သူတော်စင်တစ်ပါး၏ ကြွင်းကျန်သောဝိညာဉ်

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အထူးသဖြင့် "ကောင်းကင်ဘုံက ဤပုဂ္ဂိုလ်အပေါ် ကြီးကျယ်သောတာဝန်ပေးအပ်တော့မည်" ဟူသော စကားရပ်သည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏စိတ်နှလုံးကို ထိခတ်စေကာ မျက်ရည်များပင် စီးကျစေခဲ့သည်။

ယခင်က သူတို့တွင် သူတို့၏သားသမီးများ သိုင်းပညာသင်ယူခြင်း သို့မဟုတ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း စောစီးစွာ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဤလောကတွင် ရှင်သန်ရန်အခွင့်အရေးရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီသည် စာပေသင်ကြားလိုသော နိမ့်ကျသည့် နောက်ခံမှလာသူများအတွက် နေရာကောင်းတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီနှင့်အတူ အခြေအနေများပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ စာပေသူတော်စင်၏လမ်းကြောင်းသည် နိမ့်ကျသည့်နောက်ခံမှ ကလေးများ အတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီရှိ ကျောင်းသားအရေအတွက်သည် အကယ်ဒမီ တစ်ခုတည်းတွင် နေရာမဆံ့တော့သည့်အထိ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဤသည်ကလည်း ချင်ဖုန်းကို မနက်မှညအထိ သင်ကြားစေပြီး နားချိန်မရှိဖြစ်စေသည်။

အလွန်ပင်ပန်းသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ ထိုကျောင်းသားများ ရေမြှုပ်ကဲ့သို့ အသိပညာများကို စုပ်ယူနေသည်ကိုမြင်ရသောအခါ သူ၏ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး တန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူဆက်မခံနိုင်တော့သည့် အချိန်များလည်းရှိပြီး ထိုအခါများတွင် ကျောင်းသားများကို အကယ်ဒမီ၏စာအုပ်စင်များပေါ်မှ စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုရွတ်ဆိုစေသည်။

ညအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် အလုပ်များသောနေ့တစ်နေ့အပြီး ချင်အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်အသိကိုချဲ့ထွင်ကာ ကောင်းကင်သို့ကြည့်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်များသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုများပြားနေပုံရသည်။

ထို့အပြင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင်တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းကိုထုတ်လွှတ်သည့် အဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်များစွာရှိပြီး ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ခက်ခဲစေသည်။

အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးအချက်မှာ ဤအဖြူရောင်ကံကြမ္မာကြယ်များသည် သူ၏ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းရန်မလိုအပ်ဘဲ၊ ၎င်းတို့သည် အလိုအလျောက်စွမ်းအင်ကိုဆွဲယူပြီး ကံကြမ္မာကြယ်များ၏ပုံရိပ်ကိုဖွဲ့စည်းရန် နတ်ဘုရားပင်လယ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားခြင်းပင်!

ထိုသို့သောအချိန်များတွင်၊ အဆက်မပြတ်ပုံရိပ်များသည် သူ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် ဆလိုက်ရှိုးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်သွားသည်။

အိမ်တွင်စောင့်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စစ်ပွဲမှပြန်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးကိုမြင်ပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

မိစ္ဆာသတ္တဝါများနှင့် တိုက်ပွဲများမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများသည် အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် သူတို့၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်အတူ ခွက်တိုက်သောက်သုံးနေကြသည်။

ဤလူများအားလုံးသည် ယမ်းမှုန့်၏ကောင်းချီးကို ခံစားခဲ့ရသူများဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သင်ယူခဲ့သည့်အရာများကို မိဘများနှင့်အတူ မျှဝေနေသော ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများလည်းရှိသည်။

လူငယ်တစ်ဦးသည် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ငှားရမ်းလာသော စာအုပ်များကို ညနက်သည်အထိ ဖတ်ရှုနေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်တို့မှာ ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများအားလုံးဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်သည်။ သူလုပ်ခဲ့သည့်အရာအားလုံး အချည်းနှီးမဖြစ်သည်ကို သူသိသည်။

သူသည် သူ၏ဝိညာဉ်အသိကိုအသက်သွင်း၍ နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်၏ တိမ်ပင်လယ်သည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

