နှစ်တစ်ရာ အထီးကျန်ခြင်း

ပြင်းထန်သောအဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ချင်ဖုန်း မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူလယ်ကွင်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လယ်ကွင်းသည် သပ်ရပ်ပြီး ရိုးရှင်းသည်။

နေရောင်သည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး လယ်ကွင်းထဲတွင် နွေဦးမြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးထားရာ သူအစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရသည့်အရာနှင့် ဘာမှမခြားနားပေ။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမဟုတ်ဘဲ အဆုံးမဲ့လယ်ကွင်းများသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေဝါရောင်မုန်ညင်းပန်းခင်းများနှင့် နွားတစ်ကောင်ပေါ်တွင် လယ်ထွန်နေသော လူငယ်တစ်ဦးရှိနေသည်။

မိုးမခပင်များသည် နွေဦးလေထဲတွင် တရှဲရှဲမြည်ကာ သာယာသောအသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူခြံဝင်းထဲမဝင်ခင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ရှေ့မှ အရာအားလုံးက သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစေဆဲဖြစ်သည်။

ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိနိုင်လို့လား။

စိတ်ဓာတ်စမ်းသပ်မှုဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။

ကျွီ~

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အတွင်းခန်း၏ သစ်သားတံခါးသည် သူ့ဘာသာသူ ပွင့်သွားပြီး ချင်ဖုန်း ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အခန်းအလယ်တွင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်တင်ထားသော သစ်သားစားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုင်ကာ ဖတ်ရှုနေသည်။

ပြတင်းပေါက်နားတွင် ပါးလွှာသော ဂွမ်းစောင်တစ်ထည်ပါသည့် ကျောက်ကုတင်တစ်လုံးရှိသည်။

စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာအုပ်စင်များ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရပ်တည်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက အကြမ်းဖျင်းကြည့်လိုက်ရာ ဤအခန်းထဲတွင် စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းနီးပါးရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒီစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုဆိုတာက ဒီမှာရှိတဲ့ စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်ခိုင်းတာများလား။'

ချင်ဖုန်း သံသယမဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

ဤအတွေး သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူပြန်ပေါ်လာသောအခါ၊ သူသည် အစောပိုင်းက သစ်သားစားပွဲတွင် စာအုပ်ဖတ်နေသော အဖြူရောင်ပုံရိပ်နေရာသို့ အစားထိုးရောက်ရှိသွားသည်။

'ရောက်မှတော့ နေလိုက်တာပေါ့။'

ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။ သူ၏ယခင်အတွေးများအရ၊ သူ၏ထွင်းဖောက်မြင် စွမ်းရည်ဖြင့် ဤစာအုပ်အားလုံးကို အလွတ်ကျက်ရန် အများဆုံး ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူစာအုပ်များကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သောအခါ သူ၏ထွင်းဖောက်မြင်စွမ်းရည်သည် ဤနေရာတွင် အသုံးမဝင်သည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် သူစာအုပ်အားလုံးကို အလွတ်ကျက်ချင်ပါက၊ သူသည် တစ်စချင်းစီ အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းဖြင့်သာ မိမိကိုယ်ကို အားကိုးနိုင်တော့မည်။

သို့သော် သတိရပါ၊

ဤနေရာတွင် စာအုပ်ပေါင်း အနည်းဆုံး တစ်သောင်းရှိသည်။ သူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး သာမန်လူများထက် မှတ်ဉာဏ် အများကြီး သာလွန်သော်လည်း၊ ထိုမျှများပြားသော စာအုပ်များကို အလွတ်ကျက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ သူဘယ်လိုလက်ခံနိုင်မည်နည်း။

အပြင်ဘက်တွင် လုပ်စရာများစွာ ကျန်သေးပြီး၊ သူ၏မိသားစုဝင်များက အိမ်တွင် သူ့ကိုစောင့်နေကြသည်။ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ရှုပ်ထွေးသောခေတ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက်၊ မည်သို့သောပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူပြန်ထွက်သွားသောအခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

ချင်ဖုန်း တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကိုချလိုက်ပြီး၊ သူသည် ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် အပြင်သို့ထွက်လိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမဟုတ်သလို၊ သူအစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရသော မုန်ညင်းပန်းခင်းများနှင့် လယ်ကွင်းများလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အခန်း၏အတွင်းမြင်ကွင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ!

