ပျောက်ကွယ်သွားသော ကား

"ငါတို့မြို့ထဲဝင်နေပြီ။"

သူတို့စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဘတ်စ်ကားသည် မြို့တစ်မြို့အတွင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။

မည်သည့်မြို့ဖြစ်သည်ကို မသေချာပေ—နောက်ဆုံးတွင် အာရှတိုက်မှမြို့တိုင်းသည် အတော်လေးဆင်တူကြသည်—သို့သော် သူ၏လေ့လာတွေ့ရှိချက်များအရ ယန်ကျန့်သည် ဤသည်မှာ ပုံမှန်ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သာဤနေရာတွင် ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပါက အမှန်ပင်သူတို့သည် အကျပ်အတည်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်များသည် ခန့်မှန်းရခက်ခဲပြီး စိတ်ကူးပေါက်ရာကျပန်းသတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့။

"ဘာလို့ငါ့ကိုကြည့်နေတာလဲ? ငါ့ကိုဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတုန်းပဲလား?" ရွှီဖုန်းသည် ယန်ကျန့်ကသူ့ကို မကောင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်များ ထားသကဲ့သို့ အကဲခတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ သေခါနီးလူတစ်ယောက်ကိုသတ်ဖို့ ငါစိတ်မဝင်စားဘူး။ သေဟန်ဆောင်နေရုံနဲ့ မင်းနှစ်လထက်ပိုပြီးမခံနိုင်ဘူး—အဲ့ဒါကိုငါယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါမင်းကိုငါလွှတ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာမင်းဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ အသက်ရှင်လျက်ဆင်းနိုင်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီအခါကျမှ ငါတို့စာရင်းရှင်းကြတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ငါမင်းကိုအရင်ကတစ်ခါ လှုပ်ရှားခဲ့ပြီးပြီ၊ အဲ့ဒီမိန်းမအလောင်းလက်ထဲကနေ မင်းကံကောင်းလို့အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ငါကငါ့ကတိတွေကိုတည်လေ့ရှိတယ်။ ငါမင်းကိုနောက်တစ်ခါ ဒုက္ခမပေးတော့ဘူး။"

"ဟက်၊ ပြောတော့သာလှနေတာ၊ မင်းကငါ့ကိုအကုန်သိနေသလိုမျိုးပဲ" ဟု ရွှီဖုန်းက အနည်းငယ်လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့်ဆိုသည်၊ "ငါမင်းကိုပြောခဲ့တယ်လေ၊ မင်းငါ့ကိုမနိုင်ပါဘူးလို့။"

"ဘတ်စ်ကားစီးဖို့အတွက် အားအင်နည်းနည်းချန်ထားဦး။ တစ်ပတ်လောက်အသက်ရှင်ရုံနဲ့ မင်းကဒီလောက်တောင်မောက်မာနေပြီလား။ မင်းရဲ့ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ်သိစိတ်ကိုမေးကြည့်စမ်း—ငါသာမရှိခဲ့ရင် ဒီတစ်ခါမင်းအသက်ရှင်မှာလား?"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာ အနည်းငယ်အေးစက်သွားသည်၊ "ပြီးတော့ ငါမင်းကိုအကုန်သိနေပြီ၊ မင်းဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? မင်းသာလင်ပေမတိုင်ခင် ရက်အနည်းငယ်စောပြီးဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ခဲ့တယ်ဆိုပါစို့၊ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေကို ဆယ်မိနစ်လောက်ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုပါစို့၊ ဘာလို့ဆင်းပြီးတစ်ပွဲတစ်လမ်းမပြိုင်ရဲတာလဲ? ဆယ်မိနစ်အကြာမှာ ဘယ်သူ့တစ္ဆေအရင်ပြန်နိုးထလာမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့?"

