စတုတ္ထထပ်မှ လှုပ်ရှားမှု

ဇက်မြို့၏ညများမှာ အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့နေပုံရသည်။ တစ္ဆေပုံပြင်များ တဖြည်းဖြည်း မြို့အနှံ့ပျံ့နှံ့လာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ယန်ကျန့် ယာယီအားဖြင့်ဆုတ်ခွာပြီး မြို့ပြင်ဘက်တွင်ထိုးထားသောတဲတစ်ခု၌ ရှုန်ဝန်ဝန်နှင့်အတူ အနားယူရန်ရွေးချယ်လိုက်သည်။ လုံခြုံရေးကိုထည့်သွင်းစဉ်းစားသောကြောင့် ဆီဇာဟိုတယ်နှင့်ဝေးဝေးနေရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် မြို့တစ်မြို့လုံးကို အချိန်တိုအတွင်း ရွှေ့ပြောင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပိတ်ဆို့ထားသောဧရိယာအချို့မှလွဲ၍ နေရာအများစုမှာ သူတို့၏ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ဆက်လက်ရှိနေသည်။ စားချိန်တန်လျှင်စားပြီး အလုပ်လုပ်ချိန်တန်လျှင် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ သို့သော် ဖြစ်ရပ်များအရှိန်ရလာသည်နှင့် ဤငြိမ်သက်မှုမှာ မကြာမီပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ တစ္ဆေမုဆိုးများဌာနချုပ်မှာ ဤသည်ကိုသေချာပေါက်သိရှိထားရမည်။

သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့ ဖုန်းချွမ်၊ ကော့ဖန်၊ နှင့် ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းအထူးကုများကို ထုံချန်ကိုကူညီရန် ဤမျှလျင်မြန်စွာ စေလွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ဖြစ်ရပ်များကိုလျင်မြန်စွာဖြေရှင်းပြီး ဇက်မြို့ရှိအခြေအနေကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် ပြင်ပအကူအညီပင် တောင်းခံခဲ့သည်။ သို့တစေ ညအမှောင်ဖုံးလွှမ်းသောမြို့အထက်တွင် ထိုဖြူဖျော့သောလူသေခေါင်းများမှာ ကောင်းကင်တွင်ပျံဝဲနေဆဲဖြစ်သည်။ ညအချိန်တွင်သူတို့ကိုမမြင်နိုင်သော်လည်း ဤအရာများမရှိဟု မဆိုလိုပေ။

ဤသည်မှာ ဇက်မြို့၏လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နေလုံးဝမဝင်မီကတည်းက နေထိုင်သူအများစုမှာ သူတို့၏တံခါးများနှင့်ပြတင်းပေါက်များကိုပိတ်ပြီး လိုက်ကာများဆွဲချကာ ဧည့်ခန်းရှိမီးများအားလုံးကို ဖွင့်ထားကြသည်။ သရဲခြောက်သည်ဟူသောကောလာဟလများမှာ မြို့ပြဒဏ္ဍာရီများမျှသာမဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းတို့မှာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများ ဖြစ်လာသည်။ ဇက်မြို့မှနေထိုင်သူများမှာ မမိုက်မဲကြပေ။

