ဇက်မြို့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့။ အရပ်ဘက်သုံးရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်း လူနေရပ်ကွက်အပြင်ဘက်သို့ အချိန်မှန်ရောက်ရှိလာပြီး၊ လိုက်ပါလာသည့်ဝန်ထမ်းများမှာ သုံးဦးသာရှိသည်။ သက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းတစ်ဦးက "ဒီကိစ္စရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး စစ်ဆင်ရေးကို တော်တော်လေး လျှို့ဝှက်စွာဆောင်ရွက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို သိပ်ထင်ပေါ်အောင် ကျွန်တော်တို့ အစောင့်အရှောက်မပေးနိုင်ပါဘူး။ နားလည်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်၊ သွားကြရအောင်" ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကျောက်ကျန့်ကော်က မနေ့ကပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ရှိအထူးအဆင့်အတန်းအရ၊ အဆင့်-S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ဖြေရှင်းနိုင်သော တစ္ဆေမျက်လုံးရှင် ယန်ကျန့် ဇက်မြို့သို့ဝင်ရောက်သည်ကို မြင်တွေ့ပါက၊ ဇက်မြို့၏သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များမှာ အလွန်အမင်းဆိုးရွားကြောင်း ကမ္ဘာကိုကြေညာလိုက်သလို ဖြစ်မနေပေဘူးလား။ ထို့ကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ အသိုသိပ်ဆုံးနေခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ရဟတ်ယာဉ် ဇက်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေစဉ်။ ယန်ကျန့် လေယာဉ်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း မျက်လုံးများမှိတ်ကာ အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။ ကျောက်လေ့ မသေမီချန်ထားခဲ့သော သတင်းစကားကြောင့် သူ ယခင်ညက အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ၊ ထိုအရာက သူ့ကို နားမလည်နိုင်သော အရေးတကြီးဖြစ်မှုတစ်ခုကို ခံစားစေခဲ့သည်။ တစ္ဆေဗီဒိုမှ အရိပ်အမြွက်၊ ကျောက်လေ့၏ပေါ်ပေါက်လာမှု၊ ဇက်မြို့မှ လူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းဖြစ်စဉ်များနှင့် တစ္ဆေမျက်နှာပိုင်ရှင် ထုံချန်ပျောက်ဆုံးမှု... ဤအရာအားလုံးသည် ရှုပ်ထွေးနေသောကြိုးလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့၊ ရှင်းလင်းစွာခွဲခြား၍မရနိုင်သော်လည်း၊ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီတွင် ကြီးမားသောကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ ပုန်းအောင်းနေပြီး လူတစ်ဦး၏သတိဝီရိယကို တောင်းဆိုနေသည်။

သူ့ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဝန်ထမ်းသည် ယန်ကျန့်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ယောက်ျားများကြားမှ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ထက်ကျော်လွန်သော ခံစားချက်တစ်ခုခုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သောစူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့်သာဖြစ်သည်။ တစ္ဆေမျက်လုံးရှင် ယန်ကျန့် တစ်ဦးတည်း တာချန်မြို့၏သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းခဲ့သည်ဟူသော ကောလာဟလသည် မည်သည့်လူသားမဆို ပိုမိုသိရှိလိုစိတ်ဖြစ်ပေါ်စေမည့် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မသိသောအရာများနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများအပေါ် လူသားများ၏စူးစမ်းလိုစိတ်ပင်ဖြစ်သည်။

"ဇက်မြို့က ဆီဇာဟိုတယ်က အဓိကနေရာပဲ။ အရိပ်အယောင်အားလုံးက အဲ့ဒီကိုညွှန်ပြနေတယ်" ယန်ကျန့်က နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ထုံချန်နှင့် သူ၏အော်ပရေတာကြား နောက်ဆုံးဆက်သွယ်မှုအသံသွင်းချက်ကို နားထောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မနာမည် ထုံချန်ပါ။ ဇက်မြို့က လူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းဖြစ်စဉ်အတွက် ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အဖြေတစ်ခုကို အချိန်အတန်ကြာ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြို့ရဲ့လုံခြုံရေးကင်မရာတွေနဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင်တွေကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ပထမဆုံးခေါင်းအနည်းငယ်က ဇက်မြို့ရဲ့ တောင်ပိုင်းမြို့နယ်အပေါ်မှာ ပျံဝဲနေတာကို ကျွန်မတွေ့ရှိခဲ့တယ်။"