အကယ်ဒမီနန်းတော်တွင် သူကုန်ဆုံးခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း၊ အချိန်ကုန်လွန်မှုသည် အမှောင်အမြင်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ သူဖတ်ခဲ့သောစာအုပ်များသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ထိုစာအုပ်များမှ စာပေချီစွမ်းအင်သည် သဘာဝအတိုင်း နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ပင်လယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီခရီးစဉ်သည် နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း၊ သူ၏စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေပြီး သူ၏အသိပညာကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အားသာချက်များသည် အားနည်းချက်များထက် သာလွန်သည်။

သို့သော် သူတော်စင်၏အရိပ်သည် အဖြူရောင်အလင်းအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲပြီး သူ၏နဖူးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းက သူ့ကိုမသေမချာဖြစ်စေသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုအဖြူရောင်အလင်း ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို သူရှာမတွေ့သေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့်မိစ္ဆာများ ဆင်းသက်လာသည့်မြင်ကွင်းများနှင့် လောကကိုကြီးကြပ်နေသော သူတော်စင်၏ပုံရိပ်တို့သည် ချင်ဖုန်းကို ဆက်လက်အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည်။

ကောင်းကင်အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောသတ္တဝါပြောခဲ့သော စကားလုံးများသည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူတော်စင်သည် အထက်မှသတ္တဝါများ ဆင်းသက်လာခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတံဆိပ်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရန် သူ၏အသက်ကို စတေးနေသည်။

ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတံဆိပ်သည် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာရှည်နိုင်မည်လော။

တံဆိပ်ကျိုးပေါက်ပြီး ဤလောကတွင် သူတော်စင်များမကျန်တော့သည့်အခါ၊ နတ်ဘုရားများနှင့်မိစ္ဆာများကို မည်သူတားဆီးနိုင်မည်နည်း။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်တည်ရှိမှုကို မည်သူခုခံနိုင်မည်နည်း။

ထိုနေ့ရောက်လာသောအခါ၊ ၎င်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အချိန်အတော်ကြာစဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့ဘာသာသူ ရယ်မောလိုက်သည်၊

"အချိန်ကာလမြစ်ရေစီးကြောင်းမှာ၊ မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ထူးချွန်သူတွေ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လောကကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ သူတော်စင်ပြောသလိုပဲ၊ ဒီလောကမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး။"

"လက်ရှိမဟာချန်တိုင်းပြည်မှာ၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၊ နတ်စစ်သူကြီးဆယ့်နှစ်ဦးနဲ့ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦး၊ ပြီးတော့ သေမှာကိုမကြောက်၊ သေခြင်းကိုမကြောက်တဲ့ အဲ့ဒီစစ်သားတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်။"

"သူတို့ထဲမှာ သူတော်စင်တည်ရှိမှုမရှိနိုင်ပေမယ့်၊ လူသားမျိုးနွယ်က မျှော်လင့်ချက်မမဲ့သေးဘူး။"

"မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ထူးချွန်တဲ့လူတွေရှိတယ်၊ သူတို့က ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လမ်းပြခဲ့ကြတယ်၊ ကျွန်တော်အလွန်လေးစားမိပါတယ်။"

အသံတစ်ခုသည် ဗလာအခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လန့်သွားသော ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန်ထရပ်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်သည်၊

"ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူစကားပြောနေတာလဲ။"

ဘယ်သူမှမဖြေ။

သူတံတွေးတစ်လုပ်မျိုချလိုက်သည်။ အသံက သူ့ကိုအမြဲတမ်း ရင်းနှီးသလိုခံစားရစေပြီး၊ 'ငါ' ဟု မိမိကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း။ ဤသည်မှာ အကယ်ဒမီ၏အမှောင်အမြင်ထဲမှ သူတော်စင်၏အသံနှင့် တထပ်တည်းတူညီနေသည်မဟုတ်လော။

ချင်ဖုန်း တုံ့ဆိုင်းနေပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊

"သူတော်စင်၊ ခင်ဗျားလား။"

အဖြူရောင်၊ မထင်မရှားပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချင်ဖုန်း၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏အသိစိတ်ကို နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ပုံရိပ်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထိုးလိုက်ရာ၊ မှိန်ဖျော့သောရွှေရောင်အလင်းဖြင့် ရောယှက်နေသော နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်၏ မျက်နှာပြင်သည် ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး၊ ရွှေရောင်စာလုံးများသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအတွက် နှလုံးသားတစ်ခုတည်ဆောက်ရန်၊ သက်ရှိသတ္တဝါတို့၏ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ရန်၊ ရှေးသူတော်စင်တို့၏ ပညာအမွေကို ဆက်ခံရန်၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဆောင်ကျဉ်းပေးရန်။"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ မင်းရဲ့ပါရမီတွေနဲ့ဆိုရင်၊ မင်း ပဉ္စမအဆင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်ကို မဝင်ရသေးတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေက အရမ်းကြီးမားတာပဲ။"