ယခုအခါ သတင်းအချက်အလက်လမ်းကြောင်းများမှာ ကောင်းစွာဖွံ့ဖြိုးနေပြီဖြစ်သည်။ လူမှုကွန်ရက်အသိုင်းအဝိုင်းအမျိုးမျိုးတွင် ဆူညံနေပြီး လူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းများ၏ဓာတ်ပုံများမှာ အနှံ့အပြားပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ ဖြစ်ရပ်များနောက်ကွယ်မှ တကယ့်အန္တရာယ်ကို နားမလည်ကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ဇက်မြို့မှလူများမှာ မြို့မှကြာမြင့်စွာကတည်းက ထွက်ပြေးကြပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုမယုံကြည်ဘဲ ငြင်းဆန်သောသံသယသမားအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။ လူတိုင်း သူတို့၏လောကအမြင်ကို လွယ်လွယ်ကူကူပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်သည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်သောအတိုင်းအတာအတွင်း၌ရှိနေသေးပြီး အကြီးအကျယ်သေဆုံးထိခိုက်မှုများမရှိသေးပေ။ သို့မဟုတ် ဖြစ်ရပ်များမှာ သူတို့အနီးတွင် မဖြစ်ပွားသေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤရပ်ကွက်တွင်နေထိုင်သော တိုက်ယုံမှာ သံသယသမားများထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်တွင် သူ၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု၌ အသင့်အတင့်အောင်မြင်မှုရရှိထားပြီး သူ၏အသက်အရွယ်တွင်အောင်မြင်သောလူတစ်ယောက်ဟုမသတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း သူမှာလူလတ်တန်းစားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော်ယနေ့တွင် တိုက်ယုံမှာ စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ဇက်မြို့ရှိလူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းများ၏ကောလာဟလများက သူ၏အလုပ်ကိုထိခိုက်စေပြီး သူ၏ဝင်ငွေသိသိသာသာကျဆင်းသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဘာလူသေခေါင်းမိုးပျံပူဖောင်းတွေလဲ။ အဲ့ဒီလိုအရာတွေကို အဘိုးကြီးအဘွားကြီးတွေပဲ လိမ်လို့ရမှာ။ ငါတို့ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ ဒီလိုအရာတွေယုံရအောင်။ တကယ်ပဲတစ္ဆေတွေရှိခဲ့ရင် ငါတစ်ကောင်လောက်တွေ့ချင်တယ်။ ငါကြီးလာတဲ့အထိ ဒီလိုအရာမျိုးတစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး" တိုက်ယုံက တံခါးဖွင့်ရင်းညည်းညူလိုက်သည်။ အတွင်းသို့ဝင်ရောက်သောအခါ သူ၏ငါးနှစ်အရွယ်သားလေး ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်လျက် ကာတွန်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "လဲ့လဲ့၊ မေမေဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတာလဲ။" တိုက်ယုံ အိမ်ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်သော်လည်း သူ၏ဇနီးကိုမတွေ့ပေ။ ကာတွန်းကြည့်နေရင်း လဲ့လဲ့က "မေမေက အောက်ထပ်မှာမာကျောက်သွားကစားနေတယ်။ ဖေဖေ၊ သားဗိုက်ဆာတယ်။" "အဲ့ဒီတာဝန်မသိတဲ့မိန်းမ၊ ကလေးကိုအိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းထားခဲ့တာ အဆင်ပြေနေတယ်။ ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီ ညစာတောင်မချက်ရသေးဘူး" ဟု တိုက်ယုံက အနည်းငယ်စိတ်တိုစွာပြောလိုက်သည်။ စိတ်တိုနေသော်လည်း သူဗိုက်ဆာနေသောကလေးကို လျစ်လျူရှုထား၍မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူညစာအတွက်ဟင်းနှစ်ပွဲချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့သွားရသည်။

"ဒင်ဒေါင်~!" တိုက်ယုံဟင်းချက်နေစဉ်တွင် စာတိုတစ်စောင်ရောက်လာသည်: တိုက်ယုံ၊ မင်းအိမ်မှာရှိနေသေးလား။ မစောင့်နဲ့တော့၊ ဇက်မြို့ကနေအခုထွက်တော့၊ အဲ့ဒီမှာသရဲခြောက်နေတယ်။ "ငါကလေးအတွက်ဟင်းချက်နေတာ၊ ဘာတွေဒီလောက်ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းကဘယ်တုန်းက ဒီလိုထိတ်လန့်မှုမျိုးမှာ ပါဝင်လာတာလဲ။" တိုက်ယုံ သူ၏သူငယ်ချင်း၏စာကိုပြန်လိုက်သည်။

"တကယ်ပြောတာ။ ငါဌာနမှာအလုပ်လုပ်တဲ့တစ်ယောက်ကိုသိတယ်၊ ဒီနေ့ ရဟတ်ယာဉ်သုံးစင်း ဇက်မြို့ထဲကိုပျံဝင်လာတယ်။ သူတို့ဘယ်သူတွေကိုခေါ်လာလဲသိလား။ အလျှို့ဝှက်ဆုံးတစ္ဆေဖမ်းဌာနကဝန်ထမ်းတွေတဲ့၊ လေးယောက်တောင်တစ်ပြိုင်နက်ရောက်လာတယ်။ ဇက်မြို့မှာကိစ္စကြီးတစ်ခုခုဖြစ်တော့မှာ။ ငါတော့ထွက်ပြေးလာပြီ၊ အခုမင်းကိုဒီစာကို အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်ကနားနေစခန်းကနေပို့နေတာ။"

