ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီ

သူတို့ကို ကြောက်အောင်လုပ်လိုက်တာလား။ ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ ကြည့်လိုက်ရာ မော့စီယဲ့နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပုံရသည်။

သူသည် သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်အနည်းငယ်ကို သုတ်ကာ၊ အဆက်မပြတ်ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ အဲ့ဒီမှာ တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တင်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤအမူအရာက မော့စီယဲ့နှင့် အခြားသူများကို ပို၍မသေမချာဖြစ်စေသည်။

ဒီလူငယ်လေးက အကယ်ဒမီမှာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့အတွေ့အကြုံတစ်ခုခု ရခဲ့တာလား။

"ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့..."

မော့စီယဲ့က စကားပြောတော့မည်အပြု၊ ချင်ဖုန်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊

"ကျေးဇူးပြုပြီး မော့ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်သဘောတူညီချက်အရ၊ ကျွန်တော့်ကို အထောက်အထားလက်မှတ်စာအုပ် ပေးပါ။ ကျွန်တော်က ရှေ့ကလူတွေရဲ့ ဆန္ဒတွေကို အမွေဆက်ခံပြီး သူတို့သင်ယူခဲ့တဲ့အရာတွေကို နောက်မျိုးဆက်တွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။"

ဤဖြောင့်မတ်သော အမူအရာသည် အမှန်တကယ် လေးနက်တည်ကြည်ပုံရသည်။

မော့စီယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊

"မင်းက အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးတော့ အထောက်အထားလက်မှတ်စာအုပ်ကို လိုချင်သေးတယ်၊ ဒါကတော့..."

သူစကားမဆုံးမီမှာပင်၊ ကြည်လင်သောကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါတစ်ခု မျှော်စင်မှ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အပြာရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် မထင်မှတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မော့စီယဲ့က အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊

"ယန်ချန်؟"

ရောက်လာသူမှာ ယန်ချန်ပင်!

ယန်ချန်သည် မျှော်စင်ရှိရာဘက်သို့ ပြန်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသည်။ အဲ့ဒီအရှက်မရှိတဲ့ စီနီယာရွှီက သူ့ကို ဒီနေရာကို ပို့ဆောင်ဖို့ တယ်လီပို့နည်းစနစ်ကို သုံးခဲ့ပြီးတော့ ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေသည်။ တကယ်ကို ယုတ်ညံ့တာပဲ!

သို့သော်၊ သူ၏စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ၊ အလုပ်ကိုတော့ လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ညီလေးကို အပြင်မှာ အနိုင်ကျင့်ခံရအောင် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

သူတည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊

"အကယ်ဒမီရဲ့ ပျက်စီးခြင်းက ကံကြမ္မာအရဖြစ်ပြီး၊ သူနဲ့ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ မော့ဆရာကြီးက ကတိတည်ပြီး သူ့ကို အထောက်အထားလက်မှတ်စာအုပ် ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဤထုတ်ပြန်ချက်က ရှိနေသူအားလုံးကို အံ့ဩသွားစေသည်။ ယန်ချန်က ဒီလူအတွက် တကယ်ပဲ ထပြောပေးနေတာလား။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ဒါက ဆရာ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ကိုယ်စားပြုနေတာလား။

မော့စီယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ လူငယ်၏မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ထန်ဖေးနှင့်ပတ်သက်လို့တော့၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် အတင်းဖန်တီးထားပုံရပြီး၊ သူ၏ညာဘက်လက်သီးကို လက်စအောက်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

"ဒါက ယန်ဆရာကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုတော့၊ ကျွန်တော်လည်း များများစားစားမပြောတော့ပါဘူး။"

သူပြောရင်း၊ မော့စီယဲ့က သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အထောက်အထားလက်မှတ်စာအုပ်ကို ချင်ဖုန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော်၊ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူထပ်ပြောသည်၊

"ဒါပေမဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှာ အလွတ်စာသင်ခန်းတွေ အခုမရှိဘူး။ မင်းသင်ချင်ရင်၊ တခြားနေရာရှာရလောက်မယ်။"

ယန်ချန်၏ မျက်ခုံးများ ဤစကားကိုကြားသောအခါ တွန့်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောသည်၊

"ပြဿနာမရှိပါဘူး။ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီက တောင်ပေါ်မှာဆောက်ထားတာ၊ သင်ကြားဖို့အတွက် ဒီကို အကြိမ်တိုင်းတက်လာရတာ တော်တော်အဆင်မပြေဘူး။ မော့ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် မဟာစာပေအကယ်ဒမီအပြင်ဘက်မှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စာသင်ခန်းတစ်ခန်း ဆောက်လို့ရမလား။"

မော့စီယဲ့က လျစ်လျူရှုစွာပြန်ဖြေသည်၊

"ဒါကတော့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စာသင်ခန်းအတွက် နေရာရှာတာကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဂရုစိုက်ရလိမ့်မယ်။ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီက မင်းကိုမကူညီဘူး။"

