ဆန္ဒကို သယ်ဆောင်ခြင်း؟

ရောက်ပြီလား။ ဘာရောက်လာတာလဲ။

စပ်စုစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြေမွသွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသည်။

အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော ရွှေဝါရောင်မုန်ညင်းပန်းခင်းများသည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များဖြင့် ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ ကျယ်ပြန့်သောလယ်ကွင်းများသည် ဆိတ်သုဉ်းပျက်စီးနေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ပူးကပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေကြသည်။

ကောင်းကင်တွင် ကြီးမားသော ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး လူ့လောကကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ခြေသည်းလက်သည်းများပါသည့် လက်များသည် ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး၊ ဧရာမဘီလူးကြီးသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း မြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။

မြေကြီးတုန်ခါသွားပြီး၊ ပုပ်သိုးနေသော အသားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော တစ္ဆေသတ္တဝါများသည် သက်ရှိများကို မျိုချနေကြသည်။

ပြင်းထန်သောလေများသည် ဓားများကဲ့သို့ ခုတ်ထစ်နေပြီး၊ ကျောပေါ်တွင် အတောင်ပံပါသော သားရဲများသည် ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။

ခြေတစ်ဖက်တည်းရှိသော သားရဲများသည် မိုင်ထောင်ချီ ခုန်ပျံပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်ခါစေသော မိုးခြိမ်းသံဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်။

မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော နဂါးများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲစေပြီး နေ့နှင့်ညကို လှည့်ပြောင်းစေသည်။

ဤသည်မှာ တားဆီးမရနိုင်သော စွမ်းအား၊ စိတ်ပျက်အားငယ်စေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်တစ်ခုပင်။

အကယ်ဒမီနန်းတော်အတွင်း ပိတ်မိနေသော ချင်ဖုန်းသည် အရာအားလုံးကို ကြောင်ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး၊ သူ၏အတွင်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အားမလိုအားမရဖြစ်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်၊ ထိုအချိန်အထိ...

အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် အကယ်ဒမီမှ ခြေလှမ်းထွက်လာသည်။

"လူတွေက စာသင်တာ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ အမြဲပြောကြတယ်၊ ငါက နှစ်တစ်ရာကျော် စာသင်ခဲ့တယ်၊ ဒီအခိုက်အတန့်အတွက် နေ့ရောညပါ ကြိုးစားခဲ့တာ။"

စကားလုံးများသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ စွမ်းအားရှိပုံရပြီး၊ လောကရှိအရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် မြေပြင်ညီပေါ် လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်သွားသည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင်အလင်းသည် ပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး လှိုင်းများကဲ့သို့ လေးမျက်နှာရှစ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အဖြူရောင်အလင်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေနှင့်မိစ္ဆာများကို မျိုချလိုက်ပြီး၊ ဧရာမသားရဲများ၏ ခွာများကို လောင်ကျွမ်းစေကာ၊ ဧရာမနဂါးများ၏ တစ်လုံးတည်းသောမျက်လုံးများကို မျက်စိကွယ်စေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ၊ ချင်ဖုန်းသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်၊

"နတ်ဘုရားတွေ၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့ သူတော်စင်တွေ။"

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ ပွဲတော်ညကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်များတွင် ဖော်ပြထားသည့် အပိုင်းအစများပင်။

သူတော်စင်တစ်ပါး လေဟာနယ်ထဲသို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ၊ တစ္ဆေနှင့်နတ်ဘုရားအားလုံးသည် သူ၏ထက်ရှသောအစွန်းကို ရှောင်ရှားကြရသည်။

သို့သော်၊ ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ် အားပေးနေစဉ်၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်၊ ကောင်းကင်သည် အမည်မသိတည်ရှိမှုတစ်ခုကြောင့် စုတ်ပြဲသွားပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဖိအားကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခန့်ညားသောအသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊

"အချည်းနှီး ကြိုးစားနေတာပဲ။ မင်းလူသားမျိုးနွယ်ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ နှစ်တစ်ရာ၊ တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းလား။ ရလဒ်က ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသား၊ အချိန်ကွာခြားမှုပဲ ရှိတယ်။"

အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က ပြန်ပြုံးလိုက်သည်၊

"ဘာမှ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတာမရှိဘူး။ လူက ကံကြမ္မာကို အောင်နိုင်နိုင်တယ်လို့ ငါအမြဲယုံကြည်တယ်။"

စကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့်၊ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် ပြိုကွဲစပြုလာပြီး၊ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို မျိုချသွားပုံရသည်။

ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ သတ္တဝါက အော်ဟစ်သည်၊

"မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကိုသုံးပြီး ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့တံဆိပ်ကို ပြန်ဖန်တီးချင်နေတာလား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းသေသွားပြီးနောက်၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ဘယ်သူမှမကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ဘူး၊ ငါတို့က တံဆိပ်ပြန်ကျိုးပေါက်မယ့်နေ့ကို စောင့်နေရုံပဲ။ မင်းက လောကမှာ အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းအမှားတစ်ကွက် လျှောက်လိုက်ပြီ။"

"မင်းမှားတယ်။"

"ငါဘယ်မှာမှားသွားလို့လဲ။"

"လူသားမျိုးနွယ်က လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလောကမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ၊ လူသားမျိုးနွယ်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့အရိပ်အောက်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤစကားများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်လုံးများ၏ ထူးခြားသောစွမ်းရည်များ ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသောအဖြူရောင်အလင်းကို ဖြတ်၍၊ သူတော်စင်တစ်ပါး၏ ပုံရိပ်ယောင်က သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်သည်ကို သူမြင်လိုက်ရပြီး၊ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ ချင်ဖုန်းသည် ထိုသူတော်စင်က သူ့ကိုကြည့်နေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

ဘန်း!

နားကွဲမတတ်အသံနှင့်အတူ၊ အဖြူရောင်အလင်းသည် အကယ်ဒမီနန်းတော်အပြင်ဘက်ကမ္ဘာကို မျိုချသွားသည်။

ချင်ဖုန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အပြင်ဘက်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူသည် နတ်ဘုရားများ၊ မိစ္ဆာများနှင့် သူတော်စင်များ၏အရိပ်များကို မမြင်ရတော့ပေ။

လောကကြီးသည် ပျက်စီးနေပြီး အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

သို့သော်၊ ချင်ဖုန်းသည် မြေကြီးကိုဖောက်ထွက်လာသော မြက်ရိုင်းများနှင့် မီးလောင်ထားသော သစ်ငုတ်မှ အညွန့်နုများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတုန်လှုပ်နေစဉ်မှာပင်၊ သူ၏နောက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်ကြာကြာစောင့်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။"

ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခြံဝင်းထဲမှ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က သူ့ကိုခေါင်းညိတ်ပြရင်း ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတော်စင်؟"

ချင်ဖုန်း မယုံနိုင်ဖြစ်ပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

စကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့်၊ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်သည် အဖြူရောင်အလင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း လန့်သွားသည်။ သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားအသိကို အလျင်အမြန်အသုံးပြု၍ နတ်ဘုရား ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ အဖြူရောင်အလင်း ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို မတွေ့ခဲ့ပေ။

သို့သော်၊ သူ့ကိုအံ့ဩစေသည်မှာ၊ သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ နှလုံးသားကို မေးမြန်းခြင်း စင်မြင့်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သောရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်နှင့် ထူထပ်စွာပြည့်နှက်နေသော ကြယ်တာရာပုံရိပ်များသည် ယခင်ကထက် ပို၍တောက်ပနေသည်။

သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားအသိကို နတ်ဘုရားပင်လယ်မှ ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ခြံဝင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သဲမြေကဲ့သို့ ပျော်ဝင်စပြုလာသည်။

အကယ်ဒမီနန်းတော်အတွင်းမှ နှစ်တစ်ရာသည် အပြင်လောကတွင် နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းသောအချိန် ကုန်လွန်သွားသည်။

လူငယ်လီသည် ချင်ဖုန်း၏အခြေအနေကို အနည်းငယ်ကျေနပ်အားရနေသည်

"အဲ့ဒီလူ နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းပြီးနောက်၊ သူက လူငယ်ကနေ အဘိုးအိုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အခု ဒီအသိတရားမဲ့တဲ့ကောင်လေးက နံ့သာတိုင်နှစ်တိုင်ကြာအောင် အတွင်းထဲ ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ သူအခေါင်းထဲ ခြေတစ်လှမ်းချနှင့်နေလောက်ပြီ။"

မော့စီယဲ့က အေးစက်စက်မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး တစ်ခုခုပြောတော့မည်အပြု၊ သူ၏မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက်တွန့်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ အကယ်ဒမီနန်းတော်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသောကြောင့်ပင်။

ခြံဝင်းထဲမှ မြင်ကွင်းသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ဂိတ်တံခါးပင်လျှင် လူတိုင်း၏အံ့ဩတကြီးအကြည့်များအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုက လန်နင်ရွှမ်ကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်စေသည်

"သခင်လေး အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်း၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆင်းရဲသားလူငယ်များလည်း စိုးရိမ်သောမျက်နှာထားများ ပြသနေကြသည်။