"ခွေးမသား၊ မင်းတကယ်ထွက်ပြေးလာတာလား။ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီလား။ ငတ်ဖို့အစီအစဉ်ရှိလား။" တိုက်ယုံက ထပ်မံစာပြန်လိုက်သည်။

"ငါသေသွားရင်အလုပ်ကအရေးမကြီးတော့ဘူး။ ငါ့ကိုမယုံမရှိနဲ့၊ ငါ့မှာသက်သေရှိတယ်။ ငါ့သူငယ်ချင်းက ထောင်ကျခံပြီး ဒီဓာတ်ပုံကိုခိုးရိုက်ခဲ့တာ။" ဤစာနောက်တွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံပါလာသည်။ ၎င်းမှာ ဆယ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်နှင့်အတူ ကားပေါ်မှဆင်းလာသောလူငယ်တစ်ဦး၏ဓာတ်ပုံဖြစ်ပြီး နောက်ခံတွင် လုံခြုံရေးအထပ်ထပ်ချထားသောဆီဇာဟိုတယ်ရှိသည်။

"တွေ့လား။ သူတို့သွားနေတဲ့နေရာက မင်းမင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တဲ့ဆီဇာဟိုတယ်ပဲ။ မင်းအိမ်ကအဲ့ဒီနေရာနဲ့သိပ်မဝေးဘူးမဟုတ်လား။ ငါသေချာတယ် အဲ့ဒီဟိုတယ်ကသေချာပေါက်သရဲခြောက်နေတယ်။ မင်းအဲ့ဒီရဲတားကြိုးတွေအားလုံးကိုမြင်လား။ ပတ်ပတ်လည်မှာလက်နက်ကိုင်အထူးဝန်ထမ်းတွေ ကင်းလှည့်နေတယ်။"

"မင်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ပြီး လူတွေကိုတစ္ဆေမုဆိုးတွေလို့ပြောနေတာ၊ ပိုပြီးယုံကြည်စရာကောင်းအောင် တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးလောက်ပါထည့်လိုက်ပါလား။ ဒါ့အပြင် ဓာတ်ပုံထဲကလူတွေပေါင်းရင်တောင် အသက်သုံးဆယ်ပြည့်ရဲ့လား။" တိုက်ယုံက ရယ်မောပြီး အသံမက်ဆေ့ခ်ျဖြင့်ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏သူငယ်ချင်းမှာ ယခုစိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး

"မယုံမရှိနဲ့။ ဒီလူက တာချန်မြို့ကနေပြောင်းလာတာ။ ငါအသေးစိတ်တော့မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တာချန်မြို့မှာလည်းလတ်တလောတစ္ဆေကောလာဟလတွေရှိနေတယ်။ သူဒီကိုပြောင်းလာတယ်ဆိုတဲ့အချက်က အများကြီးပြောနေပြီ။ ပြေးတော့။ ဒီအကြောင်းကိုသိတဲ့သူသိပ်မများသေးဘူး၊ ငါဆွေမျိုးနဲ့သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်ကိုပဲပြောထားတာ။"

ယန်ကျန့်၏လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့်အလုပ်မှာ အလွန်လျှို့ဝှက်သော်လည်း လူသားများပါဝင်နေသရွေ့ မယိုစိမ့်သောတံတိုင်းဟူ၍မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သက်ဆိုင်ရာအလုပ်များတွင်ပါဝင်သူများမှာ မိသားစုများရှိကြသည်။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပွားနေသည်ကိုသိသောအခါ သူတို့အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ကိုစွန့်စားပြီး မည်သည့်နည်းလမ်းနှင့်မဆို သတင်းစကားကိုထုတ်ဖော်ကြသည်။ စကားမှာ တစ်ယောက်မှဆယ်ယောက်၊ ဆယ်ယောက်မှတစ်ရာသို့ပျံ့နှံ့သွားသည်—လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဆီဇာဟိုတယ်မှတစ္ဆေနှောင့်ယှက်မှုများကို အတော်များများသိရှိနေကြသည်။ ဤသည်မှာ ငတ်မွတ်တစ္ဆေဖြစ်စဉ်မဟုတ်ပေ။ မြို့တစ်မြို့လုံးပိတ်ဆို့မထားပေ။ ထို့ကြောင့် သိရှိသူများမှာ သဘာဝအတိုင်း လျင်မြန်စွာထွက်ပြေးနေကြသည်။