ရုတ်တရက်၊ မော့စီယဲ့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မသေမချာမေးလိုက်သည်၊

"စောင့်ဦး၊ မင်းက 'ရှာ' မယ့်အစား 'ဆောက်' မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလို့လား။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

မော့စီယဲ့က မဲ့ပြုံးပြုံးသည်၊ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ မြေဈေးနှုန်းများကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အရာရှိတစ်ဦး လက်သန့်ရှင်းစွာနေရင်တောင်၊ နှစ်အနည်းငယ်စုဆောင်းမှုမရှိဘဲ မြေဂရန်ဝယ်ဖို့ မတတ်နိုင်ပေ။

ဒါ့အပြင်၊ စာသင်ခန်းအတွက် လိုအပ်သောဧရိယာမှာ မသေးငယ်ဘဲ၊ လိုအပ်သောရန်ပုံငွေမှာလည်း သေချာပေါက် မနည်းပေ။ သူ့လိုလူငယ်တစ်ယောက်မှာ ဒီလောက်ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဘယ်လိုရှိနိုင်မည်နည်း။

မော့စီယဲ့က လျိုမိသားစုကို ဘာကြောင့်ထည့်မစဉ်းစားတာလဲ။

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။

စစ်တပ်က ငွေအများဆုံးသုံးစွဲသည်မှာ လူတိုင်းသိသည်။ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းများ၊ ရိက္ခာများနှင့် လူသစ်စုဆောင်းခြင်းအားလုံးသည် ငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင်၊ စစ်သားများသေဆုံးပြီးနောက် လျော်ကြေးမှာလည်း များပြားသောကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤကုန်ကျစရိတ်များကို နန်းတွင်းမှ အခြေခံအားဖြင့် ကျခံသော်လည်း၊ လျိုမိသားစုသည် သူတို့၏ ရက်ရောမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ စစ်သားများသေဆုံးပြီးနောက် နန်းတွင်းမှပေးသော ပင်စင်၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအပြင်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း များစွာကျခံကြသည်။

ဤကုန်ကျစရိတ်များအားလုံးပြီးနောက်၊ သူတို့မှာ ပိုလျှံသောငွေ ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က ချက်ချင်းပင် မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်၊ "ဒါက ရယ်စရာပဲ။ မင်းလစာကို တစ်သက်လုံးစုရင်တောင်၊ စာသင်ခန်းရဲ့ထောင့်တစ်ထောင့်တောင် ဆောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ၊ ချင်ဖုန်းက သူ့ကို သနားသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လူငယ်သည် ထိုသို့သောအကြည့်အောက်တွင် အတော်လေးမသက်မသာခံစားလိုက်ရသည်၊

"မင်းငါ့ကို ဘာလို့အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ။"

"ငါမင်းကို သနားလို့ပါ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက မင်းရဲ့စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေကို ကန့်သတ်ထားတယ်။"

"မင်းအဲ့ဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"စာသားအတိုင်းပဲ။"

ဤစကားဝိုင်းကိုကြားသောအခါ၊ ယန်ချန်က သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း၊ သူက ဘယ်လိုမသိဘဲနေမလဲ။ သူ၏ ကွဲပြားသော လေ့လာမှုများ အပြင် ထိုညီလေးသည် စီးပွားရေးတွင်လည်း ကောင်းစွာကျွမ်းကျင်သည်။

ဤညီလေး စုဆောင်းခဲ့သော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသည် အလွန်အမင်း ချမ်းသာသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် အထိ အံ့ဩဖွယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ရိုးရှင်းသောအကယ်ဒမီတစ်ခုက သူ့ကိုမစိုးရိမ်စေပေ။

ချင်ဖုန်းကလည်း ဤလူများကို အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိနေသောကြောင့်၊ သူသည် ဆင်းရဲသောမျိုးရိုးမှ လူငယ်တစ်စုထံသို့လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်၊

"မင်းတို့အားလုံး ဘယ်မှာနေကြလဲ။"

လူငယ်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏လိပ်စာများကို အားနည်းစွာ ထုတ်ဖော်ပြောပြကြသည်။

ရလဒ်များမှာ ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်များအတိုင်းပင်၊ ဤလူငယ်များသည် အများအားဖြင့် မြို့အပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် စာသင်တန်းတက်ရန် မြို့အပြင်မှ မြို့အတွင်းသို့ ခရီးသွားရသည်ကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင်၊ ဤကလေးများသည် နေ့စဉ်စောစောထရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့တွေးရင်း၊ ချင်ဖုန်းသည် သူတို့အတွက် အနည်းငယ်သနားမနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူတို့အတွက်သနားပြီးနောက်၊ သူသည် ကျေနပ်မှုတစ်ခုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျင့်ယန်မြို့မှ သကြားလုံးရောင်းသူ၏သားအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ရှေ့မှ ဤကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ အနာဂတ်သည် ဤကလေးများ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် သယ်ဆောင်သွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ငါနားလည်ပါတယ်။ သုံးရက်ကြာရင်၊ ငါမင်းတို့ကို အကယ်ဒမီရဲ့တည်နေရာကို အကြောင်းကြားမယ်။ အဲ့ဒီသုံးရက်အတွင်း၊ သူတို့ကိုဂရုစိုက်ပေးဖို့ ယန်ဆရာကြီးကို တောင်းဆိုပါ့မယ်"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်ရင်းပြောလိုက်သည်။

