ဆုလာဒ်၊ သံသရာမှ ကင်းလွတ်ခြင်း ကျောက်တိုင်

တကယ်ပင် ရလဒ်သည် ကျန်းချန်ရွှမ်က ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားသလိုပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်၊ ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ခွဲခွာကြပြီးနောက် သူတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် အဝါရောင်မြေ၌သာ ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

ထိုပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်သည့် မြင်ကွင်းသည် ဖန်းနန်ချွမ်နှင့်ယောင်အန်းရွေ့တို့အား ပြိုလဲသွားစေသည်။

သူတို့သည် သံသရာထဲပိတ်မိနေကြကာ မည်သို့ ချိုးဖောက်လွတ်မြောက်ရမည်ကို မသေချာပေ၊ အထူးသဖြင့် ဤစက်ဝန်းကို အကြိမ်များစွာ တွေ့ကြုံပြီးနောက် ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ယောင်အန်းရွေ့တို့အား သူတို့၏ စိတ်သည်းခံနိုင်မှု အစွန်းကို ရောက်သွားစေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့က သူတို့သည် ဤစမ်းသပ်မှု၏ တစ်ဝက်နီးပါးကိုပင် မဖြတ်ကျော်ရသေးဟု ခံစားနေရသည်။

ဤထပ်ခါတလဲလဲဖြစ်နေသည့် အတွေ့ကြုံကိုသည်းခံခြင်းသည် သူတို့၏သည်းခံနိုင်မှုနှင့် စိတ်ရှည်မှု စိတ်သဘောထားကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

များစွာသောသံသရာစက်ဝန်းများအပြီးတွင် ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ယောင်အန်းရွေ့တို့သည် ရုတ်တရက် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့၏ အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုစုံတွဲအား အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အကယ်၍ သူတို့၏အဖော်များသည် အန္တရာယ်ကိုရင်ဆိုင်နေရသလား သို့မဟုတ် နယ်မြေ၏ စည်းမျည်းများကြောင့် ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်လားကို သိချင်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကံကြမ္မာသည်လည်း မသေချာပါ။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် နောက်ထပ်သံသရာထဲသို့ ထပ်မံရောက်သွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့အား စိတ်ပူနေရန် အင်အားလည်း မရှိတော့ပေ။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်သည် သံသရာစက်ဝန်းကို အကြိမ်တစ်ရာမျှဖြတ်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်သော အတွေ့အကြုံက ကုန်ဆုံးသွားပုံပေါ်ကာ သူတို့သည် ကြီးမားသော တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း သူတို့သည် ကျောက်တိုင်နှစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ထိုကျောက်တိုင်များကိုချဉ်းကပ်သွားလျှင် ၎င်းတို့ထံမှ အလင်းရောင်ပေါက်ထွက်လာပြီး ထိုကျောက်တိုင်များသည် စတင်၍ လျှင်မြန်စွာကျုံ့သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့သည်ကျောက်စိမ်းပြားအရွယ်အစားသာရှိသော ကျောက်တိုင်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့လက်ထဲ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့က ထိုသေးငယ်သည့်ကျောက်တိုင်များက အဘယ်အရာ ဖြစ်သနည်းကို သတိပြုမိကြသည်။

သူတို့သည် ထိုစမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သောကြောင့် ရရှိသော ဆုလာဒ်ဖြစ်သည့် သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင် ဟုခေါ်သည်။

သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဆန္ဒကိုထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုဆီ၌ သံသရာစက်ဝန်း တစ်ရာပါရှိသည့် စမ်းသပ်မှုတစ်ကြိမ်ပါဝင်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုမျိုးသည် ရိုးရှင်းပုံပေါ်သော်လည်း၊ ၎င်း၏နက်နဲမှုက ပြင်းထန်သည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများသည် တူညီသောအတွေ့အကြံကို တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် သို့ သုံးကြိမ်လောက်အား ပြသနာမရှိဘဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။

သို့သော် ဆယ်ကြိမ်၊ အကြိမ်တစ်ရာ သို့ အကြိမ်တစ်ထောင်မှ အကြိမ်တစ်သောင်းဆိုလျှင်ကော?

