မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခြင်း

နောက်တစ်နေ့နံနက် ၈ နာရီတွင်၊ ယန်ကျန့် အချိန်မီထွက်ခွာခဲ့သည်။

ယမန်နေ့ကရှုံးနိမ့်မှုက သူ့ကိုမရှုံးနိမ့်စေခဲ့၊ အရာအားလုံးကိုပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက်၊ သူဒုတိယအကြိမ်ကြိုးပမ်းမှုအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်။ Z မြို့မှဖြစ်ရပ်မှာ မပြီးဆုံးသေးဘဲ၊ ၎င်းပို၍ကြာရှည်စွာဆွဲငင်လေလေ၊ ၎င်း၏သက်ရောက်မှုမှာ ပို၍ကြီးမားလေလေဖြစ်သည် — လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ်တွင်သာမက၊ သူ့ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း အလွန်အမင်းမနှစ်မြို့ဖွယ်ရာပင်။

အနီးအနားမှလမ်းများကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ ပစ်ကပ်ထရပ်ကားတစ်စီးမှာ ဆီဇာဟိုတယ်ရှိရာဘက်သို့ အဟန့်အတားမရှိ မောင်းနှင်သွားသည်။

"ဒီစစ်ဆင်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းဘယ်လောက်ယုံကြည်မှုရှိလဲ။" ကားထဲတွင်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လော့စုယိမှာ မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါအဲ့ဒီမေးခွန်းကို မင်းအတွက်မဖြေနိုင်ဘူး။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ဘာမဆိုဖြစ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီဟိုတယ်ထဲကအခြေအနေက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းနဲ့ပတ်သက်တာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအရာက အဲ့ဒီနေရာကိုအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုနဲ့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကြောက်နေဖို့မလိုပါဘူး။ ငါတို့တကယ်ပဲအန္တရာယ်နဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် မင်းထိတ်လန့်တကြားမဖြစ်သရွေ့ ငါမင်းကိုပြဿနာမရှိဘဲ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ကားမောင်းနေစဉ် တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

သူစိတ်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာမပြခဲ့ပေ။

သူ၏များပြားလှသောသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့်အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် ပျိုးထောင်ခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရည်အသွေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤတည်ငြိမ်မှုမှာ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှလူများကို မကြာခဏကူးစက်တတ်ပြီး၊ သူရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးအဆင်ပြေမည်ဟု သူတို့ကိုခံစားစေသည်။

"ငါတို့တကယ်ပဲအန္တရာယ်နဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် မင်းသူမကိုအရင်ဆုံး ကယ်တင်ပေးလို့ရမလား။" လော့စုယိက စကားမပြောနိုင်သောသူ၏ဘေးမှ လင်လော့မေကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လင်လော့မေမှာ နုပျိုမှုနှင့်အသက်ဝင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသင့်သော်လည်း၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်လာသောကြောင့်၊ သူမမှာ ညှိုးငယ်၍ လျစ်လျူရှုဟန်ပေါ်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏စိတ်အခြေအနေကို မေးခွန်းထုတ်စေသည်။

ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်သည်၊ "ဦးစားပေးအရဆိုရင် ရှောင်ဝန်ဝန်က မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးထက် အရင်လာတယ်။ ငါတကယ်ပဲရွေးချယ်မှုတစ်ခုလုပ်ရမယ်ဆိုရင် ကယ်တင်လို့ရတဲ့သူတွေကို ငါကယ်တင်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဒီလောက်အဆိုးမြင်နေဖို့မလိုပါဘူး။ အဲ့ဒီအရာက မင်းတို့စိတ်ကူးထားသလောက် ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲတာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့က သာမန်လူတွေမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့အဲ့လောက်ကြွပ်ဆတ်တာမဟုတ်ဘူး။ ယုံကြည်မှုနည်းနည်းလောက် ပိုပြစမ်းပါ။"

"ဒီအရာတွေကို မကြာခင်ဖြစ်စေ နောက်ကျဖြစ်စေ ရင်ဆိုင်ကြရမှာပဲ။"

လော့စုယိ၏ပါးစပ် အနည်းငယ်တွန့်ကွေးသွားသည်: မင်းက S အဆင့်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကိုဖြေရှင်းခဲ့တဲ့ ယန်ကျန့်ဖြစ်နေလို့ အဲ့ဒီယုံကြည်မှုရှိနေတာပေါ့၊ ငါကတော့ ငါးခြောက်တစ်ကောင်သက်သက်ပဲ၊ ငါ့နှလုံးသားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းမဖြစ်ဘဲနေနိုင်မှာလဲ။

"သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်၊ ငါတောင်မကြောက်ဘူး၊ မင်းတို့လူကြီးတွေက တကယ်ပဲကြောက်နေကြတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်သာသေဆုံးသွားခဲ့ရင် အဲ့ဒါမင်းတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။" ရှောင်ဝန်ဝန်က သူ့ကိုမထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ရင်း၊ လော့စုယိမှာ အားနည်းသည်ဟု ထင်မြင်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်စကားမပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤစစ်ဆင်ရေးမှာ လက်ရှိရရှိနိုင်သောအရာအားလုံးကို စုစည်းအသုံးပြုထားကြောင်း သူသိသည်၊ အကယ်၍ ၎င်းကျရှုံးခဲ့ပါက အခြေအနေမှာ စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်အောင် ဆိုးရွားသွားပေမည်။

အောင်မြင်မှုမှာ မဖြစ်မနေလိုအပ်သည်။

အကြောင်းမှာ ရှောင်ဝန်ဝန် သို့မဟုတ် လင်လော့မေ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပစ်ပေါက်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖွယ်မရှိသောကြောင့်ပင်၊ အထူးသဖြင့် ရှောင်ဝန်ဝန်မှာ၊ သူမ၏စွမ်းရည်မှာ အသုံးပြုမှုကန့်သတ်ချက်များဖြင့် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ စနစ်တကျအသုံးမပြုခဲ့ပါက ကြီးမားသောဖြုန်းတီးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။

"ဟေ့၊ ယန်ကျန့်၊ ရှေ့ကဟိုတယ်က မနေ့ကနဲ့သိပ်မတူဘူးလို့ မင်းမခံစားမိဘူးလား။" ထရပ်ကားနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ရှောင်ဝန်ဝန်က ရုတ်တရက်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး တွဲဖက်ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ သူ၏လက်မောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" နောက်ခုံမှလော့စုယိမှာ၊ လင်လော့မေနှင့်အတူ၊ သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှအပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဆီဇာဟိုတယ်မှာ ယခင်ကအတိုင်း ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တည်နေရာ သို့မဟုတ် အခြေအနေမှာ ယမန်နေ့ကနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း၊ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စရာမှာ ဟိုတယ်… မှာ ယခုအခါ မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခြင်းပင်။

ထူထဲသောမြူခိုးများက ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်၊ အဝေးတစ်နေရာမှ၊ အဆောက်အအုံ၏ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ ပြတင်းပေါက်များ၊ နံရံအလှဆင်မှုများ၊ နှင့် အခြားအသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ မြူခိုးများဖြင့်ဖုံးကွယ်နေကာ၊ မှတ်မိနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

"ဒါအရမ်းမှားနေပြီ။ ဒီဟိုတယ်တစ်ခုတည်းပဲ မြူခိုးထဲမှာနစ်မြုပ်နေတာကို မင်းတို့သတိပြုမိလား။ ဟိုတယ်ရဲ့အတိုင်းအတာကိုကျော်လွန်သွားတာနဲ့ တခြားဘယ်နေရာမှာမှ မြူခိုးမရှိတော့ဘူး။" လော့စု၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်၊ "ဒါက မကောင်းတဲ့နိမိတ်တစ်ခုပဲ။ ငါတို့သာဟိုတယ်ထဲကို ထင်ရာစိုင်းဝင်ရောက်ခဲ့ရင် ငါတို့သေချာပေါက်အန္တရာယ်နဲ့ကြုံတွေ့ရမှာပဲ။"

"အဲ့ဒါသာအန္တရာယ်မများခဲ့ရင် ငါတို့ဘာလို့ဒီကိုလာမှာလဲ။" ယန်ကျန့်မှာလည်း ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာမြူခိုးကို သတိပြုမိခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင်၊ ထိုသို့သောထင်ရှားသည့်ဖြစ်စဉ်မှာ လွဲချော်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူပို၍စိုးရိမ်ပူပန်နေသောအရာမှာ မြူခိုးကိုယ်တိုင်၏သဘာဝပင်။

ယန်ကျန့်မှာ ဖိုင်များကိုစစ်ဆေးခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဖုန်းချွမ်းနှင့် ကော်ဖန့်တို့၏ဖိုင်များကို၊ ဖုန်းချွမ်းအတွက်ကုဒ်နာမည်မှာ တစ္ဆေမြူခိုး ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေမြူခိုး ဖုန်းချွမ်း