ရွှီဖုန်း ချက်ချင်းပင်ပြန်ချေပလိုသော်လည်း စကားလုံးများသည် သူ၏လည်ချောင်းတွင်တစ်ဆို့သွားပြီး သူအင်အားသုံး၍မျိုချလိုက်သည်။

သူသည် ဤအသက်အန္တရာယ်ရှိသောပြိုင်ပွဲကို သဘောတူရန် အမှန်ပင်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

အခြေအနေက ဤလူသည် လူသစ်တစ်ဦးမျှသာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်၊ သူ၌ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခုခုရှိပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုကိုင်တွယ်ရာတွင် ကျယ်ပြန့်သောအတွေ့အကြုံရှိသည်။

မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ပုံရသောအခြေအနေတစ်ခုတွင် သူသည် အောင်မြင်မှုတစ်ခုရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဘတ်စ်ကားတစ်ဖန်ပြန်လည်စတင်လည်ပတ်လာသည်အထိ ခေါင်းမာစွာတွန်းလှန်နေခဲ့သည်။

သူ၏ကိုယ်ပိုင်အလောင်းကိုအသုံးပြု၍ မိန်းမအလောင်းကိုဖိနှိပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤလျင်မြန်သောစဉ်းစားတွေးခေါ်မှုသည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ကြောင်း ငြင်းဆိုဖွယ်မရှိပေ။

ရွှီဖုန်းကိုယ်တိုင်မှာမူ သေဟန်ဆောင်ရုံသက်သက်အစား သူ၏ကိုယ်ပိုင်အလောင်းကိုအသုံးပြု၍ အခြားတစ္ဆေများကိုကန့်သတ်ရန် တစ်ခါမျှမစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

"ကလေးဆန်လိုက်တာ။ ဒါကကလေးတွေကစားတဲ့ပြိုင်ပွဲမျိုးပဲ" ဟု ရွှီဖုန်းက လျစ်လျူရှုသည့်အလားဆိုသည်။

ရွှီဖုန်းသည် သူ့ထက်နိမ့်ကျကြောင်းဝန်ခံမည်မဟုတ်ဘဲ မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်၊ "စိတ်ချပါ၊ ငါဒီကနေထွက်သွားရင်တောင် မင်းကိုဒုက္ခပေးဖို့ ငါစိတ်မကူးပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကနိုင်ငံတကာတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ငါတို့တစ်နေ့နေ့မှာ ထပ်တွေ့ကြဦးမှာပဲ။"

"ဒါ့အပြင် ငါဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းတဲ့အချိန်ရောက်ရင် မင်းရဲ့သင်္ချိုင်းပေါ်မှာမြက်တွေပေါက်နေလောက်ပြီ။ မင်းကိုကြည့်ရုံနဲ့ မင်းကအသက်တိုမယ့်မျက်နှာမျိုးရှိတယ်ဆိုတာ ငါပြောနိုင်တယ်။ မင်းမှာအရည်အချင်းတချို့ရှိပေမဲ့ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မထိန်းချုပ်တတ်ဘူး။ မင်းသေချာပေါက်အသက်ရှည်မှာမဟုတ်ဘူး။"

အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ရွှီဖုန်းသည် သူ၏မာနကိုစွန့်လွှတ်နိုင်သည်။ ယန်ကျန့်ကသူ့ကိုလက်သီးစာကျွေးခဲ့သော်လည်း ထိုအရှက်ကွဲမှုကို သူမျိုချနိုင်သည်။

အဓိပ္ပာယ်မဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သူ၏အသက်ကိုသာဖြုန်းတီးစေမည်—၎င်းမှာ လူမိုက်များသာပြုလုပ်သောအရာ။ သူထိုအမှားကိုကျူးလွန်မည်မဟုတ်ပေ။

"အဆုံးမှာတော့ မင်းကြောက်နေတုန်းပဲ၊ ဆင်ခြေတွေပေးနေတာ" ယန်ကျန့်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်းဆိုသည်။

"မင်းကြိုက်သလိုပြော၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ မင်းပြဿနာရှာဖို့ကြိုးစားရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး" ဟု ရွှီဖုန်းက လျစ်လျူရှုသည့်အသွင်ဖြင့် ပြန်ချေပသည်။

ယန်ကျန့်ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသည်နှင့် သူတို့တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးပြန်လည်တွေ့ဆုံနိုင်ခြေမှာ နည်းပါးကြောင်း သူသိသည်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများ၏သေဆုံးနှုန်းကိုထောက်ရှု၍ နှစ်ဦးစလုံးထိုမျှကြာအောင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်လားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

"အနည်းဆုံးတော့ ငါထွက်သွားပြီးရင် ဌာနချုပ်ကိုမင်းကိုထုတ်ပယ်ခိုင်းပြီး မင်းအတွက်ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခိုင်းလို့ရတယ်" ဟု ယန်ကျန့်က အခိုင်အမာဆိုသည်။