"မော့ဆရာကြီး၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး အရင်က ဖြစ်ဖူးပါသလား။"

ထန်ဖေးက သူ၏အပြုံးကို ဖြည်းညင်းစွာဖိနှိပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

သူသည် မမျှော်လင့်ထားသောအရာများ ဖြစ်ပျက်ခြင်းကို မကြိုက်ပေ။

မော့စီယဲ့က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါအထဲဝင်ပြီး ငါ့သခင်လေးကို ရှာရမယ်။"

လန်နင်ရွှမ် အကယ်ဒမီထဲသို့ ပြေးဝင်တော့မည်အပြု၊ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်က သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်စောနေရတာလဲ။ လိုအပ်ရင် ငါလာခဲ့မယ်လို့ ငါပြောပြီးသားပဲ။"

ချင်ဖုန်းက လူအုပ်ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း!"

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က အော်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက အကယ်ဒမီထဲဝင်ရုံသာမက၊ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ပြန်ထွက်လာသည်။ သူဘယ်လိုမတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆပြောသည်၊

"သဘောတူညီချက်အရ၊ ခင်ဗျားအခု ကျွန်တော့်ကို အထောက်အထားလက်မှတ် ပေးသင့်ပြီ။"

မော့စီယဲ့က ငြင်းချင်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏စကားလုံးများတွင် ရှင်းပြမရနိုင်သော စွမ်းအား တစ်ခုရှိပုံရပြီး၊ သူပြောချင်သောစကားလုံးများကို သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားစေသည်။

အတွင်းစိတ်တွင်၊ သူတုန်လှုပ်သွားသည်၊ ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်မှ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ပဉ္စမအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော သူက လူငယ်တစ်ဦး၏စကားလုံးများဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်လား။

တုန်လှုပ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ကြီးမားသောရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထန်ဖေးကလည်း ဆရာ၏ပုံမှန်မဟုတ်သောအပြုအမူကို သတိပြုမိပြီး ချင်ဖုန်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ရှိချင်ဖုန်းသည် ယခင်ကနှင့်မတူတော့ဟု သူအမြဲခံစားနေရသော်လည်း၊ တိကျသော ကွာခြားချက်ကို သူထောက်ပြနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်ကိုသာ မထင်မရှားခံစားနေရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ပြင်းထန်သောလေတစ်ခု ရုတ်တရက်တိုက်ခတ်လာသည်။

လူတိုင်း အကယ်ဒမီနန်းတော်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မရေမတွက်နိုင်သောနှစ်များစွာ၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာထက်ပင် သက်တမ်းပိုရှည်သော အကယ်ဒမီနန်းတော်သည် လေထဲမှဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဗလာနတ္ထိကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ၊ ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသား ခုန်သွားသည်။ သူဒုက္ခရှာမိပြီလား။

ထန်ဖေးက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က နားလည်သွားသည်။

သူအော်ပြောလိုက်သည်၊

"မင်းက နိုင်ငံတော်တက္ကသိုလ်ရဲ့ အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးရဲတဲ့အထိ ရဲတင်းလှပါလား!"

လူငယ်သည် သူ၏စွပ်စွဲမှုများကို ဆက်လက်ပြောတော့မည်အပြု၊ မပြောမီမှာပင်၊ ချင်ဖုန်းက နေရာလွတ်သို့ ချက်ချင်းဦးညွှတ်ပြီး လေးစားစွာပြောသည်၊

"စီနီယာရဲ့လမ်းညွှန်မှုကို ဒီလူငယ်လေး အမြဲတမ်းမှတ်ထားပါ့မယ်။"

"စိတ်ချပါ၊ စီနီယာ၊ ဒီလူငယ်လေးက ခင်ဗျားရဲ့ဆန္ဒကို သေချာပေါက်ဆောင်ရွက်ပြီး၊ သင်ယူခဲ့တဲ့အရာတွေကို မြှင့်တင်ကာ၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ကမ္ဘာတစ်ခု ပြန်လည်တည်ဆောက်ခွင့်ပေးမှာပါ!"

"မော့ဆရာကြီး၊ ဒီ..."

လူငယ်က တံတွေးကိုအားကုန်မျိုချလိုက်ပြီး၊ ချင်ဖုန်းက အကယ်ဒမီနန်းတော်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသောအတွေ့အကြုံတစ်ခု ရရှိခဲ့နိုင်သည်ဟု ခံစားရကာ၊ ထပ်မံ၍စကားမပြောရဲတော့ပေ။

မော့စီယဲ့ကလည်း ချင်ဖုန်းနှင့် နေရာလွတ်ကြားမှ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို ကြည့်ရင်း မသေမချာဖြစ်နေသည်။