တုန်လှုပ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးခြင်းတို့အပြီးတွင်၊ ချင်ဖုန်း စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရသည်။

'နည်းနည်းစိတ်ငြိမ်အောင်ထား။ ဒီအကယ်ဒမီနန်းတော်က သူ့ဘာသာသူ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်နေပုံပဲ၊ အတွင်းနဲ့အပြင်က အချိန်ကုန်လွန်မှုက မတူညီနိုင်ဘူး။'

'အခုတော့ ထွက်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာက ဒီမှာရှိတဲ့ စာအုပ်အားလုံးကို ဖတ်ကြည့်ဖို့ပဲ။'

ချင်ဖုန်းတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ သူသက်ပြင်းချပြီး သစ်သားစားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤထိုင်ခြင်းသည် နှစ်တစ်ရာကြာသော နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကယ်ဒမီအပြင်ဘက်တွင် လူများသည် ခြံဝင်းကိုကြည့်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး၊ ချင်ဖုန်း ဘယ်မှာရှိနေသည်ကိုပင် မမြင်နိုင်ကြပေ။

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က စိုးရိမ်မှုအချို့ကို ဖော်ပြသည်၊

"မော့ဆရာကြီး၊ အဲ့ဒီကောင်လေးက အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို ဖြတ်ကျော်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို ဖြတ်ကျော်မယ်؟"

မော့ဆရာကြီးက မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။

အနီးတွင်ရပ်နေသော ထန်ဖေးက ရယ်မောပြီး ပြောသည်၊

"တစ်စုံတစ်ယောက်က အကယ်ဒမီနန်းတော်ထဲကို ဝင်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ အဆုံးမှာတော့ နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့် ပျက်စီးသွားရုံတင်မကဘူး၊ လူကိုယ်တိုင်ပါ ရူးသွားခဲ့တယ်။ ပိုပြီးအံ့ဩစရာကောင်းတာက၊ သူဝင်သွားတုန်းက လူငယ်တစ်ယောက်ပုံစံနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ သူထွက်လာတဲ့အခါ၊ သူက အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေပြီ၊ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းတဲ့အချိန်အတွင်းမှာပဲ အသက်ကြီးသွားတာ။"

"ဒီလူရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ရေရွတ်သံတွေထဲမှာ၊ အပြင်လူတွေက အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းနိုင်လောက်တယ်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ အချိန်ကုန်လွန်မှု၊ ပတ်ဝန်းကျင်က မပြောင်းလဲတဲ့မြင်ကွင်းတွေ၊ စာအုပ်တွေပဲ အဖော်ပြုစရာရှိတယ်။ ဘယ်သူမဆို သည်းမခံနိုင်လောက်ဘူး။"

လူငယ်က စပ်စုစွာမေးသည်၊

"ဒါပဲလား။ အရင်တုန်းက စာပေသူတော်စင်ရဲ့ နဝမနယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်ဖို့၊ ကျွန်တော် စာအုပ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို အလွတ်ကျက်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ဇွဲရှိခဲ့တယ်။"

"ဒါက ဆယ်နှစ်ပဲရှိသေးတာ"

ထန်ဖေးက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်။

"နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်ရာတောင် ကြာသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အချိန်ရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုက လူအများစု မခံနိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုကြောက်ရွံ့မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိတဲ့လူတွေကို ငါလေးစားတယ်။"

"အောင်မြင်စွာ သည်းခံနိုင်ခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်မှမရှိခဲ့ဘူးလား။"

လူငယ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မော့ဆရာကြီးက ပြောသည်၊

"အကယ်ဒမီနန်းတော်ကနေ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ထွက်လာတဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ ပထမဆုံးတပည့်ပဲ။ အတွင်းထဲမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲလို့ မေးတဲ့အခါ၊ သူက 'နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ' ဆိုတဲ့စကားလုံးတွေကိုပဲ ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး၊ မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှာ သူ့အရိပ်အယောင်ကို ဘယ်သူမှမမြင်ရတော့ဘူး။"

"နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ ပထမဆုံးတပည့်က ဘယ်လောက်အံ့မခန်းပြီး ပါရမီရှိတဲ့လူလဲ။ ဒီကမ္ဘာမှာ၊ နောက်တစ်ယောက်ပေါ်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

