ဒေါသထွက်ဝံ့သော်လည်း မပြောဝံ့

တော်ဝင်မြို့တော်တွင် နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် အသစ်ကိုကြိုဆိုပြီး အဟောင်းကိုနှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်။

လမ်းများပေါ်တွင် အလှဆင်မွမ်းမံမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုထဲတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အရာရှိများသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် နေ့စဉ်ဇွဲလုံ့လဖြင့် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအရေးကြီးသောအချိန်တွင် အမှားလုပ်မိပါက သူတို့သည် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်များ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အခြေအနေများဆိုးရွားသွားပါက ထောင်ထဲတွင် နှစ်သစ်ကူးခြင်းသည် အလှမ်းဝေးမည်မဟုတ်ပေ။

ချင်အိမ်တော်အတွင်း ချင်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဆောင်းလေ၏လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရနံ့သင်းသင်းသည် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ၎င်းမှာ သူ၏မိန်းမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့ပင်ဖြစ်သည်။

ချင်းအာ၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နံနက်ခင်းလုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ပြီးမြောက်စေပြီး ကန်ဘေးအဆောင်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

အဝေးမှပင် အပြာရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော နင်ရွှမ်သည် သူ၏မိန်းမနှင့်အတူ အသက်ရှူ ထိန်းချုပ်နည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ သိုင်းချီစွမ်းအင် ကျွမ်းကျင်မှုကို သန့်စင်နေကြသည်။

သူ့ကိုအံ့ဩစေသည်မှာ နင်ရွှမ်သည် ယခုအခါ လေထဲတွင် ရပ်နိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းက သူမသည် သိုင်းချီစွမ်းအင်ကို တိကျစွာထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဆဋ္ဌမအဆင့်သိုင်း သမားတစ်ဦး လေထဲတွင်ရပ်နိုင်လျှင် ၎င်းသည် ပဉ္စမအဆင့်ဖြစ်သော နတ်ဘုရားလှုပ်ရှားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် မဝေးတော့ဟု သူ၏မိန်းမက အစောပိုင်းက ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ကန်အဆောင်ထဲမှ လူနှစ်ဦးသည် ဆူညံသံကိုကြားပြီး စင်္ကြံကိုကြည့်ကာ လေ့ကျင့်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်က မေးသည်

"သခင်လေး အပြင်သွားမလို့လား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှစ်သစ်ကူးနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဆင်းရဲသား ပညာရှင်အကယ်ဒမီသည် ကျောင်းသားများကို အားလပ်ရက်ပေးထားသောကြောင့် သူ၌ အားလပ်ချိန်များစွာရှိသည်။

"ဒီနေ့ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို သွားမယ် ပြီးတော့ လမ်းမှာ တော်ဝင်မြို့တော်က နာမည်ကြီး တော်ဝင်အထည်တိုက်ကို ဝင်ပြီး အိမ်ကမိန်းမတွေအတွက် လက်ဝတ်ရတနာတွေနဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝယ်မလို့။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ နင်ရွှမ်၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ တော်ဝင်အထည်တိုက်အနီးတွင် စာအုပ်ဆိုင်များစွာရှိပြီး သူမအားလပ်ချိန်များတွင် ပျင်းရိမှုကိုဖြေဖျောက်ရန် နောက်ဆုံးပေါ်ပုံပြင်စာအုပ်များကိုလည်း ဝယ်ယူနိုင်သည်။

"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး ဒါပေမဲ့ အဝတ်အစားဝယ်မှာဆိုတော့ သခင်မလေးကိုပါ ခေါ်သွားချင်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အရွယ်အစားကို တိုင်းရမှာလေ။"

လန်နင်ရွှမ်က အကြံပြုသည်။

တိုင်းတာခြင်းလား။ ချင်ဖုန်းက သူ့ဘေးမှ လှပသောပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏အရပ်အမောင်းကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး မျက်စိမှိတ်ထားရင်တောင် သူမ၏အရပ်ကို အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူမလိုက်သည်ဖြစ်စေ မလိုက်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

သို့သော် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက သူ၏ယောက္ခမအိမ်သို့ အတူတူသွားလည်ခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် သူ၏မိန်းမနှင့်အတူ ဈေးဝယ်မထွက်ဘူးပေ။

ပထမအကြောင်းရင်းမှာ လျိုကျန့်လီသည် လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေပြီး ဒုတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မကြာခဏ အသေးအဖွဲကိစ္စအမျိုးမျိုးတွင် ပါဝင်နေရသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် အားလပ်ချိန်ရရန် ခက်ခဲသည်။

