ပထမမူလချီစွမ်းအင်

ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ့အတွက်၊ သူ၏မျက်လုံးများ၏ အထူးစွမ်းရည်များသည် လိမ်လည်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ထူးခြားသောမျက်လုံးများနောက်ကွယ်မှ ထူးဆန်းသောအကြောင်းရင်းများကို သူအမြဲတမ်း နားလည်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် မရေမတွက်နိုင်သော စာအုပ်များကို ဖြတ်သန်းဖတ်ရှုခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့်စာအုပ်ကမှ သူ၏ထူးခြားသောမျက်လုံးများအကြောင်း တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပေ။

ထို့နောက် အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောဆိုသည်။

"ရှုပ်ထွေးမှု၏အစတွင်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမရှိ၊ နေနှင့်လမရှိခဲ့ပေ။ ရောနှောပေါင်းစပ်နေသော အရာတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမတိုင်မီ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို ပထမမူလချီစွမ်းအင်ဟု ခေါ်သည်။"

"ဗလာနတ္ထိမှ တာအိုပေါ်ထွက်လာပြီး ယင်နှင့်ယန်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ယင်နှင့်ယန်တို့ပေါင်းစပ်ကာ သုံးပါးကိုယ်ထည်ကို ဖွဲ့စည်းပြီး၊ သုံးပါးကိုယ်ထည်မှ အရာခပ်သိမ်းကို မွေးဖွားခဲ့သည်။"

"ပထမမူလချီစွမ်းအင်သည် အရာအားလုံး၏ မူလအစဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ လောက၏ပြောင်းလဲမှုများနှင့်အတူ၊ ဤပထမမူလချီစွမ်းအင်သည် ပုံစံအမျိုးမျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လောကတစ်ခွင်လုံးတွင် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။"

"သို့သော်၊ အချို့သောပုဂ္ဂိုလ်များသည် မွေးရာပါပါရမီများကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး၊ ပထမမူလချီစွမ်းအင်သည် သူတို့နှင့်အတူ မွေးဖွားလာကာ၊ သူတို့၏သွေးနှင့်အသားထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး၊ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးခြားသောစွမ်းရည်များအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။"

"ငါမမှားဘူးဆိုရင်၊ မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက စုစည်းနေတဲ့ ပထမမူလချီစွမ်းအင်ရဲ့ ပေါ်ထွက်မှုပဲ။"

ချင်ဖုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်၊ သူ၏မျက်လုံးများ ဆန်းကြယ်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဤပထမမူလချီစွမ်းအင်ဟုခေါ်သော အရာကြောင့်ပင်။

'ဒါပေမဲ့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ သူတော်စင်ပြောသည့်အတိုင်းဆိုလျှင်၊ ပထမမူလချီစွမ်းအင်က မွေးဖွားကတည်းက သွေးသားထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ။ ဘာလို့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ဘာလက္ခဏာမှမပြဘဲ ငါကူးပြောင်းလာမှ ပေါ်လာရတာလဲ။'

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူမေးချင်သော်လည်း၊ သူကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးဖြစ်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်သွားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်၊ သူ၏စပ်စုစိတ်ရှိနေသော်လည်း၊ သူသွားကြိတ်ပြီး မေးခွန်းကို မျိုချလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ စီနီယာ၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။"

အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့လိုက်ပြီး၊ တစ်ခုခုကို သတိရနေဟန်ဖြင့် "ငါ့နာမည်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားတယ်။ ငါမင်းကိုပြောရင်တောင်၊ မင်းအသံထွက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ရွှမ်းယီလို့ပဲခေါ်ပါ။"

"ဒါဆို ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို စီနီယာရွှမ်းလို့ ခေါ်ပါ့မယ်။ စီနီယာရွှမ်းမှာ အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေကို ယုံကြည်အပ်နှံချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်တွေများ ရှိပါသလား။ ကျွန်တော့်စွမ်းရည်တွေက အကန့်အသတ်ရှိပေမယ့်၊ စီနီယာအတွက် နှိမ့်ချတဲ့ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ရိုးသားသောဆန္ဒကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရွှမ်းယီ၏အရိပ်သည် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး အနည်းငယ်အားနည်းသွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ၊ ချင်ဖုန်းသည် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတော်စင်တစ်ပါး၏ ကြွင်းကျန်သောဝိညာဉ်သည် ဤလောကတွင် အချိန်တိုလေးသာ ကျန်တော့ပုံရသည်။