မော့ဆရာကြီးက ဆက်ပြောသည်။

"အခု ငါမြင်ချင်တာက အဲ့ဒီကောင်လေး ထွက်လာတဲ့အခါ၊ သူရူးပြီး အိုမင်းနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြေကွဲပြီး လမ်းပျောက်နေမလားဆိုတာပဲ။"

ထန်ဖေးက ထပ်ပြောသည်၊

"မော့ဆရာကြီး၊ နှစ်ခုလုံးဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။"

"ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။"

မော့စီယဲ့က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

အကယ်ဒမီအတွင်းတွင်၊ ချင်ဖုန်းသည် စာအုပ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို အလွတ်ကျက်ရန် သုံးနှစ်ကြာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သူစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ အခန်းထဲမှ စာအုပ်များသည် လုံးဝအသစ်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

သူသွားကြိတ်ပြီး နောက်ထပ်သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဇွဲရှိခဲ့သော်လည်း၊ တူညီသောရလဒ်နှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

သုံးနှစ်ပြီး သုံးနှစ်၊ အခန်းထဲမှ စာအုပ်များသည် အဆုံးမရှိပုံပေါ်ပြီး၊ သူဖတ်ပြီးတိုင်း အသစ်ပြန်ဖြစ်နေသည်။

၎င်းသည် အသက်ရှူမှားလောက်လောက်အောင် စိတ်ပျက်အားငယ်စေသော ခံစားချက် တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် ဤလှောင်အိမ်မှ ထွက်မြောက်ရန် အကြိမ်ကြိမ်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ အကြိမ်တိုင်း ကျရှုံးခဲ့သည်။

သူသည် အခန်းထဲမှ စာအုပ်အားလုံးကို ဖယောင်းတိုင်ဖြင့် မီးရှို့ချင်သော်လည်း၊ သစ်သားစားပွဲပေါ်မှ ဖယောင်းတိုင်သည် တစ်လက်မမျှ မရွှေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤနေရာတွင်၊ သူ၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်ကို ပြောရန်မလို、 နေရာလွတ် အဆောင်အယောင်ပစ္စည်းများနှင့် ကျင့်ကြံမှုပင်လျှင် အသုံးမဝင်ပေ။

သူလုပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ စာဆက်ဖတ်ရန်၊ ဖတ်ရန်သာဖြစ်သည်။

ရူးသွပ်လောက်အောင် ထပ်ခါတလဲလဲလုပ်ခြင်း!

အခန်းထဲမှ ကြေးဇလုံမှတစ်ဆင့်၊ သူသည် အတွင်းမှထင်ဟပ်မှုကို အသုံးပြု၍ သူ၏ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ရာ၊ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ဤနေရာမှ တကယ်ထွက်ပြေးနိုင်ပါ့မလားဟု သံသယဝင်လာသည်။

သူသည် ဤလှောင်အိမ်မှ ထွက်မြောက်ရန်အတွက် နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ကို ကြေမွပစ်ရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော် အဆုံးတွင်၊ သူထိုသို့မလုပ်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူနှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်တွင် ကျိန်ဆိုခဲ့သော သစ္စာကို သတိရပြီး၊ သူဤအကယ်ဒမီသို့ အဘယ်ကြောင့်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို သတိရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏ယခင်ဘဝမှ စကားတစ်ခွန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်-

"ရှေးခေတ်က ကြီးမြတ်သောအရာများကို အောင်မြင်ခဲ့သူများသည် ထူးကဲသောပါရမီရှိရုံသာမက၊ မယိမ်းမယိုင်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုလည်း ရှိကြသည်!"

သူတစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး၊ သူ့ဘာသာသူ ရယ်မောလိုက်ကာ၊ စာအုပ်စင်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူပြီး သစ်သားစားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ထပ်မံ၍ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ သူသည် ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသော လူငယ်မှ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော၊ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသော အဘိုးအိုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော်၊ သူသည် လုံးဝမသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့်၊ သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုခြင်းတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သည်။

အကယ်ဒမီနန်းတော်တွင် နှစ်တစ်ရာ ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ချလိုက်ရာ၊ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

အခန်းထဲမှ စာအုပ်များသည် အသစ်ပြန်မဖြစ်တော့ဘဲ၊ သူ၏ဆံပင်ဖြူများသည် ပြန်လည်နက်မှောင်လာပြီး၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ သူ၏အသားအရေသည် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည်။

မူလအဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူသည် အခန်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာထွက်ခွာကာ၊ ခြံဝင်းထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီး၊ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရောက်လာပြီ။"