စင်္ကြံလမ်းမှ အကျပ်အတည်း

ဓာတ်မီး၏အလင်းတန်းမှာ ရှေ့မှအမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

မှိန်ဖျော့၍ နက်ရှိုင်းသောလမ်းတစ်ခု သူတို့ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အလင်းရောင်မရောက်ရှိနိုင်သော အမှောင်ထု၏နက်ရှိုင်းမှုထဲသို့ ရှည်လျားစွာတန်းနေသည်။

ဤလမ်း၏ဝင်ပေါက်တွင်ရပ်နေရခြင်းမှာ ငရဲ၏တံခါးဝတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ပင်၊ အမည်မဖော်နိုင်သောအေးစက်မှုတစ်ခုမှာ သတိမပြုမိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလွှမ်းခြုံနေခဲ့ပြီ၊ အထူးသဖြင့် စင်္ကြံ၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ပိတ်ထားသောတံခါးများမှာ အလှည့်တိုင်း၌ အကျပ်အတည်းများရှိနေကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပေးနေသည်၊ အတွင်းသို့လျှောက်လှမ်းသွားသည်နှင့် ထိုတံခါးများထဲမှတစ်ချပ် ရုတ်တရက်ပွင့်ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ္ဆေဆန်သောသတ္တဝါတစ်ခုခုကို လွှတ်ထုတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေရသည်။

သူတို့ဖြတ်သန်းသွားသောအခန်းတိုင်း ဘေးကင်းလုံခြုံနေလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ သေချာမှုတစ်ခုရှိနေသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်မှာ ရှေ့တွင်ခုလေးတင်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်လော့မေ၏တစ္ဆေအသံနှင့် တိုက်ဆိုင်တိုးဝှေ့ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအနေအထားမှ၊ တစ္ဆေမှာ လက်ရှိတွင် အမြင်အာရုံမှပျောက်ကွယ်နေသည်။

တစ်ခုသေချာသည်မှာမူ၊ ထိုအရာမှာ အတွင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးအောက်တွင်၊ လော့စုယိ၊ လင်လော့မေ၊ နှင့် ရှောင်ဝန်ဝန်တို့အားလုံးမှာ အလွန်တင်းမာနေကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှုမှာ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ထင်ရှားနေသည်။

S အဆင့်ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေများကို ချုပ်နှောင်နိုင်ခဲ့သော ယန်ကျန့်ကဲ့သို့သောတစ်စုံတစ်ယောက်သာလျှင် ဤသို့သောသဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များရှေ့မှောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာနေနိုင်ပေမည်။

"ထွက်ခွာကြ။"

ယန်ကျန့်၏အသံမှာ တိုးညင်းနေသည်။ သူတစ္ဆေနယ်မြေကို မဖွင့်လှစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူအနီးအနားမှမည်သည့်နှောင့်ယှက်မှုကိုမဆိုစောင့်ကြည့်ရန် သူ၏နဖူးပေါ်တွင် တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံးကို ထားရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အခြားသူများမှာ စကားမပြောခဲ့ကြပေ။ ဤသို့သောအချိန်မျိုးတွင်၊ သူတို့အသံတစ်စက်မျှမပြုလုပ်ရဲကြ၊ သူတို့၏အသံများက တစ္ဆေ၏သတ်ဖြတ်မှုပုံစံကိုနှိုးဆွပြီး ၎င်း၏အာရုံစိုက်မှုကို သူတို့ထံသို့ဆွဲဆောင်မည်ကို မသေချာသောကြောင့်ပင်။

သူတို့ထိုစင်္ကြံလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ကြသည်၊ ၎င်းမှာ တားမြစ်ချက်တစ်ခုနီးပါးဟုထင်ရပြီး၊ နူးညံ့သောကော်ဇောပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ထိတွေ့ခံစားနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်လေးလံသောအသက်ရှူသံများ သူတို့၏နားများထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှမကြားရပေ။

ယန်ကျန့်က သူ၏ဘေးမှနံရံကို လက်လှမ်း၍ထိတွေ့လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏လက်ကိုနှာခေါင်းသို့ယူဆောင်ကာ အနံ့ခံလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သန့်ရှင်းနေပြီး၊ ထူးဆန်းသောအနံ့များ ကင်းမဲ့နေသည်။

