ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှု၊ ဝမ်တောက်က သူ၏လုပ်နိုင်စွမ်းကိုပြသခြင်း

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့၏ မိုင်ပေါင်းရာချီအကွာခန့်တွင် များစွာသော စွမ်းအားကြီးသည့်ပုံရိပ်များသည် လေထဲတွင်ရပ်နေကြပြီး အဝေးရှိမသေမျိုးမြို့သို့ ကြည့်နေကြသည်။

အနက်ရောင်နှင့် လူက ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ၊ ငါတို့ တပ်ဖွဲ့တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?

အကယ်၍ အဲ့ဒီမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တိုးတက်မှုမရှိရင်၊ ငါတို့ ကောင်းကင်အစွန်းမသေမျိုးမြို့ကို ဆယ်နှစ်အတွင်း အင်အားအပြည့်နဲ့တိုက်ခိုက်မယ်။”

ထိုအချိန်တွင်၊ ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ကောင်းကင်အစွန်းမသေမျိုးမြို့ရှိ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဂူထဲတွင်ပင် ရှိနေသည်။

အခြားကိစ္စများလုပ်စရာမရှိသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ချက်ခြင်းပင် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်းကင်ခေါင်းလောင်း ၏ ကျောက်စိမ်းပြားကိုထုတ်လိုက်ကာ စတင်၍ နားလည်အောင်လုပ်တော့သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်နည်းလမ်း၏ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ မူလဝိညာဉ်ကို ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ်ဖန်တီးရန် သုံးနိုင်စွမ်းရှိကာ ပြိုင်ဘက်အား ပုံရိပ်ယောင်ထဲသို့ မသိဘဲနှင့် ဆွဲခေါ်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကျန်းချန်ရွှမ်သည် တိမ်တိုက်ထိုးဖောက်ခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်းကင်ခေါင်းလောင်းကို လေ့လာရန်အချိန်များစွာ မရှိခဲ့ပေ။

ယခုမူ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့ကိုရောက်သောအခါ ထိုမြို့အား စောင့်ကြပ်ရမည့် ဗလာနယ်ပြန်နတ်ဘုရားအရှင်တစ်ယောက်အနေနှင့် သူသည် လုပ်စရာသိပ်မရှိသောကြောင့် ယခုသည် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်းကင်ခေါင်းလောင်းကို လေ့လာရန် အချိန်ရခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူက ဒြပ်စင်ငါးပါးနတ်ဘုရားနည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်သောကြောင့်၊ မဟုတ်လျှင် သူသည် မူလနိယာမဝိညာဉ်ဆီးသီးကို စားသုံးထားခြင်းကြောင့်၊ မဟုတ်လျှင် သူသည် တိမ်တိုက်ထိုးဖောက်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သောကြောင့် သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်ကောင်းကင် ခေါင်းလောင်းကို လေ့လာခြင်းလုပ်နိုင်စွမ်းက အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာပင် မြင့်မားပါသည်။

ရှစ်နှစ်အတွင်းတွင်၊ သူသည် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်းကင်ခေါင်းလောင်း၏အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်က ဆင်တူသည့် မူလဝိညာဉ်လျှို့ဝှက်နည်းပညာကို ကျင့်ကြံထားခြင်းမရှိလျှင်၊ ဗလာနယ်ပြန်နတ်ဘုရားအရှင်အများစုကို ချိန်းခြောက်မှုဖြစ်စေနိုင်ရန် လုံလောက်ပါသည်။

မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့ပုံရိပ်ယောင်ပုံစံလျို့ဝှက်နည်းစနစ်၏ လွမ်းမိုးမှုအား ခြေရာခံနိုင်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် အောင်မြင်စွာဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်းကင်ခေါင်းလောင်းအား အစောပိုင်း အဆင့်ထိ အောင်မြင်စွာ ကျွမ်းကျင်သည့်အချိန်တွင်....

မိုင်ပေါင်းရာချီအကွာ ကောင်းကင်ဘုံအစွန်း မသေမျိုးမြို့၏ အဝေးတွင် ပင်လယ်ပေါ်၌ များစွာသောပုံရိပ်များက အစီအရင်အတွင်းတွင်ရှိနေကာ လှိုင်းများကိုဖြတ်ပြီး ကောင်းကင်အစွန်းမသေမျိုးမြို့သို့ ဦးတည်၍ သွားနေကြသည်။

သူတို့၏နောက်တွင်၊ တစ်ဦးဆီ၌ ရှိန်လောက်သည့်အရှိန်အဝါများရှိကာ ရှင်းလင်းစွာပင် သာမန်ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်သည့် နတ်ဆိုးနှင့် ပင်လယ်နက်လေလွင့်သူတို့က လိုက်လာလေသည်။

“နဂါးနက်မှော်ဆရာ ဒီတစ်ခေါက် ဘာပြသနာမှမရှိလောက်ပါဘူးနော်?”

