အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်း

"မင်းသင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ သင်ကြားဖို့ ဘာများရှိလို့လဲ။"

မော့စီယဲ့က လှည့်လိုက်သည်၊ "မင်းသင်ချင်ရင် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှု လိုအပ်တယ်၊ ပြီးတော့ အရည်အချင်းပြည့်မီဖို့ အထောက်အထားလက်မှတ်လည်း လိုအပ်တယ်။"

"ဒီအထောက်အထားလက်မှတ်ကို ဘယ်သူက အကဲဖြတ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။ ငါပဲ! မင်းလိုလူတစ်ယောက်ကို လူငယ်တွေကို လမ်းမှားရောက်အောင် သွန်သင်ဖို့ အထောက်အထားလက်မှတ် ပေးလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေလား။"

ချင်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော်သိသလောက်တော့ အထောက်အထားလက်မှတ်ရဖို့အတွက် စာအုပ်လေးအုပ်၊ ကျမ်းငါးကျမ်းနဲ့ မဟာချန်နိုင်ငံတော်ကျမ်းတွေကို အကဲဖြတ်ခံရမှာပါ။ အကဲဖြတ်မှု မအောင်မြင်မှသာ အထောက်အထားလက်မှတ်ကို ငြင်းပယ်နိုင်တာပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့စကားတွေနဲ့ချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မော့ဆရာကြီးက သူ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို စိုးမိုးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ! မင်းက မော့ဆရာကြီးကို ဒီလိုပြောရဲတယ်လား။"

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဖေးက ဘေးတွင်ရပ်ရင်း ပြဇာတ်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်။

မော့စီယဲ့၏ မျက်နှာပျက်သွားပြီး သူက မဲ့ပြုံးပြုံးသည်၊

"စကားတတ်တဲ့ ကလေးပဲ။ မင်းအကဲဖြတ်ခံချင်မှတော့၊ ငါမင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။"

"မော့ဆရာကြီး။"

လူငယ်သည် အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းဘာကို အကဲဖြတ်ခံရမလဲဆိုတာကတော့ ငါ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ သာမန်လူတွေ အထောက်အထားလက်မှတ်ရချင်ရင်၊ စာအုပ်လေးအုပ်၊ ကျမ်းငါးကျမ်းနဲ့ နိုင်ငံတော်ကျမ်းတွေကိုပဲ အကဲဖြတ်ခံရမှာ။ မင်းအတွက်ကတော့၊ ငါ့ဆီက အထောက်အထားလက်မှတ်ရဖို့ဆိုရင်၊ မင်း အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို သွားပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရမယ်!"

မော့စီယဲ့က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ လူငယ်၏အံ့ဩမှုသည် ဝမ်းသာမှုသို့ ပြောင်းသွားသည်၊

"ဒီလိုကိုး။ မော့ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျားက စဉ်းစားပေးတတ်တာပဲ။"

တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာပြောင်းလဲမှုက ချင်ဖုန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်စေသည်။ သူသည် စာအုပ်လေးအုပ်၊ ကျမ်းငါးကျမ်းနှင့် နိုင်ငံတော်ကျမ်းတို့၏ အကဲဖြတ်မှုကို အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။ သို့သော်၊ ဤအကယ်ဒမီနန်းတော်က ဘာလဲ။

မော့စီယဲ့က များများစားစားမပြောဘဲ၊ သူလှည့်ထွက်သွားပြီး ထန်ဖေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က အနီးကပ်လိုက်ပါသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ရှေ့သို့တက်လှမ်းတော့မည်အပြု၊ ဟန်ကျစ်ဟုအမည်ရသော လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏လက်စကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်၊

"အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျားပြန်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှာ အချိန်အတော်ကြာနေခဲ့ပြီး၊ အကယ်ဒမီနန်းတော်က အန္တရာယ်များတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ မတည်ထောင်ခင်က ဝမ်ဘောင်က ဆောက်ခဲ့တာလို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒါက ပညာရှင်တွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို စမ်းသပ်တာ၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတွေသာ အောင်မြင်နိုင်ပြီး၊ စိတ်ဓာတ်နိမ့်ပါးတဲ့သူတွေကတော့..."

လူငယ်က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"စိတ်ဓာတ်နိမ့်ပါးတဲ့သူတွေက ဘာဖြစ်သွားလဲ။"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကြားဖူးသလောက်တော့၊ သူတို့က အကယ်ဒမီနန်းတော်ထဲက ဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲ၊ နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ကို ကြေမွသွားစေတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့် ကြေမွသွားခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို သူသဘာဝအတိုင်း သိသည်။ ၎င်းသည် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပျက်စီးစေပြီး၊ ကျင့်ကြံမှုကို သိသိသာသာ ကျဆင်းစေကာ၊ အဆင့်မြင့်သို့ရောက်ရှိရန် အခွင့်အလမ်းမရှိတော့ပေ။