သန့်ရှင်းမှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည် — ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင်မရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကိုအဆက်မပြတ် ဂရုစိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။ အနံ့ကင်းမဲ့ခြင်းမှာ ဤစင်္ကြံလမ်းတွင် မည်သူမျှသေဆုံးခြင်းမရှိ၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ သွေးများစင်ကျန်ခြင်း သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်များအပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခြင်းဖြစ်ရပ်များ မရှိခဲ့ဟု ဆိုလိုသည်။ သို့မဟုတ်ပါက၊ အကြွင်းအကျန် သို့မဟုတ် အနံ့အသက်တစ်ခုခု သေချာပေါက်ရှိနေပေမည်။

"ငါတို့ပထမဆုံးအခန်းကို ဖြတ်လျှောက်တော့မယ်။" ယန်ကျန့်၏အကြည့်က စူးရှသွားပြီး၊ သူဓာတ်မီးကို ထိုဧည့်သည်ခန်းရှိရာဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

အခန်းတံခါးမှာ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

၎င်းပွင့်ထွက်တော့မည့်အရိပ်အယောင်များ မရှိခဲ့ပေ။

သူဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေသည်။

"သတိထားပါ။" လော့စုယိက တံတွေးမျိုချရင်း သတိပေးစကားတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ သူယန်ကျန့်၏ခြေလှမ်းများတွင် မည်မျှပေါ့ပါးနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး၊ လုံးဝတင်းမာမှုမရှိဘဲ၊ ယန်ကျန့်အဖွဲ့ကိုဦးဆောင်ရာတွင် လုံလောက်အောင်သတိမထားမိမည်ကို သူစိုးရိမ်နေသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုအရေးမလုပ်ဘဲ မကြာမီ ပထမဆုံးဧည့်သည်ခန်းတံခါးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တံခါးမှာ ရှေးကျသောဥရောပပုံစံဒီဇိုင်းရှိပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမြင့်နေပုံရသည်။ တံခါးပေါ်မှဆေးအချို့မှာ ကွာကျနေသည်။ တံခါးအထက်တွင်၊ ကြေးနီအခန်းနံပါတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ နံပါတ် ၁ ဟု ထွင်းထုထားသည်။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံးဧည့်သည်ခန်းဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်ရှာဖွေနေသောအခန်းမှာ နံပါတ် ၁၃ ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူပို၍ရှေ့သို့ဆက်သွားရန် လိုအပ်သည်။

သိချင်စိတ်ကြောင့်၊ ယန်ကျန့်က အတွင်းထဲတွင်ဘာရှိသည်ကိုကြည့်ရှုရန်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပို၍ပြင်ဆင်ထားနိုင်ရန် တံခါးကိုတွန်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်၊ သူအင်အားသုံး၍တွန်းသောအခါ တံခါးမှာ မလှုပ်မယှက်ပေ။

သူနောက်တစ်ကြိမ်ကြိုးစားသောအခါ မှာလည်း မရွေ့လျားပေ။

သူတံခါးတစ်ချပ်နှင့်ရင်ဆိုင်နေရသည်မဟုတ်ဘဲ နံရံတစ်ခုနှင့်ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"တွန်းဖွင့်လို့မရဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒါကနည်းလမ်းအထူးတစ်ခုခု လိုအပ်နေတာလား။" ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများ ဖျတ်ခနဲလင်းလက်သွားသည်။ သူတစ္ဆေစွမ်းရည်များဖြင့် တံခါးကိုအတင်းအကျပ်ဖွင့်လှစ်နိုင်မည်ဟု သူခံစားမိသည်။

သို့သော် သူ၏ပစ်မှတ်မှာ အခန်းတစ်မဟုတ်သောကြောင့်၊ သူအချိန်မဖြုန်းတီးတော့ပေ။

သူရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

လျင်မြန်စွာ သူတို့အခန်းနှစ် အခန်းသုံး အခန်းလေးကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်…

အခန်းတိုင်း၏တံခါးပုံစံမှာ တူညီပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကြိုးစားသည့်အခါ ဖွင့်လှစ်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းမနောက်ပြောင်ဘဲနေလို့မရဘူးလား။ ငါကြောက်လွန်းလို့ ငိုတော့မယ်။" လော့စုယိက ယန်ကျန့် တံခါးများကိုဖွင့်ရန်ကြိုးစားခြင်းဖြင့် သေလမ်းရှာနေပုံရသည်ကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ရာ သူ၏ခြေထောက်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အားနည်းသွားလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ယန်ကျန့်မှာ ထိုသို့သောအရာများကိုလုပ်ဆောင်ရဲသေးသည်ကို သူမယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင် သင်ပို၍လုပ်ဆောင်လေလေ၊ ပို၍အန္တရာယ်များလေလေဖြစ်ကြောင်း သူမသိဘူးလား။

သူတို့လက်ရှိရရှိထားသောထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်များမှာ ဤနေရာတွင်တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းသာရှိကြောင်း မညွှန်ပြခဲ့ပေ။ ဤအခန်းများထဲမှတစ်ခန်းတွင် နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေခဲ့ရင်ကော။ ယန်ကျန့်၏လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ သူတို့အားလုံးအတွက် သင်္ချိုင်းတစ်ခုတူးနေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

"ငါဒီနေရာကို နည်းနည်းပိုပြီးနားလည်ချင်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒါအန္တရာယ်များနိုင်ပေမဲ့ ငါအဲ့ဒါတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။" ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

သူ၏ပင်ကိုယ်အသိများက ကျောက်လဲ့ ဤနေရာတွင်ပုန်းအောင်းနေရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုရှိကြောင်း သူ့ကိုပြောပြနေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်၊ ယန်ကျန့်ရင်ဆိုင်ရဖွယ်ရှိသောအန္တရာယ်မှာ ကျောက်လဲ့ သို့မဟုတ် မှတ်ဉာဏ်ပြောင်းလဲစေသောတစ္ဆေမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့လက်ရှိရောက်ရှိနေသော နေရာကိုယ်တိုင် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ၎င်းကိုပို၍နားလည်လိုခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သာမန်စူးစမ်းရှာဖွေမှုမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှုအနည်းငယ်သာရရှိပြီး၊ ယန်ကျန့်မှာ အသုံးဝင်သောသတင်းအချက်အလက်တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခဲ့ပေ။

"ငါတို့ရှေ့က ပထမဆုံးလမ်းဆုံကို ဖြတ်တော့မယ်။" လင်လော့မေက သူမ၏ စကားပြောစက် မှအသံအတိုးအကျယ်ကို အနည်းဆုံးသို့လျှော့ချလိုက်ပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် ဖွင့်ပြလိုက်သည်၊ "ငါ့တစ္ဆေအသံက အရင်က ပထမဆုံးလမ်းဆုံမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။"

သူတို့နဝမမြောက်အခန်းသို့ရောက်ရှိသောအခါ၊ ရှေ့တွင်လမ်းဆုံငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ဘယ်နှင့်ညာဘက်နှစ်ဖက်စလုံးမှအမှောင်ထုထဲသို့ လမ်းခွဲများရှည်လျားစွာတန်းနေကာ၊ စင်္ကြံများမှာ သူတို့ဖြတ်သန်းခဲ့သောအခန်းများကဲ့သို့ပင် အခန်းများဖြင့်တန်းစီနေပြီး၊ အားလုံးမှာ တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားကာ ဖွင့်လှစ်မည့်အရိပ်အယောင်မရှိပေ။

ယန်ကျန့်ရှာဖွေနေသော အခန်းနံပါတ် ၁၃ မှာ ရှေ့တည့်တည့်တွင်ရှိနေပြီး၊ မီတာတစ်ဒါဇင်ခန့်သာ ကွာဝေးပုံရသည်။

သို့သော် ဤလမ်းဆုံတွင် လူတိုင်း သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ဓာတ်မီးမှာ အောက်မှအနီရောင်ရင့်ရင့်ကော်ဇောကို လင်းထိန်စေပြီး၊ လူတိုင်းမှာ ပြန့်ကျဲနေသောမည်းနက်သည့်ခြေရာအချို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အချို့ခြေရာများမှာ ရှေ့မှအခန်း ၁၃ ဆီသို့ဦးတည်နေပြီး၊ အခြားခြေရာများမှာမူ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှအမှောင်နက်ရှိုင်းမှုထဲသို့ ရှည်လျားစွာတန်းနေသည်။