ဤသည်မှာ သူ၏ဖိုင်ပေါ်မှအမည်ပင်။

ယန်ကျန့်မှာ ဤစွမ်းရည်ကို ဟွမ်ကန်းရွာဖြစ်ရပ်အတွင်း ယခင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ဖုန်းချွမ်းမှာ ၎င်းကိုအလွန်အကျွံအသုံးမပြုခဲ့ဘဲ၊ တစ္ဆေမြူခိုး၏အတိုင်းအတာမှာ အခန်းတစ်ခန်းစာသာလွှမ်းခြုံနိုင်ပြီး၊ အလွန်မကြီးမားခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ ယခုအခါ၊ တစ္ဆေမြူခိုးမှာ ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ထိုသို့သောအစွမ်းမှာ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော ဖုန်းချွမ်းကဲ့သို့သောတစ်စုံတစ်ယောက်၏စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

"ဖုန်းချွမ်းသေဆုံးသွားပြီး တစ္ဆေမြူခိုးရဲ့ပြန်လည်နိုးထမှုက ဒီအခြေအနေကိုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာများလား။" ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ဘရိတ်ကိုနင်းကာ၊ ဆီဇာဟိုတယ်ရှေ့တွင် ကားကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။

မြူခိုးကိုပို၍နီးကပ်စွာလေ့လာကြည့်ရှုသောအခါ၊ ၎င်းမှာ သာမန်မြူခိုးနှင့် အခြေခံအားဖြင့်ကွဲပြားကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။

သာမန်မြူခိုးမှာ ရေငွေ့များငွေ့ရည်ဖွဲ့ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော်လည်း၊ ဤမြူခိုးမှာ မြူခိုးတစ်မျိုးနှင့်ပိုတူပြီး၊ အေးစက်၍၊ ထူထဲကာ၊ အတွင်းသို့ရောက်သည်နှင့်၊ အပြင်ဘက်မှမြင်တွေ့ရသောသန့်စင်သောအဖြူရောင်အစား မှိုင်းဝါးသောမီးခိုးရောင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်၊ အမြင်အာရုံနှင့်ကြားနာမှုမှာ ပြင်းထန်စွာကန့်သတ်ခံထားရသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် မြူခိုးထဲသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် ကမ္ဘာကြီးနှင့်အထီးကျန်ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

အသံနှင့်အမြင်ကိုထားလိုက်ဦး၊ ဦးတည်ချက်အာရုံခံစားမှုပင်လျှင် ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းတို့နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီကိုး။" အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ရှိနှင့်နေပြီးဖြစ်သော စောင့်ကြပ်ရေးတာဝန်ကျက အစောင့်တဲမှ အပြေးအလွှားထွက်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့်နီရဲနေပြီး၊ သူတစ်ညလုံးမအိပ်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်။

"လက်ရှိအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

သူမနေ့ညကထွက်ခွာသွားပြီး ပြန်မလာခဲ့သော်လည်း၊ ဟိုတယ်ပတ်ပတ်လည်မှစောင့်ကြည့်မှုနှင့် လုံခြုံရေးမှာ အနှောင့်အယှက်မရှိခဲ့ပေ၊ မည်သူမျှအတွင်းသို့ဝင်ရောက်ရန် မရဲဝံ့ရုံသာ။

"မနက် ၁ နာရီ မိနစ် ၄၀ လောက်မှာ ရုတ်တရက် ဟိုတယ်အတွင်းထဲကနေ အကူအညီတောင်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒီမှာ အခင်းဖြစ်ပွားရာက အသံသွင်းမှတ်တမ်းပါ။ အကူအညီတောင်းသံတွေက မနက် ၂ နာရီအထိကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဟိုတယ်ရဲ့ဒုတိယ၊ တတိယ၊ နဲ့ စတုတ္ထထပ်ကမီးတွေအားလုံး ရုတ်တရက်လင်းထိန်လာပြီး ပြတင်းပေါက်တွေဘေးမှာရပ်နေတဲ့လူတွေရဲ့ပုံရိပ်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒီအခြေအနေက နှစ်နာရီလောက်ကြာမြင့်ခဲ့ပါတယ်။"

"မနက်လေးနာရီလောက်မှာ မြူခိုးတွေက ဟိုတယ်ကိုပြည့်နှက်စပြုလာတယ်၊ ခင်ဗျားအခုမြင်နေရတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ အဲ့ဒါက အရမ်းထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာမြူခိုးတစ်ခုပါ။ အထက်ကအမိန့်တွေအရ ဒုတိယကာကွယ်ရေးစည်းကိုဆုတ်ခွာပြီး ပဉ္စမကာကွယ်ရေးစည်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ညွှန်ကြားချက်တွေရောက်လာပါတယ်။ ခင်ဗျားလာတဲ့လမ်းမှာ သတိပြုမိလောက်ပါတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလမ်းတွေကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ အနီးအနားကလူနေရပ်ကွက်တချို့ကိုတောင် အရေးပေါ်ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းထားပါတယ်။"