သူ၏မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင်၊ ထန်ရွှမ်းသည် ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် နှလုံးသားသတ်ဖြတ်ရေးစုတ်တံကို ထုတ်ယူခဲ့ပြီး၊ သူသည် မိမိပြုလုပ်သော ပိုးအိမ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ချည်နှောင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

အတော်အသင့် လျှောက်လှမ်းသွားပြီးသော လူငယ်သည် ချင်ဖုန်း လိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူလှည့်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးသည်၊ "ကောင်လေး၊ မင်းကြောက်နေရင်၊ ပြန်လိုက်တော့။ ဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မရစေနဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီထိန်းမနိုင်သိမ်းမရကျောင်းသားတွေလည်း မင်းနဲ့အတူ သွားလို့ရတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပင်။ သူအသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူကာ၊ ဘာမှမပြောဘဲ၊ သူတို့နောက်သို့ တိုက်ရိုက်လိုက်ပါသွားသည်။

ဟန်ကျစ်နှင့် အခြားလူငယ်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အ određစိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ချင်ဖုန်းနောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားကြသည်။

"ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းတယ်!"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အတွင်း၊ ဖေးရွှင့်သည် စီနီယာယန်ချန်၏ ဇာတ်လမ်းကိုနားထောင်ရင်း ဒေါသဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်၏လုပ်ရပ်များနှင့် မော့စီယဲ့၏ အမှားအမှန်ကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုများသည် အလွန်ယုတ်ညံ့လှသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါညီလေးချင်ကို တားမှဖြစ်မယ်။ သူ့ကို အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို သွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီနေရာက ဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ သူလုံးဝမသိဘူး။ အခြေအနေတွေ မှားယွင်းသွားရင်၊ သူ့ရဲ့ စာပေသူတော်စင်လမ်းကြောင်းက ဒီနေ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်!"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်၊ ယန်ချန်သည် မငြင်းခုံတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုညီလေးကို အလွန်လေးစားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် မူရင်းထုံးကဗျာကို ကူးယူပြီး၊ သူ၏စားပွဲပေါ်တွင်တင်ကာ နေ့စဉ်ရွတ်ဖတ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုညီလေးသည် သူ၏နှလုံးသားကို ခိုင်မာစွာဆုပ်ကိုင်ထားပါက၊ သူသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှ ပညာရှင်များအတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော်၊ သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာတော့မည်အပြု၊ ထက်ရှသောမျက်နှာထားရှိသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"စီနီယာရွှီ؟"

ဖေးရွှင့် အံ့ဩစွာကြည့်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား ခရီးထွက်သွားတာ မဟုတ်လား။ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"

စီနီယာရွှီ၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ရွှီလဲ့ရှန်ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ တတိယတပည့်ဖြစ်သည်။

"ငါပြန်ရောက်တာ အတော်ကြာပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေအတွင်း ဆရာနဲ့အတူ နေခဲ့တာ။ တော်တော်ပျင်းစရာကောင်းတယ်။ ဒီညီလေးက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ သူက ငါ့ကို တစ်ခါတစ်ခါ မတူညီတဲ့အံ့ဩစရာတွေ ပေးတယ်။"

ရွှီလဲ့ရှန်က အနည်းငယ် ကာမ귀 အပြုံးဖြင့် ပြောသည်၊ ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

"ညီလေးချင်က အန္တရာယ်ကျရောက်နေတာ၊ စီနီယာရွှီက ဒီလိုစကားတွေပြောဖို့ အားလပ်နေသေးတယ်။ မြန်မြန်၊ ခင်ဗျားရဲ့နတ်ပညာကိုသုံးပြီး နေရာလွတ်ကိုကျုံ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အကယ်ဒမီကို ခေါ်သွားပေးပါ!"

ဖေးရွှင့်က စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းသည်။

"အလျင်မလိုပါနဲ့၊ အလျင်မလိုပါနဲ့။ ကံကောင်းခြင်းက ကံဆိုးခြင်းအပေါ် မှီခိုတယ်၊ ကံဆိုးခြင်းက ကံကောင်းခြင်းအပေါ် မှီခိုတယ်။ ဒီနေ့ကြုံတွေ့ရတာက ညီလေးအတွက် ကောင်းချီးလား၊ ကျိန်စာလားဆိုတာကတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပဲ။"

ရွှီလဲ့ရှန်က သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးလေးကို ပွတ်သပ်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာပြုံးလိုက်သည်။

ဖေးရွှင့်က တစ်ခုခုပြောတော့မည်အပြု၊ ယန်ချန်က သူ့ကိုတားလိုက်သည်၊ "စီနီယာရွှီ၊ ဒါက ဆရာ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်လား။"

"ဆရာက ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။"

ရွှီလဲ့ရှန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သြော်၊ ဒီလိုကိုး။"

ယန်ချန် နားလည်သွားသည်။

နိုင်ငံတော်ဆရာက ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း၊ သူအရာအားလုံးကို ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