နောက်အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ လျိုကျန့်လီ၏ ကျော်ကြားမှုပင်။ သူမ၏အသွင်အပြင်ဖြင့် တော်ဝင်မြို့တော်၏ လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်သွားပါက လူအုပ်ကိုဆွဲဆောင်နိုင်ဖွယ်ရှိပြီး ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ရတယ် ဒါပေမဲ့ မသွားခင် နည်းနည်းဟန်ဆောင်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

နင်ရွှမ်နှင့် လျိုကျန့်လီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးဟန်တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသည်။

သူတို့သုံးဦး ချင်အိမ်တော်မှ ခြေလှမ်းထွက်ချိန်တွင် လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏လှပသောအသွင်အပြင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ပိုးပုဝါအဖြူတစ်ထည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူမ၏တောက်ပသော မျက်လုံးများကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။

မဟာချန်တိုင်းပြည်တွင် အမျိုးသမီးများအတွက် အကျော်ကြားဆုံးနေရာများမှာ သုံးနေရာရှိသည်။

ပထမတစ်ခုမှာ တောင်ပိုင်းဒေသရှိ ပန်းတစ်ရာတောင်ကြား ဒုတိယမှာ အနောက်ပိုင်းဒေသရှိ ထူရှန်းတောင်ဖြစ်ပြီး တတိယမှာ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ တော်ဝင်အထည်တိုက်ဖြစ်သည်။

လက်ဝတ်ရတနာများနှင့် မွှေးကြိုင်သောအလှကုန်အမျိုးမျိုးအပြင် တော်ဝင်အထည်တိုက်တွင် အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်အစားများလည်း ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တော်ဝင်အထည်တိုက်သို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော အမျိုးသမီးများမှာ အဆုံးမရှိပေ။

ချင်ဖုန်းသည် တော်ဝင်အထည်တိုက်တွင် လူများစွာရှိမည်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူသည် အရေအတွက်ကို လျှော့တွက်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ ထိုနေရာသည် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသမီးအမျိုးမျိုး များစွာစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်က ခြေဖျားထောက်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"အခြေအနေကိုကြည့်ရတာ ကျွန်မတို့ အနည်းဆုံး နောက်ထပ်နာရီဝက်လောက် စောင့်ရမယ့်ပုံပဲ။"

"ဒီမှာ အမြဲတမ်းဒီလိုပဲလား။"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်က အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်သည် ။

"သခင်မလေး အနန္တဓားဂိုဏ်းကို မသွားခင်တုန်းက ကျွန်မ အဖွားလျိုနဲ့အတူ အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ ဒီကိုလာခဲ့ဖူးတယ်။ နှစ်သစ်ကူးနီးလာတော့ နယ်မြေလေးခုက မင်းသားတွေက လာကြမှာဖြစ်ပြီး လူတော်တော်များများက တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုအခမ်းအနားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြည့်ချင်ကြတော့ သူတို့အားလုံး တော်ဝင်မြို့တော်မှာ စုဝေးကြတယ်။

တော်ဝင်အထည်တိုက်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက လူသိများတော့ တော်ဝင်မြို့တော်ကိုလာတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ဒီမှာ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် အလှကုန်တွေဝယ်ဖို့ စဉ်းစားကြမှာပဲ ပြီးတော့ အဝတ်အစားတွေ စိတ်ကြိုက်မှာတဲ့လူတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလောက်လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတာပေါ့။"

"ဒီလိုကိုး။"

ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အမှန်ပင် အမျိုးသမီးများသည် ဈေးဝယ်ထွက်သည့်အခါ စိတ်ရှည်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

ယောက်ျားတွေသာဆို "မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာရင် မကောင်းဘူးလား" ဟုသာ တွေးမိကြမည်ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး သခင်မလေးကို အရင်လမ်းလျှောက်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားပြီး နောက်မှပြန်လာရင်ရော။ ကျွန်မဒီမှာနေပြီး သခင်လေးတို့နေရာကို ယူထားပေးမယ်လေ။"

လန်နင်ရွှမ်က အကြံပြုသည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါသည်

"အတူတူစောင့်ကြတာပေါ့။"

"ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့သုံးဦးသည် အချိန်တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ တန်းစီပြီး စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းနေသောကြောင့် တန်းစီခြင်းမှာ စနစ်တကျရှိသည်။ ချင်ဖုန်း၏အလှည့်နီးပါးရောက်သောအခါ နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက်ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တန်းစီရမယ်؟ ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုထိ တန်းစီရတယ်ဆိုတာ ဘာလဲငါမသိဘူး။ ငါ့လမ်းကဖယ်ကြ!"

