရာမျိုးတွင် မည်သူနေထိုင်မည်နည်း။

သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တဲသည် နေထိုင်ရန်အတွက် လုံးဝတည်ဆောက်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ။

ဘတ်စ်ကားသည် တဖြည်းဖြည်းဖြတ်သန်းသွားပြီး ဤထူးခြားသောတဲအနီးမှဖြတ်သွားစဉ် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ဤအထူးနေရာကိုဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရှေ့တွင် ယခင်အတိုင်းပင် ဆက်တိုက်သင်္ချိုင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားထွက်ခွာပြီးမကြာမီ သင်္ချိုင်းကုန်းအလယ်တွင်ရပ်နေသော သစ်သားတဲငယ်လေး၏တံခါးသည် ရုတ်တရက် ကျွီကနဲပွင့်လာသည်။

တဲအတွင်းမှ လူတစ်ဦးထွက်လာပြီး သူ၏ရုပ်သွင်မှာမရှင်းလင်းဘဲ အရပ်ရှည်ပြီးပိန်လှီသောပုံရိပ်တစ်ခုသာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤလူသည် တဲ၏တံခါးဝတွင်ရပ်နေပြီး ဘတ်စ်ကားထွက်ခွာသွားသည်ဘက်သို့ ကြည့်နေပုံရသည်။

အတန်ကြာကြည့်ရှုပြီးနောက် ဘတ်စ်ကား၏မီးရောင်များ အဝေးသို့လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ထိုလူသည် တဲအတွင်းသို့ပြန်ဝင်သွားပြီး တံခါးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ကျွီကနဲပိတ်သွားသည်။

သုသာန်သည် ထာဝရ၊ သေမင်းကဲ့သို့တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် သူတို့သည် အဆုံးမရှိသောသုသာန်ကို နောက်ဆုံးတွင်ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင်တည်ငြိမ်သွားနိုင်သည်။

ပို၍ပင်အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဘတ်စ်ကား၏ရှေ့တွင် အဝေးမှမြို့တစ်မြို့ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

၎င်းသည် မည်သည့်မြို့ဖြစ်သည်ကို မရှင်းလင်းသော်လည်း အဝေးမှမြင်နိုင်သောတောက်ပသည့်မီးရောင်များဖြင့် ထွန်းလင်းနေသည်။

ရှေ့သို့ဆက်လက်ရွေ့လျားပြီးမှသာ ၎င်းသည် အမှန်ပင်မြို့တစ်မြို့၏အလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး အမြင်အာရုံလှည့်စားမှုမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလာသည်။ ဘတ်စ်ကား၏လက်ရှိသွားလမ်းအတိုင်းဆိုလျှင် ၎င်းသည် မြို့ထဲသို့တည့်တည့်ဦးတည်နေသည်။

"ဆင်းဖို့အခွင့်အရေး ရောက်လာတော့မယ်" ယန်ကျန့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။