စီနီယာရွှမ်း မိမိကိုယ်ကိုစတေးကာ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများနှင့်မိစ္ဆာများကို တွန်းလှန်ခဲ့သော်လည်း၊ နာမည်တစ်ခုပင်မကျန်ဘဲ သူတော်စင် ဘွဲ့သာချန်ထားခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် မသက်မသာမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့။

အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြောသည်၊

"လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအကြောင်း ငါ့ကိုပြောပြပါ။"

သူ၏ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးထဲသို့ ပျော်ဝင်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း စီနီယာရွှမ်းသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ကံကြမ္မာကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသားသည် လေးစား ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ဆက်လက်ပြန်ပြောပြသည်၊ သူစကားမဆုံးမီ စီနီယာရွှမ်း၏ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ စီနီယာရွှမ်းသည် စကားလုံးတိုင်းကို ကြားသည်အထိ ဇွဲရှိခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်။"

ရွှမ်းက စကားလုံးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်ရာ၊ ကြည်လင်သောအသံတစ်ခု ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရှေးခေတ်က လူသားမျိုးနွယ်သည် အားနည်းပြီး ကျင့်ကြံနည်းစနစ်များမှာ မပြည့်စုံခဲ့ပေ။

လူအနည်းငယ်သာ သူနှင့်တူညီသောစွမ်းအားရှိပြီး အစွမ်းထက်သောမိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများကို တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်၊ ချင်ဖုန်း၏ဇာတ်လမ်းထဲတွင်၊ ရွှမ်းယီသည် လူသားမျိုးနွယ်၏အနာဂတ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပုံ ရသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတံဆိပ်များ နောက်တစ်ကြိမ်ကျိုးပေါက်ခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများ လောကတွင်မရှိတော့လျှင်ပင်၊ လူသားမျိုးနွယ်သည် တိုက်ခိုက်ရန်စွမ်းအား ရှိနေဦးမည်!

သူမထွက်ခွာမီ သူမြင်ချင်ခဲ့သည့်အရာမှာ ဒါမဟုတ်လော။

"ကောင်းတယ်" ဟူသော စကားလုံးကျဆင်းသည်နှင့်၊ ရွှမ်းယီ၏ပုံရိပ်သည် တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေသော ပိုးစုန်းကြူးကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ၊ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။

စီနီယာရွှမ်းသည် သူ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပြီးဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ဝိညာဉ်၏နောက်ဆုံးစွမ်းအား ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့်၊ သူလောကတွင် ဆက်လက်မတည်ရှိနိုင်တော့သည်ကို သူနားလည်သည်။

နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချင်ဖုန်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုသည်၊

"စီနီယာရွှမ်း၊ စိတ်ချလက်ချ ထွက်သွားပါ။ မိစ္ဆာတွေနဲ့နတ်ဘုရားတွေ လောကကိုပြန်လာရင်တောင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒါကိုကျော်လွှားဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာပါ။"

စကားလုံးများ ကျဆင်းသည်နှင့်၊ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက်အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ထွက်သွားမယ်؟ ဘာကိုထွက်သွားမှာလဲ။"

ဟင်؟

ချင်ဖုန်း သူ၏နားများကိုမယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ၊ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟုယူဆရသော စီနီယာရွှမ်းသည် အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာ... ကျွန်တော်က စီနီယာရွှမ်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကုန်သွားလို့ ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစောပိုင်းက အဲ့လိုပြောခဲ့တာကိုး။"

"ငါ့ရဲ့ကြွင်းကျန်တဲ့ဝိညာဉ်က အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေထဲက ပထမမူလချီစွမ်းအင်ကို ငါသုံးနေသရွေ့၊ ငါနောက်ထပ်နှစ်တစ်ရာ ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ့ရဲ့ရိုးရှင်းတဲ့တဲအိမ်လေးကနေ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တာ။"

"နှစ်တစ်ရာ؟ ဒါက ကျွန်တော့်အသက်ထက်တောင် ရှည်တာပဲ။ အစောပိုင်းက ခင်ဗျားလှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ခံစားချက်တွေကို မြန်မြန်ပြန်ပေးစမ်းပါ။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်ခွံများ တွန့်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ကြွင်းကျန်တဲ့ဝိညာဉ်က တကယ်ကို အားနည်းလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါအချိန်မရွေး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ငါအစောပိုင်းက မပေါ်လာခဲ့တာ။"

စကားလုံးများ ကျဆင်းသည်နှင့်၊ အဖြူရောင်ပုံရိပ်ယောင်က လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ၊ ကြည်လင်သော အဖြူရောင်အလင်းပုလဲလုံးတစ်လုံး နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မင်းငါ့ကိုရှာချင်ရင်၊ ဒီအဖြူရောင်ပုလဲလုံးကို ထိလိုက်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါပေါ်လာလိမ့်မယ်။"