"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ငါထမင်းသွားစားတော့မယ်။ နောက်မှစကားပြောကြမယ်။" တိုက်ယုံက ပယ်ချလိုက်ပြီး ဖုန်းကိုချထားလိုက်သည်။ သူထိုသို့သောကောလာဟလများကို လုံလောက်အောင်ကြားဖူးပြီးဖြစ်သည်။ သူယုံကြည်မည်ဆိုလျှင် သူယုံကြည်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်—သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုယ်တိုင်လာပြောလျှင်ပင် သူ၏ရပ်တည်ချက်ကိုပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ၊ သူကိုယ်တိုင်မျက်မြင်မတွေ့မချင်း။ သို့သော် အချို့အရာများမှာ မြင်ရန်မရည်ရွယ်ပေ။ မြင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့်သေခြင်းတရား သင့်အပေါ်သို့ကျရောက်တော့မည်ဟုဆိုလိုပြီး ထိုအခါအားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

"လဲ့လဲ့၊ ညစာအဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။" တိုက်ယုံ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ချက်ထားသောဟင်းပွဲများနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်မှထွက်လာသည်။ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင်ကာတွန်းကြည့်နေခဲ့သောသူ၏သားမှာ ယခုမည်သည့်နေရာတွင်မှမတွေ့ရတော့ပေ။ တိုက်ယုံပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ရာ လဲ့လဲ့ ဝရန်တာပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးပေါ်တွင်ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကျော်မှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ယိုင်ထွက်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရာ သူ့ကိုကြောက်လန့်တကြားပြေးသွားပြီး ချက်ချင်းဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ "ငါမင်းကိုအကြိမ်ပေါင်းများစွာသတိမပေးခဲ့ဘူးလား။ ပြတင်းပေါက်ပေါ်မတက်နဲ့။ မင်းသတိမထားမိရင် ပြုတ်ကျပြီးသေသွားနိုင်တယ်" ဟု သူဒေါသတကြီးဆူပူလိုက်သည်။ လဲ့လဲ့က အပြင်ဘက်သို့ညွှန်ပြပြီး "ဒါပေမဲ့ မေမေကအပြင်မှာရှိတယ်၊ သားမေမေ့ကိုဝင်လာခွင့်ပေးဖို့ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာလဲ။" တိုက်ယုံလန့်သွားပြီး အပြင်ဘက်သို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမြင်နိုင်သလောက်အမှောင်ထုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။ ဤသည်မှာ ဆယ့်ရှစ်ထပ်၊ အထပ်မြင့်လူနေတိုက်ခန်းဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"လဲ့လဲ့၊ သားမှားနေတာဖြစ်ရမယ်။ မေမေကအပြင်မှာမရှိဘူး၊ သူကအောက်ထပ်မှာမာကျောက်ကစားနေတာ။ ငါသူ့ကိုညစာစားဖို့ပြန်လာခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု တိုက်ယုံကပြောပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ပိတ်ရန်ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူပြတင်းပေါက်ပိတ်နေစဉ်တွင် သူရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် တစ်မီတာနှစ်မီတာအကွာတွင် အမှောင်ရောင်ပူဖောင်းကဲ့သို့ ပျံဝဲနေသောအရာတစ်ခုရှိပုံရပြီး ရှင်းလင်းစွာမမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုအမှောင်ရောင်အရာဝတ္ထု လေထဲတွင်ပျံဝဲလိမ်သွားစဉ် ရှေ့သို့မျက်နှာမူလိုက်သောအခါ အိမ်အတွင်းမှအလင်းရောင်ဖြင့်လင်းထိန်သွားရာ ဖြူဖျော့သောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏မျက်နှာပေါ်လာသည်—၎င်းမှာ တိုက်ယုံ၏ဇနီး၏မျက်နှာနှင့်တစ်ထပ်တည်းတူညီသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ထိုအရာမှာ သူ၏ဇနီးပင်။ သူမ၏နားများတွင် ထိုရင်းနှီးသောနားကပ်များဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