"ဒီခြေရာတွေက အသစ်တွေပဲ။" ရှောင်ဝန်ဝန်မှာ ကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က မျက်လုံးမှေးစင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "တကယ်ပဲလတ်ဆတ်တယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်ခုလေးတင် ဖြတ်သွားသလိုပဲ။ ခြေရာတွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတော့ တစ္ဆေဘယ်ဦးတည်ချက်ကိုသွားခဲ့လဲဆိုတာ ဖော်ထုတ်ရခက်တယ်။ အဲ့ဒါသာငါတို့အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာ ငါတို့လမ်းကိုပိတ်ဆို့ခဲ့ရင် အဲ့ဒါမကောင်းဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြန်လမ်းက တစ်လမ်းတည်းပဲရှိတာကိုး။"

"ဒါပေမဲ့ အခုက အဲ့ဒါကိုစဉ်းစားနေရမယ့်အချိန်မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေကယာယီထွက်ခွာသွားပြီဆိုတာ ငါတို့အတည်ပြုပြီးပြီ၊ ငါတို့မြန်မြန်လှုပ်ရှားဖို့လိုတယ်။"

ဤသို့ပြောပြီး၊ သူသူ၏ခြေလှမ်းများကိုမြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ ခဏတာမျှမရပ်တန့်ဘဲ၊ အခန်း ၁၃ သို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားသည်။

ကျောက်လဲ့ကိုရှာဖွေခြင်းမှာ ပြဿနာကိုဖြေရှင်းရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းဖြစ်သည်။

မကြာမီ၊ သူတို့အခန်း ၁၀ နှင့် ၁၁ ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ သူတို့အခန်းနံပါတ်မရှိသော တံခါးတစ်ချပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

တံခါး၏နံပါတ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်မှ တမင်တကာယူဆောင်သွားပုံရပြီး၊ သံမှိုတစ်ချောင်း၏အမှတ်အသားသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး ကြေးနီအခန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းအပေါ်တွင် နံပါတ် ၁၃ ဟု ထွင်းထုထားသည်။

သူ၎င်းကိုတံခါးပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ မူလအတိုင်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီနေသည်။

"အဲ့ဒီတစ္ဆေဗီရိုက ဘယ်လိုတည်ရှိမှုမျိုးလဲ၊ ဒီမှာအခန်းနံပါတ်တွေကိုတောင် ယူဆောင်သွားနိုင်တာ။" ရှင်းပြမရနိုင်သောကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ယန်ကျန့်၏နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုသို့သောစွမ်းရည်မှာ နားလည်နိုင်စွမ်းထက်ကျော်လွန်နေပြီး၊ နားလည်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒီနေရာလား။" နောက်မှလိုက်ပါလာသော ရှောင်ဝန်ဝန်က အခန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ငါတို့အတွင်းထဲမှာဘာရှိလဲဆိုတာ အရင်ဆုံးခန့်မှန်းသင့်တယ်ထင်တယ်။ ဒီမှာသေချာပေါက်အန္တရာယ်ရှိနေတယ်။"

အကြံပြုချက်မှာ ကောင်းမွန်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ ရှောင်ဝန်ဝန်၏စွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုလိုသေးပေ။ ကလေး၏စွမ်းရည်များမှာ အရေးကြီးသည့်အခိုက်အတန့်များတွင် အသက်ကယ်တင်နိုင်ပြီး ဖြစ်နိုင်သရွေ့ ချွေတာထားသင့်သည်။

"ငါတို့တကယ်ပဲအဲ့ဒီတစ္ဆေနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် ငါကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ ငါခဏလောက်တော့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်တယ်။ အန္တရာယ်က ခုထိမပေါ်ထွက်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေကိုအသုံးပြုဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။"

ရှောင်ဝန်ဝန်၏အကြံပြုချက်ကိုငြင်းပယ်ပြီးနောက်၊ သူတံခါးကိုဖွင့်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သူအင်အားသုံး၍ချိုးဖျက်ဖွင့်လှစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူတံခါးကိုအင်အားသက်သက်ဖြင့် ဖွင့်လှစ်၍မရနိုင်ကြောင်း ကောက်ချက်ချပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့်၊ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်၏စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်းပင်အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှအရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းထူထဲလာပြီး မဖြစ်နိုင်သောနည်းလမ်းဖြင့် ထရပ်စပြုလာသည်။ ခဏအကြာတွင်၊ ဦးခေါင်းမဲ့မည်းနက်သည့်တစ္ဆေအရိပ်တစ်ခု လူတိုင်းရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ယန်ကျန့်ရဲ့ဒုတိယတစ္ဆေပဲ။"

