တစ်ခုခုပြဖို့ ခေါ်သွားခြင်း

လူတိုင်း သူတို့နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်ကြပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်ကြသည်။

သန်မာသောကိုယ်ရံတော်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လှပသောအမျိုးသမီးသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

ကျိုးယန်လီက ဒေါသတကြီးပြောသည်။

"မင်းဘာပြောလိုက်တယ်!"

ချင်ဖုန်းက လှည့်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။

"တကယ့်ခွေးပဲ လူစကားနားမလည်ဘူး။"

"မင်းသေချင်နေတာပဲ!"

စကားဆုံးသည်နှင့် ကျိုးယန်လီက သူ၏လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏လုပ်ရပ်အရ သူတစ်ဖက်လူကို ပါးရိုက်ချင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် လက်ဖဝါးတစ်ဝက်တစ်ပျက်မြှောက်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြားလူတစ်ဦးက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်းမှာ လန်နင်ရွှမ်ပင်။

သူမဘေးတွင်ရှိနေစဉ် အခြားသူများကို သခင်လေးအား လက်ဖျားဖြင့်ပင် ထိခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ဒေါသထွက်နေနှင့်ပြီးဖြစ်သော လန်နင်ရွှမ်သည် သနားညှာတာမှုမပြပေ။

ကျိုးယန်လီက နာကျင်စွာအော်သည်။

"လွှတ်စမ်း သေနာကျမ လွှတ်!"

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သန်မာသောလူကြီးက ထိုးနှက်လိုက်ရာ လေခွဲသံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ သူသည် ဤလူက ဆဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းစွမ်းရည်သာရှိပြီး သူ၏ချီစွမ်းအင်မှာ မခိုင်မာသည်ကို မြင်နှင့်ပြီးဖြစ်ရာ သူသည် ထိုအဆင့်သို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ဤသို့သောအသေးအဖွဲဇာတ်ကောင်အတွက် သခင်မလေးကိုယ်တိုင် ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ လန်နင်ရွှမ်တစ်ယောက်တည်း လုံလောက်သည်။

ပြီးတော့ ချင်ဖုန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ကျိုးယန်လီကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏ခါးမှ ဓားရှည်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် ဓားအိမ်ကိုအသုံးပြု၍ သူမထံလာနေသော လက်သီးကို ရိုက်လိုက်သည်။

ဘန်းခနဲအသံနှင့်အတူ ကိုယ်ရံတော်၏မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူယိုင်နဲ့ကာ နောက်သို့ဆုတ်သွားကာ အပြာရောင်ဝတ်သခင်မလေးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျိုးယန်လီသည် နှစ်ဖက်ကြားမှ အစွမ်းကွာခြားချက်ကို သိသာစွာမမြင်ဘဲ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်များကို ပွတ်သပ်ရင်း အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းအဲ့မှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ သူ့ကိုသင်ခန်းစာပေးလိုက်!"

သန်မာသောလူကြီးက တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း သခင်၏အမိန့်အရ သူသည် သူပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း သိသော်လည်း ရှေ့ဆက်တိုးရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုဝါခြုံထားသော လျိုကျန့်လီသည် ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ကိုယ်ရံတော်၏မျက်လုံးများ ဖြူလွှသွားပြီး သူပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက် ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဒူးထောက်ကျကာ သတိလစ်သွားသည်။

ဤရုတ်တရက်မြင်ကွင်းက ရှိနေသူအားလုံးကို မှင်တက်သွားစေသည်။

ကျိုးယန်လီသည် လူရှုပ်လူပွေတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူသည် လူမိုက်တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သူဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ သူသံပြားကို ကန်မိပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် ကိုယ်ရံတော်များစွာ ခေါ်မလာခဲ့ပေ။ ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက သူအရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သောကြောင့် သူနောက်ဆုတ်ရန် စတင်စဉ်းစားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် နောက်မှခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ကင်းလှည့်နေသော မြို့စောင့်တပ်က ဆူညံသံကိုကြားသောကြောင့် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးအခမ်းအနား နီးကပ်လာပြီ ဘယ်သူက အခုဒုက္ခရှာရဲတာလဲ။"

အကြီးတန်းကိုယ်ရံတော်က အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူခရမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်သောအခါ သူ၏သဘောထား ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ သခင်လေးကျိုးမဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က သခင်လေးကျိုးကို စော်ကားတာလား။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှသာမန်ပြည်သူများ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးအတွက် ဒုက္ခရောက်တော့မည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကင်းလှည့်စစ်သားတစ်ဒါဇင်ကိုမြင်သောအခါ ကျိုးယန်လီ၏ နောက်ဆုတ်ချင်သောသတ္တိ ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။ ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေကို ငါ့အတွက် ဖမ်းထားလိုက်!"

ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းအမိန့်ပေးသည်။

"သခင်လေးကျိုးရဲ့စကားကို မင်းတို့မကြားဘူးလား။ ဒီလူတွေကို ဝိုင်းထားလိုက်!"

ချင်ဖုန်း၏ နဖူးကြောများ တွန့်သွားသည်။ အရာရှိများသည် အဖြစ်မှန်ကိုနားလည်ရန် မကြိုးစားဘဲ မျက်စိစုံမှိတ်ကာ အချင်းချင်းကာကွယ်ပေးနေပုံရသည်။

ကျိုးယန်လီက စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့သည် တိုက်ရိုက်အရေးယူရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

လျိုကျန့်လီ၏ နူးညံ့သောမျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး ဝန်းရံထားသော အရာရှိများနှင့် စစ်သားအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမလှုပ်ရှားတော့မည်အပြု စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သောအပြုံးဖြင့် တော်ဝင်အထည်တိုက်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူသည် ချင်ဖုန်းနှင့် ကျိုးယန်လီကြားတွင် လျှောက်လာသည်။

"ခင်ဗျားကဘယ်သူလဲ။"

ဦးဆောင်သောအရာရှိက မသေမချာမေးလိုက်သည်။

စစ်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် များများစားစားမပြောဘဲ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျိုးယန်လီ၏အမူအရာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားပြီး ဦးဆောင်သောအရာရှိများပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

၎င်းသည် မင်းသမီး၏ အမိန့်အမှတ်တံဆိပ်ပင်!

"နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်က နီးကပ်လာပြီ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာဒုက္ခရှာနေကြတယ်။ ဒီအတွက် ခေါင်းဘယ်နှစ်လုံး ပြုတ်ကျမယ်လို့ မင်းတို့ထင်လဲ။"

သူ၏စကားများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဦးဆောင်သောအရာရှိကို ကြောက်လန့်စေပြီး ချွေးစေးများထွက်လာစေသည်။

ကျိုးယန်လီ၏အမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲပြီးနောက် သူသည် ချင်ဖုန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အခြေအနေကိုနားမလည်သေးသော လှပသည့်အမျိုးသမီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ သတိလစ်နေသောကိုယ်ရံတော်များကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကင်းလှည့်အရာရှိများနှင့် စစ်သားတစ်စုသည်လည်း ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် စစ်ဝတ်စုံဝတ်လူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသောကြောင့် တံဆိပ်မှာ ဘာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤလူသည် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး၏သားကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ဆိုသောအချက်က သူ၏ထင်ရှားသောနောက်ခံကို ညွှန်ပြနေသည်။

ယဉ်ကျေးမှုအရ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြချင်သော်လည်း စစ်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် သူ့ကိုတစ်ချက်မျှမကြည့်ဘဲ လှည့်ကာ တော်ဝင်အထည်တိုက်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားသည်။

ဆူပူမှုငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် မိန်းကလေးတစ်ဦးက စည်းကမ်းပြန်လည်ထိန်းသိမ်းကာ ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို တော်ဝင်အထည်တိုက်ထဲသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

စစ်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် တော်ဝင်အထည်တိုက်၏ တတိယထပ်ခေါင်မိုးမြင့်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း ခန့်ညားသောပုံရိပ်ကို မတွေ့နိုင်တော့ပေ။

သူမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အဝတ်အစားများစီစဉ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုမေးသည် ။

"မင်းသမီးဘယ်မှာလဲ။"

အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသမီးက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စရှိလို့ စောစောထွက်သွားပါတယ်။ ကိုယ်ရံတော်ကို နန်းတော်ကို အရင်ပြန်ဖို့ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