"အား~!" အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သောတိုက်ယုံမှာ ယခုအခါကြောက်လန့်တကြားမျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ခြေထောက်များခွေကျကာ မြေပေါ်သို့လဲကျသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ဦးခေါင်းအောက်တွင်ဘာမျှမရှိဘဲ ပူဖောင်းကဲ့သို့ပျံဝဲနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဇက်မြို့ရှိပျံဝဲနေသောဦးခေါင်းပူဖောင်းဖြစ်စဉ်၏ကောလာဟလမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေသလား။ သို့သော် တိုက်ယုံ၏စိတ်ထဲတွင်ဤသည်ကိုမစဉ်းစားမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှလေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှပျံဝဲနေသောဦးခေါင်းမှာ လေနှင့်အတူဖြည်းညှင်းစွာပျံဝင်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကိုဖြတ်ကျော်ကာ အခန်းထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီး သူ့ထံသို့တမင်တကာပျံဝဲလာပုံရသည်။ တိုက်ယုံ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုထဲတွင် သူ၏သားကိုဆွဲကိုင်ပြီးထွက်ပြေးရန် ဤနေရာမှထွက်ခွာရန် ဤမြို့မှထွက်ခွာရန် လိုလားသည်။

သို့သော် သူသူ၏သားဘက်သို့လှည့်လိုက်သောအခါ ကောင်လေးမှာ ဘာမှမသိဘဲ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏လည်ပင်းတွင်ဦးခေါင်းမရှိတော့ဘဲ ပူဖောင်းကဲ့သို့ပင် လည်ပင်းမှထွက်ခွာပြီး အပေါ်သို့တက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် တိုက်ယုံ အလွန်အမင်းဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏မိသားစုတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာမှာ သီးခြားဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်ပေ။ ဇက်မြို့ရှိကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပြီး ဤသည်မှာ များစွာထဲမှတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ဖြစ်စဉ်များ၏အရင်းအမြစ်ဟုသံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသော ဆီဇာဟိုတယ်အတွင်း။ စတုတ္ထထပ်။ ဖုန်းချွမ် နံရံကိုမှီလျက် ဆေးလိပ်သောက်ရင်းအနားယူနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။ သူ၏လက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လားမသိ အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်။ "ထွက်ပေါက်မတွေ့သေးဘူးလား။" သူစီးကရက်ကိုပြင်းပြင်းရှိုက်ပြီး စကားလုံးများကိုပြောလိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သောမျက်နှာထားနှင့် ကော့ဖန်ပြန်လျှောက်လာပြီး "မတွေ့သေးဘူး၊ ငါတို့ဝင်လာကတည်းက လေးနာရီလောက်ပျောက်နေပြီ၊ ဒီစင်္ကြံထဲမှာပဲ စက်ဝိုင်းပုံလမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ ဘယ်တော့မှမဆုံးတော့ဘူးလို့ခံစားရတယ်။ ငါတို့အထူးတစ္ဆေနယ်ပယ်တစ်မျိုးထဲကို ဝင်ရောက်မိသွားပုံပဲ၊ လမ်းလျှောက်ရုံနဲ့ထွက်ဖို့အရမ်းခက်တယ်။"

"ဆိုးတာက ယန်ကျန့်က ရှုန်ဝန်ဝန်ကို ဒုတိယထပ်ကိုစုံစမ်းဖို့ခေါ်သွားတာပဲ။ ငါတို့အတူတူလုပ်ဆောင်ခဲ့ရင် သေချာပေါက်ပိတ်မိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ကုတ်အမည်က 'တစ္ဆေမျက်လုံး' ယန်ကျန့်ပဲ၊ သူကတစ္ဆေနယ်ပယ်တွေနဲ့ပတ်သက်ရင် ကစားသမားတစ်ယောက်ပဲ" ဖုန်းချွမ်က ခေါင်းကိုက်စွာပြောလိုက်သည်၊ "အရုဏ်မတက်ခင်ထွက်ပေါက်မတွေ့ရင် ငါတို့ယန်ကျန့်ရဲ့အကူအညီကိုတောင်းသင့်တယ်။" သူတစ္ဆေနယ်ပယ်ကိုမကြောက်ပေ။ သူထွက်ပေါက်မရှိဘဲပိတ်မိနေမည်ကိုကြောက်သည်။

"ငါ့မှာသာတစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ရှိခဲ့ရင် နားလည်ရခက်တဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကို အားကိုးစရာမလိုဘူး" ကော့ဖန်ကပြောသည်။ ဖုန်းချွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ယန်ကျန့်က အဲ့လောက်မရိုးရှင်းဘူး။ သူကအထိပ်တန်းဆုံးသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို အတွေ့အကြုံရှိထားတယ်၊ သူကအရမ်းထူးခြားတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ သူကငယ်ငယ်ကတည်းကစခဲ့တော့ သူကအရမ်းပုံသွင်းရလွယ်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူကအစပိုင်းမှာကံကောင်းခဲ့တယ်၊ တစ္ဆေနယ်ပယ်ကိုအသုံးချနိုင်တဲ့တစ္ဆေမျက်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာအသုံးပြုနိုင်ခဲ့တယ်၊ လီကျွင့်လိုပဲ၊ သူ့မှာကြီးမားတဲ့အလားအလာရှိတယ်။ ဇက်မြို့ကဒီဖြစ်စဉ်ကို သူဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် အသင်းခေါင်းဆောင်ရွေးချယ်မှုက သူ့အတွက်သေချာသလောက်ပဲ။"

"မင်းကဘယ်တုန်းက သူ့အတွက်စကားပြောပေးတတ်သွားတာလဲ။" ကော့ဖန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါသူနဲ့အတွေးအခေါ်ပိုင်းမှာပဲကွဲပြားတာ။ ငါသူ့ရဲ့ပင်ကိုစရိုက်ကို တကယ်မကြိုက်ဘူး၊ သူကအရမ်းအတ္တကြီးတယ်။ ပုံမှန်အတ္တဗဟိုပြုစိတ်ဓာတ်၊ သေမှာကြောက်ပြီးအကျိုးအမြတ်ကိုပဲစိတ်ဝင်စားတယ်၊ သူ့ရဲ့ပိုင်နက်အပိုင်းအစလေးကိုပဲဂရုစိုက်ပြီး တခြားအရာအားလုံးကိုဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒီလိုလူတွေမှာရှင်သန်နိုင်ခြေမြင့်မားပေမဲ့ ငါသူတို့ကိုမုန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါသူ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကိုတော့ လေးစားရတယ်။" ဖုန်းချွမ်က ယန်ကျန့်အပေါ်သူ၏အမြင်ကို မျှဝေလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့စွမ်းရည်တွေသာငါ့မှာရှိခဲ့ရင် ငါအသင်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်တာနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကိုပြောင်းလဲပြီး ဒီသဘာဝလွန်ခေတ်ကိုအဆုံးသတ်ပစ်မယ်၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးကိုငြိမ်းချမ်းမှုပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးမယ်။ ဒါကယောက်ျားတစ်ယောက်လုပ်သင့်တဲ့အရာပဲ။" ဖုန်းချွမ် သူ၏အိပ်မက်များနှင့်ရည်မှန်းချက်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ကော့ဖန် သူ့ကိုကြည့်ပြီးတိတ်ဆိတ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူဖုန်းချွမ်၏စကားများမှာ အလွန်လှပပြီး အနည်းငယ်အရေခြုံနိုင်သည်ဟုခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ယန်ကျန့်မှာမူ သူ့အတွက်ပိုမိုလက်တွေ့ကျသောဘဝကိုနေထိုင်သည်ဟုထင်ရသည်၊ သူ့ကိုယ်သူအတွက်သာနေထိုင်သည်၊ သူ့ကိုယ်သူကဲ့သို့ပင်။ အကြောင်းမှာ သူလည်းထိုသို့ပင်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုဖြေရှင်းပါ၊ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုများရယူပါ၊ ရာထူးတိုးပါ၊ အနည်းငယ်ပိုကြာကြာအသက်ရှင်ပါ—ထိုအခါမှသာ ငွေနှင့်အာဏာနှင့်အတူပါလာသောပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားနိုင်သည်။

"ကျွီ... ဘန်း~!"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် တံခါးဖွင့်ပြီးနောက်ပိတ်သွားသံ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံမှာမကျယ်လောင်သော်လည်း စင်္ကြံတွင်ရှင်းလင်းစွာပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အလိုအလျောက်ချမ်းတုန်သွားစေသည်၊ ကြွက်သားတိုင်းမှာ အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်မှုဖြင့် တင်းမာသွားသည်။ ဖုန်းချွမ် မြေပြင်မှခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာရောင်ပြောင်းသွားသည်၊ "ပေါ်လာပြီလား။" အစောပိုင်းက သူတို့ဟိုတယ်တွင်မည်သူမျှမနေထိုင်တော့ကြောင်း သတင်းရရှိထားသည်။ ဝန်ထမ်းများ သို့မဟုတ် ဧည့်သည်များအားလုံးမှာ ရက်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရွှေ့ပြောင်းပြီးဖြစ်သောကြောင့် စတုတ္ထထပ်တွင်မည်သူမျှရှိနေရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ပြန်တိတ်သွားပြီ။" ကော့ဖန် နားထောင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ "သွားကြည့်ရအောင်။" ဖုန်းချွမ် တံခါးဖွင့်သံညွှန်ပြခဲ့သောအသံအတိုင်း သတိကြီးစွာလိုက်သွားရာ သူတို့ယခင်ကမကြုံတွေ့ဖူးသောစင်္ကြံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရှေ့တွင် ကော်ဇောခင်းထားသောကြမ်းပြင်ရှိပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင်အနီရောင်ရင့်ရင့်ရှိသည်။ ဟိုတယ်အခန်းများတန်းစီနေပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် အခန်းနံပါတ်တပ်ထားသည်: ၁၊ ၂၊ ၃... စသည်ဖြင့်။