တူညီစွာပင်၊ အနည်းငယ်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအပြင်၊ ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် သိသာစွာခံစားလိုက်ရသည်မှာ ထိုစမ်းသပ်မှုကိုဖြတ်ကျော်၍ သူတို့၏ သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင် ကိုရရှိပြီးနောက် သူတို့၏မူလဝိညာဉ်သည် ထွန်းတောက် လာပုံရကာ အရေးကြီးသော အဆင့်တက်ခြင်းနှင့် အကျိုးကျေးဇူးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမှန်တကယ်ပင်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့၏ မူလဝိညာဉ်ထဲမှ ဂယက်များက တည်ငြိမ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့၏မူလဝိညာဉ်၏ ထူးကဲသောတိုးတက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် တူညီသည့်တိုးတက်မှုမျိုးအား အနည်းငယ်ထပ်ရလျှင် ဗလာနယ်ပြန်အဆင့်သို့ ထိုးဖောက် ရာတွင် ကြုံရမည့် ဝိညာဉ်အတိဒုက္ခသည် စိန်ခေါ်မှုမဟုတ်တော့ပုံပေါ်ပါသည်။

မြစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရရှိသည့် ဆုလာဒ်သည် အမှန်တကယ် အနှစ်သာရရှိပါသည်။

သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည့် သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင်များကို ယူလိုက်နိုင်ခြင်းသည် သူတို့၏ဆရာနှင့် ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားသော ပျော်ရွင်မှုကို ရရှိစေလိမ့်မည်။

အဆုံးတွင် သည်းခံခြင်းနှင့် မူလဝိညာဉ်၏အင်အားကိုသန်မာစေရန် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ဤသို့သော ရတနာမျိုးသည် ကောင်းကင်ဘုံရေတံခွန်ဂိတ်တွင်ပင် အလွန်ရှားပါးပါသည်။

ဖန်းနန်းချွမ်နှင့် ယောင်အန်းရွေ့တို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ရောက်သွားကြောင်းမသေချာကာ သူတို့အဆင်ပြေမပြေလည်း မသေချာပေ။

ထိုအတွေးဖြင့် စုံတွဲသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

အောက်သို့ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ယောင်အန်းရွေ့တို့သည် စက်ဝန်းထဲတွင်ပင် လည့်ပတ်နေသေးကာ သူတို့၏မျက်လုံးများသည် ရူးသွပ်နေပုံရပြီး သူတို့၏ဝိညာဉ်သည် ပြိုကွဲခါနီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

သူတို့အားချက်ခြင်းနိုးထစေရန် လိုအပ်ပါသည်။

မဟုတ်လျှင် ထိုအခြေအနေတွင်ပင် ဆက်ဖြစ်နေလျှင် သူတို့အား လုံးဝစိတ်ဝိညာဉ်ပြိုကွဲသောအဆင့်သို့ ရောက်သွားစေမည်ဖြစ်ကာ သူတို့၏မူလဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးသွားစေမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင်ကိုယူထုတ်လာကာ သူတို့၏မိတ်ဆွေများအပေါ် ထွန်းတောက်စေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ယခင်က ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်းနှင့် ရူးသွပ်ခြင်းသည် တည်ငြိမ်လာကာ သူတို့၏ မျက်လုံးသည် ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့အားတွေ့လျှင် သူတို့၏မျက်နှာများသည် တောက်ပသွားကာ ဝမ်းသာ၍ စိတ်ချသွားကြသည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကျန်း၊ စီနီယာ အစ်မ ရှန်း။”

“အခုဘယ်လိုခံစားနေရလဲ?” ကျန်းချန်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

သူတို့၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ဖန်းနန်းချွမ်နှင့် ယောင်အန်းရွေ့တို့သည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ခါပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ အခုအဆင်ပြေသွားပြီလို့ခံစားရတယ်။ ဒါမဲ့ အခုက..”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြံကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး သူတို့၏မျက်နှာများသည် ယာယီ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

“ဒါနဲ့၊ စီနီယာအစ်ကိုကျန်း၊ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မရှန်းတို့ကော ဘယ်လိုနေလဲ? အဆင်ပြေရဲ့လား? ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လိုတွေ့တာလဲ?”