လူအုပ်ထဲတွင် မျက်နှာ၌အပြာရောင်အကြေးခွံများနှင့်တစ်မီတာကျော်ရှည်သည့် ပင်လယ်လူတစ်ဦးသည် ဘေးမှ အနည်းငယ်ပုသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူကို မေးလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူက ရယ်လိုက်သည်။ “ကူဆာ၊ မင်းစိတ်ချထားလို့ရတယ်။

ဒီတစ်ခေါက် ငါက ငါ့မျိုးနွယ်က ရတနာ နဂါးဒေါသမျှော်စင်ကိုယူလာခဲ့တယ်။

ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့နှစ်ယောက်က မပြောင်းလဲဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့သေချာပေါက် သူတို့ရဲ့ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။”

ထိုအကြောင်းကိုကြားလျှင်၊ ကြေးခွံနှင့်လူက နောက်ဆုံးတွင် မူလက တင်းမာနေသောမျက်နှာသည် ပြေလျော့သွားသည်။

“ဒါဆို မင်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ရတနာကိုလည်း ယူလာတယ်ပေါ့။

ဒီရတနာနဲ့ဆိုရင်၊ ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့မှာ ကောင်းကင်အလင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူ မရှိရင် သူတို့ရဲ့အကာအကွယ်အစီအရင်ကို ဖောက်ဖို့က အချိန်ပဲယူဖို့လိုလိမ့်မယ်။

နဂါးနက်၊ ကြည့်ရတာ မင်းတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က တကယ်ပဲ ရိုးသားမှုကိုပြလိုက်နိုင်ပုံပဲ။”

နဂါးနက်မှော်ဆရာက ပြုံးသည်။

“သေချာတာပေါ့။ မင်းသိရမှာက ငါတို့မျိုးနွယ်နှစ်ခုလုံးက ဒီကိစ္စအတွက် ပြင်ဆင်နေတာသိပ်ကြာခဲ့ပြီ။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ငါ့သားသေဆုံးသွားရတဲ့အတွက်ကလဲ့စားချေဖို့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်ကို ဆုံးရှုံးမှုကြီးမားအောင်လုပ်ရမယ်။”

ထိုအကြောင်းကိုပြောနေစဉ်တွင်၊ နဂါးနက်မှော်ဆရာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သည့် အလင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့အုပ်စုသည် ကောင်းကင်အစွန်းမသေမျိုးမြို့၏ မိုင်သောင်းချီအတွင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့ရှေ့ဆက်သွားလျှင်၊ အကယ်၍ သူတို့၏အစီအရင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားလျှင်ပင်၊ ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းအစီအရင်က သူတို့ကိုရှာတွေ့သွားနိုင်ချေ မြင့်မားပါသည်။

နဂါးနက်မှော်ဆရာသည် မနေနိုင်ဘဲ ကူဆာကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုကူဆာ၊ မင်းရဲ့ပင်လယ်မျိုးနွယ်စုက ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်မှာ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တယ်။ မင်းတို့တည်ရှိမှုကိုဖုံးကွယ်ဖို့ ရတနာတစ်ခုခုများ မယူလာခဲ့ဘူးလား?”

“ဟဲဟဲ၊ နဂါးနက် ညီအစ်ကို၊ စိတ်ရှည်ပါဦး။”

ကူဆာက မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

မကြာမီ သူသည် သူ၏လက်ကိုမြောက်ကာ လှန်လိုက်သည်။

အပြာရင့်ရောင်အလင်းကိုထုတ်လွတ်နေသည့် ပုတီးစေ့တစ်ခုက သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟမ်..ဒါက ဘာလဲ?”

နဂါးနက်မှော်ဆရာ၏မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

ကူဆာသည် ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်မျိုးနွယ်က ဖုံးကွယ်ခြင်းရတနာ ကောင်းကင်လှည့်စားခြင်းပုလဲ။ အရမ်းနီးတဲ့ အကွာအဝေးအတွက် အာမ,မခံနိုင်ပေမဲ့၊ ဒါကိုသုံးရင် မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းကတော့ အရေးကြီးတဲ့ပြသနာမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”

“မိုင်တစ်ထောင်?”

