နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာခြင်း

အစပိုင်းတွင် ဖေးရွှင့်က အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ သူရှေ့မှ တစ်ဖက်လူက စစ်ရေးဗျူဟာအကြောင်း ပြောနေသည်မှာ သူ၏စွမ်းရည်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် စာကြောင်းအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ၏စိတ်ပြောင်းသွားသည်။

၎င်းတို့သည် ရိုးရှင်းသောစကားလုံးများဖြစ်သော်လည်း စစ်ရေးဗျူဟာ၏ အနှစ်သာရကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစွာ အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြနေသည်။

"တစ်က တာအို၊ နှစ်က ကောင်းကင်၊ သုံးက မြေကြီး..."

ဖေးရွှင့်က တီးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် ရတနာတစ်ခုကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်၊

"နောက်တော့ ဘာလဲ။"

ယန်ချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏တုံ့ပြန်မှုသည် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ခုနကပြောသွားသော စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက်နားထောင်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် စစ်ရေးဗျူဟာကို ကောင်းစွာမကျွမ်းကျင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို မထင်မရှား နားလည်သွားသည်။

ဖေးရွှင့်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ၊ ယန်ချန်ကလည်း စပ်စုနေသည်။

သို့သော်၊ ဤအရာအားလုံးကို စတင်ခဲ့သူသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်၊

"ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က ဟောပြောပွဲတွေ အရမ်းများသွားလို့ထင်တယ်၊ နည်းနည်းရေငတ်သလို ခံစားနေရတယ်။"

ဖေးရွှင့်က စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ချထားလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ၊ ယန်ချန်က စကားပြောတော့မည်အပြု၊ ညီလေးချင်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

'ဒါက ငါခုနကသောက်လိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ။'

ယန်ချန်၏မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာတစ်ခုရှိနေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူနောက်တစ်ကြိမ်ပြန်သုံးရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ဘာလို့ ဒီလက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်နည်းနည်းလေးပဲ ရှိနေရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချကာ၊ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဆွန်ဇူး၏ စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာကျမ်းဇာတ်လမ်းကို ထပ်မံရွတ်ဆိုပြလိုက်သည်။

ဖေးရွှင့်သည် အာရုံစူးစိုက်ထားပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အတွေးနက်နေကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"စစ်ပွဲ၏အနုပညာသည် လှည့်ဖြားခြင်းပင်" ဟူသော စကားရပ်ကိုကြားသောအခါ၊ သူသည် သူ၏ပုံမှန်ပုံရိပ်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ပြီးတော့ အော်ပြောလိုက်သည်၊

"ကောင်းတယ်! နောက်တော့ ဘာလဲ၊ နောက်တော့ ဘာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှ ဗလာဖြစ်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖေးရွှင့် နားလည်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ဖက်ရည်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ကို သက်သောင့်သက်သာ သောက်ပြီးနောက်၊ ချင်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောသည်၊

"ဒါပဲ။"

"ပြီးပြီလား။"

ဖေးရွှင့်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ပြီးသွားနိုင်မှာလဲ။ စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာကျမ်းက အခုမှ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့အပိုင်းကို ရောက်လာတာ။ မင်းငါ့ကို နောက်နေတာလား။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေပြီး ရှင်းပြသည်။

"တကယ်တော့၊ နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားပေးဖို့ ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီကို သွားရဦးမယ်။ အချိန်အလုံအလောက်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်တယ်။"

"မင်းဘယ်တော့ ပြီးမှာလဲ။ ငါမင်းကိုစောင့်နိုင်တယ်။"

"ခင်ဗျား တကယ်နားမလည်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။"

ချင်ဖုန်းက ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်သည်၊

"အနည်းဆုံး ညနေစောင်းအထိ ကြာလောက်တယ်။"

"အင်း၊ နည်းနည်းတော့ နောက်ကျနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါမင်းကိုရှာလိုက်မယ်။"

ဖေးရွှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

'ငါ့ရဲ့လက်ထဲကအကွက်ကို မချပြရင်၊ မင်းက ဟန်ဆောင်နေဦးမှာပဲထင်တယ်။'

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"တစ်နေကုန် အလုပ်များပြီးနောက်၊ စီနီယာဖေးကို ကျန်တဲ့စစ်ရေးဗျူဟာတွေ ရှင်းပြဖို့ ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်လိုလုပ် အင်အားရှိတော့မှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဝန်ကို ကူညီပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်စား တပည့်တွေကို သင်ကြားပေးနိုင်ရင်တော့၊ ဒါက ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