လူတိုင်း သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လော့စုယိမှာ အထူးသဖြင့်၊ ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ၎င်းမှထုတ်လွှတ်နေသောအေးစက်သည့်အရိပ်အငွေ့ကို ခံစားနေရသည်။ ထိုအတူတူပင်ခံစားချက်မှာ တစ်ချိန်က သူ၏အတွင်းမှတစ္ဆေကိုဖိနှိပ်ခဲ့ပြီး၊ ယန်ကျန့်ရှေ့မှောက်တွင် သူ့ကိုအကူအညီမဲ့ဖြစ်စေကာ အလိုရှိသလိုသတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်က ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့တစ္ဆေမျိုးကို ဘယ်လိုများထိန်းချုပ်နေတာလဲ။" သူတွေးတောနေမိသည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့် ပို၍မြင့်မားလေလေ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားနိုင်ခြေအန္တရာယ်ကြောင့် ၎င်းပို၍ထိန်းချုပ်မရနိုင်လေလေ ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း ယန်ကျန့်မှာ ထိုသို့ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ၊ ငါတံခါးဖွင့်တော့မယ်။" ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်ကိုတံခါးနှင့်ကပ်ငြိရန်မထိန်းချုပ်မီ လေးနက်စွာသတိပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်၏စွမ်းရည်မှာ အလောင်းကောင်များကိုစုစည်းနိုင်ရုံသာမက အခြားအရာဝတ္ထုများကိုပါ စုစည်းနိုင်သည်။

တကယ်တော့၊ ဦးခေါင်းမဲ့တစ္ဆေအရိပ်မှာ တစ်ချိန်က ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခုတွင် အရုပ်များကို ဖာထေးခဲ့ဖူးသည်။

ယန်ကျန့်မှာ တစ္ဆေအရိပ် တံခါးကိုပျက်စီးစေရန်မလိုအပ်ဘဲ၊ ၎င်းကိုဖွင့်လှစ်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အင်အားသုံး၍အတင်းအကျပ်ဖွင့်လှစ်၍မရနိုင်သောတံခါးမှာ တစ္ဆေအရိပ်မှ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖွင့်လှစ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ကျွီ..." တံခါးပွင့်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ နောက်ဘက်မှလော့စုယိ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုစူးစမ်းကြည့်ရှုနေစဉ်၊ သူ၏ဓာတ်မီးအလင်းတန်းမှာ သူတို့နောက်မှလမ်းဆုံ၏ထောင့်တစ်နေရာကို မတော်တဆဖြတ်သန်းသွားရာ၊ သူ၏ဆံပင်များထောင်ထသွားသည်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနေရာတွင်… လူတစ်ယောက်၊ အရပ်ရှည်၍ တောင့်တင်းသောပုံရိပ်တစ်ခု။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုလူမှာ အမူအရာကင်းမဲ့သောမျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ဗလာနတ္ထိစိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေပုံရပြီး၊ အနံ့ဆိုးထွက်နေသောခန္ဓာကိုယ်အရည်များကို အဆက်မပြတ်ယိုစီးကျနေကာ၊ သူတို့လေးလံသောခြေလှမ်းများဖြင့်ရွေ့လျားနေပြီး၊ လမ်းလျှောက်နေသောအလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ဓာတ်မီးအလင်းတန်းမှာ ပုံရိပ်အပေါ်သို့ကျရောက်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လုံးဝသက်ရောက်မှုမရှိပုံရသည်။

၎င်းမှာ ယန်ကျန့်နှင့်အခြားသူများကိုဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူတို့ကြားတွင်အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိသကဲ့သို့ ရှေ့သို့ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေသည်။

"အဲ့ဒါထွက်သွားမှာလား။" လော့စုယိ၏လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးစေးများဖြင့်စိုစွတ်နေပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာမှုကြောင့် တောင့်တင်းနေသည်။

ပုံရိပ်ရှေ့သို့တစ်လှမ်းချင်းစီလျှောက်လှမ်းသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း၊ သူ၎င်းထွက်ခွာသွားပါစေဟု မျှော်လင့်နေသော်လည်း၊ ထို့နောက် အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ပုံရိပ်မှာ လမ်းဆုံကိုဖြတ်သန်းသွားစဉ်၊ ၎င်းအလယ်ဗဟိုတွင် တည့်တည့်ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟုတ်သည်။

၎င်း လုံးဝမလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ ။

"ယန်ကျန့်။" လော့စုယိက ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။