"ရှေ့ကနေရာက ဒီဟိုတယ်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်သင့်ဘူး" ကော့ဖန်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မသွားပေ။

"ဘာလို့လဲ။"

ကော့ဖန်က "ဒီဟိုတယ်ကအခန်းနံပါတ်ပြားတွေက ဒီလိုမချိတ်ထားဘူး။ ငါအရင်ကစစ်ဆေးခဲ့တယ်၊ ဒီမှာ အခန်းနံပါတ်တွေက ၀၀၂၊ ၀၀၄ စတဲ့အမျိုးအစားတွေပဲ။ နံပါတ် ၁ နဲ့စတဲ့အခန်းတွေမရှိဘူး" ဟု ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုလား။" ဖုန်းချွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူအံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ သဘာဝလွန်နေရာများမှာ ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်၊ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်ပေါင်းစပ်နေပုံရသော်လည်း အချို့နေရာများမှာ ထူးဆန်းစွာအဆီအငေါ့မတည့်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ ရှင်းပြမရပေ။

"ကျွီ~!" သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် တံခါးဖွင့်သံ စင်္ကြံအောက်ဘက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ်ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး အဝေးဆုံးမှအခန်းတစ်ခန်း၏တံခါးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာပွင့်လာသော်လည်း တစ်ဝက်တွင်ရပ်တန့်သွားသည်။ တံခါးမှာ အနည်းငယ်ဟနေပြီး အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စ ထွက်ပေါ်နေသည်။ တစ်ဝက်ဖွင့်ထားသောတံခါးမှတစ်ဆင့် သူတို့အခန်းနံပါတ်ကို မထင်မရှားမြင်နိုင်သည်:

၃၁

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့၏အကြည့်မှာ ဖွင့်သွားသောတံခါးပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကာ အတွင်းမှဘာများထွက်ပေါ်လာမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ဘာမျှမထွက်ပေါ်လာပေ။ တံခါးမှာ အနည်းငယ်ဟနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှထွက်မလာပေ။ သို့သော် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖွင့်ထားသောတံခါးမှတစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ယောက်အတွင်း၌လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ မြင်နိုင်ပြီး အလင်းရောင်မှာ အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေသည်။

"ငါတို့တက်သွားသင့်လား။" ဖုန်းချွမ် သူလှုပ်ရှားမှုအတွက်အသင့်ဖြစ်နေပြီ၊ အကြောင်းမှာ သူတို့ထိတွေ့မှုပြုလုပ်ပါက တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့်ကြုံတွေ့ရဖွယ်ရှိသည်ကို သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကော့ဖန်၏မျက်နှာအမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်၊

"ငါဒီမှာပိတ်မိပြီး မနက်ဖြန်ယန်ကျန့်ကိုအကူအညီတောင်းရတဲ့အရှက်ကို ငါမခံနိုင်ဘူး။ လှုပ်ရှားကြစို့။ ငါတို့နှစ်ယောက်အတူတကွလုပ်ဆောင်ရင် ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ရဲ့စွမ်းရည်တွေနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကိုရှင်းလင်းစရာမလိုဘူး။ တစ္ဆေနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် ငါတို့ချက်ချင်းချုပ်နှောင်နိုင်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီတစ္ဆေက အန္တရာယ်ပိုင်းမှာ အဆင့်-B ပဲသတ်မှတ်ထားတာ၊ ကြီးမားတဲ့သက်ရောက်မှုကြောင့်သာ အဆင့်-A လို့သတ်မှတ်ခံရတာ။"

"ကောင်းပြီ၊ အတူတကွလှုပ်ရှားကြစို့" ဖုန်းချွမ် ချက်ချင်းပင်သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။