"...ဒီနေ့ ကျွန်မ နောက်တစ်ရက်ထပ်ရှာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မွေးရာပါအသိစိတ်တစ်ခုခုရဲ့တွန်းအားပေးမှုကြောင့် တောင်ပိုင်းမြို့နယ်က နာမည်ကြီးဆီဇာဟိုတယ်ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒီဟိုတယ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိနေပုံပဲလို့ ကျွန်မရဲ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ပြောနေတယ်၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"

အသံသွင်းချက်သည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသင့်သည်။ "ဒီမှာ... ပြဿနာတစ်ခုရှိနေတယ်" အသံသွင်းချက်၏နောက်ဆုံးဝါကျ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ထုံချန်၏အသံကို မကြားရတော့ပေ။ အသံသွင်းမှတ်တမ်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားသည်။ ထုံချန်သည် ဆီဇာဟိုတယ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အသံသွင်းချက်မှ ထိုမျှကောက်ချက်ချနိုင်သည်။

"ဖုန်းချွမ်နဲ့ ကော့ဖန်ကို ဆက်သွယ်လို့ရလား။" ယန်ကျန့် အသံသွင်းချက်ကိုနားထောင်ပြီးနောက် ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ သူထွက်ခွာလာသည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ဖုန်းသည် တစ်နေကုန်တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ ဌာနချုပ်တွင် သူ၏သီးသန့်အော်ပရေတာနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ချင်းမေရိုနှင့် လျူရှောင်ယွီတို့သည်လည်း ဆက်သွယ်ရေးကိုင်တွယ်ရန် တစ်နေ့ ၂၄ နာရီ တာဝန်ကျနေသည်။

လျူရှောင်ယွီ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "သူတို့ကို ဆက်သွယ်လို့ရပါတယ်။ သူတို့နဲ့ဆက်သွယ်ဖို့ လိုအပ်ပါသလား။"

"မလိုဘူး၊ ကျောက်ကျန့်ကော်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ၊ ငါ ဇက်မြို့ထဲဝင်တာနဲ့ ဆီဇာဟိုတယ်ကို တန်းသွားမယ်။ ငါ့တာဝန်ချိန်အတွင်းမှာ အဲ့ဒီနှစ်ယောက် ဆီဇာဟိုတယ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာနေရမယ်၊ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမှ ငါ့ရှေ့ကို ရောက်မလာရဘူး" ယန်ကျန့်က ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်မှစ၍ သူ သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက် မှတ်ဉာဏ်ပြောင်းလဲခံထားရပါက၊ ထိုသူသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ့အနားသို့ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားပြီး အခွင့်အရေးကိုစောင့်၍ လှုပ်ရှားလိမ့်မည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်၊ လက်ရှိ ဇက်မြို့ရှိ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများအားလုံးသည် မယုံကြည်ရသူများဖြစ်ပြီး၊ အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူတို့နှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ရှင် အကူအညီမဲ့သွားလိမ့်မယ်" လျူရှောင်ယွီက ထောက်ပြသည်။ ယန်ကျန့်က "မင်း မနေ့က ငါ့အစီရင်ခံစာကို မဖတ်ရဘူးလား။ ဇက်မြို့မှာ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုကစားနိုင်တဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ သူတို့ကိုမယုံကြည်နိုင်ဘူး။ အမှုမပြီးမချင်း အကွာအဝေးတစ်ခုထားတာက အကောင်းဆုံးချဉ်းကပ်နည်းပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကော့ဖန်နဲ့ ဖုန်းချွမ်တို့ရဲ့ဆက်သွယ်မှုတွေအရ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမရှိသေးပါဘူး။" လျူရှောင်ယွီက "ကျွန်မတို့ဘက်က သူတို့ရဲ့မနေ့ညက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှတ်တမ်းတွေနဲ့ အသံသွင်းချက်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးပါပြီ။ သူတို့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြောင်းလဲခံထားရနိုင်ခြေက ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက်မပိုပါဘူး။ သူတို့ လုံခြုံတယ်လို့ ကျွန်မတို့ အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ရင်ဆိုင်ရာမှာ ဘယ်လိုအမှားမျိုးမဆို သေစေနိုင်တယ်။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအနည်းငယ်သေဆုံးတာက အရေးမကြီးလောက်ပေမဲ့၊ အခြေအနေပိုဆိုးသွားရင် အကျိုးဆက်တွေက ကြီးမားနိုင်တယ်။ ငါ အခုကိုပဲ စိန်ခေါ်မှုတွေအများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ၊ နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ငါမလိုချင်တော့ဘူး။ ဌာနချုပ်က သူတို့ကို အကူအညီဆိုတာမျိုးပေးဖို့ အတင်းအကျပ်တောင်းဆိုနေဦးမယ်ဆိုရင်၊ ဇက်မြို့ကတာဝန်ကို ငါ ပယ်ဖျက်ဖို့ရွေးချယ်လိုက်မယ်" ယန်ကျန့်က အလွန်အလေးအနက်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကော့ဖန်နဲ့ ဖုန်းချွမ်တို့ကို ဆီဇာဂရန်းဟိုတယ်နဲ့ ဝေးဝေးမှာနေဖို့ ကျွန်မ အကောင်းဆုံးစီစဉ်ပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတောင်းဆိုထားတဲ့ အားဖြည့်ကူညီသူတွေ ခင်ဗျားနဲ့ထိတွေ့မှုမရှိအောင်တော့ ကျွန်မ အာမမခံနိုင်ပါဘူး။"