နဂါးနက်မှော်ဆရာသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“မိုင်တစ်ထောင်က ငါတို့ အပြည့်အဝတိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် လုံလောက်နေပြီ။ ဟားဟား၊ ကြည့်ရတာ ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့လက်ထဲကျရောက်လာတော့မှာပဲ။”

နဂါးနက်မှော်ဆရာက ပျော်ရွင်စွာရယ်မောလိုက်သည်။

စကားပြောရင်းနှင့် ထိုအုပ်စုသည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားလိုက်သည်။

သူတို့၏ပုံရိပ်သည် မိုင်တစ်ထောင်အကွာသို့ရောက်ခါနီးတွင်၊ နဂါးနက်မှော်ဆရာနှင့် ကူဆာသည် မနေနိုင်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်လိုက်ကြသည်။

အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ ကောင်းကင်အလင်းအဆင့် အင်အားစုနှစ်ခုသည် သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ဆက်လက်၍ မဖုံးကွယ်ထားကြတော့ချေ။

သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရောင်အဝါသည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

နဂါးနက်မှော်ဆရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအော်သံကို ထုတ်လွတ်လိုက်သည်။

သူ၏မူလပုသောခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ခြင်းပင်၊ ပေတစ်ထောင်ကျော်ရှည်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ပါးစပ်မှ အဆုံးမဲ့မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နေသည့် နဂါးပုံစံဘုရားတစ်ခု ထွက်ပေါ် လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်ရတနာ၊ နဂါးဒေါသမျှော်စင်ဖြစ်သည်။

ချက်ခြင်းပင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးမားသည့် နဂါးများသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကောင်းကင်ဘုံ အစွန်းမသေမျိုးမြို့ ဆီသို့ ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုကို စတင် ထုတ်လွတ်လိုက်သည်။

ကူဆာကလည်း အလကားမနေချေ။

သူသည် လက်ကိုမြောက်ကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

ကျီဟူသောအသံမြည်သွားသည်။

ပေတစ်ထောင်ခန့်ရှည်သည့် ကြီးမားသော သတ္တုသုံးခွမှိန်းကြီးသည် လှိုင်းများကိုရုတ်တရက် ထန်စေပြီး ကောင်းကင်ဘုံအစွန်းမသေမျိုးမြို့တစ်ခုလုံးဆီသို့ တက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အစွန်းမသေမျိုးမြို့၏အတွင်းတွင်၊ ခုခံကာကွယ်ရန်တာဝန်ရှိသူ ဝမ်တောက်သည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ချီများပြောင်းလဲမှုကို အာရုံခံမိပြီး သူ၏အမူအရာသည် ချက်ခြင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူသည် မရေတွက်နိုင်သော ကြီးမားသည့် နဂါးများနှင့် အဆုံးမဲ့လှိုင်းလုံးများသည် သူတို့၏မြို့ဆီသို့ လိမ့်တက်လာသည်ကို မြင်ရလျှင်၊ သူ၏မျက်နှာတွင် အေးစက်မှုက ပေါ်လာခဲ့သည်။

“နဂါးနက်မှော်ဆရာ၊ ပင်လယ်နက်လေလွင့်သူမျိုးနွယ်က ကူဆာ၊ မင်းတို့ကများ?”

ဒေါသထွက်နေသောအော်သံဖြင့်၊

ချက်ခြင်းပင် ဝမ်တောက်၏ အရပ်က လူတစ်ဦး၏အရွယ်အစားမှ ပေတစ်ထောင်ထိ ကြီးမားသွားခဲ့သည်။

သူ၏မျက်လုံးတစ်ဖက်က ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကြယ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို ထုတ်လွတ်နေသည်။

သူ၏လက်များသည် များစွာသောတောင်များထပ် ပိုကြီးပြီး သိမ်မွေ့စွာရောက်သွားကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးချိန်းသံဆက်တိုက်မြည်သွားကာ မရေတွက်နိုင်သည့် မီးနဂါးများနှင့် အဆုံးမဲ့လှိုင်းများက သူ၏ဖမ်းဆုပ်မှုတွင် ပပျောက်သွားရသည်။

၎င်းသည် သူကျင့်ကြံသော မူလဝိညာဉ်ဓမ္မပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည့် နက္ခတ်တာရာစွမ်းအားဓမ္မပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးမျိုးသောပုံစံများဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ကြယ်များ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချနိုင်သည်။

“ဘာ?”

ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေကြသော နဂါးနက်နှင့် ကူဆာက ရုတ်တရက် ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်သည့် ဓမ္မပုံစံကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့၏မျက်စိသူငယ်အိမ်များသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူတို့၏အမူအရာများသည် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး။ အဲ့တာ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ကြယ်နတ်ဘုရားအရှင် ဝမ်တောက်ပဲ။

သေစမ်း။ သူကဘာလို့ဒီမှာရောက်နေတာလဲ?

သူဒီကိုဘယ်အချိန်က လာတာလဲ? ဘာလို့ ငါတို့က သတင်းဘာတစ်ခုမှ မရတာလဲ?

သေစမ်း၊ သေစမ်း၊ သေစမ်း။”

***