အသံသည် မာနထောင်လွှားပြီး ကျယ်လောင်သော လက်ဝါးရိုက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ အားကောင်းသောလူတစ်ဦးကို သူ၏ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ညှို့ငင်အားရှိသော အမျိုးသမီးသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမသည် အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းမှ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအေးခဲနေသော ရာသီဥတုတွင် မည်သူက ဤမျှအဝတ်အစားနည်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်မည်နည်း။

"သူပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခရမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်ကို မှတ်မိသဖြင့် မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။

ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှာတုန်းက သူထန်ဖေးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး၏သား ကျိုးယန်လီပင်!

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသော မိန်းကလေးသည် သူမ၏ပါးကိုအုပ်ထားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် နီရဲနေသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူကို တန်းစီရန် ကြင်နာစွာ သတိပေးရုံသာဖြစ်သော်လည်း မည်သူက ဤသို့သောအကျိုးဆက်ကို မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

တန်းစီခြင်း၏နောက်ဘက်မှ ဆူပူမှုသည် လူများစွာ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အချို့က ခရမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်၏ အထောက်အထားကို မှတ်မိကြပြီး "ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးရဲ့သား" ဟု တီးတိုးပြောကာ တိတ်တဆိတ်ဘေးသို့ ဖယ်သွားကြသည်။

အခြားသူများလည်း သူ၏အထောက်အထားကိုကြားသောအခါ မလိုအပ်သောဒုက္ခများကို ရှောင်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟုတွေးကာ ဘေးသို့ဖယ်သွားကြသည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း သာမန်ပြည်သူများ အရာရှိများကို ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျသည်၊ သဘာဝအတိုင်း သူတို့သည် အလျှော့ပေးလိုက်ကြသည်။

ပြီးတော့ ကျိုးယန်လီ၏ လူရှုပ်လူပွေတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားမှုသည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ဆိုးရွားလှသည်။ မည်သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် သူ၏ဒေါသကို သွားဆွမည်နည်း။

အေးစက်စက်ပြုံးလျက် ကျိုးယန်လီသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးနှင့် ကိုယ်ရံတော်နှင့်အတူ ရှေ့သို့လျှောက်လာသည်။

လမ်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက ချော့မြူစွာပြောသည်။

"သခင်လေးကျိုး ရှင်က တော်တော်ဩဇာရှိတာပဲ။ အရင်ကဆို ကျွန်မဒီကိုလာတိုင်း တန်းစီစောင့်ရတယ်။ ဒီနေ့လိုမျိုး လူတိုင်းက လမ်းဖယ်ပေးတဲ့နေ့ တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးဘူး။"

ကျိုးယန်လီ၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူသည် အမျိုးသမီး၏ခါးကိုပွေ့ဖက်ကာ ညင်သာစွာဆွဲညှစ်ပြီး ပြောသည်

"ဒီည မင်းငါ့ကို ကောင်းကောင်းပြုစုသရွေ့ အနာဂတ်မှာ မင်းဒီကိုလာတိုင်း ငါ့နာမည်ကိုသုံးလို့ရတယ်။"

လှပသောအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ပါးစပ်ကိုအုပ်ပြီး ရယ်မောသည် "ဒီည သခင်လေးကျိုးကို နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားရစေမယ်လို့ ကျွန်မအာမခံပါတယ်။"

ဤပျက်စီးနေသောလောကတွင် အမူအကျင့်များ ဆုတ်ယုတ်နေသည်။ လူများက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူတို့၏စက်ဆုပ်မှုကို ပြသကြသည်။

သို့သော် ကျိုးယန်လီနှင့် အမျိုးသမီးများ တော်ဝင်အထည်တိုက်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသော လူအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျိုးယန်လီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဖယ်စမ်း!"

အခြားသူများက အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ်သည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့်အတူ နောက်ဆုတ်သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ နောက်သို့မလှည့်ဘဲ သူက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အေးတဲ့နေ့ကြီးမှာ လမ်းတွေပေါ်မှာ ခွေးတွေက ဘာလို့ဟောင်နေကြသေးတာလဲ။"