"စီနီယာဖေး၊ ကျွန်တော်ဆိုလိုတာကို သိတယ်မလား။"

ဖေးရွှင့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ သူဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ပြောသည်၊

"ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းရဲ့အကယ်ဒမီကို မင်းအတွက် သွားသင်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အတွက်ပဲ။ အဲ့ဒီနောက်၊ မင်းငါ့ကို စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာကျမ်းရဲ့ ကျန်တဲ့အပိုင်းကို သင်ပေးရမယ်။"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။

သူထိုသို့ပြောသော်လည်း၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင်၊ စီနီယာဖေးကို ခြောက်သွေ့အောင် မညှစ်ထုတ်ဘဲ၊ စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာကျမ်းကို အပြည့်အဝရှင်းပြရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏အမြင်တွင်၊ ဖေးရွှင့်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ဖက်သို့ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။

"စီနီယာယန်၊ စီနီယာဖေးက သဘောတူပြီးပြီ။ ခင်ဗျားကော ဘယ်လိုလဲ။"

ယန်ချန်က ထရပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်၊

"ငါဘယ်သူ့ကိုမှ လမ်းညွှန်ပြီး ဉာဏ်အလင်းမပေးရတာ အတော်ကြာပြီ။ လမ်းပြပါ။"

"နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူတို့သုံးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ထိပ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာသည် လေးစားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဖေးရွှင့်သည် ချင်ဖုန်း၏ နည်းဗျူဟာများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။ သူသည် ဟောပြောပွဲကို တစ်ကြိမ်နားထောင်ပြီးနောက်၊ စစ်ရေးကျမ်း၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ရရှိနိုင်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် အကြောင်းအရာအသစ်၏ အစိတ်အပိုင်းကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူကပင် "အသစ်ကိုနားလည်ရန် အဟောင်းကိုပြန်သုံးသပ်ပါ၊ အလျင်စလိုလုပ်ခြင်းသည် အောင်မြင်မှုသို့ မရောက်နိုင်" ဟု ပြောသေးသည်။

ဤနည်းဖြင့်၊ ယန်ချန်နှင့် ဖေးရွှင့်တို့သည် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီတွင် အမြဲတမ်းဆရာများ ဖြစ်လာကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏စည်းရုံးမှုဖြင့်၊ ယန်ချန်နှင့် ဖေးရွှင့်တို့သည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှ သူတို့၏ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအချို့ကိုပင် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ဤအရာအားလုံးပြီးနောက်၊ ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီရှိ ကျောင်းသားနှင့်ဆရာအရေအတွက် တိုးပွားလာပြီး၊ ၎င်း၏ကျော်ကြားမှုမှာလည်း မြင့်တက်လာသည်။

သို့သော် ဤသည်တို့မှာ အခြားအချိန်မှ ဇာတ်လမ်းများဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ "တော်ဝင်မြို့တော်က ကျင့်ယန်မြို့မှာတုန်းကလို နှင်းတွေကျမလားမသိဘူး။"

အခန်းထဲတွင်၊ ချင်ဖုန်းက ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ပြီး ညကောင်းကင်ကိုကြည့်ရင်း စိတ်ခံစားမှုဖြစ်နေသည်။

ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီ တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ သူသည် နေ့စဉ် အသိပညာစုပ်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်သော ကျောင်းသားများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူပင်ပန်းသော်လည်း၊ ပြည့်စုံမှုကို ခံစားရသည်။

ပြီးတော့ သူ၏ကြိုးပမ်းမှုများသည် အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ပေ၊ ဖေးရွှင့်၏ ကနဦးအကြံပြုချက်သည် အသုံးဝင်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

ဆရာတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး သူ၏အတွေးအခေါ်များကို ကျောင်းသားများထံ နေ့စဉ်လက်ဆင့်ကမ်းပေးပြီးနောက်၊ သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်တွင် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

တိမ်ပင်လယ်ကဲ့သို့ တိုးတက်နေသော ခရမ်းရောင်ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်နှင့် တောက်ပသောအဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော ကြယ်များကို ပြောရန်မလိုတော့။ မှိန်ဖျော့သောရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ကိုသာ အာရုံစိုက်ကြစို့။

ချင်ဖုန်းသည် ရွှေရောင်အလင်းက နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်နှင့်၊ သူသည် ပဉ္စမအဆင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် နီးစပ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