သူတို့၏မေးခွန်းကိုကြားလျှင် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် ဘာမှဖုံးကွယ်မထားပဲ ပြောပြလိုက်သည်။

ဖန်းနန်ချွမ်နှင့် ယောင်အန်းရွေ့တို့သည် အစ၌ အံ့ဩနေကာ ပြီးနောက် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကျန်း၊ စီနီယာအစ်မ ရှန်း၊ အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီစမ်းသပ်မှုကနေ ဆုလာဒ်ရရှိခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား?”

“မှန်တယ်။”

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည်ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏လက်ထဲမှ သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင်ကို ပြလိုက်ကြသည်။

“အဲ့တာက တကယ်ပဲ သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင်ပဲ။ အံ့ဩစရာပဲ။

အခုကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းမှာ ဆန္ဒကိုထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မူလဝိညာဉ်သန်မာစေနိုင်တဲ့ ရတနာရှိပြီ။”

သူတို့၏အမူအရာများသည် သူတို့သည် အရင်က သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင်ကို ကြားဖူးသည်ကို ဖော်ပြနေကာ ကျန်းနှင့် ရှန်းတို့၏သိချင်စိတ်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

ယောင်အန်းရွေ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကျန်း၊ စီနီယာအစ်မရှန်း၊ ရှင်တို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကျွန်မတို့ရဲ့ အမျိုးမျိုးသောဂိုဏ်းတွေနဲ့ မိသားစုတွေက မြစ်တစ်ထောင်လျို့ဝှက်နယ်မြေက ရတနာတွေအချို့ အကြောင်းကို ခန့်မှန်းနားလည်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အချို့ရတနာတွေက နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာတွေမှာပုန်းကွယ်နေတာကြောင့် သူတို့ကိုမရနိုင်ရင် သူတို့ရဲ့ သဘာဝကို အတိအကျမဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး။

ဒါအပြင် စမ်းသပ်မှုအတွင်း ကျွန်မတို့ရဲ့ သေချာတိကျတဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ အသိပညာတွေ ရှိနိုင်မှသာ စမ်းသပ်မှုရဲ့စည်းမျဉ်းကို သိနိုင်မှာပါ။ ရှင်တို့ရလာတဲ့ သံသရာကင်းလွတ်ခြင်းကျောက်တိုင် လိုမျိုးပေါ့။

ပုံမှန်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က ဒီစမ်းသပ်မှုအတွင်း အချို့ကိစ္စတွေကို ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့ရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့စိတ်က ဒါနဲ့ပက်သက်ပြီးအတွေးတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘူး။”

“ငါသိပြီ။”

ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် အံ့အားသင့်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ထိုစမ်းသပ်မှုမှ ကျင့်ကြံသူ၏စိတ်ထဲတွင် သေချာသောအတွေးတစ်ခု ထည့်ပေးနိုင်သည်ကို သတိမပြုမိကြပေ။

သို့ရာတွင် ပြန်ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေးနှင့် ဝေဖန်မှုများက ဤစမ်းသပ်မှုအတွင်း များစွာ သက်ရောက်မှုမရှိသွားပုံပေါ်ကာ ထိုအခြေအနေသည် သူတို့ရှင်းပြရန်ခက်ခဲပါသည်။

သို့သော် ထိုစုံတွဲသည် ထိုပုံမမှန်ခြင်းကို ပွင့်လင်းစွာဆွေးနွေးခြင်းမပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

နှောင့်နှေးမနေရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူတို့သည် လျှင်မြန်စွာပင် ဦးတည်ချက်ကိုရွေးကာ ရှေ့ဆက် သွားလိုက်သည်။

***