ယန်ကျန့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာစကားဆိုသည်၊ "ငါမင်းကိုတိုက်ရိုက်မထိခိုက်နိုင်လောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းဘယ်တော့မှခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ငါသေချာလုပ်နိုင်တယ်။"

"မင်းငါ့အတွက်ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ချင်တာလား? ငါမေ့နေခဲ့တာ၊ မင်းကလည်းနိုင်ငံတကာတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများအဖွဲ့ချုပ်ကပဲကိုး၊ ဖမ်းဝရမ်းတွေထုတ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုထုတ်ပယ်ဖို့အတွက်တော့ မင်းမှာအာဏာမရှိလောက်ဘူး။ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားတာက အများဆုံးပျောက်ဆုံးတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ ဌာနချုပ်က ငါ့မိသားစုကိုနှစ်သိမ့်ပြီး လျော်ကြေးငွေတောင်ပေးနိုင်လောက်တယ်" ဟု ရွှီဖုန်းက ပြုံးလျက်ဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့စကားကသက်သေပဲ။ သူတို့ငါ့ကိုယုံကြည်လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါမင်းကိုအမှုဆင်နေတာမဟုတ်ဘူး—မင်းငါ့ကိုသတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒါကမင်းလုပ်နိုင်သမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးအရာပဲ။ မင်းလိုလူစားမျိုးတွေကိုကိုင်တွယ်ရတာက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေထက်တောင် ဦးစားပေးပိုမြင့်တယ်။ ဒါ့အပြင် ငါဌာနချုပ်မှာ လူအနည်းငယ်ကိုသိတယ်" ဟု ယန်ကျန့်က ပြန်ချေပသည်။

ရွှီဖုန်း၏မျက်နှာ ချက်ချင်းပင်မှောင်မိုက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သာသူ့အလိုအတိုင်းဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် အမှန်ပင်ပြေးဘေးတစ်ဦးဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"ပြေးဘေးဖြစ်လာတာက အဆိုးဆုံးမဟုတ်သေးဘူး။ အဆိုးဆုံးက တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းပြီးတဲ့နောက် ငါ့မှာမင်းကိုစောင့်နေတဲ့ နိုင်ငံတကာတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်လောက်ရှိနေမှာ။ မင်းပေါ်လာတဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူတို့ကမင်းကိုဖမ်းဆီးပြီး မင်းဘဝရဲ့အထွတ်အထိပ်ကနေ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားတာကို တွေ့ကြုံခံစားစေလိမ့်မယ်" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းလွန်လွန်းနေပြီ" ရွှီဖုန်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ကျန့်၏စကားများသည် အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း သူသိသောကြောင့်တည်း။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ လူငယ်တွေက သူတို့လုပ်ချင်တာကိုပဲလုပ်တတ်ကြတယ်။ မင်းသည်းမခံနိုင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာလိုက်။ ဌာနချုပ်ကိုသွားပြီး ဒီကိစ္စကိုရှင်းလိုက်။ မင်းအသနားခံတောင်းပန်ရင် ငါ့အတွက်အဆင်မပြေဖြစ်သွားနိုင်လောက်တယ်" ဟု ယန်ကျန့်က ပခုံးတွန့်ရင်းဆိုသည်။

"မင်းဒါကိုသုံးပြီး ငါ့ကိုဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းစေချင်တယ်လို့ထင်နေတာလား? ရိုးအလိုက်တာ။ ပြီးတော့ မင်းအရမ်းပျော်နေတာက စောလွန်းသေးတယ်။ မင်းအခုဘတ်စ်ကားပေါ်မှာရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒီနေ့ရပ်တန့်မယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူး။ နောက်ထပ်ညအနည်းငယ်ကို မင်းဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲကြည့်ကြသေးတာပေါ့၊ မင်းဒီလိုစကားမျိုးထပ်ပြောရဲဦးမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ရွှီဖုန်းသည် ယန်ကျန့်ကို သူ၏စိတ်ထဲ၌ကျိန်ဆဲရင်း ထိုနေ့တွင်ပင် ရုတ်တရက်သေဆုံးသွားရန် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။

သူသည် ဤသို့အရှက်မရှိသောလူစားမျိုးကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် သူစကားဆုံးသည်နှင့်၊

ဘတ်စ်ကားသည် ရုတ်တရက်ဘရိတ်အုပ်ကာ ဘူတာရုံစင်္ကြံတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘန်း~!"