'ပြောရရင်၊ ငါဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေတာ။ မီးရှူးမီးပန်းတွေ အကြောင်း မမေးရသေးဘူး၊ အဘိုးကြီးလုပ်ပြီးပြီလားမသိဘူး။'

'အင်း၊ အချိန်ရရင် မနက်ဖြန် နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို သွားလည်ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကယ်ဒမီမှာ ကိစ္စတွေဂရုစိုက်နိုင်တဲ့လူတွေ ရှိနေပြီ။'

'မဟုတ်ရင်၊ ငါ့ဘက်က သတင်းမကြားသေးရင်၊ အဲ့ဒီကောင်မလေး စိုးရိမ်နေလောက်ပြီ။'

'ဒီနှစ်ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို တကယ်ပဲ မျှော်လင့်နေမိတယ်။'

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဒေသလေးခုရှိ မဟာချန်မင်းဆက်၏ မင်းသားကြီးလေးပါးသည် လက်ဆောင်များပြင်ဆင်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ်ဤအချိန်တွင်၊ ဘုရားဖူးခြင်း၊ လက်ဆောင်ဆက်သခြင်းနှင့် နယ်စပ်စစ်ပွဲများအကြောင်း ဇာတ်လမ်းများပြောပြခြင်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထုံးစံဖြစ်နေခဲ့သည်။

နယ်မြေလေးခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည်လည်း ရရှိနိုင်သော နတ်စစ်သူကြီးများနှင့် ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးကို တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ယှဉ်ပြိုင်ရန် စေလွှတ်မည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပြည်သူများ၏ မဟာချန်တိုင်းပြည်အပေါ် ယုံကြည်မှုကို တိုးမြှင့်ရန် ကြီးမြတ်သောပုဂ္ဂိုလ်များ၏ တန်ခိုးအာဏာကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့်၊ မိမိတို့နယ်မြေ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အရင်းအမြစ်များပိုမိုရရှိစေရန် ကူညီခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လေးမျက်နှာရှစ်ရပ်မှ လူများသည် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်၊ တောင်ပိုင်းနှင့်မြောက်ပိုင်းနယ်မြေများကြား နယ်နိမိတ်တွင် ဟုန်ဆုတောင်ရှိသည်။

တောင်ပိုင်းနှင့်မြောက်ပိုင်းဒေသများကြား နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသော ပေလျိုမြစ်တစ်ခု ရှိသင့်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သဘာဝကျုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့သောမြစ်တစ်စင်းသာ ရှိတော့သည်။

မြစ်ထဲတွင်၊ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ရှင်သန်မှု ရပ်တန့်သွားသည်။ မြွေများနှင့်တူသော ရှည်လျားကောက်ကွေးသော ခြေရာနှစ်ခုသာ ဟုန်ဆုတောင်သို့ တောက်လျှောက်သွယ်တန်းနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပေါ်တွင် ခေါင်းတလားတစ်လုံးထမ်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သစ်ပင်များကြားတွင် သတိကြီးစွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး မရပ်မနားညည်းညူနေသည်၊

"ဘာလို့ အမြဲတမ်းငါကပဲ ဒီညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေကို လုပ်ရတာလဲ။ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ။"

ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဂူသင်္ချိုင်းမိသားစုမှ မူယိုချန်ပင်။

သစ်ပင်များနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းရင်း၊ သူသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်စောင်းပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခေါင်းနှစ်လုံးပါမြွေကိုကြည့်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်သည်၊

"ဒါက ဖေးယီပဲ။ ဒီမိစ္ဆာက ဘယ်လိုထွက်လာတာလဲ။ ပေလျိုမြစ်ခြောက်သွားတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီကောင်က နောက်ဆုံးထွက်သက်တောင် မရှူသေးဘူး။ အဘိုးကြီးက ငါ့ကိုခေါ်ဖို့ ဘယ်လိုစဉ်းစားမိတာလဲ။"

"ဖေးယီရဲ့ မွေးရာပါနတ်စွမ်းအားက သူ့သေဆုံးပြီးနောက် အစိုဓာတ်ကို အငွေ့ပျံစေပြီး၊ ပြင်းထန်တဲ့မိုးခေါင်မှုကို ဖြစ်စေတယ်။ ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ရင်၊ မပြောပြနိုင်တဲ့ ဘေးဥပဒ်ကို ဖြစ်စေမှာပဲ!"