စစ်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

တော်ဝင်အထည်တိုက်တွင် လက်ဝတ်ရတနာနှင့် အဝတ်အစားအချို့ဝယ်ပြီးနောက် သူတို့ထွက်လာသောအခါ မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ လရောင်ခြည်ပြခန်းသို့ ရောက်သောအခါ လုပ်ငန်းမှာစည်ကားနေပြီး စားသောက်ဆိုင်သည် လူများဖြင့်ပြည့်ကျပ်နေသည်။

စားပွဲထိုး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် သူတို့သည် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်က မေးသည်။

"သခင်လေး ဘာအစီအစဉ်တွေရှိလဲ။ ကျွန်မတို့ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို တိုက်ရိုက်သွားမှာလား။"

ချင်ဖုန်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

"နောက်ကျရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါပြချင်တာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက ညဘက်မှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်တယ် ဒါကြောင့် ဒီနေ့လယ်တော့ လျှောက်ပတ်ပြီး ညနေစောင်းလောက်မှ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံကို သွားကြစို့။"

လရောင်ခြည်ပြခန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် လျှောက်ပတ်သွားလာကြသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် တော်ဝင်မြို့တော်၏ တက်ကြွမှုသည် ကျင့်ယန်မြို့နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ အထူးသဖြင့် လာမည့်နှစ်သစ်ကူးအခမ်းအနားက ယခင်ကထက် ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသည်။

လမ်းများပေါ်တွင် ကုန်သည်များအော်ဟစ်ရောင်းချနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဖျော်ဖြေသူများက သူတို့၏အရည်အချင်းများကို ပြသနေကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်၏ အထူးသရေစာများရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုတွေ့ပြီး ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူပိုင်ရှင်ကို ဈေးနှုန်းများအကြောင်း မေးတော့မည်အပြု သူ၏ဘေးတွင် မောဟိုက်နေသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မျက်နှာနီရဲနေပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ယာအန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒီကောင်မလေးက ငါသူ့ကိုတွေ့တိုင်း ဘာလို့ဒီပုံစံဖြစ်နေရတာလဲ။ သူဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ။'

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ယာအန်းသခင်လေး။"

လန်နင်ရွှမ်က နှုတ်ဆက်သည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။"

ယာအန်းက သက်ပြင်းတိုးတိုးချပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆပြောလိုက်သည်။

ဘေးမှ ဝမ်ရှုသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသောအမူအရာကို ပြသော်လည်း သူလျင်မြန်စွာထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"မင်းပုံစံက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏စပ်စုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အစ်မက ပစ္စည်းတွေအများကြီးဝယ်ချင်လို့ ငါပြေးလွှားနေရတာ။ ငါမင်းနဲ့ တစ်ခုခုဆွေးနွေးဖို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ရောက်လာတာ။ မင်းအစောပိုင်းကပြောတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါမင်းကို အချိန်အတော်ကြာစောင့်နေတာ မင်းငါ့ကိုရှာဖို့ ဘယ်တော့မှမလာဘူး။"

ယာအန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ်အပြစ်တင်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အင်း သူဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ပြီးနောက် သူ၏အချိန်အများစုကို ဆင်းရဲသောမိသားစုများမှ ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

သူသည် ထိုသို့သောအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်ဘယ်မှာရမည်နည်း။

စဉ်းစားကြည့်ရင်း သူသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆင်ခြေတစ်ခုဖန်တီးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါမင်းကိုရှာဖို့ အစောပိုင်းက ရတနာစုစည်းပြခန်းကို သွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာပဲဖြစ်မယ်။ ငါသွားတိုင်း မင်းအဲ့မှာမရှိဘူး။"

ဝမ်ရှုက ချက်ချင်းထပြောသည်။

"ချင်သခင်လေး ကျေးဇူးပြုပြီး မနောက်ပါနဲ့။ ဒီအချိန်အတွင်း ကျွန်တော့်ကို ရတနာစုစည်းပြခန်းမှာ နေဖို့တာဝန်ပေးထားတာ ခင်ဗျားလာတာကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးပါဘူး။"

လေထုသည် ခဏတာ အနည်းငယ်အကျပ်အတည်းဖြစ်သွားသည်။