"အဲ့ဒီလူတွေကို ငါ သတိထားကြည့်နေပါ့မယ်" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။ ဖုန်းပြောနေစဉ်၊ ရုတ်တရက်၊ ပုံမှန်ပျံသန်းနေသောရဟတ်ယာဉ်သည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့်ကြုံတွေ့လိုက်သည့်အလား ညာဘက်သို့ သိသိသာသာစောင်းသွားပြီး၊ လေယာဉ်ခန်းထဲတွင်ထိုင်နေသောလူအချို့ ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။ တွဲဖက်လေယာဉ်မှူးက ချက်ချင်းပင် "ကျွန်တော်တို့ ခုလေးတင် ဇက်မြို့အပေါ်လေပိုင်နက်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ပျံသန်းနေတုန်း တစ်ခုခုနဲ့တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။ မိမိကိုယ်ကို ဟန်ချက်ထိန်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဇက်မြို့အပေါ်ကောင်းကင်တွင် မိုးပျံပူဖောင်းများကဲ့သို့ ပျံဝဲနေသော အရာဝတ္ထုအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မြို့အပေါ်တွင် လှည့်လည်နေပြီး လေနှင့်အတူ ယိမ်းထိုးနေသည်။ ၎င်းတို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း၊ သာမန်တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အနည်းဆုံး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တွေ့ရှိနိုင်သည်။ အနီးဆုံးမိုးပျံပူဖောင်းမှာ တမင်တကာ ပျံဝဲလာသည့်အလားပင်။ ယန်ကျန့် ဤအရာဝတ္ထုမှာ မှတ်တမ်းဓာတ်ပုံများတွင်ပါရှိသော အရာနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီကြောင်း ချက်ချင်းအတည်ပြုလိုက်သည်။ လူ့ဦးခေါင်းတစ်လုံး။ ထိုဦးခေါင်းတွင် အရောင်အဆင်းပျောက်ကွယ်ကာ သေမင်းကဲ့သို့ဖြူဖျော့နေသောမျက်နှာတစ်ခုပါရှိပြီး၊ မျက်လုံးများမှိတ်ထားကာ လုံးဝမလှုပ်မယှက်၊ နက်ရှိုင်းသောအိပ်စက်ခြင်းတွင် ပိတ်မိနေသည့်အလားပင်။

"ဒါ လူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းလား။" ယန်ကျန့် အတော်ကြာအောင် လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူ ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ၊ ၎င်းမှာ သာမန်လူသေခေါင်းတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာမတွေ့ရှိခြင်းက ပြဿနာမရှိဟု မဆိုလိုပေ။ သာမန်လူသေခေါင်းများက ဤသို့ မြို့တစ်မြို့အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေမည်လော။