နိုင်ငံတော်ဆရာ၏စွမ်းရည်ဖြင့်၊ မဟာချန်တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးသည် သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ရှိနိုင်သည်၊ ဤသေးငယ်သော မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို ပြောရန်မလိုပေ။

သူသည် ညီလေးချင်ကို အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို စိန်ခေါ်ရန် ယုံကြည်နိုင်သည်မှာ၊ ၎င်းသည် သူ့အတွက် ကံကြမ္မာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဖေးရွှင့်သည် ဤသည်ကိုနားလည်သွားပုံရသော်လည်း၊ သူသည် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဘက်သို့ ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါက အကယ်ဒမီနန်းတော်လား။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ရှေ့မှ ရိုးရှင်းသောဂိတ်တံခါးကိုကြည့်ပြီး အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

ခမ်းနားသောအတိုင်းအတာမရှိ၊ ခမ်းနားပြီး မှော်ဆန်သော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမရှိပေ။

၎င်းသည် သာမန်အိမ်ထောင်စုတစ်စု၏ ခြံဝင်းကဲ့သို့ပင်၊ နံရံများတွင် ရေညှိများနှင့် တွဲလောင်းနေသောနွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ ချင်ဖုန်းက သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ၊ သူပြဿနာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဆုံးလများတွင် နွယ်ပင်များနှင့် ရေညှိများက မည်သို့ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင်၊ သူအကယ်ဒမီနန်းတော်အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကိုကြည့်သောအခါ၊ ၎င်းသည် မှောင်မိုက်သော နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီနှင့် လုံးဝမတူပေ။

အဲဒီအစား၊ ၎င်းသည် တောက်ပသောနွေဦးနေ့တစ်နေ့ကဲ့သို့၊ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤအကယ်ဒမီနန်းတော်သည် သူ့ဘာသာသူ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

မော့စီယဲ့က ဝင်ပေါက်တွင်ရပ်ပြီး ပြောသည်၊

"ငါမင်းကို ခက်ခဲအောင်မလုပ်ပါဘူး။ မင်းအကယ်ဒမီထဲဝင်ပြီး တခြားတံခါးကနေ ထွက်သွားနိုင်သရွေ့၊ ဒီအထောက်အထားလက်မှတ်က မင်းအတွက်ပဲ။"

သူပြောရင်း သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ၎င်းကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရွှေရောင်စာမျက်နှာများပါသော စာအုပ်တစ်အုပ် သူ၏လက်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေသည်။ ၎င်းသည် အထောက်အထား လက်မှတ် ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါမင်းကို ကြိုတင်သတိပေးချင်တယ်၊ နန်းတော်ထဲဝင်သွားပြီဆိုရင်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကျိုးဆက်တွေကို မင်းတာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။"

"မင်းရဲ့ နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့် ပျက်စီးသွားပြီးနောက် လျိုမိသားစုဆီက ဒုက္ခတွေကို ငါမရင်ဆိုင်ချင်ဘူး"

မော့စီယဲ့က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

'ဒီလူက ငါ့ရဲ့အထောက်အထားကို သိနေတာပဲ။'

ချင်ဖုန်း မျက်လုံးအနည်းငယ်မှေးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်မှ ထန်ဖေးကိုကြည့်လိုက်ရာ၊ သူက ပြုံးပြီး သူ့ကိုခေါင်းညိတ်ပြသည်။

'ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှာတုန်းက၊ အဲ့ဒီလူ့ဂွစာနှစ်ယောက်က ပြုံးနေသောကျားရဲ့ဆရာနာမည်က မော့လို့ ပြောခဲ့တယ်။'

'ဒီလိုကိုး၊ ယုတ်မာတဲ့လူတွေက မုန်းစရာကောင်းပြီး၊ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်ဖို့ခက်တယ်၊ တော်တော်အရေခြုံကောင်းတာပဲ။'

'ဒီအကယ်ဒမီက တကယ်ကို နေရာကောင်းမဟုတ်ဘူးထင်တယ်။'

ချင်ဖုန်းက ဆင်းရဲသားကျောင်းသားတစ်စုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သက်ပြင်းတိုးတိုးချလိုက်သည်၊

"ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ စိတ်မပူပါနဲ့ မော့ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်လုပ်ရပ်တွေအတွက် ကျွန်တော်တာဝန်ယူပါ့မယ်။"

"ကျွန်တော် အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို မဝင်နိုင်ခဲ့ရင်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာပါ။"

"တာဝန်ယူတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။"

မော့စီယဲ့က မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး သူ၏နေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး။"

"အစ်ကိုကြီး။"

လန်နင်ရွှမ်နှင့် အခြားဆယ်ကျော်သက်များသည် စိုးရိမ်စွာကြည့်နေကြသည်။

ချင်ဖုန်းက အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်၊

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ငါချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့်၊ သူတံခါးထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်သွားသည်။