ယန်ချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်၊

"ရတယ်။"

"မင်းက သုံးရက်အတွင်းမှာ အကယ်ဒမီတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တယ်လား။ တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ!"

လီဟုအမည်ရသော လူငယ်က နောက်တစ်ကြိမ် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် တစ်ဖက်လူက စကားကြီးစကားကျယ်ပြောနေသည်ကို သေချာနေပြီဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ လူရွှင်တော်တစ်ဦး ဖျော်ဖြေနေသည်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်။

နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံမှ လက်မှုပညာရှင်များအတွက်၊ သုံးရက်သည် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုသည်။

တကယ်တော့၊ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံမှ လက်မှုပညာရှင်များ အားကုန်ထုတ်လုပ်ပါက၊ သူတို့သည် ရိုးရှင်းသောအကယ်ဒမီတစ်ခုကို တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ဆောက်လုပ်နိုင်သည်။

သုံးရက်ဟု ဖော်ပြရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ချင်ဖုန်းက ကျောင်းဆောက်လုပ်မှုကို အနည်းငယ် ပိုပြီး ပြည့်စုံစေချင်သောကြောင့်သာဖြစ်သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး၊ ကျောင်းသစ်သည် အတွင်းမြို့နှင့် အပြင်မြို့ လမ်းဆုံတွင် အချိန်မီ ပြီးစီးခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ဆောက်လုပ်ခြင်း၏ အားသာချက်မှာ ဆင်းရဲသောကျောင်းသားများသည် နေ့စဉ်စောစောထစရာ မလိုခြင်းပင်။

ကျောင်းသည် တော်တော်ကြီးမားပြီး လူရာပေါင်းများစွာ ဆံ့သော်လည်း၊ ချင်ဖုန်း၏ကျောင်းသားများမှာ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ ဆင်းရဲသားကျောင်းသား ရှစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်များအတိုင်းပင်။ ဤကျောင်းကို ဆောက်လုပ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆင်းရဲသောကျောင်းသားများအတွက် အနာဂတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူ၏ကျောင်းနာမည်က ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီ!

ဟန်ကျစ်နှင့် အခြားလူငယ်များသည် အသစ်စက်စက်ကျောင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့သည် ထိုသို့သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် စာသင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ကြသလို၊ သူတို့ကိုသင်ကြားပေးသော ဆရာမှာ သူတို့လေးစားရသော အစ်ကိုကြီးဖြစ်သည်။

အခုတော့ သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆရာချင်ဟု ခေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ကျောင်းရှေ့တွင်ရပ်ရင်း၊ ချင်ဖုန်းသည် လူငယ်တစ်စုကိုကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံမှ လူများကို အကြိမ်များစွာ သင်ကြားခဲ့သော်လည်း၊ ကလေးတစ်စုကို သင်ကြားခြင်းမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူ သူတို့ကို ဘာသင်ပေးရမည်ကို အမှန်တကယ် မသိပေ။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်၊ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

သူသည် စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး၊ ၎င်းပေါ်တွင် စုတ်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ တစ်ခဏအတွင်း၊ မင်စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လူငယ်များ မြင်လိုက်ရသည်မှာ "ကောင်းကင်ဘုံက လူတစ်ဦးတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့တာဝန်တွေပေးအပ်တော့မယ်ဆိုရင်၊ အရင်ဆုံး သူ့ရဲ့စိတ်နှလုံးကို စမ်းသပ်တယ်၊ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲစေတယ်၊ သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆာလောင်စေပြီး၊ သူ့ရဲ့အရင်းအမြစ်တွေကို ကုန်ဆုံးစေတယ်။ သူ့ရဲ့အစီအစဉ်နဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို နှောင့်ယှက်ပြီး ဒုက္ခဆင်းရဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်စေတယ်။ အဲ့ဒီအခါမှသာ၊ တစ်ချိန်က မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ထင်ခဲ့တဲ့အရာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ ကြံ့ခိုင်မှုကို မွေးမြူနိုင်ပြီး၊ စိန်ခေါ်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိကာ၊ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို မြှင့်တင်နိုင်မှာဖြစ်တယ်။"

"ဒါက မင်းတို့ကို ငါသင်ပေးမယ့် ပထမဆုံးသင်ခန်းစာပဲ!"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။