ထိုအချိန်တွင် ဘတ်စ်ကား၏တံခါးသည် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ပြသထားသောအချိန်မှာ ခုနစ်နာရီခွဲ။

အနည်းငယ်နောက်ကျနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ဘတ်စ်ကားသည် ရပ်တန့်ပြီး သူ၏တံခါးများကိုဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

"စိတ်ပျက်သွားပြီလား? ဘတ်စ်ကားကရပ်သွားပြီ၊ ငါအခုထွက်သွားလို့ရပြီ" ယန်ကျန့် ထရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရွှီဖုန်း၏အမူအရာမှာ ပို၍ပင်ဆိုးရွားသွားသည်။

ဤလူသည် တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထခြင်းအန္တရာယ်မရှိ၊ သူဤသို့ဘေးကင်းလုံခြုံသည့်အခိုက်အတန့်ကိုစောင့်ဆိုင်း၍ ထွက်ခွာသွားသရွေ့ သူ၌မည်သည့်ချုပ်ချယ်မှုမှမရှိပေ။

သို့သော် ရွှီဖုန်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူဘတ်စ်ကားပေါ်မှထွက်ခွာနိုင်သော်လည်း ထွက်ခွာပြီးနောက် ဤဘတ်စ်ကားကိုတစ်ဖန်ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အောင်မြင်စွာပြန်လည်တက်ရောက်နိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်သောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေများမဖြေရှင်းမီ ဆင်းသက်မည်မဟုတ်ပေ။

"လင်ပေ၊ မင်းသတင်းစကားကိုဖြတ်သန်းပေးခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး မင်းအကူအညီသေးသေးလေးတစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါကူညီပေးဖို့ စိတ်ထဲမထားပါဘူး" ဟု ယန်ကျန့်က တံခါးဆီသို့လျှောက်သွားရင်း နောက်သို့လှည့်ကာဆိုသည်။

လင်ပေ တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီး ဆိုသည်၊ "ငါ့မှာမင်းအကူအညီလိုတာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလုပ်နိုင်ရင် ငါ့မိသားစုဆီပိုက်ဆံနည်းနည်းပို့ပေးပါ၊ အဲ့ဒါကိုငါ့ဆီကချေးငွေတစ်ခုလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ သူတို့ကိုငါအဆင်ပြေတယ်လို့လည်း ပြောပြလိုက်ပါ။ ချေးငွေအကြောင်းထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းပုံစံအရကြည့်ရတာ မင်းမှာပိုက်ဆံရှိပုံမပေါ်ဘူး။ ငါ့မိသားစုကိုငါဘေးကင်းတယ်ဆိုတာပဲ အသိပေးလိုက်ပါ၊ ဘယ်ဆင်ခြေမဆိုရှာလိုက်ပါ။ မင်းကနိုင်ငံတကာတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများအဖွဲ့ချုပ်နဲ့အတူရှိနေတာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာသင်တန်းကျောင်းကလင်ပေဆိုတဲ့ ငါ့ဖိုင်ကိုရယူဖို့ မင်းအတွက်မခက်ခဲလောက်ဘူး၊ ဒီသတင်းအချက်အလက်က မင်းအတွက်လုံလောက်သင့်တယ်။"

"ငါမင်းအတွက်ဒါကိုဆောင်ရွက်ပေးမယ်၊ စိတ်ချပါ။ မင်းအခွင့်အရေးရရင် ဒီရွှီဖုန်းကိုဘတ်စ်ကားပေါ်မှာသတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာကြည့်ပါဦး၊ မင်းလုပ်နိုင်ရင် ငါမင်းမိသားစုဆီ သန်းငါးဆယ်ပို့ပေးမယ်" ဟု ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ယန်ကျန့်၊ တော်လောက်ပြီ" ရွှီဖုန်း နိမ့်ကျစွာဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူသည်းခံနိုင်သည်ထက် အမှန်ပင်ပိုနေပြီ။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဂုဏ်သတင်းကိုညှိုးနွမ်းအောင်လုပ်ကာ သူ့ကိုဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခံရသူတစ်ဦးဖြစ်စေပြီး ဤနေရာတွင် သူတို့ကြား၌ပြဿနာများလှုံ့ဆော်ရန်ကြိုးစားနေသည်၊ ထို့နောက် ယန်ကျန့်သည် နိုင်ငံတကာတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအုပ်စုတစ်စုကိုခေါ်ဆောင်လာပြီး သူ့ကိုဖမ်းဆီးပေလိမ့်မည်။

ဤမျှငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးအတွက် ထိုသို့ကလဲ့စားချေလိုစိတ်။

"မင်းကံကောင်းပါစေ" ယန်ကျန့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရွှီဖုန်းကိုထပ်မံစကားမပြောတော့ဘဲ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှဆင်းသက်သွားသည်။

သို့သော် သူဆင်းသက်သည်နှင့် သူရုတ်တရက် ဘတ်စ်ကား၏ရှေ့တံခါးဝတွင် တန်းစီ၍တက်ရောက်နေသော ခရီးသည်အုပ်စုတစ်စုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီလူတွေက သေရမှာမကြောက်ကြဘူးလား?" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ဒီဘတ်စ်ကားကတစ္ဆေခြောက်တယ်၊ တစ်ခါတက်ပြီးရင် ဆင်းဖို့အရမ်းခက်တယ်၊ ဒီကနေမြန်မြန်ထွက်သွားကြ!"

တစ္ဆေခြောက်တယ်?

မင်းဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေရမယ်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့တက်ရောက်နေသောခရီးသည်များသည် ယန်ကျန့်ကိုကြည့်ကာ သူသည်ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးဟုထင်ပြီး သူ့ထံမှအဝေးတွင်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူ၏သတိပေးချက် အသုံးမဝင်သည်ကိုမြင်လျှင် ယန်ကျန့်သည် သတိပေးပစ်ခတ်မှုတစ်ခုပြုလုပ်၍ သူတို့ကိုအတင်းအကျပ်ခွဲထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူနောက်သို့လှည့်လိုက်သောအခါ သူယခုမှဆင်းသက်ခဲ့သောဘတ်စ်ကားသည် သူဆင်းသက်ခဲ့သောဘတ်စ်ကားမဟုတ်တော့ကြောင်း တုန်လှုပ်စွာတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ခရီးသည်အတော်များများထိုင်နေပြီးဖြစ်ပြီး နောက်ဘက်မှလူနှစ်ဦးမှာမူ ရွှီဖုန်းနှင့်လင်ပေမဟုတ်ကြပေ။

ဘတ်စ်ကား၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ နီးပါးတူညီသော်လည်း မော်ဒယ်မှာမူမဟုတ်ပေ။

ထူးဆန်းသောတစ္ဆေကား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်တုန်းကထွက်သွားတာလဲ?" ယန်ကျန့်၏နှလုံးသည် အေးစက်သွားသည်။

တစ္ဆေကားသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူဤမျှနီးကပ်သောနေရာမှပင် သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူ၏နောက်မှဘတ်စ်ကားကို အတန်ကြာကြည့်ရှုပြီးနောက် ၎င်းသည် အမှန်ပင်တစ္ဆေကားမဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ သူနောက်ဆုံးတွင်စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်သွားသည်။

"သူတို့ဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေ လွယ်လွယ်နဲ့မဆင်းကြတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ သူတို့သာငါ့လိုမျိုး ပြန်မတက်နိုင်တော့ရင် ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထလာမှုကြောင့် မကြာခင်သေဆုံးသွားကြမှာပဲ။ အဲ့ဒီတစ္ဆေကားပေါ်တက်ရောက်ရတာက လိုချင်ရုံနဲ့မရဘူး၊ ကံတရားနဲ့ဆိုင်ပုံပဲ" ဟု ယန်ကျန့်က သူ၏အကြည့်သည် တောက်ပနေလျက် တွေးတောလိုက်ပြီး တစ္ဆေကား၏တည်ရှိမှုအကြောင်းသိရှိခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုလား သို့မဟုတ် ကံဆိုးခြင်းတစ်ခုလားဆိုသည်ကို မသေချာပေ။