ဤအဖြူရောင်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ချင်ဖုန်းသည် သူတော်စင်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် စိမ့်ဝင်နေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"သူတော်စင်၊ ခင်ဗျားမသေဘူးလား။"

"သူတော်စင်လား။ အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေက ငါ့ကိုအဲ့လိုခေါ်ကြတာလား။ ဒီလောကမှာ သူတော်စင်တွေမရှိဘူး၊ ငါက ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။"

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က မီးခိုးအဖြစ် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ မင်းအခုမြင်နေရတာက အချိန်မရွေးပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ ကြွင်းကျန်တဲ့ဝိညာဉ်တစ်စပဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤစကားများကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အကယ်ဒမီ၏ အမြင်တွင် သူတော်စင်က လူသားမျိုးနွယ်အတွက်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတံဆိပ်ကို အားကောင်းစေရန် မိမိသဘောအလျောက် စတေးခဲ့သည်ကို သူရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့ရသည်။

ဤသို့သော မြင့်မြတ်သောအကြောင်းတရားသည် အမှန်တကယ် လေးစားဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ငါ့ရဲ့ကြွင်းကျန်တဲ့ဝိညာဉ်က ရိုးရှင်းတဲ့တဲအိမ်လေးထဲမှာ ထာဝရတံဆိပ်ခတ်ခံထားရလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ မင်းရဲ့ပေါ်ပေါက်လာမှုက ငါ့ကိုခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တဲ့အထိပဲ။"

"ရိုးရှင်းတဲ့တဲအိမ်လေးလား။ အဲ့ဒါ အကယ်ဒမီနန်းတော်ပါ။"

"ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ဘယ်သူမှ အကယ်ဒမီရဲ့စိတ်ဓာတ်စမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်နိုင်လို့ ခင်ဗျားအပြင်မထွက်နိုင်ခဲ့တာ များလား။"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"စိတ်ဓာတ်စမ်းသပ်မှုလား။"

အဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ်မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊

"ငါက ရိုးရှင်းတဲ့တဲအိမ်လေးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စာဖတ်ပြီး စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါက တဲအိမ်လေးကို စွန်းထင်းစေပြီး၊ နေရာလွတ်ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီမှာစာဖတ်တာက ခဏတာအိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ၊ အတွင်းထဲမှာ နှစ်တစ်ရာ၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ တစ်ခဏလေးပဲ။"

"ဒါက အနာဂတ်စာဖတ်သူတွေကို ငါ့ရဲ့တဲအိမ်လေးထဲဝင်ပြီး ငါ့အသိပညာအားလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း သင်ယူနိုင်စေဖို့ပဲ။"

"အာ။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်၊

"ဒီလိုကိုး!"

သူတော်စင်၏ရည်ရွယ်ချက်များမှာ မြင့်မြတ်သော်လည်း၊ ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ အထီးကျန်ခြင်း၊ စာအုပ်များသာ အဖော်ပြု၊ အသက်ရှူခက်လောက်အောင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ဒါက သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အရာလား။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ သူ၏စိတ်ဓာတ်သည် လုံလောက်စွာခိုင်မာပြီး၊ သူသည် သူ၏အတွင်းမှ နှလုံးသားကို မေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက၊ ချင်ဖုန်း အရှက်ရသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ကြွင်းကျန်တဲ့ဝိညာဉ်က မင်းနဲ့အတူ အေးစက်တဲ့တဲအိမ်လေးကနေ ထွက်ခွာနိုင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့၊ ငါမင်းဆီက ရင်းနှီးတဲ့ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါတစ်ခုကို ခံစားမိလို့ပဲ" အဖြူရောင်တစ္ဆေပုံရိပ်က ထပ်ပြောသည်။

"ရင်းနှီးတဲ့ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါလား။"

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ကြွင်းကျန်တဲ့ဝိညာဉ်ကို ယူဆောင်သွားတာ မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေပဲ။"