ဤစကားများကိုပြောပြီးနောက်၊ ရွှမ်းယီ၏ပုံရိပ်ယောင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နေရာတွင် လွင့်မျောနေသော အဖြူရောင်ပုလဲလုံးတစ်လုံးသာ ကျန်ခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ချင်ဖုန်း၏အသိစိတ်သည် နတ်ဘုရားပင်လယ်မှ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လျိုကျန့်လီသည် လက်ဖက်ရည်အစုံဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း ရှင်က အကယ်ဒမီမှာ မနက်ကနေညအထိ သင်ကြားနေရတယ်လို့ နင်ရွှမ်ဆီက ကြားတယ်။ ဒါကြောင့် ရှင့်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး အထူးဖျော်ပေးထားတယ်"

လျိုကျန့်လီက သူမ၏နားဘေးမှဆံပင်ကို သပ်တင်ရင်း နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ်ဟလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူပြီး၊ အသက်ဖြင့်မှုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ သောက်သုံးလိုက်သည်။

သူ၏အတွေးများသည်လည်း ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်၊

"အခု ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှာ ကျောင်းသားတွေ ပိုများလာပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း တကယ်မနိုင်တော့ဘူး။"

သူဟောပြောချက်များ အလွန်အကျွံပေးခဲ့သောကြောင့်လောမသိ၊ ချင်ဖုန်း၏အသံသည် အနည်းငယ်ဝင်နေသည်။

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ဟန်တစ်စွန်းတစ်စဖြင့် နားထောင်နေသည်။

"ဘာလို့ သင်ကြားပေးဖို့ လူတွေထပ်မရှာတာလဲ။ အနန္တဓားဂိုဏ်းမှာ၊ တပည့်တော်တော်များများက သူတို့ရဲ့သက်ဆိုင်ရာတောင်ထိပ်က တောင်ထိပ်သခင်တွေဆီကပဲ သင်ယူကြတာမဟုတ်ဘူး။"

အင်း

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

ဟုတ်တယ် အပြင်လူက ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်တယ်။ သူဘာလို့ ဆင်းရဲသားပညာရှင် အကယ်ဒမီအတွက် ဆရာတွေထပ်ငှားဖို့ မစဉ်းစားမိတာလဲ။

သူချက်ချင်းထရပ်ပြီး၊ သူ့ဘေးမှ လျိုကျန့်လီကို ပွေ့ဖက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်၊

"မိန်းမ၊ မင်းတကယ်ပဲ ငါ့ကိုနိုးထစေခဲ့တာပဲ။"

လျိုကျန့်လီ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းသွားသည်။ သူတို့လက်ထပ်တာ အတော်ကြာပြီး လင်မယားဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမသည် ထိုသို့သောအချိန်များတွင် အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှ နူးညံ့မှုကိုတော့ ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

"ကျွန်မ ရှင့်ကိုကူညီနိုင်ရင် ပျော်ပါတယ်။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းတကယ်ပဲ ငါ့ကိုအများကြီးကူညီခဲ့တာ။"

သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုရှိသည်- သူတွင် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုရှိသော်လည်း၊ သင်ကြားရေးဝန်ထမ်းများကို ဘယ်မှာရှာရမည်ကို ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။

မဟာချန်မင်းဆက်သည် သိုင်းပညာကို ကိုးကွယ်ပြီး၊ စာပေတွင် မွေးရာပါအားနည်းကာ သင်ကြား နိုင်စွမ်းရှိသူများမှာမူ ပို၍ပင်နည်းပါးသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူသည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ထိုမျှလောက်လွယ်ကူမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မဟာစာပေအကယ်ဒမီတွင် မောက်မာသောလူများ အလွန်များပြားပြီး၊ သူတို့အများစုမှာ လီဟုအမည်ရသော လူငယ်ကဲ့သို့၊ အစွမ်းထက်ပြီး သြဇာကြီးသူများကို အထင်ကြီးလေးစားသူများ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့သောလူများကို ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီသို့ သင်ကြားရန်ခေါ်ဆောင်လာခြင်းသည် အကယ်ဒမီအတွက် ကောင်းချီးမဟုတ်ဘဲ၊ ဘေးဥပဒ်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ငါယုံကြည်စိတ်ချနိုင်ပြီး အကယ်ဒမီသို့ အောင်မြင်စွာခေါ်ဆောင်နိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိပါသလား။

ဤသို့တွေးရင်း၊ ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး၊ လူနှစ်ယောက်၏ပုံရိပ်များ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။