"ဒီအရာတွေကို ရှောင်ရှားပြီး ဆင်းသက်ဖို့နေရာတစ်ခုရှာလိုက်ပါ၊ ပြီးရင် ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ" ယန်ကျန့်က အသံကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ" လေယာဉ်မှူးက ပြန်ဖြေသည်။ သာမန်လူများအနေဖြင့်၊ ထိုသို့သောအရာများကို မထိတွေ့သင့်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်၊ မည်သို့သောမတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"သူတို့ ပြန့်ကျဲနေပေမဲ့၊ ကောင်းကင်မှာ အနည်းဆုံး ခေါင်းနှစ်ရာလောက် ပျံဝဲနေတယ်" ရဟတ်ယာဉ် ဆင်းသက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ သူ၏အကဲဖြတ်ချက်အရ၊ သူသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များတွင် သေဆုံးသွားသူအရေအတွက်ကို အကြမ်းဖျင်းသာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရလျှင်၊ အရေအတွက်မှာ မများလှပေ။ ၎င်းသည် အဆင့်-A သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ရန်မပြည့်မီသော်လည်း၊ မကြာမီမတားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ၎င်းသည် ကပ်ဘေးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပိုမိုဆိုးရွားသွားနိုင်ခြေရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ရဟတ်ယာဉ် နောက်ဆုံးတွင် တည်ဆောက်ဆဲပန်းခြံတစ်ခုတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် မြို့လယ်ခေါင်နှင့် အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အဆောက်အအုံများ နည်းပါးကာ၊ အပေါ်တွင် ဦးခေါင်းများပျံဝဲနေခြင်းမရှိသောကြောင့် ဇက်မြို့တွင် အတော်အသင့်လုံခြုံသောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ ရဟတ်ယာဉ်ဆင်းသက်သည်နှင့် ယန်ကျန့် ယာယီကွပ်ကဲရေးစခန်းအချို့နှင့် ထိုနေရာတွင်ရပ်နားထားသော ရဟတ်ယာဉ်အနည်းငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကော့ဖန်နှင့် ဖုန်းချွမ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရဟတ်ယာဉ်များ ဖြစ်ရမည်။

သူ ရဟတ်ယာဉ်မှဆင်းသည်နှင့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး အလျင်အမြန်လျှောက်လာသည်: "ခင်ဗျား ယန်ကျန့်လား။ ကျွန်တော်က ကျန်းကောပါ၊ ဇက်မြို့ရဲ့ အထူးဖြစ်စဉ်ဆက်သွယ်ရေးတာဝန်ခံပါ၊ ခင်ဗျားဒီမှာရှိနေစဉ်အတွင်း ခင်ဗျားရဲ့တာဝန်အတွက် ဆက်သွယ်ညှိနှိုင်းမှုတွေပေးဖို့ တာဝန်ယူထားပါတယ်" "ကျွန်တော်က တောင်ပိုင်းမြို့က ယန်ကျန့်ပါ" ယန်ကျန့် ဆင်းလာပြီး ဤကျန်းကောနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်: "ရှုန်ဝန်ဝန် ရောက်ပြီလား။ ကျွန်တော် အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ လှုပ်ရှားမှုစတင်ချင်တယ်။" သူ အချိန်ဆွဲမနေချင်၊ ကျောက်လေ့ကို ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေးများစွာ မပေးလိုပေ။

"သူ ဆယ်မိနစ်ကပဲ ရောက်ပါတယ်" ကျန်းကောက တင်းမာသောအသံဖြင့် ပြောသည်။ "ခင်ဗျားနဲ့ ဘယ်အချိန်မဆို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အသင့်ပါပဲ။" ဆယ်မိနစ် ဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ ဌာနချုပ်က ရှုန်ဝန်ဝန်ကို ပို့ဆောင်ရာတွင် အချိန်ကိုက်နီးပါးဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုပြီး၊ ဤကလေးငယ်၏ တန်ဖိုးရှိမှုသဘောသဘာဝကိုလည်း သက်သေပြနေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ရှုန်ဝန်ဝန်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါ" ယန်ကျန့်က "ကျွန်တော် သူမနဲ့ စကားနည်းနည်းပြောချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး" ကျန်းကောက ချက်ချင်းပင် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။