"မနက် ၁ နာရီ မိနစ် ၄၀ လောက်မှာ အကူအညီတောင်းသံတွေ ဟုတ်လား။" ယန်ကျန့်က ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အော်ပရေတာ ချင်းမေ့ရို သူ့ကိုကယ်ဆယ်ရေးအတွက်ဟိုတယ်သို့သွားရန် အကြောင်းကြားခဲ့သောအချိန်ခန့်ပင်။ အချိန်အခါတွင် အနည်းငယ်ကွာဟမှုရှိသော်လည်း၊ များစွာကွာခြားမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်၊ ယန်ကျန့်မှာ ထိုအကူအညီတောင်းခံမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

သူမနေ့ညကအသနားခံမှုမှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သောကြောင့် သူဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

"မြူခိုးက မနက်လေးနာရီလောက်ကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့ပြီး ခုထိဘယ်တော့မှမပျောက်ကွယ်သွားဘူး၊ ပြီးတော့ ထူထဲတဲ့မြူခိုးရဲ့အတိုင်းအတာကလည်း ကျယ်ပြန့်လာနေတယ်။ ဒီပျံ့နှံ့မှုနှုန်းအရဆိုရင် ဒုတိယနဲ့တတိယကာကွယ်ရေးစည်းတွေကိုဖြတ်ကျော်ဖို့ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပဲ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒါကိုထိရောက်စွာချုပ်တည်းပြီး မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် အတိုင်းအတာက ပိုပြီးကျယ်ပြန့်လာမှာကို ကျွန်တော်စိုးရိမ်မိတယ်။"

ကျန်းဂေါင်က အလျင်အမြန်အစီရင်ခံစာတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး၊ သူလေ့လာတွေ့ရှိခဲ့သမျှအရာအားလုံးကို အကျဉ်းချုပ်ကာ ယန်ကျန့်ထံသို့ ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ဒီမှာကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်ကိုထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ဒီဖြစ်ရပ်ကိုမဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ဘက်က အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားပါ။" ယန်ကျန့်က ထူထဲသောမြူခိုးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော ဆီဇာဟိုတယ်ကိုမော့ကြည့်ရင်း လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

ဖြစ်ရပ်ကိုယ်တိုင်မှာ သိပ်များများစားစားမဟုတ်သော်လည်း၊ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသူ့ကိုမခံမရပ်နိုင်သောခေါင်းကိုက်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာဆုံးရှုံးမှုမှာ ယန်ကျန့်အတွက် အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်နှင့်နေပြီ။ အကယ်၍ ဖုန်းချွမ်းပါကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး၊ တစ္ဆေမြူခိုးပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပါက၊ ၎င်းမှာ နောက်ထပ်ဒုက္ခပေးတတ်သည့်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်အားလုံးကိုခင်ဗျားကိုပဲ ထားခဲ့ပါ့မယ်။"

သူ၏အစီရင်ခံစာကိုပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကျန်းကៅမှာ နှောင့်နှေးမနေခဲ့ပေ။ သူလေးနက်သောထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခုပေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှစ်ဦးကိုသူနှင့်အတူခေါ်ဆောင်ကာ နေရာမှဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးအစောင့်အဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ အခြေအနေတွေက စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုဆိုးရွားလာပြီ။ မင်းအရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတစ်ယောက်တည်းဒါကိုမခံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ဆုတ်ခွာလိုက်ကြရအောင်၊ သို့မဟုတ်ပါက ငါတို့အားလုံးဒီမှာပျက်စီးသွားဖို့ အရမ်းဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။" လော့စုယိက နောက်တစ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာရန် စတင်ပြောဆိုလာသည်။

သူ၏အရင်ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့ကြောင်း သူပို၍ပို၍ခံစားလာရသည် — သူ Z မြို့မှဖြစ်ရပ်များနှင့် အဝေးတစ်နေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သင့်သည်။ အကယ်၍ သူပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပါက၊ သူသူ၏အသက်ကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်က ထူထဲသောမြူခိုးရှေ့တွင်ရပ်နေပြီး၊ သူ၏အကြည့်မှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်ကာ အတွေးနက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

အခြေအနေမှာ အစီအစဉ်နှင့်ကွဲပြားသည်၊ တစ္ဆေမြူခိုးပေါ်ထွက်လာမှုက သူ့ကိုပို၍ပင်သတိကြီးစွာထားရန် အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးသည်။

ဆုတ်ခွာခြင်းအတွက်မူ၊ ၎င်းမှာ လက်ရှိတွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမခံရပေ။